Kinderen
alle pijlers
Kind met ‘heimwee’
zaterdag 16 december 2017 om 12:50
Oh haha ja dit komt nu wel fout over. Maar als hij er is werkt hij ook gewoon. Haalt de kinderen op en eet samen en legt ze op bed als ik nog ben werken.Ceylon schreef: ↑16-12-2017 12:41Dit is in feite niet handig, want als je man straks een andere functie heeft moet hij ook gewoon werken, komt dan ´s avonds moe thuis, dan moet er gekookt, gegeten enzovoorts en heb je een normaal leven. Nu is het, elke keer als papa er is, een beetje feest. Geen wonder dat je kind papa zo mist, het is gewoon leuker/gezelliger als ie er wel is. Je zou er verstandiger aan doen om de tijd dat hij thuis is, zo normaal mogelijk te laten verlopen, behalve dan dat papa dan ook bepaalde dingen op zich neemt, zoals afspraakjes bij de tandarts, het rijden naar een verjaardagsfeestje en ook gewoon een deel van het huishouden.
En ik zou alles op alles zetten om op een vaste tijd contact te hebben. Bijvoorbeeld elke maandag, woensdag en vrijdag om half vijf, en zaterdag en zondag om zes uur. Of iets anders dat haalbaar is. En daar ook niet vanaf wijken (papa bedoel ik), maar afdwingen, al is het maar een halve minuut op de luidspreker om te vertellen dat het druk is, maar ik mis jullie ook, groetjes aan mama daaaaaaaahaag.
We gaan dan ook gewoon naar verjaardagen en hij gaat ook gewoon uit eten met vrienden oid.
Maar verder is wel gewoon de rest van de tijd voor de kinderen. Maar ik denk dat iedere vader wel een kind mee neemt voor een ritje wasstraat. Of dat ze samen een exrta grote treinbaan bouwen oid. En als ik boodschappen ga doen kiezen ze er voor om met mij mee te gaan.
Hij spreekt in de loop van de dag wel eens spraak berichtjes in op whatsapp. Het is soms ook door mijn werktijden dat bellen geen optie is.
zaterdag 16 december 2017 om 13:04
Ik denk maar zo dat als je kind had laten kiezen hij er voor gekozen zou hebben om als gezin met papa mee te gaan naar het buitenland en dan bij terugkeer weer naar dezelfde of een andere school te gaan.Dreutels schreef:16-12-2017 12:42Weg gaan vind ik geen optie, ik wil gewoon dat de kinderen op de zelfde school kunnen blijven.
Jullie hebben bij jullie keuzes totaal geen rekening gehouden met jullie kind.
Vader kiest voor een carrière waarbij hij zoon nauwelijks ziet en mama kiest ook voor haar zelf en haar werk en kind moet het maar zien te redden.
Er zijn geen tips. Je zoon gaat gewoon nog een tijd erg ongelukkig zijn door de keuzes die jullie hebben gemaakt.
zaterdag 16 december 2017 om 13:12
Ik wilde reageren en toen kwam er iets tussen, dus dan nu maar:
Mijn eerste reactie na het lezen van de eerste berichten was “stop met het bijzonder maken dat pappa niet thuis is” .
Ik denk dat je onbewust er erg de nadruk op legt dat pappa niet thuis is. Als ik lees dat je afstreep kalenders maakt, dan begint het mij al te kriebelen. Afstreep kalenders zorgen er ook voor dat je elke dag heel bewust stil staat bij het feit dat pappa er niet is. De onrust van jou als je man niet kan FaceTimen, of als jullie op een telefoongesprek zitten te wachten krijgt hij ook mee. je zoontje ziet dus hoe “belangrijk” het is dat pappa er niet is.
Je zoontje ziet feilloos hoe jij reageert op zijn gedrag als hij pappa in de strijd gooit als hij iets wil of iets niet wil.
Het mag misschien hard klinken, maar ergens veroorzaken jullie zelf dit gedrag van je zoontje.
