Kinderen
alle pijlers
Kind van 7 afscheid opa
donderdag 10 mei 2018 om 22:18
Ons zoontje van net 7 weet sinds vandaag dat zijn opa (heel onverwachts voor ons allemaal) overleden is. Hij is er heel erg verdrietig over en kan volgens mij nog niet zo goed bevatten dat hij opa nooit meer gaat zien (logisch natuurlijk).
Het is een heel gevoelig jongetje en heeft al veel meegemaakt helaas.
Hij is oud genoeg voor de uitvaart, maar wij twijfelen heel erg of hij nog echt daadwerkelijk afscheid moet nemen van zijn opa. Er zijn nog 2 kleinkinderen van dezelfde leeftijd die wel bij de kist gaan kijken weten we. Maar die hebben opa al een poos niet gezien (vanwege ver weg wonen) en zoon heeft opa vorige week nog gesproken en geknuffeld.
Wat is wijsheid?
Het is een heel gevoelig jongetje en heeft al veel meegemaakt helaas.
Hij is oud genoeg voor de uitvaart, maar wij twijfelen heel erg of hij nog echt daadwerkelijk afscheid moet nemen van zijn opa. Er zijn nog 2 kleinkinderen van dezelfde leeftijd die wel bij de kist gaan kijken weten we. Maar die hebben opa al een poos niet gezien (vanwege ver weg wonen) en zoon heeft opa vorige week nog gesproken en geknuffeld.
Wat is wijsheid?
Stressed is just desserts spelled backwards
vrijdag 11 mei 2018 om 00:05
Ik heb helaas al veel familieleden verloren (grootouders, ooms en tantes, schoonfamilie) en ben nog nooit gaan kijken. Kan me ook maar één keer herinneren dat de mogelijkheid expliciet werd geboden. Is dat ongebruikelijk?
On topic: ik zou persoonlijk zeggen: vraag het je zoon en geef hem daarbij mee dat het ook heel fijn kan zijn om de laatste keer dat hij zijn opa in leven zag als laatste herinnering aan hem te houden.
On topic: ik zou persoonlijk zeggen: vraag het je zoon en geef hem daarbij mee dat het ook heel fijn kan zijn om de laatste keer dat hij zijn opa in leven zag als laatste herinnering aan hem te houden.
vrijdag 11 mei 2018 om 00:18
vrijdag 11 mei 2018 om 00:18
Dit is dus de reden dat ik zelf nooit meer ga kijken in de kist. Heb het wel eens op een uitvaart aangeboden gekregen, en een keer werd er meteen van uit gegaan dat ik wel even kwam kijken maar zeg altijd nee. Herinner mij liever iemand zoals die was. Maar als ik zelf kinderen heb zou ik ze de vrijheid en keuze geven dit zelf te bepalen, alleen dan moeten ze dus wel zonder mij. Met de uitvaart van mijn overgroot oma is wel iedereen gaan kijken, behalve ik, zus en broer.zappie schreef: ↑11-05-2018 00:05Ik heb helaas al veel familieleden verloren (grootouders, ooms en tantes, schoonfamilie) en ben nog nooit gaan kijken. Kan me ook maar één keer herinneren dat de mogelijkheid expliciet werd geboden. Is dat ongebruikelijk?
On topic: ik zou persoonlijk zeggen: vraag het je zoon en geef hem daarbij mee dat het ook heel fijn kan zijn om de laatste keer dat hij zijn opa in leven zag als laatste herinnering aan hem te houden.
vrijdag 11 mei 2018 om 00:23
Ik was 13 toen mijn opa overleed, dat was het eerste sterfgeval dat ik van echt dichtbij meemaakte. Ik vond het heel eng maar mijn oma stelde me enorm op mijn gemak. Uiteindelijk vond ik het fijn dat ik hem zo gezien heb, omdat hij er zo vredig bij lag.
Toen mijn andere opa overleed heb ik dat veel minder meegemaakt, ondanks dat ik ouder was. Mijn moeder beïnvloedde me heel erg, hield zich veel afzijdig en ik ging daar in mee. Achteraf gezien teveel.
