Kinderen
alle pijlers
Kinderloos
donderdag 5 juli 2018 om 22:59
Hallo allemaal,
Ik hoop dat ik dit bericht in de juiste categorie heb geplaatst. Ik zal mijn vraagstuk zo goed mogelijk proberen uit te leggen omdat ik benieuwd ben of anderen dit herkennen en hoe ze hier mee omgaan.
Ik ben sinds 5 jaar heel erg gelukkig met mijn vriend, hij is mijn grote liefde. Hij is vanaf het begin heel duidelijk geweest dat hij geen kinderen wil. Ik heb nooit een duidelijke kinderwens gehad en was hier nooit mee bezig. Nu is het echter zo dat ik dit sinds een jaar wel heb, ik denk juist ook omdat we zo'n fijne relatie hebben. We hebben hier veel over gepraat en ik heb hem nooit willen overhalen maar het levert uiteraard wel spanningen op. Ik heb er goed over nagedacht als mijn wens toch sterker zou zijn, ook omdat ik eind 30 ben. Een kindje alleen krijgen van een donor lijkt me enorm zwaar maar m.i. dan de enige optie omdat het mijn wens zou zijn en ik er dan ook voor moet gaan. Ik ben me er zeer van bewust dat een wens absoluut geen vanzelfsprekendheid is en maar de vraag of het je ook gegund is.
Alles bij elkaar opgeteld komt het er op neer dat mijn kinderwens onvervuld blijft. Ik kies hier zelf voor en ik zie ook de positieve kanten hiervan. Ik ben omringd door vrienden met kinderen waar ik (hopelijk) een leuke "tante" voor ben.
Af en toe word ik echter overvallen door intens verdriet en twijfel of dit wel echt is wat ik wil. Ik merk dat ik het steeds moeilijker vind om aansluiting te vinden bij vrienden die allemaal kinderen hebben en kan volschieten als ik een kind met een grootouder zie omdat ik dan besef dat ik dat nooit ga meemaken.
Ik durf hier echter niet goed over te praten omdat het tenslotte mijn eigen keuze is. Ik wil anderen hier ook niet mee lastig vallen omdat ik bang ben voor oordelen of medelijden. Ik vind het ook lastig omdat het hele concept kinderwens nog zo nieuw is voor mij maar wel al duidelijk dat deze niet vervuld gaat worden.
Bedankt voor jullie feedback.
Ik hoop dat ik dit bericht in de juiste categorie heb geplaatst. Ik zal mijn vraagstuk zo goed mogelijk proberen uit te leggen omdat ik benieuwd ben of anderen dit herkennen en hoe ze hier mee omgaan.
Ik ben sinds 5 jaar heel erg gelukkig met mijn vriend, hij is mijn grote liefde. Hij is vanaf het begin heel duidelijk geweest dat hij geen kinderen wil. Ik heb nooit een duidelijke kinderwens gehad en was hier nooit mee bezig. Nu is het echter zo dat ik dit sinds een jaar wel heb, ik denk juist ook omdat we zo'n fijne relatie hebben. We hebben hier veel over gepraat en ik heb hem nooit willen overhalen maar het levert uiteraard wel spanningen op. Ik heb er goed over nagedacht als mijn wens toch sterker zou zijn, ook omdat ik eind 30 ben. Een kindje alleen krijgen van een donor lijkt me enorm zwaar maar m.i. dan de enige optie omdat het mijn wens zou zijn en ik er dan ook voor moet gaan. Ik ben me er zeer van bewust dat een wens absoluut geen vanzelfsprekendheid is en maar de vraag of het je ook gegund is.
Alles bij elkaar opgeteld komt het er op neer dat mijn kinderwens onvervuld blijft. Ik kies hier zelf voor en ik zie ook de positieve kanten hiervan. Ik ben omringd door vrienden met kinderen waar ik (hopelijk) een leuke "tante" voor ben.
Af en toe word ik echter overvallen door intens verdriet en twijfel of dit wel echt is wat ik wil. Ik merk dat ik het steeds moeilijker vind om aansluiting te vinden bij vrienden die allemaal kinderen hebben en kan volschieten als ik een kind met een grootouder zie omdat ik dan besef dat ik dat nooit ga meemaken.
Ik durf hier echter niet goed over te praten omdat het tenslotte mijn eigen keuze is. Ik wil anderen hier ook niet mee lastig vallen omdat ik bang ben voor oordelen of medelijden. Ik vind het ook lastig omdat het hele concept kinderwens nog zo nieuw is voor mij maar wel al duidelijk dat deze niet vervuld gaat worden.
Bedankt voor jullie feedback.
vrijdag 6 juli 2018 om 01:25
Dat maakt het ook nog complexer dan het is. Maar los daarvan wil hij het ook niet.Roffatientje schreef: ↑06-07-2018 01:22Maar moet je dan wel een kind van hem willen? (Even los gezien van het feit dat hij dat niet wil)
En als je dan toch dat kind wil hebben, hoe zie je dat dan gebeuren?
