Kinderen
alle pijlers
Gillen
dinsdag 30 augustus 2016 om 13:42
Hallo allemaal,
Tijdje terug een topic geopend over de driftbuien van mijn dochter. Ze is altijd al een pittige en temperamentvolle lieve meid en haar driftbuien konden wij wel goed handelen. Sinds een maand gaan haar driftbuien gepaard met gillen/krijssen of slaan en knijpen.
Ik heb veel aan de reacties van jullie gehad, wij als ouders zijn beter gaan letten op wanneer en waarom een driftbui plaats vind. Wij zijn van mening dat een driftbui die voorkomt uit vermoeidheid, honger of frustratie SOMS anders aangepakt of benaderd kan worden. Ze is ruim 2,5 en heeft nog niet het volledige vermogen haar emoties te regulieren.
Door gerichter naar haar te kijken (weet even niet hoe ik het anders kan verwoorden) merken we ook dat het gillen soms niet te herleiden is naar moe, honger of frustratie. Bijkomend slaan of bijten willen we gewoon echt niet.
Nu ben ik gericht op zoek naar tips. Hoe maak je een 2,5 jarige duidelijke dat als ze door gaat met gillen er dan een bepaalde consequentie aan gekoppeld wordt? Doe je dit na 1 of 2 keer waarschuwen al? Als ik te lang wacht met waarschuwen dan is bij de eerste waarschuwing al heel duidelijk irritatie merkbaar in mijn stem. Zou er graag naar toe werken dat ik in alle rust en zen de eerste keer benoem dat ik iets niet fijn vind, een alternatief aanbied of probeer af te leiden, de tweede keer spreek ik weer uit wat ik niet als fijn ervaar en benoem de consequentie (liefst ook zo passend mogelijk) als ze niet ophoudt en bij de derde keer handel ik daarna? En vermeld dan dat als ze klaar is met gillen, ze me weer kan roepen/ ik weer naar haar toe kom?
Het gaat hier dan echt om het gedrag keihard gillen en krijsen of slaan en bijten. Of de ultieme combi alles tegelijk.
Daar wij haar liever niet in haar kamer zetten, hebben we nu de bank of gang (huiskamer is bij ons op de tweede verdieping, zit geen deur tussen de trappen naar boven toe) waar we haar even willen laten uitrazen.
Soms plaats ik haar niet op de gang of bank maar negeer haar gillen dan compleet en ga dan (in dezelfde ruimte) iets voor mezelf doen en benoem meerdere keren dat als ze afgekoeld is ze me kan roepen.
Tijdje terug een topic geopend over de driftbuien van mijn dochter. Ze is altijd al een pittige en temperamentvolle lieve meid en haar driftbuien konden wij wel goed handelen. Sinds een maand gaan haar driftbuien gepaard met gillen/krijssen of slaan en knijpen.
Ik heb veel aan de reacties van jullie gehad, wij als ouders zijn beter gaan letten op wanneer en waarom een driftbui plaats vind. Wij zijn van mening dat een driftbui die voorkomt uit vermoeidheid, honger of frustratie SOMS anders aangepakt of benaderd kan worden. Ze is ruim 2,5 en heeft nog niet het volledige vermogen haar emoties te regulieren.
Door gerichter naar haar te kijken (weet even niet hoe ik het anders kan verwoorden) merken we ook dat het gillen soms niet te herleiden is naar moe, honger of frustratie. Bijkomend slaan of bijten willen we gewoon echt niet.
Nu ben ik gericht op zoek naar tips. Hoe maak je een 2,5 jarige duidelijke dat als ze door gaat met gillen er dan een bepaalde consequentie aan gekoppeld wordt? Doe je dit na 1 of 2 keer waarschuwen al? Als ik te lang wacht met waarschuwen dan is bij de eerste waarschuwing al heel duidelijk irritatie merkbaar in mijn stem. Zou er graag naar toe werken dat ik in alle rust en zen de eerste keer benoem dat ik iets niet fijn vind, een alternatief aanbied of probeer af te leiden, de tweede keer spreek ik weer uit wat ik niet als fijn ervaar en benoem de consequentie (liefst ook zo passend mogelijk) als ze niet ophoudt en bij de derde keer handel ik daarna? En vermeld dan dat als ze klaar is met gillen, ze me weer kan roepen/ ik weer naar haar toe kom?