Ik zou beginnen met het “normaal” maken van de situatie. Pappa is er niet. Punt. Afstreep kalender weg, geen FaceTime gesprekken meer, geen telefoon gesprekken. Geef je zoontje de kans om te leven zoals een 4 jarige normalerwijze doet, zonder de aandacht te vestigen op zijn vader die er niet is
Doe leuke dingen met je zoontje. Leuke dingen die je echt niet doet als pappa thuis is. Creëer je eigen routines en speciale momenten met je zoon.
Kinderen (4 jarigen) hebben nog geen idee van tijd. Ze weten niet hoeveel 7 dagen is of hoeveel 1 week is. Laat staan dat ze een periode van 2/3/4/ maanden kunnen overzien. zo’n afstreep kalender heeft dus helemaal geen nut. Ja, het zijn 60/90/120 momenten om te benadrukken wat hij niet heeft.
Leer jezelf en je zoontje aan dat dit “normaal” is. Hij heeft een pappa (en jij een man) die er soms wel is en die er soms niet is. Dat dat vervelend kan zijn als pappa er niet is, maar dat dat ook leuk kan zijn dat pappa er niet is. Dat het leuk kan zijn als pappa er is, maar dat het ook vervelend kan zijn als pappa er is.
Breng daar een balans in aan. Maak het minder zwaar, maak het luchtiger.
We hebben het over een 4 jarige, die nog door het leven hoort te fladderen.
Mijn eerste reactie na het lezen van de eerste berichten was “stop met het bijzonder maken dat pappa niet thuis is” .
Ik denk dat je onbewust er erg de nadruk op legt dat pappa niet thuis is. Als ik lees dat je afstreep kalenders maakt, dan begint het mij al te kriebelen. Afstreep kalenders zorgen er ook voor dat je elke dag heel bewust stil staat bij het feit dat pappa er niet is. De onrust van jou als je man niet kan FaceTimen, of als jullie op een telefoongesprek zitten te wachten krijgt hij ook mee. je zoontje ziet dus hoe “belangrijk” het is dat pappa er niet is.
Je zoontje ziet feilloos hoe jij reageert op zijn gedrag als hij pappa in de strijd gooit als hij iets wil of iets niet wil.
Het mag misschien hard klinken, maar ergens veroorzaken jullie zelf dit gedrag van je zoontje.
Ik zou beginnen met het “normaal” maken van de situatie. Pappa is er niet. Punt. Afstreep kalender weg, geen FaceTime gesprekken meer, geen telefoon gesprekken. Geef je zoontje de kans om te leven zoals een 4 jarige normalerwijze doet, zonder de aandacht te vestigen op zijn vader die er niet is
Doe leuke dingen met je zoontje. Leuke dingen die je echt niet doet als pappa thuis is. Creëer je eigen routines en speciale momenten met je zoon.
Kinderen (4 jarigen) hebben nog geen idee van tijd. Ze weten niet hoeveel 7 dagen is of hoeveel 1 week is. Laat staan dat ze een periode van 2/3/4/ maanden kunnen overzien. zo’n afstreep kalender heeft dus helemaal geen nut. Ja, het zijn 60/90/120 momenten om te benadrukken wat hij niet heeft.
Leer jezelf en je zoontje aan dat dit “normaal” is. Hij heeft een pappa (en jij een man) die er soms wel is en die er soms niet is. Dat dat vervelend kan zijn als pappa er niet is, maar dat dat ook leuk kan zijn dat pappa er niet is. Dat het leuk kan zijn als pappa er is, maar dat het ook vervelend kan zijn als pappa er is.
Breng daar een balans in aan. Maak het minder zwaar, maak het luchtiger.
We hebben het over een 4 jarige, die nog door het leven hoort te fladderen.
Vergeet niet, een “Ja, maar..” is eigenlijk een “nee, want...”
zaterdag 16 december 2017 om 13:14
Gunst wat constructiefsugarmiss schreef: ↑16-12-2017 13:04Ik denk maar zo dat als je kind had laten kiezen hij er voor gekozen zou hebben om als gezin met papa mee te gaan naar het buitenland en dan bij terugkeer weer naar dezelfde of een andere school te gaan.
Jullie hebben bij jullie keuzes totaal geen rekening gehouden met jullie kind.