Toen mijn oma overleed was ik erbij, dat maakte ook wel weer diepe indruk. Mede omdat we er als familie vrede mee hadden dat ze eindelijk de strijd kon opgeven.
Ik weet van mijn neefjes en nichtjes dat de jongsten het vooral jammer vinden dat ze dergelijke zaken niet bewust meegemaakt hebben. Vanuit dat oogpunt zou ik je kind in elk geval de keuze laten.
Toen mijn andere opa overleed heb ik dat veel minder meegemaakt, ondanks dat ik ouder was. Mijn moeder beïnvloedde me heel erg, hield zich veel afzijdig en ik ging daar in mee. Achteraf gezien teveel.
Toen mijn oma overleed was ik erbij, dat maakte ook wel weer diepe indruk. Mede omdat we er als familie vrede mee hadden dat ze eindelijk de strijd kon opgeven.
Ik weet van mijn neefjes en nichtjes dat de jongsten het vooral jammer vinden dat ze dergelijke zaken niet bewust meegemaakt hebben. Vanuit dat oogpunt zou ik je kind in elk geval de keuze laten.
vrijdag 11 mei 2018 om 06:28
Dit ligt aan de wensen van de overledene en/of nabestaanden. Ik heb het bij mijn overgrootouders, oma van mijn man en mijn eigen beide oma’s wel kunnen doen. De andere oma van mijn man wilde het zelf niet, dus daar was geen migelijkheid om te kijken. Bij mijn oom kon het gewoon niet, die heeft zelfmoord gepleegd door voor de trein te springen. Het is dus maar net wat de overledene hierover zelf op papier heeft gezet of, als daar door de overledene niet over is nagedacht, wat de nabestaanden willen.zappie schreef: ↑11-05-2018 00:05Ik heb helaas al veel familieleden verloren (grootouders, ooms en tantes, schoonfamilie) en ben nog nooit gaan kijken. Kan me ook maar één keer herinneren dat de mogelijkheid expliciet werd geboden. Is dat ongebruikelijk?
On topic: ik zou persoonlijk zeggen: vraag het je zoon en geef hem daarbij mee dat het ook heel fijn kan zijn om de laatste keer dat hij zijn opa in leven zag als laatste herinnering aan hem te houden.
vrijdag 11 mei 2018 om 07:01
Je zoon is 7 jaar.
Oud genoeg om allerlei enge beelden te bedenken over de dood.
Met name dat jullie, papa of mama ook zo plots dood zouden kunnen gaan.
Dat is vaak heel moeilijk te begrijpen voor een kind, dit merk je vooral als ze moeten gaan slapen (onze ervaring).
Dan zie je pas echt wat voor impact het heeft (los van je eigen verdriet) want je kind wilt antwoorden.
Er zijn heel veel boekjes te krijgen over overlijden, ook specifiek over een opa.
Ik denk dat je moet uitleggen dat opa daar heel mooi ligt, net of hij slaapt.
En hij opa misschien nog een brief wilt schrijven of een tekening, die hij kan meenemen naar de hemel.
Heel veel sterkte, en doe wat goed voelt.
Anders ga je eerst zelf kijken en ziet hij eruit als opa, dan neem je je zoon ook mee.
Oud genoeg om allerlei enge beelden te bedenken over de dood.
Met name dat jullie, papa of mama ook zo plots dood zouden kunnen gaan.
Dat is vaak heel moeilijk te begrijpen voor een kind, dit merk je vooral als ze moeten gaan slapen (onze ervaring).
Dan zie je pas echt wat voor impact het heeft (los van je eigen verdriet) want je kind wilt antwoorden.
Er zijn heel veel boekjes te krijgen over overlijden, ook specifiek over een opa.
Ik denk dat je moet uitleggen dat opa daar heel mooi ligt, net of hij slaapt.
En hij opa misschien nog een brief wilt schrijven of een tekening, die hij kan meenemen naar de hemel.
Heel veel sterkte, en doe wat goed voelt.