Het gaat hier dan echt om het gedrag keihard gillen en krijsen of slaan en bijten. Of de ultieme combi alles tegelijk.
Daar wij haar liever niet in haar kamer zetten, hebben we nu de bank of gang (huiskamer is bij ons op de tweede verdieping, zit geen deur tussen de trappen naar boven toe) waar we haar even willen laten uitrazen.
Soms plaats ik haar niet op de gang of bank maar negeer haar gillen dan compleet en ga dan (in dezelfde ruimte) iets voor mezelf doen en benoem meerdere keren dat als ze afgekoeld is ze me kan roepen.
dinsdag 30 augustus 2016 om 13:48
Ik herken dit wel. Mijn dochter is 3,5 jaar en doet dit ook. Ik heb hetzelfde geprobeerd als jij. Haar op een andere plek zetten en laten uitrazen, maar bij haar is het zo dat ze niet zelf uit de driftbui komt. Na een paar minuten ga ik dan naar haar toe, praat er even over, knuffel en dan is het klaar.
De adviezen van "laat maar gillen, ze stopt vanzelf wel" werken hier gewoon niet, dus dat probeer ik niet meer.
De adviezen van "laat maar gillen, ze stopt vanzelf wel" werken hier gewoon niet, dus dat probeer ik niet meer.
dinsdag 30 augustus 2016 om 13:50
Hier moest ze in de gang gillen schreeuwen of in t tuinschuurtje. In iedergeval niet bij mij in de buurt.
Prima dat je boos bent en wil uitrazen maar dat doe je daar en als je klaar bent kom je maar terug en praten we er over. En nu is ze 5 en doet t nog zo. Ergens uitrazen en dan komt ze terug en praten we erover. Soms lang soms maar heel kort.
Prima dat je boos bent en wil uitrazen maar dat doe je daar en als je klaar bent kom je maar terug en praten we er over. En nu is ze 5 en doet t nog zo. Ergens uitrazen en dan komt ze terug en praten we erover. Soms lang soms maar heel kort.
dinsdag 30 augustus 2016 om 13:51
quote:Chickeletta schreef op 30 augustus 2016 @ 13:48:
Ik herken dit wel. Mijn dochter is 3,5 jaar en doet dit ook. Ik heb hetzelfde geprobeerd als jij. Haar op een andere plek zetten en laten uitrazen, maar bij haar is het zo dat ze niet zelf uit de driftbui komt. Na een paar minuten ga ik dan naar haar toe, praat er even over, knuffel en dan is het klaar.
De adviezen van "laat maar gillen, ze stopt vanzelf wel" werken hier gewoon niet, dus dat probeer ik niet meer.Af en toe komt ze er idd niet zelf uit en ga ik naar haar toe en die t zelfde als jij
Ik herken dit wel. Mijn dochter is 3,5 jaar en doet dit ook. Ik heb hetzelfde geprobeerd als jij. Haar op een andere plek zetten en laten uitrazen, maar bij haar is het zo dat ze niet zelf uit de driftbui komt. Na een paar minuten ga ik dan naar haar toe, praat er even over, knuffel en dan is het klaar.
De adviezen van "laat maar gillen, ze stopt vanzelf wel" werken hier gewoon niet, dus dat probeer ik niet meer.Af en toe komt ze er idd niet zelf uit en ga ik naar haar toe en die t zelfde als jij
dinsdag 30 augustus 2016 om 14:02
quote:Chickeletta schreef op 30 augustus 2016 @ 13:48:
Ik herken dit wel. Mijn dochter is 3,5 jaar en doet dit ook. Ik heb hetzelfde geprobeerd als jij. Haar op een andere plek zetten en laten uitrazen, maar bij haar is het zo dat ze niet zelf uit de driftbui komt. Na een paar minuten ga ik dan naar haar toe, praat er even over, knuffel en dan is het klaar.
