Kinderen
alle pijlers
kinderpsycholoog
dinsdag 7 april 2015 om 10:33
Onze dochter van 4 heeft al van jongs af aan een pittig karakter. Toen ze nog niet kon praten bonsde ze geregeld met haar hoofd op de vloer, omdat ze zich niet kon uitten. Zodra ze kon praten ging het beter.
Met 14/ 15 maanden werd ze angstig, alles was eng (bv. dennenappels, bloemen, water, dieren, herrie). Dit was lastig, maar met veel vertellen en laten ervaren dat het niet eng was ging het beter.
Nu is ze 4 en is ze van de meeste angsten af. Alleen water vindt ze echt doodeng. Als we gaan zwemmen wil ze in het ondiepe water, in het diepere gedeelte hangt ze als een aap om onze nek. Over een brug is ze volledig in paniek, naar de wc moeten haarspeldjes uit.
Ook legt ze de lat voor zichzelf heel hoog. Zo vindt ze dat ze alle letters al moet kennen, dat ze geen fouten mag maken. Als ze dat wel doet slaat ze zichzelf of gaat ze voor straf in de hoek zitten. Wij geven aan dat ze fouten mag maken, als ze de letters wil leren dat we willen helpen maar dat het niet hoeft want ze zit net in groep 1.
Verder is ze snel boos, maar dan ook heel boos als iets niet mag of gaat zoals ze wil. Elke avond is het eten een strijd omdat ze niet eet wat ze wil, of omdat ze niet naast mij zit (ze klampt zich heel erg aan mij vast).
Ze geeft aan niet meer naar school te willen. Ik heb een gesprek gehad waarom ze niet meer wil. Eerst kwam er niks uit, uiteindelijk vertelde ze dat het makkelijk was en dat de kinderen in de klas niet aardig doen en vaak straf hebben. Vanmiddag heb ik een gesprek met de juf. De laatste keer zei de juf dat ze een allemansvriend was, ze is rustig in de klas en doet goed mee.
Nu heeft ze een terugval in zindelijkheid gehad en zijn we vandaag naar de huisarts geweest hiervoor, omdat ik vermoed dat ze niet lekker in haar vel zit (gezien haar boosheid, zichzelf slaan, angst). Ze heeft een verwijzing voor de psycholoog. Ik had het enerzijds wel verwacht en ben ik blij dat ze hulp krijgt, maar anderzijds vind ik het ook heel heftig: 4 jaar en naar de psycholoog. Zijn er mensen met ervaringen met een kinderpsycholoog? Wat kan ik hierbij aan hulp verwachten?
Met 14/ 15 maanden werd ze angstig, alles was eng (bv. dennenappels, bloemen, water, dieren, herrie). Dit was lastig, maar met veel vertellen en laten ervaren dat het niet eng was ging het beter.
Nu is ze 4 en is ze van de meeste angsten af. Alleen water vindt ze echt doodeng. Als we gaan zwemmen wil ze in het ondiepe water, in het diepere gedeelte hangt ze als een aap om onze nek. Over een brug is ze volledig in paniek, naar de wc moeten haarspeldjes uit.
Ook legt ze de lat voor zichzelf heel hoog. Zo vindt ze dat ze alle letters al moet kennen, dat ze geen fouten mag maken. Als ze dat wel doet slaat ze zichzelf of gaat ze voor straf in de hoek zitten. Wij geven aan dat ze fouten mag maken, als ze de letters wil leren dat we willen helpen maar dat het niet hoeft want ze zit net in groep 1.
Verder is ze snel boos, maar dan ook heel boos als iets niet mag of gaat zoals ze wil. Elke avond is het eten een strijd omdat ze niet eet wat ze wil, of omdat ze niet naast mij zit (ze klampt zich heel erg aan mij vast).
Ze geeft aan niet meer naar school te willen. Ik heb een gesprek gehad waarom ze niet meer wil. Eerst kwam er niks uit, uiteindelijk vertelde ze dat het makkelijk was en dat de kinderen in de klas niet aardig doen en vaak straf hebben. Vanmiddag heb ik een gesprek met de juf. De laatste keer zei de juf dat ze een allemansvriend was, ze is rustig in de klas en doet goed mee.