Vader kiest voor een carrière waarbij hij zoon nauwelijks ziet en mama kiest ook voor haar zelf en haar werk en kind moet het maar zien te redden.
Er zijn geen tips. Je zoon gaat gewoon nog een tijd erg ongelukkig zijn door de keuzes die jullie hebben gemaakt.
Ik lees nergens dat TO kiest voor haar werk of haarzelf. Ze heeft een baan, als dat al een vreselijke keuze is dan ligt de lat wel erg laag. Er is bij het werk van haar man een situatie ontstaan (meer buitenland) dan voorheen en nu blijken ze daar als gezin niet meer gelukkig mee. Logisch dat prioriteit 1 ligt bij dat probleem op te lossen, maar ook logisch dat hij niet stel op sprong zijn baan maar kan laten voor wat het is toch?
zaterdag 16 december 2017 om 13:14
Goed om als een echte trol te klinken is er zojuist wel een nieuwe ontwikkeling gekomen voor de aankomende periode (dus die van januari t/m april).
Man hoeft waarschijnlijk niet continu bij het project aanwezig te zijn.
Het project mee opstarten een paar dagen dan een paar dagen/week thuis en dan weer een paar dagen op en neer.
Man hoeft waarschijnlijk niet continu bij het project aanwezig te zijn.
Het project mee opstarten een paar dagen dan een paar dagen/week thuis en dan weer een paar dagen op en neer.
zaterdag 16 december 2017 om 13:15
Hij werkt van 6 tot 23? Juist.Dreutels schreef: ↑16-12-2017 13:12Maar ik kan toch niet steeds 10 dagen of 2 weken mee op en neer reizen met de kinderen. De kinderen worden toch niet gelukkig van een hotel?
Daarbij ben ik de meeste tijd bij de kinderen. Ik werk niet veel.
Het is iedere keer korte periodes ook andere landen maar dat maakt bij elkaar langere periodes natuurlijk.
En de werktijden zijn van 06.00/ tot 23.00 ongeveer dus dan zien de kinderen hem ook niet.
Het is echt niet zo dat zoon van af dag 1 dood ongelukkig is. Maar na 1,5 week vind hij het te lang duren. En vind hij dat het tijd is dat papa thuis komt.
En terecht.
Ik snap jullie reacties allemaal hoor, maar het is echt niet zo dat er niet aan oplossingen gewerkt wordt.
Ik heb ook al een weekendje daar heen geboekt dat we daar een dag samen gaan hebben.
Maar je hebt gewoon niet 1,2,3 alles voor elkaar helaas.
Ik mag toch hopen dat er bakken met geld binnenrollen met zo'n schema.
zaterdag 16 december 2017 om 13:16
zaterdag 16 december 2017 om 13:20
Onzin. Een kind laat je niet kiezen, niet op deze leeftijd. (Ook niet op een andere leeftijd trouwens)
Jullie hebben bij jullie keuzes totaal geen rekening gehouden met jullie kind.
Vader kiest voor een carrière waarbij hij zoon nauwelijks ziet en mama kiest ook voor haar zelf en haar werk en kind moet het maar zien te redden.
Dit vind ik echt een helpende gedachte. Dus niet. Soms lopen dingen zoals ze lopen, en moeten mensen dingen doen waar ze niet blij van zijn of worden (en misschien zijn ze er wel blij mee). Kinderen zijn flexibel genoeg om daar mee om te gaan.
Weer zo’n helpende gedachte. Wat een bullshit. Denk je nu echt dat alle kinderen die in een soortgelijke situatie zitten erg ongelukkig zijn?
Er zijn geen tips. Je zoon gaat gewoon nog een tijd erg ongelukkig zijn door de keuzes die jullie hebben gemaakt.
Wat denk je dan van de internationale vrachtwagenchauffeurs, de mensen die op de booreilanden werken, de ouders die in de ploegen zitten, en noem de beroepen maar op waarin 1 van beide ouders er regelmatig niet is, of weg moet.
En wat te denken van alle kinderen die hun vader maar af en toe zien omdat de ouders gescheiden zijn? Zijn dat per definiet ook “zielige hoopjes mens” die altijd ongelukkig zijn?
