Kinderen
alle pijlers
Faalangst?
zaterdag 6 juli 2019 om 21:30
Mijn zoontje van 4 jaar zit goed in zijn vel. Doet het goed op school, komt lekker mee en heeft vriendjes.
Wel is het een gevoelig mannetje en heeft wat moeite met nieuwe dingen. Zo heeft het lang gestuurd voordat hij gewend was aan school.
Nu merk ik steeds vaker dat als hij "moet presteren" dat hij dit heel lastig vind.
Zo kreeg hij van de week zijn beweegdiploma. Ieder kind moest aan het einde even een zelf gekozen oefening doen alleen voor het publiek. Waarin de meeste kinderen enthousiast naar voren rende zat mijn kind al continu te herhalen dat hij het niet wou en dan mensen niet mochten klappen. We probeerden hem gerust te stellen maar hij had er erg last van. Uiteindelijk gedaan maar het was een hele drempel.
Zoiets hadden we ook afgelopen winter. Zoontje had skiles gehad en aan het einde van de week moesten alle kindjes naar beneden skieen van een bult en kregen ze hun diploma.
Alle kinderen liepen enthousiast naar boven maar mijn jochie wou niet en moest huilen. Uiteindelijk toen hij het toch gedaan had was het weer een heel ander vrolijk kind.
Hij worstelt hier echt mee en dat vind ik zo sneu. Waarin ik merk dat andere kindjes hier niet eens overna denken en het gewoon doen vind hij het heel lastig.
Ik vraag me af hoe ik hier het beste mee om moet gaan. Hoe kan ik hem nou het beste in stimuleren?
Teveel in mee gaan zou vast niet helpen wellicht versterk ik dan het gevoel maar het negeren lijkt mij ook geen goed idee.
Iemand tips?
Wel is het een gevoelig mannetje en heeft wat moeite met nieuwe dingen. Zo heeft het lang gestuurd voordat hij gewend was aan school.
Nu merk ik steeds vaker dat als hij "moet presteren" dat hij dit heel lastig vind.
Zo kreeg hij van de week zijn beweegdiploma. Ieder kind moest aan het einde even een zelf gekozen oefening doen alleen voor het publiek. Waarin de meeste kinderen enthousiast naar voren rende zat mijn kind al continu te herhalen dat hij het niet wou en dan mensen niet mochten klappen. We probeerden hem gerust te stellen maar hij had er erg last van. Uiteindelijk gedaan maar het was een hele drempel.
Zoiets hadden we ook afgelopen winter. Zoontje had skiles gehad en aan het einde van de week moesten alle kindjes naar beneden skieen van een bult en kregen ze hun diploma.
Alle kinderen liepen enthousiast naar boven maar mijn jochie wou niet en moest huilen. Uiteindelijk toen hij het toch gedaan had was het weer een heel ander vrolijk kind.
Hij worstelt hier echt mee en dat vind ik zo sneu. Waarin ik merk dat andere kindjes hier niet eens overna denken en het gewoon doen vind hij het heel lastig.
Ik vraag me af hoe ik hier het beste mee om moet gaan. Hoe kan ik hem nou het beste in stimuleren?
Teveel in mee gaan zou vast niet helpen wellicht versterk ik dan het gevoel maar het negeren lijkt mij ook geen goed idee.
Iemand tips?
zaterdag 6 juli 2019 om 21:39
Hij is 4. Niet te hysterisch over doen. Zie er zat bij dat soort dingen ( al ken ik een beweegdiploma niet) op die leeftijd het eng vinden. Gaat vanzelf over. En als dat niet zo is dan kan je er later wat mee. Als het al iets is waar echt iets mee gedaan moet worden.
anoniem_370013 wijzigde dit bericht op 06-07-2019 21:41
74.03% gewijzigd
zaterdag 6 juli 2019 om 21:42
Betty_Slocombe schreef: ↑06-07-2019 21:40Ik denk dat je het al heel goed doet zo. Het hoeft geen faalangst te zijn, hij kan ook gewoon heel verlegen zijn. Dat is lastig, maar met positieve aanmoediging kun je een heel eind komen.