Heb je trouwens wat aan de artikelen die ik had gelinkt? Het lijkt mij nl ook nuttig om het van de andere kant te bekijken, juist ook omdat je voorheen juist géén kinderen wilde.
Ben de artikelen nu ah lezen, interessant!
vrijdag 6 juli 2018 om 01:30
Dat klinkt wel heel verdrietig meid. En juist misschien ook goed daarom te kijken naar de langer termijn. Heb je je man dit ook verteld; dat je eindelijk dat gevoel wel hebt, je dat zelf ook raar/bijzonder/ eng /vreemd vindt omdat je het zelf niet kent, maar je bij hem zo goed voelt dat je hier wel serieus over nadenkt. Dat je dit gevoel serieus neemt en jullie relatie serieus genoeg neemt om dit te bespreken.Martina1979 schreef: ↑06-07-2018 01:23Ik heb daar eigenlijk nooit zo over nagedacht, ook omdat ik zelf niet uit een gezin kom waar bijvoorbeeld kerst een warm gebeuren was.
Ik maak bewust de keuze om bij mijn partner te blijven maar ik zou het liefste wel een kind met hem willen. Dat maakt me soms verdrietig en hem ook om mij zo te zien.
Dank voor je begrip.
vrijdag 6 juli 2018 om 01:33
_Monti_ schreef: ↑06-07-2018 01:30Dat klinkt wel heel verdrietig meid. En juist misschien ook goed daarom te kijken naar de langer termijn. Heb je je man dit ook verteld; dat je eindelijk dat gevoel wel hebt, je dat zelf ook raar/bijzonder/ eng /vreemd vindt omdat je het zelf niet kent, maar je bij hem zo goed voelt dat je hier wel serieus over nadenkt. Dat je dit gevoel serieus neemt en jullie relatie serieus genoeg neemt om dit te bespreken.
Als ik het zo teruglees lijkt het idd alleen maar ellende maar ik ben verder wel een gelukkig mens met ook genoeg mooie herinneringen
. Ik heb dit met hem gedeeld en dat vond ik heel moeilijk maar wel essentieel voor hem om het te begrijpen.
vrijdag 6 juli 2018 om 01:51
Zo bedoel ik het ook niet dat het een en al ellende is. Denk ik zeker niet want dan was de keuze makkelijk toch.. Wat ik bedoel met verdrietig is dat ik je tweestrijd goed kan voorstellen. Je houdt van je man, jullie zijn gelukkig samen en tis goed zo, maar ergens in jou is er ook die onvrede omwille van toch een verlangen naar. En blijkbaar kon je dat op heden goed wegzetten, grotendeels ook vanuit je jeugd en voorbeeld. Maar gevoel laat zich niet dwingen, ergens zit er toch een onvrede/verlangen naar een gezin. Neem je gevoel iig serieus.Martina1979 schreef: ↑06-07-2018 01:33Als ik het zo teruglees lijkt het idd alleen maar ellende maar ik ben verder wel een gelukkig mens met ook genoeg mooie herinneringen. Ik heb dit met hem gedeeld en dat vond ik heel moeilijk maar wel essentieel voor hem om het te begrijpen.
vrijdag 6 juli 2018 om 02:17
Ik heb geen kinderwens, en mijn vriend ook niet. Als kind was ik al niet erg geïnteresseerd in het moederschap. Ook heb ik de afgelopen jaren wel eens een nachtmerrie gehad dat ik zwanger was. Ik werd dan echt in paniek wakker. Misschien vind ik het stiekem een eng idee om zwanger te zijn. Ik weet het niet.
Bovendien weet ik niet eens of ik wel kinderen kan krijgen. En soms denk ik dat het makkelijker is om ze niet te kunnen krijgen, want dan hoef ik de knoop zelf niet door te hakken, mocht ik opeens twijfelen. Oke, dat klinkt misschien heel raar, maar ik ben het wel eens met deze post:
(voor de duidelijkheid: ik ben geen kinderhater)
Bij mijn vriend en ik spelen erfelijkheid en een aantal chronische pijn/ziekten ook een rol. Er valt mee te leven, maar het maakt dingen wel een stuk zwaarder. En dat wij er mee kunnen leven, betekent niet dat een kind dat ook kan.
Ik heb absoluut geen hekel aan kinderen, maar ik hoef ze zelf niet per se. Ik pas op andermans kinderen als bijbaantje en vraag me dan wel eens af hoe het zou zijn om zelf een kind te hebben. Maar ik ben dan ergens ook wel blij dat ik na een avondje zonder kind de deur uit kan lopen.
Ik heb mijn vriend wel gezegd dat ik niet kan garanderen dat ik nooit een kinderwens zal krijgen. We zijn beide begin 20, en we kunnen nou eenmaal niet in de toekomst kijken. Maar, we zijn nu gelukkig samen en ik probeer me niet te veel druk te maken om het ‘’als-dan’’ vraagstuk. Gelukkig kunnen we samen wel goed over deze dingen praten.
