jonge moeder VS oude moeders

quote:Bugs_Bunny schreef op 25 juli 2016 @ 17:03:

Jong kan meer hebben? Ja,want waarschijnlijk leeft HET langer...

Zwangerschap op hogere leeftijd brengt gezondheidsrisico's voor moeder en kind met zich mee. Het is niet gezegd dat die daadwerkelijk zullen gaan plaatsvinden, echter nav onderzoek blijkt de kans groter in percentages.

Daarnaast is herstel na de bevalling wellicht wat moeizamer.



Anderzijds heeft een oudere moeder misschien weloverwogener de keuze voor het ouderschap gemaakt. Of een aantal zaken zoals onderdak, inkomen en relatie overzichtelijker/ op orde. Of de spreekwoordelijke wilde haren inmiddels geloosd en daardoor klaar voor een leven waarin ze op dat vlak andere keuzes voor de toekomst wil/ kan maken.



Ik ken een jongere moeder die inmiddels de 30 gaat aantikken en zwanger is van haar 3e kind. Zij was al jong heel bewust bezig met ouderschap en kinderwens. Relatie, inkomen, onderdak zijn in haar geval sinds voor de geboorte van de eerste stabiel.



Overigens zijn relatie, onderdak en inkomen allemaal zaken die niet statig zijn. Daarmee bedoel ik.....kan nu "stabiel" zijn en binnen no time kan er een kink in de kabel komen...bij zowel jong als oud.



Garanties krijgen we nooit in deze. Dus uiteindelijk valt en staat het met de wens en het gevoel het ouderschap aan te willen en durven gaan in afwachting van de vraag of het je gegeven is om moeder te mogen worden.

Het heeft allebei zijn voor- en nadelen en ligt daarnaast aan de persoon, niet aan de leeftijd. Ik was zelf 25 bij de eerste, prima leeftijd, maar 13 jaar ouder had ook makkelijk gekund. De grens ligt voor mij bij de leeftijd waarop een vrouw nog op een natuurlijke manier zwanger wordt. Dus niet dat je op je 50e allerlei kunstgrepen laat uitvoeren.

Ik was wat jij een jonge moeder noemt (midden 20), maar herken me totaal niet in het vriendin worden van je kind en een minder stabiele relatie/financiele situatie.

Het leven loopt zoals het loopt. Er is hierin geen goed of slecht.



Ik was een jonge moeder (maar ben absoluut geen 'vriendinnen' met mijn dochters, ik ben hun moeder), maar denk ik me stabieler had gevoeld als ik ouder had geweest.



Maar nogmaals, het leven loopt zoals het loopt.

Maar ik had mijn eerste met( nog net ) 20 jaar en ga nu richting de dertig, wij wonen in een huis met 6 slaapkamers, was een ton of 3 bij aankoop,ik werk nu niet eens en we hebben het financieel echt prima. ook op dat soort vlakken maakt leeftijd ook weinig uit en financieel beter zegt ook niet alles. leeftijd heeft er imho niks mee te maken.

Mijn ouders waren heel jong toen ik geboren werd, maar mijn vader leeft niet meer. Je krijgt geen garanties in het leven. Mijn vriendin is een paar jaar geleden overleden aan kanker. Dus haar kinderen hadden al jong geen moeder meer. Ik denk dat als je wat ouder bent, dat je emotioneler stabieler in het leven staat. Met 23 jaar een kind krijgen is mijns inziens te jong. Wat weet je nou van het leven op die leeftijd. Mijn eerste man overleed toen hij 23 was. Ik was toen 27 en wat wist ik nou....

Interessante stellingen

quote:viavia2013 schreef op 25 juli 2016 @ 17:22:

Mijn ouders waren heel jong toen ik geboren werd, maar mijn vader leeft niet meer. Je krijgt geen garanties in het leven. Mijn vriendin is een paar jaar geleden overleden aan kanker. Dus haar kinderen hadden al jong geen moeder meer. Ik denk dat als je wat ouder bent, dat je emotioneler stabieler in het leven staat. Met 23 jaar een kind krijgen is mijns inziens te jong. Wat weet je nou van het leven op die leeftijd. Mijn eerste man overleed toen hij 23 was. Ik was toen 27 en wat wist ik nou....