Anders ga je eerst zelf kijken en ziet hij eruit als opa, dan neem je je zoon ook mee.
vrijdag 11 mei 2018 om 07:15
.
"Ik denk dat je moet uitleggen dat opa daar heel mooi ligt, net of hij slaapt."
Probeer om dat laatste zinnetje een beetje heen te praten.
Hij SLAAPT namelijk niet en dat kan in een kinderbrein veel schrik en n/rare gedachtenspinsels teweegbrengen.
Verder is alles al wel een beetje gezegd. Luister naar je gevoel!
"Ik denk dat je moet uitleggen dat opa daar heel mooi ligt, net of hij slaapt."
Probeer om dat laatste zinnetje een beetje heen te praten.
Hij SLAAPT namelijk niet en dat kan in een kinderbrein veel schrik en n/rare gedachtenspinsels teweegbrengen.
Verder is alles al wel een beetje gezegd. Luister naar je gevoel!
vrijdag 11 mei 2018 om 07:19
Gecondoleerd.
Bespreek het met je kind. En luister naar zijn wens/mening/gevoel.
En bepaal ook wat jij en je partner hierover vinden.
Hoe ziet opa er uit? Ook heel belangrijk.
Ik heb opa gezien. Toen oma overleed was ik 7 jaar ouder. Die heb ik niet gezien. Toen een dierbare overleed toen ik hoogzwanger was ben ik eveneens niet gaan kijken. Afscheid nam ik toen oma en dierbare leefden.
Daarmee geef ik aan dat alleen de leeftijd niet bepalend is. Er zijn meer factoren die maken of je iets wel of niet doet of kan.
Bespreek het met je kind. En luister naar zijn wens/mening/gevoel.
En bepaal ook wat jij en je partner hierover vinden.
Hoe ziet opa er uit? Ook heel belangrijk.
Ik heb opa gezien. Toen oma overleed was ik 7 jaar ouder. Die heb ik niet gezien. Toen een dierbare overleed toen ik hoogzwanger was ben ik eveneens niet gaan kijken. Afscheid nam ik toen oma en dierbare leefden.
Daarmee geef ik aan dat alleen de leeftijd niet bepalend is. Er zijn meer factoren die maken of je iets wel of niet doet of kan.
vrijdag 11 mei 2018 om 07:38
Daar heb je gelijk in.TjunyS schreef: ↑11-05-2018 07:15.
"Ik denk dat je moet uitleggen dat opa daar heel mooi ligt, net of hij slaapt."
Probeer om dat laatste zinnetje een beetje heen te praten.
Hij SLAAPT namelijk niet en dat kan in een kinderbrein veel schrik en n/rare gedachtenspinsels teweegbrengen.
Verder is alles al wel een beetje gezegd. Luister naar je gevoel!
Mijn zoon noemde het zo tijdens een opbaring en dat gaf hem troost, dus hebben we dat zo gelaten.
Dus niet dat opa slaapt, maar het lijkt zo (dat maakte het voor mijn zoon minder eng en meer opa)
vrijdag 11 mei 2018 om 08:38
Ik zou eerst zelf gaan kijken.
Als opa er "mooi" bij ligt zou ik je zoon stimuleren om te gaan kijken. Zeker omdat opa onverwachts is gestorven lijkt het me beter voor het rouwproces om afscheid van opa te nemen. Hij kan dan ook zien dat opa dood is.
Als hij echt niet wil dat houdt het op natuurlijk. Nooit dwingen. Maar als ik je OP lees dan ga je dat ook niet doen.
Stertke met alles!
Als opa er "mooi" bij ligt zou ik je zoon stimuleren om te gaan kijken. Zeker omdat opa onverwachts is gestorven lijkt het me beter voor het rouwproces om afscheid van opa te nemen. Hij kan dan ook zien dat opa dood is.
Als hij echt niet wil dat houdt het op natuurlijk. Nooit dwingen. Maar als ik je OP lees dan ga je dat ook niet doen.