Nu heeft ze een terugval in zindelijkheid gehad en zijn we vandaag naar de huisarts geweest hiervoor, omdat ik vermoed dat ze niet lekker in haar vel zit (gezien haar boosheid, zichzelf slaan, angst). Ze heeft een verwijzing voor de psycholoog. Ik had het enerzijds wel verwacht en ben ik blij dat ze hulp krijgt, maar anderzijds vind ik het ook heel heftig: 4 jaar en naar de psycholoog. Zijn er mensen met ervaringen met een kinderpsycholoog? Wat kan ik hierbij aan hulp verwachten?
dinsdag 7 april 2015 om 10:40
Ik was ook 4 toen ik voor het eerst naar de psycholoog ging. Dat was wel om een andere reden (plotseling overlijden van familielid). Ik weet dat mijn moeder destijds vooral heel veel handvatten kreeg betreffende mijn gedrag en mijn gevoelens als 4-jarig kind.
Het klinkt alsof je meisje inderdaad veel van zichzelf eist. Ik denk dat goede begeleiding vanaf een hele jonge leeftijd flink veel problemen in de toekomst kan voorkomen. De psycholoog zal jullie als ouders leren hoe om te gaan met haar en dit in goede banen te leiden. Het lijkt me zeker de moeite waard!
Ik zou proberen de gedachte *mijn 4-jarige dochter moet naar een psycholóóg* los te laten. Er is een probleem en jullie krijgen hulp om te zorgen dat zij happier wordt .
Het klinkt alsof je meisje inderdaad veel van zichzelf eist. Ik denk dat goede begeleiding vanaf een hele jonge leeftijd flink veel problemen in de toekomst kan voorkomen. De psycholoog zal jullie als ouders leren hoe om te gaan met haar en dit in goede banen te leiden. Het lijkt me zeker de moeite waard!
Ik zou proberen de gedachte *mijn 4-jarige dochter moet naar een psycholóóg* los te laten. Er is een probleem en jullie krijgen hulp om te zorgen dat zij happier wordt .
dinsdag 7 april 2015 om 10:43
Waarom moet jedochter in het diepe als ze liever in het ondiepe wil? Ze heeft haar prstaiedwang dus niet van een vreemde.
Zelf geen ervaring meg een kinderpsycholoog maar zeer waarschij lijk gaat zij ha a r gewoon zien als een leuke mevrouw die met haar speelt of tekent en ondertussen met haar praat. Voor haar is het dus helemaal nie zwaar of beladen.
Zelf geen ervaring meg een kinderpsycholoog maar zeer waarschij lijk gaat zij ha a r gewoon zien als een leuke mevrouw die met haar speelt of tekent en ondertussen met haar praat. Voor haar is het dus helemaal nie zwaar of beladen.
dinsdag 7 april 2015 om 10:55
Blijkbaar ontwikkelt je dochter zich psychisch op een manier die voor haarzelf niet prettig is. Het lijkt me juist hartstikke goed dat je daar nu al handvatten voor krijgt om dat bij te buigen. Hoe langer iets scheef groeit, hoe meer moeite het kost om het alsnog te corrigeren.
Probeer los te laten dat het 'heftig' is. Er zijn ook kinderen van een half jaar die al fysiotherapie krijgen. Psychotherapie is niet zo anders.
Je kunt het als 'heftig' benoemen, waarmee je het zwaar maakt, en je kunt dankbaar zijn dat er al zo snel en jong hulp voor handen is zodat je dochter alle kansen krijgt om een gelukkig mens te worden.
De kans is groot dat de therapie, omdat ze nog zo jong is, minder intensief of belastend is dan wanneer ze een stuk ouder zou zijn.
Knap van jullie trouwens, dat je hulp accepteert!
Probeer los te laten dat het 'heftig' is. Er zijn ook kinderen van een half jaar die al fysiotherapie krijgen. Psychotherapie is niet zo anders.
Je kunt het als 'heftig' benoemen, waarmee je het zwaar maakt, en je kunt dankbaar zijn dat er al zo snel en jong hulp voor handen is zodat je dochter alle kansen krijgt om een gelukkig mens te worden.