De adviezen van "laat maar gillen, ze stopt vanzelf wel" werken hier gewoon niet, dus dat probeer ik niet meer.
Helaas is het bij ons zo dat haar op een andere plek zetten er idd niet voor zorgt dat ze daardoor rustiger wordt, waardoor ik haar kan helpen of snappen wat er aan de hand is.
Mijn omgeving roept allerlei dingen: plaats haar op haar kamer, geef duidelijk aan dat je gillen niet tolereert. Of te wel wij handelen daarin niet goed genoeg vind omgeving.
Vraag me daarom af: pak ik het dan niet goed aan waardoor het niet aanslaat? Of zijn bepaalde dingen gewoon weg niet passend bij mijn dochter.
Ik herken dit wel. Mijn dochter is 3,5 jaar en doet dit ook. Ik heb hetzelfde geprobeerd als jij. Haar op een andere plek zetten en laten uitrazen, maar bij haar is het zo dat ze niet zelf uit de driftbui komt. Na een paar minuten ga ik dan naar haar toe, praat er even over, knuffel en dan is het klaar.
De adviezen van "laat maar gillen, ze stopt vanzelf wel" werken hier gewoon niet, dus dat probeer ik niet meer.
Helaas is het bij ons zo dat haar op een andere plek zetten er idd niet voor zorgt dat ze daardoor rustiger wordt, waardoor ik haar kan helpen of snappen wat er aan de hand is.
Mijn omgeving roept allerlei dingen: plaats haar op haar kamer, geef duidelijk aan dat je gillen niet tolereert. Of te wel wij handelen daarin niet goed genoeg vind omgeving.
Vraag me daarom af: pak ik het dan niet goed aan waardoor het niet aanslaat? Of zijn bepaalde dingen gewoon weg niet passend bij mijn dochter.
dinsdag 30 augustus 2016 om 14:03
quote:Het-groepje schreef op 30 augustus 2016 @ 13:45:
Hier heb ik dat ook zo aangepakt en gillen werd minder.
Was hier echt een teken van agressie leek. Dus gillen werd op geen enkele manier beloond.
Daarna wel dikke knuffel en weer verder, ook met hetgeen waarom werd gegild eventueel (verkeerd filmpje tv bijv).Welke aanpak werkte voor jullie?
Hier heb ik dat ook zo aangepakt en gillen werd minder.
Was hier echt een teken van agressie leek. Dus gillen werd op geen enkele manier beloond.
Daarna wel dikke knuffel en weer verder, ook met hetgeen waarom werd gegild eventueel (verkeerd filmpje tv bijv).Welke aanpak werkte voor jullie?
dinsdag 30 augustus 2016 om 14:07
Bij ons was het vooral consequent zijn en niet elke week iets anders proberen dat verbetering bracht. We hebben tot haar 5de ongeveer van alles geprobeerd, maar op een bepaald moment waren we het zo zat, dat we haar dan zonder een woord te zeggen op pakten en haar naar haar kamer brachten en op haar bed zetten. We gaven dan haar favoriete knuffel, een kus op haar voorhoofd. Tegenwoordig is het vaak dat ze het voelt opkomen en dat ze zelf (al stampvoetend) naar haar kamertje gaat.
dinsdag 30 augustus 2016 om 14:12
Ik ben van mening dat iedereen zijn moment of dag niet heeft en je het waarschijnlijk ook niet fijn zou vinden als je weg werd gezet in de gang. Je kind zit ergens mee en kan zich niet uiten. Daar moet je dan wat mee. Over het algemeen hebben wij geen driftkop, wel een meisje van twee dat gaat jengelen en zeuren als ze zich niet begrepen voelt. Dan ga ik op haar hoogte zitten en vraag dan wat ze wil, of ik haar ergens mee kan helpen. Als ze huilt vraag ik of ze verdrietig is, of als ze driftig is of ze boos is. Ze bekoelt dan vaak direct, ze voelt zich begrepen en werpt zich dan in mijn armen. En soms dan wil ze dat ik haar handje pak en laat ze me zien wat ze nodig heeft.