Stertke met alles!
vrijdag 11 mei 2018 om 08:44
Nichtje van drie heeft opa na overlijden dagelijks bezocht met knuffel, tekening, nog een tekening. Bij de dienst zelf heeft ze in een hoekje zitten spelen. Bij het graf wilde ze een schepje zand op de kist doen.
Ik denk dat afscheid nemen belangrijk is. En erover praten nog meer. Praten, praten, praten. Veel uitleggen aan hem. En 's avonds even bij hem in bed liggen voor hij slapen gaat. Dan komen de meeste zorgen en vragen boven.
Ik denk dat afscheid nemen belangrijk is. En erover praten nog meer. Praten, praten, praten. Veel uitleggen aan hem. En 's avonds even bij hem in bed liggen voor hij slapen gaat. Dan komen de meeste zorgen en vragen boven.
vrijdag 11 mei 2018 om 09:56
Toen mijn moeder overleed waren mijn kinderen 2 en bijna 7.
De jongste ging waar ik ging en ik heb haar dus ook gewoon meegenomen naar de opbaarkamer als ik er naartoe wilde en mijn man er niet was. Daar heeft ze naar oma gekeken, beetje rondgescharreld, bij me gezeten. Ook toen oma er minder mooi uit begon te zien.
De oudste boeide het allemaal niet zo. Hij wilde niet mee naar de opbaarkamer. Prima. Hij is wel mee geweest toen we de kist gingen sluiten, volgens mij heeft hij daar zelfs een beetje mee geholpen. De uitvaart waren ze allebei aanwezig. Als de oudste niet had gewild was hij gewoon naar school gegaan.
Mijn insteek is: de dood hoort bij het leven. Dat mensen er verdrietig over zijn ook. Als je het bij kinderen weghoudt maak je het onnodig spannend en eng. Maar goed, dat vind ik en er zijn er genoeg die daar anders over denken.
Ik heb nog foto’s op m’n telefoon staan van m’n moeder in de kist. Jongste kijkt graag foto’s en soms komt ze die foto’s dan ook tegen. ‘Oma!’ roept ze dan. En swipet vervolgens verder naar foto’s van zichzelf in de speeltuin. Ik heb niet de indruk dat ze getraumatiseerd is.
De jongste ging waar ik ging en ik heb haar dus ook gewoon meegenomen naar de opbaarkamer als ik er naartoe wilde en mijn man er niet was. Daar heeft ze naar oma gekeken, beetje rondgescharreld, bij me gezeten. Ook toen oma er minder mooi uit begon te zien.
De oudste boeide het allemaal niet zo. Hij wilde niet mee naar de opbaarkamer. Prima. Hij is wel mee geweest toen we de kist gingen sluiten, volgens mij heeft hij daar zelfs een beetje mee geholpen. De uitvaart waren ze allebei aanwezig. Als de oudste niet had gewild was hij gewoon naar school gegaan.
Mijn insteek is: de dood hoort bij het leven. Dat mensen er verdrietig over zijn ook. Als je het bij kinderen weghoudt maak je het onnodig spannend en eng. Maar goed, dat vind ik en er zijn er genoeg die daar anders over denken.
Ik heb nog foto’s op m’n telefoon staan van m’n moeder in de kist. Jongste kijkt graag foto’s en soms komt ze die foto’s dan ook tegen. ‘Oma!’ roept ze dan. En swipet vervolgens verder naar foto’s van zichzelf in de speeltuin. Ik heb niet de indruk dat ze getraumatiseerd is.
Beter spijt van wat je hebt gedaan, dan van wat je niet hebt gedaan
vrijdag 11 mei 2018 om 10:21
Ik was 4 toen mijn zusje van 2,5 overleed. Ik heb haar in het ziekenhuis en na haar dood niet meer gezien. Later heb ik hier veel moeite mee gehad, hoe durfden mijn ouders me bij haar weg te houden!! Nu snap ik het (ze zag in het ziekenhuis al anders uit). Met 10 jaar zag ik mijn 1e dode. Ze lag er prima bij, maar zag er natuurlijk anders uit, maar dat was me uitgelegd. Dat kan het afscheid ook makkelijker maken. Het ís die persoon niet meer. Die is weg uit zijn velletje, maar blijft altijd in je hart en mooie herinneringen.