Vergeet niet, een “Ja, maar..” is eigenlijk een “nee, want...”
zaterdag 16 december 2017 om 13:20
Jazeker missen ze nu tijd met hem! Veel meer dan wanneer hij tussen buitenlandse opdrachten in thuis kon werken of zelfs even geen klus kreeg!Dreutels schreef: ↑16-12-2017 12:42Pfoe dat is pittig geweest voor je! Fijn dat je man het anders heeft kunnen oplossen. Missen ze nu geen tijd met hem?
Weg gaan vind ik geen optie, ik wil gewoon dat de kinderen op de zelfde school kunnen blijven.
En daarbij ben ik geen wereld reiziger en ben ik erg gehecht aan mijn woonplaats haha.
En het bedrijf heeft nog nooit zo’n lang project gehad. Al komen er in dit land wel meer projecten aan.
Maar man vind de werktijden ook niet prettig ook in Nederland zitten er overnachtingen bij als er hier een project is. Omdat het niet te doen is op en neer te rijden.
zaterdag 16 december 2017 om 13:21
Bedankt hier heb ik wat aan.jojanneke66 schreef: ↑16-12-2017 13:12Ik wilde reageren en toen kwam er iets tussen, dus dan nu maar:
Mijn eerste reactie na het lezen van de eerste berichten was “stop met het bijzonder maken dat pappa niet thuis is” .
Ik denk dat je onbewust er erg de nadruk op legt dat pappa niet thuis is. Als ik lees dat je afstreep kalenders maakt, dan begint het mij al te kriebelen. Afstreep kalenders zorgen er ook voor dat je elke dag heel bewust stil staat bij het feit dat pappa er niet is. De onrust van jou als je man niet kan FaceTimen, of als jullie op een telefoongesprek zitten te wachten krijgt hij ook mee. je zoontje ziet dus hoe “belangrijk” het is dat pappa er niet is.
Je zoontje ziet feilloos hoe jij reageert op zijn gedrag als hij pappa in de strijd gooit als hij iets wil of iets niet wil.
Het mag misschien hard klinken, maar ergens veroorzaken jullie zelf dit gedrag van je zoontje.
Ik zou beginnen met het “normaal” maken van de situatie. Pappa is er niet. Punt. Afstreep kalender weg, geen FaceTime gesprekken meer, geen telefoon gesprekken. Geef je zoontje de kans om te leven zoals een 4 jarige normalerwijze doet, zonder de aandacht te vestigen op zijn vader die er niet is
Doe leuke dingen met je zoontje. Leuke dingen die je echt niet doet als pappa thuis is. Creëer je eigen routines en speciale momenten met je zoon.
Kinderen (4 jarigen) hebben nog geen idee van tijd. Ze weten niet hoeveel 7 dagen is of hoeveel 1 week is. Laat staan dat ze een periode van 2/3/4/ maanden kunnen overzien. zo’n afstreep kalender heeft dus helemaal geen nut. Ja, het zijn 60/90/120 momenten om te benadrukken wat hij niet heeft.
Leer jezelf en je zoontje aan dat dit “normaal” is. Hij heeft een pappa (en jij een man) die er soms wel is en die er soms niet is. Dat dat vervelend kan zijn als pappa er niet is, maar dat dat ook leuk kan zijn dat pappa er niet is. Dat het leuk kan zijn als pappa er is, maar dat het ook vervelend kan zijn als pappa er is.
Breng daar een balans in aan. Maak het minder zwaar, maak het luchtiger.
We hebben het over een 4 jarige, die nog door het leven hoort te fladderen.
Kalender is tot nu toe kortere periodes geweest. Maar inderdaad daar heb ik niet bij stil gestaan. Dat het juist teveel benadrukt dat papa weg is. De eerste paar keer heb ik het ook niet gedaan maar ik heb het toen in het leven geroepen omdat hij iedere dag vroeg of papa vandaag thuis kwam. En dan moest ik uitleggen wanneer dan wel.
‘Ja nog een paar nachtjes’. En toen was de duidelijkheid fijn en had hij daar behoefte aan.
