Kinderloos

Wat naar Marjan



Ik heb gemerkt dat ik destijds nieuwe vrienden kreeg, mensen die net als ik (al of niet ongewenst) kinderloos zijn. Vriendinnen die wel kinderen kregen zijn nog steeds mijn vriendinnen, maar ik heb ze wel een paar jaar wat minder vaak gezien. Nu de kinderen groter zijn, hersteld zich dat wel weer.

Wat erg voor je dat je ongewenst kinderloos bent/blijft.



Wij hebben een tijdje moeite gedaan om zwanger te worden het ging niet vanzelf. Dat is natuurlijk niet te vergelijken met jou situatie, hoor. Maar ik heb er toen nooit last van gehad dat iemand anders wél zwanger was. Of je vriendin nu een kind krijgt maakt voor jouw wens niet uit, zoals je al schrijft. Ik denk dat het misschien kan helpen om dat echt los van elkaar te zien. Zodat er in de vriendschappen ruimte is voor momenten van blijdschap en op andere momenten voor jouw verdriet. Praat je hier met je vriendinnen over?

Sorende, het lastige is niet alleen dat verdriet, maar het is ook dat de wereld van die vriendinnen verandert. Zeker als je ze samen ontmoet, meerdere moeders bij elkaar, gaan de gesprekken heel veel over de kinderen, een wereld die je niet kent, waar je niet over mee kunt praten. Natuurlijk zijn er vriendinnen die nog wel een wereld buiten de kinderen hebben, en met die vriendinnen is het altijd gewoon gezellig geweest. Maar ik had ook vriendinnen die zich heel erg focusten op de kinderen, en daar wil ik het best een uurtje over hebben maar niet de hele avond.

Wat naar voor je!

Bespreek het met die vriendinnen.

Wat je voelt is menselijk.

Jij doet je best om ruimte te geven voor hun blijdschap; je mag daarnaast best ook ruimte nemen voor jouw verdriet. Een goede vriendin zal begrijpen dat jouw verdriet niet een misgunnen van haar vreugde is.

Ik zit in een vergelijkbare situatie als jou marjan. Ook ik vind het lastig. Twee vriendinnen weten dat. Ik pas regelmatig op de baby van een van hen en dat voelt wel goed. In het begin zat ik na afloop huilend in de auto, nu kan ik er van genieten. Ik probeer nu de leuke kanten van een leven zonder kinderen te zien, maar dat heeft een tijdje geduurd.

Mijn ervaring is dat dit met de loop der jaren steeds makkelijk gaat. Ik ben zelf ook ongewenst kinderloos, en mijn vriendenkring is erg divers. jong, ouder, met kind, zonder.



Een vrouw is namelijk meer dan alleen moeder, ze is ook mens. Ze was al een leuk persoon voor ze kinderen kreeg (anders was je er niet bevriend mee) en natuurlijk verandert haar wereld enorm. Je zal zien dat je van sommigen wegdrijft en anderen niet, Maar ook dat zou anders ook gebeurd zijn omdat je als mens nou eenmaal evoluereert. (banen, studies, reizen, partners, alles draagt bij aan jouw ontwikkeling)



zal je nog regelmatig pijn hebben? Tuurlijk. het gaat met golf bewegingen. Straks, als de kinderen van je vriendinnen uitvliegen zul je zien dat jullie vriendschap weer een heel andere dimensie krijgt die wederom veranderd als zij oma worden.



Door juist wanhopig vast te houden aan een vriendschap die soms toch al aan het verwelken is (door wat voor omstandigheid dan ook) zal je meer pijn ondervinden dan wanneer je zo'n vriendschap loslaat. Doe je dat wel (loslaten dus); dan ontstaat er ruimte voor nieuwe vriendschappen die ook weer een waardevolle bijdrage aan je leven leveren. En ook daarvan zullen een aantal blijven en een aantal niet.



jij verandert, zij veranderen. Ongeacht of ze kinderen hebben of niet. Dat is het leven. en da's maar goed ook



liefs en sterkte.

Ja, dat snap ik wel marana. Los van het verdriet dan: Ik heb zelf dan juist geen echte vriendinnen die moeder zijn en ik heb dat ook heus wel eens jammer gevonden. Toen ik zwanger was vooral, toen romantiseerde ik het beeld van met mijn beste vriendinnen met onze dikke poten in een voetenbadje .

Maar ik ben verder nog net zo geïnteresseerd in mijn vriendinnen als daarvoor en zij ook in mij. Ook al hebben ze zelf geen kinderen, ik vraag toch om advies. Ze kunnen eigenlijk over alles wel meepraten, ik heb er echt veel aan gehad als ik het wel eens moeilijk vond en ik deel ook de leuke ervaringen met ze. Ik praat ook met hun over bijv. problemen op het werk, terwijl ik nooit een zelfde soort functie gehad heb.

Daar groei je ook allemaal met elkaar in mee ook al is het soms even stuntelen misschien.