Ik zou het iig niet verbieden als het kan en je kind vertellen dat de mogelijkheid er is. De dood is deel van het leven, hoe normaler volwassenen er mee omgaan, hoe makkelijker dat ook voor kinderen is.
Ik zou het iig niet verbieden als het kan en je kind vertellen dat de mogelijkheid er is. De dood is deel van het leven, hoe normaler volwassenen er mee omgaan, hoe makkelijker dat ook voor kinderen is.
vrijdag 11 mei 2018 om 12:19
afscheid nemen kan op vele manieren. In dezelfde ruimte zijn zo der te kijken naar het dodelichaam. Een tekening maken voor in de kist. Een foto voor in de kist. Een speelgoed voor in de kist.
Of die tekening, foto of het speelgoed mee laten verbranden buiten de kist in geval van crematie.
Er bestaan vele manieren om ritueel of symbolisch afscheid te nemen met een kind. Of met een volwassene uiteraard.
Of die tekening, foto of het speelgoed mee laten verbranden buiten de kist in geval van crematie.
Er bestaan vele manieren om ritueel of symbolisch afscheid te nemen met een kind. Of met een volwassene uiteraard.
vrijdag 11 mei 2018 om 12:28
Wat een vreemde reactie. Heb jammer genoeg al veel dierbaren verloren, ook hele jonge mensen. Bij meesten wel gaan kijken, maar de ervaring heeft mij geleerd dat de meeste overledenen niet meer herinneren aan de levende persoon. Net zoals vele anderen hier ook schrijven.
Ik schrijf daarbij dat een keuze geven of een alternatief afscheid ook een optie is. Dus misschien kun je jouw reactie nog toelichten?
En waarom je net mijn reactie eruit pikt om in een serieus topic zo op te reageren?
vrijdag 11 mei 2018 om 14:07
Toen mijn vader overleed werd hij thuis opgebaard , ik vond het eng maar mijn kinderen van toen 8&5 gingen bij m op bed zitten,
" opa is alleen een beetje koud",
ze vonden het totaal niet eng, toen ze hem kwamen halen op de dag van crematie en in een kist legden vonden ze dat wel eng .
Mijn jongste is op de uitvaart helemaal hysterisch ingestort , huilde zo hard dat mijn man met m maar buiten is gegaan .
" opa is alleen een beetje koud",
ze vonden het totaal niet eng, toen ze hem kwamen halen op de dag van crematie en in een kist legden vonden ze dat wel eng .
Mijn jongste is op de uitvaart helemaal hysterisch ingestort , huilde zo hard dat mijn man met m maar buiten is gegaan .
vrijdag 11 mei 2018 om 18:16
Allereerst gecondoleerd.
Toen mijn moeder plotseling overleed hebben we de keuze bij de kinderen gelaten ze waren toen 12, 9 en 6
Ze hebben zelfs bij de gesprekken met de uitvaartondernemer gezeten en echt een waardevolle bijdrage geleverd.
Ze hebben de kist geschilderd, hun eigen keuze, muziek uitgezocht. Mijn dochters hebben zelfs de kleding uitgekozen die mijn moeder aan moest in de kist.
De oudste, een jongen wilde eerst niet kijken en dat hebben we zo gelaten. Uiteindelijk is hij er toch bij gekomen en is daar nog altijd blij om.
Op die leeftijd kunnen ze daar zelf heel goed een keuze in maken
Toen mijn moeder plotseling overleed hebben we de keuze bij de kinderen gelaten ze waren toen 12, 9 en 6
Ze hebben zelfs bij de gesprekken met de uitvaartondernemer gezeten en echt een waardevolle bijdrage geleverd.
Ze hebben de kist geschilderd, hun eigen keuze, muziek uitgezocht. Mijn dochters hebben zelfs de kleding uitgekozen die mijn moeder aan moest in de kist.
De oudste, een jongen wilde eerst niet kijken en dat hebben we zo gelaten. Uiteindelijk is hij er toch bij gekomen en is daar nog altijd blij om.