Maar misschien laat ik staks die kalender wel weg inderdaad. Mocht hij er naar vragen kan ik altijd nog kijken wat ik er mee doe.
zaterdag 16 december 2017 om 13:25
Mijn man is piloot en werkt ook in het buitenland. Helaas lukt het nog niet om in NL aan de slag te gaan. Dochter is nu net 1 en wij hebben om deze reden besloten om te emigreren. Hij was per 3 wkn 3 dgn thuis. En de rest zo vaak mogelijk facetimen. Maar voor mij was het best zwaar. Werken, dochter verzorgen/opvoeden endan al de dieren nog. En daarbij vonden we het beide belangrijk dat de vader-dochter band goed zou blijven.
Het was geen gemakkelijke stap die je even neemt maar het brengt zoveel rust!
Zouden jullie niet met hem mee kunnen verhuizen?
Het was geen gemakkelijke stap die je even neemt maar het brengt zoveel rust!
Zouden jullie niet met hem mee kunnen verhuizen?
zaterdag 16 december 2017 om 13:26
Dat is tussen die tijden he. Start is altijd om 6.00 en dan tot 19.00 soms stoppen ze wat eerder soms wat later omdat er niet in eens gestopt kan worden met de werkzaamheden. Dan terug reizen naar het hotel en eten Man moet daarna nog de dagrapporten schrijven.
In dit land mag er op zondag niet gewerkt worden. Dus dan heeft hij ‘vrij’.
En er zijn natuurlijk verder ook project regels met hoeveel dagen op en hoeveel dagen af. Dit wisselt per land.
zaterdag 16 december 2017 om 13:32
Mijn man grapt altijd dat hij in totaal 1 kind heeft zien opgroeien. Wij hebben 2 zoons (29 en 20), en de periode die hij bij kind 1 miste maakte hij mee met kind 2 en anders om.Dreutels schreef: ↑16-12-2017 13:21Bedankt hier heb ik wat aan.
Kalender is tot nu toe kortere periodes geweest. Maar inderdaad daar heb ik niet bij stil gestaan. Dat het juist teveel benadrukt dat papa weg is. De eerste paar keer heb ik het ook niet gedaan maar ik heb het toen in het leven geroepen omdat hij iedere dag vroeg of papa vandaag thuis kwam. En dan moest ik uitleggen wanneer dan wel.
‘Ja nog een paar nachtjes’. En toen was de duidelijkheid fijn en had hij daar behoefte aan.
Maar misschien laat ik staks die kalender wel weg inderdaad. Mocht hij er naar vragen kan ik altijd nog kijken wat ik er mee doe.
Hij was dus regelmatig niet thuis en ook voor langere periode niet thuis.
Ik heb dus met vallen en opstaan daar een modus in moeten vinden. Wat misschien ook wel scheelt, is dat de manieren om contact met elkaar te onderhouden in de jaren 90 veel beperkter waren. Post deed er ontspannen 4 weken over, bellen kon alleen maar als het schip binnen lag en dan nog beperkt. E-mail bestond nog niet.
In die jaren heb ik ook voldoende gezinnen gezien waarbij de kinderen er veel moeite mee hadden dat pappa er niet was. Waar keer op keer het verschil in zat, was hoe zwaar de moeder het maakte als de vader er niet was. De hoeveelheid aandacht dat er in gestopt werd in het feit dat pappa er niet was, en wat ze daardoor allemaal niet meer konden doen.
Mijn jongens vinden het normaal dat hij er vaak niet was, en ze kunnen ook heel ontspannen herinneringen ophalen aan de dingen die we toen samen deden als hij er niet was.
Ik hoop dat je hier een balans in kunt vinden, en mocht je nog vragen hebben, dan hoor ik dat wel.
Vergeet niet, een “Ja, maar..” is eigenlijk een “nee, want...”
zaterdag 16 december 2017 om 13:52
Een kind van 4 spiegelt heel erg
Hoe vaak zeg jij “jammer dat papa er niet is”? Hoe vervelend vind jij het?
Er zijn legio ouders die voor werk van huis zijn. Niet optimaal, maar wel de beste keuze.
Probeer niet te veel te focussen op het er niet zijn. Maar vooral op wanneer je man er wel is en of dat het wel lukt om te FaceTimen.