Hij is verder niet verlegen aangelegd. Maar op het moment dat ogen op hem gericht zijn en hij moet presenteren zie je gewoon dat hij worstelt met zijn gedachtes.
zaterdag 6 juli 2019 om 21:50
Het hoeft idd geen faalangst te zijn.. dan maak je het misschien te zwaar. Ik heb totaal geen faalangst (nooit gehad) en ben ook totaal niet verlegen maar heb er toch nooit van gehouden om in het middelpunt van de belangstelling te staan.
zaterdag 6 juli 2019 om 21:50
Ik denk dat het het aard van het beestje is. Laat hem weten dat het oké is dat hij zich zo voelt en stimuleer hem vervolgens om de actie wel te doen, maar heb het niet over het resultaat. Over het resultaat zal hij waarschijnlijk nooit tevreden zijn, maar wel over het feit dat hij niet afgehaakt is.
zaterdag 6 juli 2019 om 21:57
Ik formuleer het als presteren maar dat is meer omdat ik het idee krijg dat hij dit zo voelt.
Feitelijk moet hij gewoon op dat moment iets doen waarvan andere kinderen niet eens het gevoel hebben dat ze iets "moeten" maar die van mij dus wel.
Dat vind ik dus ook wel een groot verschil. Juist omdat hij nog maar 4 is en daar blijkbaar nu al mee bezig is.
zaterdag 6 juli 2019 om 22:00
Lavendel_Madelief schreef: ↑06-07-2019 21:50Ik denk dat het het aard van het beestje is. Laat hem weten dat het oké is dat hij zich zo voelt en stimuleer hem vervolgens om de actie wel te doen, maar heb het niet over het resultaat. Over het resultaat zal hij waarschijnlijk nooit tevreden zijn, maar wel over het feit dat hij niet afgehaakt is.
Ja goeie tip! Ben nu geneigd om te zeggen; zie je wel! Harstikke goed gedaan jij kan dit prima!!!
Maar wellicht beter om compliment te geven over het feit dat hij het gedaan heeft
zaterdag 6 juli 2019 om 22:03
Die van mij is biJna 4 en net zo.
Wil niet fietsen want het buurjongetje kan harder en beter.
Wil niet kleuren want kan niet binnen de lijntjes blijven.
Verjaardagen dat iedereen voor je zingt? Vreselijk.
Tja, behalve hem accepteren zoals hij is en bemoedigend toespreken kun je hem niet echt veranderen.
Zolang hij die basis krijgt waar hij fouten mag maken en dingen ook niet leuk mag vinden komt het vast wel goed (herken je frustratie wel maar hier maken we wel echt stappen.)
Wil niet fietsen want het buurjongetje kan harder en beter.
Wil niet kleuren want kan niet binnen de lijntjes blijven.
Verjaardagen dat iedereen voor je zingt? Vreselijk.
Tja, behalve hem accepteren zoals hij is en bemoedigend toespreken kun je hem niet echt veranderen.
Zolang hij die basis krijgt waar hij fouten mag maken en dingen ook niet leuk mag vinden komt het vast wel goed (herken je frustratie wel maar hier maken we wel echt stappen.)
zaterdag 6 juli 2019 om 22:05
Hier een 6jarige waarbij ze op de peuterspeelzaal al zeiden dat ze kenmerken van faalangst zagen. Niet dat het zo wilde bestempelen, maar dat ze er wel dingen van terug zagen.
Ook op bij de kleutergroepen is de ib-er betrokken (geweest) omdat dochter het echt lastig vindt om 'fouten' te maken.
Het gaat dan niet om prestatie door een ander opgelegd, maar zij vindt dat ze geen gekke dingen mag zeggen, geen fouten mag maken in puzzels etc. Verstandelijk weet ze heel goed dat ze fouten moet maken om te leren, maar gevoelsmatig absoluut niet.
Aard van het beestje.
Wat doen ze hier, begeleid die dingen doen, voorbespreken met de klas, merken ze een reactie die op spanning lijkt bij dochter wordt ze begeleid. Zij hoeft niet als eerst. De juf bespreekt met haar nog even hoe en wat als de andere bezig zijn en bij zo'n prestatie als dat bewegen, loopt de juf gezellig mee.
Veel zoeken voor de leerkracht waar is steun nodig en waar het zetje. Dat is lastig.
Hier wordt groep 3 ook wel een dingetje. Daarin is dochter ook wel besproken door de leerkrachten met voor de nieuwe leerkracht de observatie opdracht, hoe vrij is ze, hoe doet ze mee, wat laat ze zien?