Tip van het forum, helpt als een tierelier.
Tip van het forum, helpt als een tierelier.
dinsdag 30 augustus 2016 om 14:19
quote:Fleet schreef op 30 augustus 2016 @ 14:12:
Ik ben van mening dat iedereen zijn moment of dag niet heeft en je het waarschijnlijk ook niet fijn zou vinden als je weg werd gezet in de gang. Je kind zit ergens mee en kan zich niet uiten. Daar moet je dan wat mee. Over het algemeen hebben wij geen driftkop, wel een meisje van twee dat gaat jengelen en zeuren als ze zich niet begrepen voelt. Dan ga ik op haar hoogte zitten en vraag dan wat ze wil, of ik haar ergens mee kan helpen. Als ze huilt vraag ik of ze verdrietig is, of als ze driftig is of ze boos is. Ze bekoelt dan vaak direct, ze voelt zich begrepen en werpt zich dan in mijn armen. En soms dan wil ze dat ik haar handje pak en laat ze me zien wat ze nodig heeft.
Tip van het forum, helpt als een tierelier.Ik blijf ook liever in haar buurt. Het voelt voor mij echt niet goed om haar op haar kamer te zetten (dus doe dat dan ook niet) Ik vraag haar ook gelijk: ben je boos of verdrietig, of kan ik helpen. Helaas zorgt dat er niet voor dat ze direct of snel bekoeld. I wish..Sjucht
Ik ben van mening dat iedereen zijn moment of dag niet heeft en je het waarschijnlijk ook niet fijn zou vinden als je weg werd gezet in de gang. Je kind zit ergens mee en kan zich niet uiten. Daar moet je dan wat mee. Over het algemeen hebben wij geen driftkop, wel een meisje van twee dat gaat jengelen en zeuren als ze zich niet begrepen voelt. Dan ga ik op haar hoogte zitten en vraag dan wat ze wil, of ik haar ergens mee kan helpen. Als ze huilt vraag ik of ze verdrietig is, of als ze driftig is of ze boos is. Ze bekoelt dan vaak direct, ze voelt zich begrepen en werpt zich dan in mijn armen. En soms dan wil ze dat ik haar handje pak en laat ze me zien wat ze nodig heeft.
Tip van het forum, helpt als een tierelier.Ik blijf ook liever in haar buurt. Het voelt voor mij echt niet goed om haar op haar kamer te zetten (dus doe dat dan ook niet) Ik vraag haar ook gelijk: ben je boos of verdrietig, of kan ik helpen. Helaas zorgt dat er niet voor dat ze direct of snel bekoeld. I wish..Sjucht
dinsdag 30 augustus 2016 om 14:24
quote:vivaforummama schreef op 30 augustus 2016 @ 14:19:
[...]
Ik blijf ook liever in haar buurt. Het voelt voor mij echt niet goed om haar op haar kamer te zetten (dus doe dat dan ook niet) Ik vraag haar ook gelijk: ben je boos of verdrietig, of kan ik helpen. Helaas zorgt dat er niet voor dat ze direct of snel bekoeld. I wish..Sjucht
Het is gewoon een moeilijke leeftijd. Ze kunnen nog niet zoveel, maar willen het wel! En dan nog niet fatsoenlijk kunnen zeggen wat ze willen. Dan snap ik een peuter wel.
Ik denk dat het ook gewoon proberen en uitvinden is hoe om te gaan met je dochter. Deels is het accepteren dat je dochter nu eenmaal wat pittiger is van karakter (en dat is absoluut niet negatief, want aan een pittig karakter zitten ook veel voordelen!). Ze veranderen ook zó snel, probeer het als ouder ook maar bij te benen soms.
[...]
Ik blijf ook liever in haar buurt. Het voelt voor mij echt niet goed om haar op haar kamer te zetten (dus doe dat dan ook niet) Ik vraag haar ook gelijk: ben je boos of verdrietig, of kan ik helpen. Helaas zorgt dat er niet voor dat ze direct of snel bekoeld. I wish..Sjucht
Het is gewoon een moeilijke leeftijd. Ze kunnen nog niet zoveel, maar willen het wel! En dan nog niet fatsoenlijk kunnen zeggen wat ze willen. Dan snap ik een peuter wel.