Een kind van 4 heeft nog niet zo’n tijdsbesef. Dus elke dag na de kalender kijken en zeggen dat papa niet thuis komt en morgen ook niet, is geen vrolijk nieuws. En of dat hij over 4 dagen of 3 weken thuis komt. Dat verschil is misschien nog te lastig.
Hoe vaak zeg jij “jammer dat papa er niet is”? Hoe vervelend vind jij het?
Er zijn legio ouders die voor werk van huis zijn. Niet optimaal, maar wel de beste keuze.
Probeer niet te veel te focussen op het er niet zijn. Maar vooral op wanneer je man er wel is en of dat het wel lukt om te FaceTimen.
Een kind van 4 heeft nog niet zo’n tijdsbesef. Dus elke dag na de kalender kijken en zeggen dat papa niet thuis komt en morgen ook niet, is geen vrolijk nieuws. En of dat hij over 4 dagen of 3 weken thuis komt. Dat verschil is misschien nog te lastig.
I can't control the wind but I can adjust the sail
explore, dream & discover
explore, dream & discover
zaterdag 16 december 2017 om 13:53
Helemaal eens met Jojanneke. Zoals ik al zei, hadden wij niet regelmatig contact. Dat maakt het minder spannend en beladen. Soms spontaan video-chatten in het weekend, maar dan waren de kinderen soms niet eens geïnteresseerd omdat er geen 'hiep hoera pappa' verwachting was.
Verder speelde mijn eigen welzijn ook echt een rol. Toen ik mijn draai had, was het voor de kinderen ook prima.
Verder speelde mijn eigen welzijn ook echt een rol. Toen ik mijn draai had, was het voor de kinderen ook prima.
zaterdag 16 december 2017 om 14:34
Je man klinkt als er een leuke vader hoor TO.Dreutels schreef: ↑16-12-2017 13:12Maar ik kan toch niet steeds 10 dagen of 2 weken mee op en neer reizen met de kinderen. De kinderen worden toch niet gelukkig van een hotel?
Daarbij ben ik de meeste tijd bij de kinderen. Ik werk niet veel.
Het is iedere keer korte periodes ook andere landen maar dat maakt bij elkaar langere periodes natuurlijk.
En de werktijden zijn van 06.00/ tot 23.00 ongeveer dus dan zien de kinderen hem ook niet.
Het is echt niet zo dat zoon van af dag 1 dood ongelukkig is. Maar na 1,5 week vind hij het te lang duren. En vind hij dat het tijd is dat papa thuis komt.
En terecht.
Ik snap jullie reacties allemaal hoor, maar het is echt niet zo dat er niet aan oplossingen gewerkt wordt.
Ik heb ook al een weekendje daar heen geboekt dat we daar een dag samen gaan hebben.
Maar je hebt gewoon niet 1,2,3 alles voor elkaar helaas.
En keuzes voor werk/gezin heb je niet altijd volledig in de hand. Voel je vooral niet schuldig.
Als mijn man eens weg moet ( is niet zo vaak) heeft mijn dochter daar vooral 's morgens erg veel moeite mee. Ik geef haar even een knuffel, papa komt dan weer terug en dat was het, ik besteed er dan ook geen aandacht meer aan anders blijf je het gemis voeden.
zaterdag 16 december 2017 om 15:03
jojanneke66 schreef: ↑16-12-2017 13:12Ik wilde reageren en toen kwam er iets tussen, dus dan nu maar:
Mijn eerste reactie na het lezen van de eerste berichten was “stop met het bijzonder maken dat pappa niet thuis is” .
Ik denk dat je onbewust er erg de nadruk op legt dat pappa niet thuis is. Als ik lees dat je afstreep kalenders maakt, dan begint het mij al te kriebelen. Afstreep kalenders zorgen er ook voor dat je elke dag heel bewust stil staat bij het feit dat pappa er niet is. De onrust van jou als je man niet kan FaceTimen, of als jullie op een telefoongesprek zitten te wachten krijgt hij ook mee. je zoontje ziet dus hoe “belangrijk” het is dat pappa er niet is.