Maar waarom ik denk dat het belangrijk is om over het verdriet te praten is ook omdat er anders verkeerde verwachtingen kunnen ontstaan. Toen wij al lang in een medisch traject zaten was de zus van een vriendin in één keer zwanger. En mijn vriendin die ging maar niet weg en pas bij de deur kwam "het hoge woord" eruit. Toen heb ik duidelijk kunnen maken dat ik dat ontzettend leuk voor haar zus vond en voor haar dat ze tante werd. En gevraagd of ze alles met me wilde blijven delen zoals ze ook had gedaan als ik er niet mee bezig was.

Marjan ik heb ook lang in jouw positie gezeten, maar inmiddels gelukkig niet meer. Wat wel erg belangrijk is wat broedkip zegt er moet in een vriendschap ruimte zijn voor zowel hun geluk en jouw verdriet, daarnaast hoeft het echt niet alleen maar over de kinderen te gaan. Ik heb vriendinnen gehad waar alleen ruimte was voor hun geluk en niet voor ons verdriet. Dit zijn nu meer verre kennissen want ik had geen zin in om hier nog energie. Had die tijd trouwens ook weinig energie door gezondheidsproblemen.



Vaak als je in een groepje zaten en alleen over kinderen aan het praten waren en het duurde mij te lang ging ik gewoon wat anders doen. Op een feestje was dat vaak dan met een van de heren praten of mee helpen in de keuken. Als het tijdens een etentje was zei ik er wat van of veranderde het onderwerp.



Ik deed ook dingen die mijn vriendinnen niet konden omdat ze kinderen hadden en dat zorgde er ook gewoon voor dat we elkaar vaak minder zagen. Nog steeds merk ik met sommige een andere relatie heb gekregen dan we eerst halen gewoon omdat interesse verder uit elkaar liggen.

marjan ik had vriendinnen ondanks dat ik heel veel had opgepast op achterneefjes en nichtjes ook voor meerder dagen achter elkaar di zeiden dat ik er niets van wist, maar ik had ook vriendinnen die mij juist aan mij vroegen hoe ik dat deed. Het rare is dat dit laatste vooral meer werd hoe ouder de kinderen waren en dan ging het ook over school bijv. Nu heeft mijn werk echt niets te maken met school, dus dat vond ik wel weer apart.



Probeer echt je grenzen aan te geven. Ik heb bijvoorbeeld een vriendin die niet zwanger wordt van de tweede en dat ben ik inmiddels wel daar hebben we het over. Dat zij in het begin wat ruimte nodig had om het te verwerken wist ik. We hebben toen afgesproken dat zij zou aangeven hoe en wat. Na 1-2 weken had zij het een plaatsje gegeven en nu is het goed. Nu heb ik het waarschijnlijk door mijn ervaring niet veel over de zwangerschap(ook omdat ik zwanger zijn echt niet leuk vind), maar als het er over gaat dan is het ook nooit uren.



Als laatste probeer echt je eigen dingen te doen en nieuwe dingen te ontdekken, dat hun misschien minder tijd daarvoor hebben dat wil niet zeggen dat jij dat ook hoeft te doen.

Helaas heb ik deze ervaring ook gehad. Inmiddels kan ik meepraten, hoewel het altijd zo blijft dat mijn kind jonger is dan die van mijn vriendinnen. Wat mij echt geholpen heeft, is er heel open over zijn. Over mijn blijdschap voor mijn vriendinnen en mijn liefde naar hun kindjes (klinkt een beetje gek, maar met sommige van hun kinderen heb ik wel echt een band) als over mijn verdriet. Vooral één vriendin pakte dit heel goed op. Zij liet me altijd lekker tutten met haar dochters, accepteerde ook mijn onhandigheden en heeft haar oudste dochter zelfs wel eens een weekendje 'uitgeleend'. Dat deed me altijd heel veel en onze vriendschap is daardoor ook juist hechter geworden. En ja, ik heb ook weleens tranen met tuiten gehuild op een moment dat achteraf niet zo handig gekozen was, maar een echt goede vriendin accepteert dat ook. Een andere vriendin vond het moeilijker om ermee om te gaan, maar met haar sprak ik vooral af als haar zoon sliep, tussen de middag of 's avonds, zodat we ongestoord konden kletsen over andere dingen. En wat iemand anders ook al zei, als de hormonen van het begin weer tot bedaren zijn gekomen, gaan moeders het ook weer meer over andere dingen hebben, dat heb ik op het werk wel gemerkt. De meeste van mijn collega's zijn rond de 40 en waar het 5-6 jaar geleden alleen maar over zwangerschappen, baby's, et cetera ging, gaat het nu weer ouderwets over vriendinnenweekenden, etentjes, films... Ik hobbel duidelijk achter die fases aan



Mag ik je vragen of je zeker weet dat je nooit kinderen zult krijgen? Of zijn er nog opties open (medische molen, pleegzorg, adoptie)? Misschien dat je op een andere pijler meer lotgenoten kunt vinden .