Ik denk dat het ook gewoon proberen en uitvinden is hoe om te gaan met je dochter. Deels is het accepteren dat je dochter nu eenmaal wat pittiger is van karakter (en dat is absoluut niet negatief, want aan een pittig karakter zitten ook veel voordelen!). Ze veranderen ook zó snel, probeer het als ouder ook maar bij te benen soms.
dinsdag 30 augustus 2016 om 14:39
Veel opvoedadviezen zijn reactief. Je zou kunnen kijken wat er precies vooraf gebeurt en welke behoefte je kind op dat moment heeft. Misschien heeft ze behoefte aan wat meer duidelijkheid over de regels in huis, of aan een paar keer aankondigen dat X gaat gebeuren? Of een behoefte in het algemeen, zoals bijvoorbeeld meer controle over haar eigen leven. Dan zou je haar wat meer kunnen laten beslissen over dingen waar het jou eigenlijk niet uitmaakt. Broodbeleg, kleding, activiteiten enz. Hopelijk kun je ontdekken wat de driftbuien kan voorkomen.
dinsdag 30 augustus 2016 om 14:41
quote:vivaforummama schreef op 30 augustus 2016 @ 14:02:
[...]
Helaas is het bij ons zo dat haar op een andere plek zetten er idd niet voor zorgt dat ze daardoor rustiger wordt, waardoor ik haar kan helpen of snappen wat er aan de hand is.
Mijn omgeving roept allerlei dingen: plaats haar op haar kamer, geef duidelijk aan dat je gillen niet tolereert. Of te wel wij handelen daarin niet goed genoeg vind omgeving.
Vraag me daarom af: pak ik het dan niet goed aan waardoor het niet aanslaat? Of zijn bepaalde dingen gewoon weg niet passend bij mijn dochter.
Dat laatste denk ik. Althans dat is bij mijn dochter wel zo. Ik herken het ook van mezelf als kind.
Mooi voorbeeld: tijdje geleden in de peuter bios kreeg ze ook een driftbui, en ik kreeg haar niet voor rede vatbaar. Ik heb haar toen echt uit de situatie moeten halen (het ging over een kleurplaat die ze wilde afpakken van een ander kindje). Ben met haar naar buiten gelopen, even gezegd waar het op staat en toen was het goed. Ik merk dat ze vooral niet te corrigeren is als er andere mensen bij staan. Dan blijft ze er juist in hangen.
Daarna kan ze gewoon weer lief kleuren en is er niets aan de hand.
Het is zoeken wat werkt voor jouw kind en anderen weten het altijd beter
[...]
Helaas is het bij ons zo dat haar op een andere plek zetten er idd niet voor zorgt dat ze daardoor rustiger wordt, waardoor ik haar kan helpen of snappen wat er aan de hand is.
Mijn omgeving roept allerlei dingen: plaats haar op haar kamer, geef duidelijk aan dat je gillen niet tolereert. Of te wel wij handelen daarin niet goed genoeg vind omgeving.
Vraag me daarom af: pak ik het dan niet goed aan waardoor het niet aanslaat? Of zijn bepaalde dingen gewoon weg niet passend bij mijn dochter.
Dat laatste denk ik. Althans dat is bij mijn dochter wel zo. Ik herken het ook van mezelf als kind.
Mooi voorbeeld: tijdje geleden in de peuter bios kreeg ze ook een driftbui, en ik kreeg haar niet voor rede vatbaar. Ik heb haar toen echt uit de situatie moeten halen (het ging over een kleurplaat die ze wilde afpakken van een ander kindje). Ben met haar naar buiten gelopen, even gezegd waar het op staat en toen was het goed. Ik merk dat ze vooral niet te corrigeren is als er andere mensen bij staan. Dan blijft ze er juist in hangen.
Daarna kan ze gewoon weer lief kleuren en is er niets aan de hand.