Je zoontje ziet feilloos hoe jij reageert op zijn gedrag als hij pappa in de strijd gooit als hij iets wil of iets niet wil.
Het mag misschien hard klinken, maar ergens veroorzaken jullie zelf dit gedrag van je zoontje.
Ik zou beginnen met het “normaal” maken van de situatie. Pappa is er niet. Punt. Afstreep kalender weg, geen FaceTime gesprekken meer, geen telefoon gesprekken. Geef je zoontje de kans om te leven zoals een 4 jarige normalerwijze doet, zonder de aandacht te vestigen op zijn vader die er niet is
Doe leuke dingen met je zoontje. Leuke dingen die je echt niet doet als pappa thuis is. Creëer je eigen routines en speciale momenten met je zoon.
Kinderen (4 jarigen) hebben nog geen idee van tijd. Ze weten niet hoeveel 7 dagen is of hoeveel 1 week is. Laat staan dat ze een periode van 2/3/4/ maanden kunnen overzien. zo’n afstreep kalender heeft dus helemaal geen nut. Ja, het zijn 60/90/120 momenten om te benadrukken wat hij niet heeft.
Leer jezelf en je zoontje aan dat dit “normaal” is. Hij heeft een pappa (en jij een man) die er soms wel is en die er soms niet is. Dat dat vervelend kan zijn als pappa er niet is, maar dat dat ook leuk kan zijn dat pappa er niet is. Dat het leuk kan zijn als pappa er is, maar dat het ook vervelend kan zijn als pappa er is.
Breng daar een balans in aan. Maak het minder zwaar, maak het luchtiger.
We hebben het over een 4 jarige, die nog door het leven hoort te fladderen.
Helemaal mee eens, vooral die aftelkalender schept naast valse duidelijkheid ook heel veel onrust. Zeker zolang de dagen die nog niet afgeteld zijn er veel meer zijn dan de dagen die wel afgeteld zijn.
Ik kan me niet voorstellen dat er kinderen zijn bij wie het wél zou helpen tegen heimwee. Ik kan me wel voorstellen dat er kinderen zijn bij wie het niet veel uitmaakt. Maar die hebben er dan sowieso al niet veel last van.
zaterdag 16 december 2017 om 15:29
Ik had dit topic vanmorgen gezien en geen tijd omte reageren, maar gelukkig schreef Jojanneke al precies wat ik in gedachten had, scheelt mij weer typen 
Mijn kinderen zijn ook vrij gevoelige typetjes maar de aan- of afwezigheid van papa is nooit echt een issue. Ze vragen waar hij is en wanneer hij weer terugkomt, dan zeg ik 'over heel veel nachtjes' en dan is het weer goed. Soms willen echt ze iets aan papa vertellen, als we geen contact kunnen krijgen dan maken we een filmpje en is hun hart ook weer gelucht.
We hebben een weekplanbord, paar dagen voordat papa thuiskomt plak ik zijn magneet erop. Dan kunnen ze zien dat het nog 3 nachtjes is. Maar of hij dan 5, 10 of 30 nachten weg is geweest beseffen ze volgens mij niet echt
Mijn kinderen zijn ook vrij gevoelige typetjes maar de aan- of afwezigheid van papa is nooit echt een issue. Ze vragen waar hij is en wanneer hij weer terugkomt, dan zeg ik 'over heel veel nachtjes' en dan is het weer goed. Soms willen echt ze iets aan papa vertellen, als we geen contact kunnen krijgen dan maken we een filmpje en is hun hart ook weer gelucht.
We hebben een weekplanbord, paar dagen voordat papa thuiskomt plak ik zijn magneet erop. Dan kunnen ze zien dat het nog 3 nachtjes is. Maar of hij dan 5, 10 of 30 nachten weg is geweest beseffen ze volgens mij niet echt
zaterdag 16 december 2017 om 15:33
Wat sneu voor je kind.
Ik vind dat een goede baan en veel geld zoveel minder belangrijk is.