Als je wacht tot je alles weet begin je mijns inziens nooit aan kinderen.





Ik was net 25 toen dochter geboren werd. Vreselijk onstabiele situatie, maar nu 9 jaar later is alles helemaal goed. Wat ik een voordeel vind van jong moeder zijn is dat ik rond 45 mijn eigen gang weer echt kan gaan. Je bent dan nog kei jong maar je kind is 20 en staat op eigen benen. Als je rond je 40ste nog aan kids begint dan zal dat anders zijn (heb je daarvoor waarschijnlijk genoten) ook zie ik als voordeel dat als ik ooit oma mag worden ik waarschijnlijk nog vrij jong ben en veel kan doen met mijn kleinkind/kinderen tegen die tijd. En zo heeft alles zijn voor en nadelen. Ik ben met mijn omstandigheden iig helemaal tevreden en zou het niet anders hebben gewild als ik er op terugkijk!

Ik kan alleen uit eigen ervaring spreken.



Ik ben 20 en zwanger (19 toen ik zwanger werd ) , vriend is 22.

Onze relatie is stabiel (3,5 jaar )en we wonen samen.

Financieel redden we het ook goed , ben nu 28 weken zwanger en letterlijk alles staat klaar. We hebben nog een spaarrekening voor als de kleine geboren word.



Emotioneel en lichamelijk heb ik het wel zwaar (gehad).



Emotioneel was ik erg bang dat ik het niet zou kunnen maar dat is nu 100% bij gedraait en we kunnen niet wachten tot de kleine er is.

Lichamelijk gaat het wat minder okal ben ik pas 20 , heb naast me zwangerschap een hernia erbij.



Misschien scheelt het dat ik voordat ik zwanger ben geworden al uit het feest wereldje was , 16 tot 18 alles gedaan maar daar was is al klaar mee.

Mijn moeder was 20 toen ik geboren werd en zij was echt haar wilde haren nog niet kwijt. Daarnaast leek haar heel veel te overkomen: haar keuze om kinderen te krijgen was veel minder doordacht dan van veel oudere moeders en ze kwam regelmatig voor verrassingen te staan en modderde maar een beetje door het grootbrengen van haar kinderen heen.

Maar ik ken ook een moeder van vier kinderen die nu halverwege de twintig is die haar kinderen wel een heel stabiele thuisbasis geeft. Bovendien is ze een stuk relaxter ten opzichte van haar kinderen dan de meeste veertigers die ik ken en kan het allemaal heel goed aan.

Ik probeerde jong zwanger te raken (ac ging eruit rond mijn 25ste verjaardag). Helaas is mijn man sterk verminderd vruchtbaar. De gyn is heel happy met mijn leeftijd (inmiddels tegen de 27), want dat is ideaal voor IVF/ICSI-behandelingen. Die slagen gewoon veel vaker wél bij jonge vrouwen, dan niet. Dus de kans dat het er nooit van komt is voor ons niet zo groot.



Wel denk ik dat we nu er eigenlijk veel meer aan toe zijn, na die hele opstart van de MM (of iig ik) en alle emoties daarbij komen kijken, dan toen we 2 jaar geleden begonnen. We zijn van een klein appartementje boven een stripclub naar een eengezinswoning met tuin in een rustige buurt gegaan, mijn man is uit zijn juniorpositie, ik weet eindelijk wat ik met mijn carrière wil (al moet ik wel nog studeren daarvoor, maar dat kunnen wij gelukkig betalen), we zijn nu 5 jaar samen, waarvan 2 jaar getrouwd en inmiddels hebben we 3 crises overleefd.. Dat is toch wel prettig hoor. Achteraf vind ik het wat dat betreft niet zo erg dat het wat langer duurt allemaal. Denk dat we een soort mazzel hebben dat het samenviel. Mijn kinderwens was zo groot, maar het uitblijven van de zwangerschap gaf ons wel de tijd om de dingen op een rijtje te krijgen. We hebben zelfs nog onze nr. 1 reis gemaakt voordat we aan de behandeling begonnen. En daar ben ik zo blij om! Want het was zo super leuk, heb er echt van genoten.