Het is zoeken wat werkt voor jouw kind en anderen weten het altijd beter
dinsdag 30 augustus 2016 om 14:55
quote:vivaforummama schreef op 30 augustus 2016 @ 14:03:
[...]
Welke aanpak werkte voor jullie?
- altijd zeggen dat je snapt dat het niet leuk is (om niet te ontbijten met ijs of in de winter een korte broek) maar nee is nee.
Dan meestal gekrijs en gedoe.
Kind zoekt dan zelf afzondering.
Er steeds even naartoe gaan en benoemen dat het zo niet gezellig is.
Als er nog keihard wordt gekrijst zeggen dat dat pijn in mijn oren doet en weggaan.
Ik benoem ook altijd de baby van de buren, die kan zo niet slapen.
Vaak komt hij er zelf niet uit (nu hij kan praten zegt hij ook zo zielig: maar mamma ik kàn niet stoppen met huilen want ik wil dat en dat zo graag)
-Afleiden met iets clownesks, hier werken fysieke dingen wel (zogenaamd billenkoek geven altijd hilarisch).
- of lokken met taakje (dit en dit lukt me niet, kun je helpen?)
- ik laat mijn kleine driftkikker als hij echt nog woest is op mijn handen meppen, tip van doreia. En dan eventueel zogenaamd hand eraf (in mouw, evt handschoen erbij betrekken etc).
[...]
Welke aanpak werkte voor jullie?
- altijd zeggen dat je snapt dat het niet leuk is (om niet te ontbijten met ijs of in de winter een korte broek) maar nee is nee.
Dan meestal gekrijs en gedoe.
Kind zoekt dan zelf afzondering.
Er steeds even naartoe gaan en benoemen dat het zo niet gezellig is.
Als er nog keihard wordt gekrijst zeggen dat dat pijn in mijn oren doet en weggaan.
Ik benoem ook altijd de baby van de buren, die kan zo niet slapen.
Vaak komt hij er zelf niet uit (nu hij kan praten zegt hij ook zo zielig: maar mamma ik kàn niet stoppen met huilen want ik wil dat en dat zo graag)
-Afleiden met iets clownesks, hier werken fysieke dingen wel (zogenaamd billenkoek geven altijd hilarisch).
- of lokken met taakje (dit en dit lukt me niet, kun je helpen?)
- ik laat mijn kleine driftkikker als hij echt nog woest is op mijn handen meppen, tip van doreia. En dan eventueel zogenaamd hand eraf (in mouw, evt handschoen erbij betrekken etc).
dinsdag 30 augustus 2016 om 15:23
Mijn dochter van 3,5 wordt alleen maar bozer en gaat dus harder gillen als ik haar in de gang zet of überhaupt apart zet.
Dus nu negeer ik het, ik blijf in dezelfde ruimte en ga gewoon iets doen. Ik zeg tegen haar dat ze bij me kan komen als ze rustig is. Ze is dan vaak woest en soms komt ze snel bij me, maar soms blijft ze heel boos en schreeuwen en wat dan helpt is dat ik bij haar 'aansluit'.
Ik ga op mijn knieën, maak oogcontact en zeg iets in de trant van 'ik weet dat je heel graag ....wil' of 'ik snap dat je je Ipad graag wil en je boos bent omdat ik hem afgepakt heb'. Gelijk zie je haar rustig worden, omdat ze hoort dat ik haar begrijp. Daarna praten we het even uit, dikke knuffel en klaar.
Dus nu negeer ik het, ik blijf in dezelfde ruimte en ga gewoon iets doen. Ik zeg tegen haar dat ze bij me kan komen als ze rustig is. Ze is dan vaak woest en soms komt ze snel bij me, maar soms blijft ze heel boos en schreeuwen en wat dan helpt is dat ik bij haar 'aansluit'.
Ik ga op mijn knieën, maak oogcontact en zeg iets in de trant van 'ik weet dat je heel graag ....wil' of 'ik snap dat je je Ipad graag wil en je boos bent omdat ik hem afgepakt heb'. Gelijk zie je haar rustig worden, omdat ze hoort dat ik haar begrijp. Daarna praten we het even uit, dikke knuffel en klaar.