Ik had vroeger een klasgenootje. Heel mooi en duur huis, veel geld, mooie vakanties, in allerlei landen gewoond. Want papa had een hele goede baan. Maar de vader was er nooit, ik heb hem volgens mij 1 keer gezien in de hele basisschooltijd. En het klasgenootje heb ik zo vaak huilend gezien omdat papa niet bij de voorstelling/musical/enz. was. En op een gegeven moment moest hij verhuizen naar een land heel ver weg, en kwam af en toe terug. Elke keer weer drama. Ik had zoveel medelijden met hem... Nou was dat het geld waard? Nee.
Ik vind dat een goede baan en veel geld zoveel minder belangrijk is.
Ik had vroeger een klasgenootje. Heel mooi en duur huis, veel geld, mooie vakanties, in allerlei landen gewoond. Want papa had een hele goede baan. Maar de vader was er nooit, ik heb hem volgens mij 1 keer gezien in de hele basisschooltijd. En het klasgenootje heb ik zo vaak huilend gezien omdat papa niet bij de voorstelling/musical/enz. was. En op een gegeven moment moest hij verhuizen naar een land heel ver weg, en kwam af en toe terug. Elke keer weer drama. Ik had zoveel medelijden met hem... Nou was dat het geld waard? Nee.
zaterdag 16 december 2017 om 15:39
Is dat jouw ervaring?
Dan zijn mijn man en ik in jouw ogen vast ook flink aan het verwaarlozen.
Je hebt geen idee waar je over praat. Ja, het is niet leuk als je je vader niet elke dag ziet, maar daar staat hier wel tegenover dat we geen oppas, dagopvang en opa's & oma's nodig hebben. Ik kan -indien gewenst- op elk moment van de dag bij mijn kinderen zijn. En we beleven samen en mèt hun vader avonturen die je in een gewone situatie nooit met je gezin beleeft. Dat maakt ons een gezellige, hechte club.
Niet iedereen kan succesvol een relatie (en zeker geen gezin!) hebben met een partner die veel weg is. Daar is stabiliteit, vertrouwen en zelfvertrouwen voor nodig. Wij hebben dat en da's ook aan de kinderen te zien.
Als ik mijn kinderen (nu 20, 18, 16 & 12) vergelijk met hun vrienden, zijn het initiatiefrijke, onafhankelijke, evenwichtige, sociale jongelui. Ze zijn sociaal, hun interesses gaan verder dan die van de meeste leeftijdsgenoten en ze hebben geen enkele behoefte aan meelopen of experimenteren.
Dus hou ajb op met die onzin. Face-timen vanuit Mumbai met een kleuter van vier? Je hebt geen idee. Hup, achter de Lego vandaan! Nu. Pappa belt zo. Weet je al wat je gaat vertellen? Oh, wacht, het lukt even niet ... blijf hier ... we wachten op verbinding?
Zo ga je ook geen gesprek aan als je wèl elke dag aanschuift bij het avondeten. Je hoeft niet elke dag met elke ouder een goed gesprek te hebben, zolang er maar altijd iemand beschikbaar is als je daar behoefte aan hebt.
zaterdag 16 december 2017 om 19:26
Dat is inderdaad een betere optie om 2 dagen van te voren iets op te plakken inderdaadnootboek schreef: ↑16-12-2017 15:29Ik had dit topic vanmorgen gezien en geen tijd omte reageren, maar gelukkig schreef Jojanneke al precies wat ik in gedachten had, scheelt mij weer typen
Mijn kinderen zijn ook vrij gevoelige typetjes maar de aan- of afwezigheid van papa is nooit echt een issue. Ze vragen waar hij is en wanneer hij weer terugkomt, dan zeg ik 'over heel veel nachtjes' en dan is het weer goed. Soms willen echt ze iets aan papa vertellen, als we geen contact kunnen krijgen dan maken we een filmpje en is hun hart ook weer gelucht.
We hebben een weekplanbord, paar dagen voordat papa thuiskomt plak ik zijn magneet erop. Dan kunnen ze zien dat het nog 3 nachtjes is. Maar of hij dan 5, 10 of 30 nachten weg is geweest beseffen ze volgens mij niet echt
. Hij spreekt zelf berichtjes in op whatsapp als hij iets wil weten en man reageert dan meteen zodra dat kan.