Of je veel aan mijn post hebt weet ik niet, maar misschien kun je deze site eens bekijken: https://www.babydilemma.nl. Verder wil ik je veel succes wensen met wat je ook beslist.
Bovendien weet ik niet eens of ik wel kinderen kan krijgen. En soms denk ik dat het makkelijker is om ze niet te kunnen krijgen, want dan hoef ik de knoop zelf niet door te hakken, mocht ik opeens twijfelen. Oke, dat klinkt misschien heel raar, maar ik ben het wel eens met deze post:
Tiktiktikwiebenik schreef: ↑06-07-2018 01:09Je kunt je leven ook betekenis geven zonder kinderen, maar je moet wel een leven lang achter de beslissing kunnen blijven staan. Dan is het misschien nog makkelijker mee te leven, wanneer je kunt zeggen, het lukte niet in plaats van mijn vriend wou niet of wij hebben het niet geprobeerd.
(voor de duidelijkheid: ik ben geen kinderhater)
Bij mijn vriend en ik spelen erfelijkheid en een aantal chronische pijn/ziekten ook een rol. Er valt mee te leven, maar het maakt dingen wel een stuk zwaarder. En dat wij er mee kunnen leven, betekent niet dat een kind dat ook kan.
Ik heb absoluut geen hekel aan kinderen, maar ik hoef ze zelf niet per se. Ik pas op andermans kinderen als bijbaantje en vraag me dan wel eens af hoe het zou zijn om zelf een kind te hebben. Maar ik ben dan ergens ook wel blij dat ik na een avondje zonder kind de deur uit kan lopen.
Ik heb mijn vriend wel gezegd dat ik niet kan garanderen dat ik nooit een kinderwens zal krijgen. We zijn beide begin 20, en we kunnen nou eenmaal niet in de toekomst kijken. Maar, we zijn nu gelukkig samen en ik probeer me niet te veel druk te maken om het ‘’als-dan’’ vraagstuk. Gelukkig kunnen we samen wel goed over deze dingen praten.
Of je veel aan mijn post hebt weet ik niet, maar misschien kun je deze site eens bekijken: https://www.babydilemma.nl. Verder wil ik je veel succes wensen met wat je ook beslist.
vrijdag 6 juli 2018 om 03:18
Met eind 30 liggen de mannen misschien ook niet meer voor het oprapen, grote kans dat je, al zou je het willen, een exemplaar tegenkomt met "historie" en je hebt ook niet echt tijd om het rustig aan te gaan doen....
Mensen kunnen vervelende grappen maken over vrouwen, die hun eierstokken horen rammelen. Tja, mannen hebben ook haast oneindelijk veel tijd en kunnen later ook nog eens terugkomen op hun besluit.
Aan de ander kant is moeder worden en zijn een oerkracht. Het is gewoon wonderbaarlijk dat zich een levend wezen in jou ontwikkeld met alles erop en eraan, gewoon zo uit het niets en dat je zo diepe liefde kan voelen voor je kind.
En ook al heb je kinderen, het is niet zeker dat ze op latere leeftijd nog aan je kersttafel willen zitten, die garantie kan niemand geven.
Je moet gewoon afwegen wat zwaarder voor je wiegt en welke mogelijkheden je nu hebt en wat realistisch is.
Mensen kunnen vervelende grappen maken over vrouwen, die hun eierstokken horen rammelen. Tja, mannen hebben ook haast oneindelijk veel tijd en kunnen later ook nog eens terugkomen op hun besluit.
Aan de ander kant is moeder worden en zijn een oerkracht. Het is gewoon wonderbaarlijk dat zich een levend wezen in jou ontwikkeld met alles erop en eraan, gewoon zo uit het niets en dat je zo diepe liefde kan voelen voor je kind.
En ook al heb je kinderen, het is niet zeker dat ze op latere leeftijd nog aan je kersttafel willen zitten, die garantie kan niemand geven.
Je moet gewoon afwegen wat zwaarder voor je wiegt en welke mogelijkheden je nu hebt en wat realistisch is.
vrijdag 6 juli 2018 om 12:31
TO, wat ik ook nog bedacht achteraf: misschien is het een fase.
Je hebt pas sinds een jaar last van klapperende eierstokken.
Zou het te maken kunnen hebben, dat je nu de leeftijd bereikt waarop alles wel heel definitief wordt? Over een paar jaar is kinderen krijgen een gesloten boek, misschien dat het idee de boel triggert.
Je hebt pas sinds een jaar last van klapperende eierstokken.
Zou het te maken kunnen hebben, dat je nu de leeftijd bereikt waarop alles wel heel definitief wordt? Over een paar jaar is kinderen krijgen een gesloten boek, misschien dat het idee de boel triggert.
vrijdag 6 juli 2018 om 14:11
Slim planMartina1979 schreef: ↑06-07-2018 13:29Ik denk inderdaad dat dat ook meespeelt, het definitieve ervan. Misschien moet ik toch maar eens met iemand gaan praten omdat ik er zo mee worstel.
En verder praat hier gerust van je af. Wie weet helpen wij je ook op weg!