En daar kan ik nu fijn aan terug denken terwijl ik ziek op de bank lig van de bijwerkingen van de hormonen



Al met al denk ik dat ik nu een stuk rustiger ben, veel rationeler en meer met beide benen op de grond. Echt volwassener. Ik heb de afgelopen 2 jaar mezelf nog heel erg door ontwikkeld. Veel meer gaan kijken naar wat ik wil in het leven, wat issues met mijn moeder opgelost en met wat andere monsters uit mijn verleden afgerekend. Mezelf leren kennen in mijn eerste echte baan, hoe ik daarin functioneer, waaraan ik moet werken, waar mijn talenten liggen en waar niet.



Ik moet nog steeds een hoop leren natuurlijk en zal mijn hele leven blijven veranderen, maar had het hier toevallig laatst met mijn psych over en zij zei dat de periode tussen de 20 en 30 voor veel mensen toch wel verwarrend is; losmaken van je opvoeding (misschien ben je het wel helemaal niet met je ouders manier van leven eens), leren samenleven met een partner, leren fulltime werken en een huishouden bij te houden, leren je geld op een verantwoordelijke manier uit te geven, leren wat je echt wil en wat je wil omdat anderen het willen, leren plannen en verantwoordelijkheid nemen. Op een gegeven moment krijg je daar wat handigheid in volgens haar en dan ervaar je een stuk meer rust in het leven. En precies dat moment zit ik nu en precies dat moment is volgens haar het moment dat veel mensen over kinderen gaan denken en dus meteen weer aan iets nieuws mogen wennen



Dus wat dat betreft is het best een idee om een tijdje te genieten van die net verworven stabiliteit in je leven voordat je de boel weer in de war schopt. Maar ja, het is ook wel weer heel fijn om 10 jaar over je IVF-behandelingen te kunnen doen als het nodig is.



Wat is wijsheid? Lekker eraan beginnen als je eraan toe bent. En als je partner eraan toe is. Tenzij je drugsverslaafd bent ofzo maar jezelf ook toe vindt aan een kind. Maar of je nou in een appartementje boven een stripclub woont of in een eengezinswoning in een kindvriendelijke buurt, maakt meestal niet zoveel uit. Zelfs als ik meteen zwanger was geweest hadden we hier al gewoond voor de baby überhaupt had kunnen lopen. En mijn 10 jaar oudere ex-buurvrouw woont er nog en die vindt het prima gaan met een dochter van inmiddels bijna 1.

Waarover ik mij dan weer wel verbaas is dat er zoveel (vaak nog heel) jonge moeders zijn die niet werken. In deze tijd met veel scheidingen lijkt het mij veel handiger als je nog bij het arbeidsproces betrokken blijft. Al werk je maar één dag in de week. Ook is het tegenwoordig slecht geregeld als je weduwe wordt, want je moet gewoon weer aan het werk en je krijgt niet net zoals vroeger een blijvende weduwe-uitkering. Toch wel iets om rekening mee te houden.

Ik heb trouwens niet bewust voor me zwangerschap gekozen , maar wel even welkom.



Als ik had kunnen kiezen had ik nog even gewacht.

Hoe was Tokyo Lux?



Je vertelt altijd zo mooi, het is je zo gegund allemaal!