Hou een kort lijntje met de leerkracht en geef je kind ruimte om die dingen spannend te vinden. Benoem wat je ziet, welke emotie of angst je denkt te zien en erken wat je kind voelt. Vanuit daar kan je samen een oplossing zoeken (Ik ga met je mee en papa staat beneden, kijk naar mij doen we of de rest er niet is etc)
Ook op bij de kleutergroepen is de ib-er betrokken (geweest) omdat dochter het echt lastig vindt om 'fouten' te maken.
Het gaat dan niet om prestatie door een ander opgelegd, maar zij vindt dat ze geen gekke dingen mag zeggen, geen fouten mag maken in puzzels etc. Verstandelijk weet ze heel goed dat ze fouten moet maken om te leren, maar gevoelsmatig absoluut niet.
Aard van het beestje.
Wat doen ze hier, begeleid die dingen doen, voorbespreken met de klas, merken ze een reactie die op spanning lijkt bij dochter wordt ze begeleid. Zij hoeft niet als eerst. De juf bespreekt met haar nog even hoe en wat als de andere bezig zijn en bij zo'n prestatie als dat bewegen, loopt de juf gezellig mee.
Veel zoeken voor de leerkracht waar is steun nodig en waar het zetje. Dat is lastig.
Hier wordt groep 3 ook wel een dingetje. Daarin is dochter ook wel besproken door de leerkrachten met voor de nieuwe leerkracht de observatie opdracht, hoe vrij is ze, hoe doet ze mee, wat laat ze zien?
Hou een kort lijntje met de leerkracht en geef je kind ruimte om die dingen spannend te vinden. Benoem wat je ziet, welke emotie of angst je denkt te zien en erken wat je kind voelt. Vanuit daar kan je samen een oplossing zoeken (Ik ga met je mee en papa staat beneden, kijk naar mij doen we of de rest er niet is etc)
zaterdag 6 juli 2019 om 22:14
Jij weet dat elk kind zo'n diploma krijgt. Kind denkt dat hij eerst echt heel goed van zo'n bult moet skieen of zijn kunstje goed moet doen.
Je kan de druk er af halen door te zeggen dat iedereen die naar beneden skiet of iedereen die een kunstje doet zo'n diploma krijgt.
Ook door er nonchalant mee om te gaan zo van oké leuk een diploma. Maak je het niet te belangrijk.
zaterdag 6 juli 2019 om 22:15
Mijn neefje kon dit ook hebben. Later bleek dat hij toen al besefte dat als hij het niet goed zou doen, dat hij dan dat felbegeerde 'diploma' niet zou krijgen. Hij deed het liever niet dan dat hij zou falen. Waar andere kinderen dat besef nog helemaal niet hebben, die doen hun ding en weten dat ze het diploma in de pocket hebben.
Nog heel veel jaren later, bleek mijn neefje hoogbegaafd en in het besef van dit soort dingen heel erg voor te lopen. School dacht eerder dat hij heel erg achter liep.
Nog heel veel jaren later, bleek mijn neefje hoogbegaafd en in het besef van dit soort dingen heel erg voor te lopen. School dacht eerder dat hij heel erg achter liep.
zaterdag 6 juli 2019 om 22:16
Ja dat vraag ik me ook af. Ik heb zelf nooit last gehad van faalangst. Maar heb situaties zoals die jij beschrijft, waar alle ogen op je gericht zijn, altijd al vreselijk gevonden.
zaterdag 6 juli 2019 om 22:21
Dat herken ik wel. Niet per se hoogbegaafd ofzo, maar wel een denkertje, overdenkt alles. Hij houdt ook van observeren. En hij zegt soms dingen.... jongste daarentegen is een wildebras, doet in plaats van denkt. Ook al is hij nog maar 2 ik zie nu al zulke verschillen. Oudste praatte niet tot 2,5 maar begreep alles. En begon plotseling in volzinnen te ratelen.Andersom schreef: ↑06-07-2019 22:15Mijn neefje kon dit ook hebben. Later bleek dat hij toen al besefte dat als hij het niet goed zou doen, dat hij dan dat felbegeerde 'diploma' niet zou krijgen. Hij deed het liever niet dan dat hij zou falen. Waar andere kinderen dat besef nog helemaal niet hebben, die doen hun ding en weten dat ze het diploma in de pocket hebben.
Nog heel veel jaren later, bleek mijn neefje hoogbegaafd en in het besef van dit soort dingen heel erg voor te lopen. School dacht eerder dat hij heel erg achter liep.
TO ik zou me er niet al te druk om maken hoor. Misschien idd de druk er soms vanaf halen.