Op die leeftijd kunnen ze daar zelf heel goed een keuze in maken
vrijdag 11 mei 2018 om 18:38
Wij hebben de keuze destijds bij mijn dochter van 7 zelf gelaten.
Ik heb haar verteld dat mensen na hun overlijden steeds minder mooi worden. Dat dat ook de reden is dat ze gecremeerd of begraven worden: de natuur breekt het lichaam af.
Toen ze mijn schoonvader de eerste keer zag, lag hij er mooi bij. De tweede keer was hij echt al minder mooi. Ik heb mijn dochter voordat ze de kamer binnen ging, nog eerst herinnerd aan het feit dat mensen minder mooi worden na het overlijden. Ze schrok er dan ook niet van.
Ik denk dat het voor haar goed is geweest om op deze manier afscheid te nemen.
Ik heb haar verteld dat mensen na hun overlijden steeds minder mooi worden. Dat dat ook de reden is dat ze gecremeerd of begraven worden: de natuur breekt het lichaam af.
Toen ze mijn schoonvader de eerste keer zag, lag hij er mooi bij. De tweede keer was hij echt al minder mooi. Ik heb mijn dochter voordat ze de kamer binnen ging, nog eerst herinnerd aan het feit dat mensen minder mooi worden na het overlijden. Ze schrok er dan ook niet van.
Ik denk dat het voor haar goed is geweest om op deze manier afscheid te nemen.
vrijdag 11 mei 2018 om 18:56
Bij ons is het gebruikelijk om familieleden thuis op te baren. Bij de 2 opa’s zijn we elke dag geweest, hebben we gepraat, gelachen en gehuild. De avond voor de uitvaart met de hele familie gegeten bij (met) de overledene. Mijn kinderen weten niet beter en vinden het ook niet eng. Opa’s zagen er ook nog goed uit, geen ziekbed. Ze knuffelden de opa’s, aaiden hem, etc.
Ik weet dat ik zelf als kind mijn opa heb gezien in het uitvaartcentrum in de kist. Daar had ik wel wat moeite mee, ik zag mijn opa altijd bij hem thuis en nu lag hij in een vreemde omgeving in een kist. Maar ik ben gevoelig voor sfeer en omgeving.
Mijn oma is op een minder fijne manier overleden na een ziekbed en al dagen niet eten en drinken. Het werd afgeraden om na haar overlijden nog te gaan kijken. Dat heb ik dan ook niet gedaan. Maar ik heb enkele uren voor het overlijden heel bewust afscheid genomen.
Ik probeer altijd mijn kinderen zelf te laten beslissen, behalve als het afgeraden wordt door de uitvaartonderneming. Dan volg ik dat advies.
Veel sterkte de komende dagen!
Ik weet dat ik zelf als kind mijn opa heb gezien in het uitvaartcentrum in de kist. Daar had ik wel wat moeite mee, ik zag mijn opa altijd bij hem thuis en nu lag hij in een vreemde omgeving in een kist. Maar ik ben gevoelig voor sfeer en omgeving.
Mijn oma is op een minder fijne manier overleden na een ziekbed en al dagen niet eten en drinken. Het werd afgeraden om na haar overlijden nog te gaan kijken. Dat heb ik dan ook niet gedaan. Maar ik heb enkele uren voor het overlijden heel bewust afscheid genomen.
Ik probeer altijd mijn kinderen zelf te laten beslissen, behalve als het afgeraden wordt door de uitvaartonderneming. Dan volg ik dat advies.
Veel sterkte de komende dagen!
vrijdag 11 mei 2018 om 20:08
zaterdag 12 mei 2018 om 11:45
Ik was een jaar jonger dan jouw zoon toen mijn opa overleed. Mijn vader heeft me bij opa in de kist laten kijken, en daar ben ik hem heel dankbaar voor. Opa zag eruit als opa, en toch ook weer niet. In ieder geval had hij ingevallen wangen, want hij had zijn kunstgebit niet in. Ik heb duidelijk afscheid van opa kunnen nemen doordat ik hem nog gezien heb.