Ik was jong en heel lang de enige in mijn vriendinnenkring met kinderen. De rest studeerde, ging op reis, ontplooide en ontdekte zichzelf enz. Ik heb het idee dat het grootste verschil is dat oudere moeders hun kind zo bewust krijgen dat het een managementprojectje is. Voor alles is een oorzaak, onderzoek, therapie, begeleiding of cursus. Of dat slechter of beter is, weet ik niet.

Als het voor jongere moeders minder zwaar zou zijn waarom klagen dan zoveel jonge moeders over de gebroken nachten en willen dat hun kind doorslaapt?



Het zijn vooral de jonge moeders die denken dat het veel zwaarder is als je 40 plus bent omdat je in hun ogen dan al bijna bejaard bent.



Maar de oudere moeders vielen zich nog lang niet bejaard en voelen het helemaal niet als zwaarder.

Lastige vraag. Jong versus oud heeft voor en nadelen. Ik denk daarom dat het enorm afhangt van de persoon die je bent en waar je op dat moment staat in je leven ten aanzien van financiën, relatie en gezondheid. Over het algemeen denk ik wel dat overal waar 'te' voor staat niet wenselijk is. Tussen 25 en 38 lijkt mij meestal de ideale leeftijd om zwanger te worden. Ik denk dat statistisch gezien de kans dan het grootst is dat de basisvoorwaarden (gezondheid, financieren, stabiele thuissituatie) op orde zijn. Maar ik ben mij er wel van bewust dat je daar niet altijd invloed op hebt. Een collega van mij is moeder geworden op haar 41e en via ivf. Ze ontmoette haar partner toen ze 36 was, zwanger worden ging niet vanzelf en dan ben je zomaar wat jaartjes verder. Moet je dan het moederschap maar lieten schieten terwijl niemand een garantie op lang leven, goede gezondheid of onbezorgde financiën heeft?

quote:Dubbz schreef op 25 juli 2016 @ 17:56:

Hoe was Tokyo Lux?



Je vertelt altijd zo mooi, het is je zo gegund allemaal!



Dankje, lief Tokyo was echt helemaal het einde, ik ben zwaar verliefd op die stad ik wou nooit meer naar huis. De rest van Japan was trouwens ook geweldig, maar Tokyo heeft zo'n fijne energie en er is zóveel te beleven. Veel meer 'the city that never sleeps' dan New York.



We fantaseren nu al over een tweede Japanreis wat een land

quote:Pientjexxxx schreef op 25 juli 2016 @ 17:48:

Waarover ik mij dan weer wel verbaas is dat er zoveel (vaak nog heel) jonge moeders zijn die niet werken. In deze tijd met veel scheidingen lijkt het mij veel handiger als je nog bij het arbeidsproces betrokken blijft. Al werk je maar één dag in de week. Ook is het tegenwoordig slecht geregeld als je weduwe wordt, want je moet gewoon weer aan het werk en je krijgt niet net zoals vroeger een blijvende weduwe-uitkering. Toch wel iets om rekening mee te houden.Ik werk al 23 jaar niet meer. Ben in januari weduwe geworden en krijg gewoon weduwepensioen dus hoef nog steeds niet te gaan werken.

quote:Kwabbernoot schreef op 25 juli 2016 @ 17:22:

Maar ik had mijn eerste met( nog net ) 20 jaar en ga nu richting de dertig, wij wonen in een huis met 6 slaapkamers, was een ton of 3 bij aankoop,ik werk nu niet eens en we hebben het financieel echt prima. ook op dat soort vlakken maakt leeftijd ook weinig uit en financieel beter zegt ook niet alles. leeftijd heeft er imho niks mee te maken.Geld en bezit ook niets met het geluk van je kind imho

quote:Blondie456 schreef op 25 juli 2016 @ 18:10:

[...]



Ik werk al 23 jaar niet meer. Ben in januari weduwe geworden en krijg gewoon weduwepensioen dus hoef nog steeds niet te gaan werken.Jee dat had ik helemaal gemist. Wat enorm verdrietig voor jullie zeg. Gecondoleerd