De kans is groot dat de therapie, omdat ze nog zo jong is, minder intensief of belastend is dan wanneer ze een stuk ouder zou zijn.
Knap van jullie trouwens, dat je hulp accepteert!
dinsdag 7 april 2015 om 11:05
Kijkt de psycholoog ook naar jullie als ouders? Bijv. welke angsten hebben jullie, hoe zit het bij jullie met je eigen prestatiedwang, hoe voelt het voor je om fouten te maken?
Hoe goed kun je jezelf uiten, waar ben je bang voor, waar ben je boos om?
De ervaringen die ik heb met een kinderpsycholoog is dat het probleem bij de ouders lag zonder dat ze dat zelf in de gaten hadden, en oprecht de beste hulp zochten voor hun kind. Kinderen kopiëren gedrag en emoties van hun ouders, dus vandaar dat die insteek niet vergeten mag worden.
Hoe goed kun je jezelf uiten, waar ben je bang voor, waar ben je boos om?
De ervaringen die ik heb met een kinderpsycholoog is dat het probleem bij de ouders lag zonder dat ze dat zelf in de gaten hadden, en oprecht de beste hulp zochten voor hun kind. Kinderen kopiëren gedrag en emoties van hun ouders, dus vandaar dat die insteek niet vergeten mag worden.
dinsdag 7 april 2015 om 11:20
De psycholoog zal (als het goed is) jullie veel vragen over hoe het gaat en hoe de ontwikkeling van je dochter tot nu toe is geweest. Als het goed is vraagt hij/zij ook naar jullie zelf en mogelijk ook jullie verleden. Het is het beste dit te doen waar je dochter niet zelf bij is. Met je dochter zal ze waarschijnlijk spelenderwijs aan de slag gaan, beetje praten, misschien een beetje spelen of 'werken', kleuren, tekenen.
Wat je aan hulp kan verwachten is afhankelijk van wat er (mogelijk) aan de hand is. Maar als je kind 4 is en haar ontwikkeling niet ernstig belemmerd wordt door een bepaalde stoornis of (traumatische) gebeurtenis zal de hulp vooral bestaan uit ouderbegeleiding waarin jullie de ontwikkeling van je dochter bespreken en waar jullie daarin tegenaan lopen zodat je meer inzicht krijgt en jullie (en evt. school) hierdoor beter kunnen afstemmen op wat je dochter nodig heeft. Zeg maar 'handvatten' hoe je kunt omgaan met waar jullie en jullie dochter tegenaan lopen waardoor je dochter ook hopelijk beter in haar vel komt te zitten.
Let er wel op hoe dit vergoed wordt in de 'nieuwe jeugdzorg'.
Wat je aan hulp kan verwachten is afhankelijk van wat er (mogelijk) aan de hand is. Maar als je kind 4 is en haar ontwikkeling niet ernstig belemmerd wordt door een bepaalde stoornis of (traumatische) gebeurtenis zal de hulp vooral bestaan uit ouderbegeleiding waarin jullie de ontwikkeling van je dochter bespreken en waar jullie daarin tegenaan lopen zodat je meer inzicht krijgt en jullie (en evt. school) hierdoor beter kunnen afstemmen op wat je dochter nodig heeft. Zeg maar 'handvatten' hoe je kunt omgaan met waar jullie en jullie dochter tegenaan lopen waardoor je dochter ook hopelijk beter in haar vel komt te zitten.
Let er wel op hoe dit vergoed wordt in de 'nieuwe jeugdzorg'.
dinsdag 7 april 2015 om 11:42
Snoezekind kwam op zijn 7de bij een psycholoog terecht. Helemaal dol op haar. Na een paar weken klaar. Toen hij tegen zijn 12de verjaardag weer slecht in zijn vel zat vroegen we of hij misschien weer naar haar toe wilde. "Graag !" was zijn antwoord.
Niet bang zijn, het kan heel goed uitpakken.
Niet bang zijn, het kan heel goed uitpakken.
Betty White: "Once you go blackberry... Hmmmmmhmmmm"