Kinderen
alle pijlers
Loslaten
woensdag 9 mei 2018 om 08:31
Onze zoon is 9 jaar. Niet alleen heeft hij maar 1 jaar echt gekleuterd, ook groep 3 heeft hij overgeslagen. En dus is hij 10 als hij straks naar t voorgezet onderwijs gaat.
Hij moet nu nog 1 jaar basis onderwijs maar toch zijn wij van mening dat we hem langzaamaan steeds een beetje meer ruimte moeten geven om dingen zelfstandig te doen en ook om daar de zelf de verantwoording in te krijgen of te nemen. Hij zal straks ook alleen thuis gaan komen omdat er dan geen bso meer is.
Uiteraard blijft hij nu wel eens even alleen thuis maar alleen uit school komen dat gebeurt nog niet.
En ik vind het toch een partijtje lastig..... hij krijgt die ruimte van ons hoor, maar ik kan er echt een knoop van in mijn maag krijgen. Deels omdat t gewoon mijn ventje is, maar ook omdat hij gewoon wat “klunzig” kan zijn.
Hoe deden jullie dit? Ik had voordat ik kinderen had nooit het idee dat ik zo zou zijn, en ookal doe ik het niet, het liefst zou ik ze gewoon veilig onder moeders vleugels houden.
Mijn schoonmoeder zei ooit: jemig, heb jij last van het porcelin dollsyndroom ofzo? Ik riep naar zoon; kijk je goed voor je en doe je voorzichtig? ( ik ken mijn kind namelijk en weet hoe hij is.) de dag daarna zei ik het niet en ja hoor, hij brak zijn arm. Dat is uiteraard toeval maar hij brak zijn arm omdat hij achterom liep te kijken en dus struikelde over een speeltoestel van letterlijk 2 meter doorsnede. Zo klunzig kan hij dus zijn.
Dus ja, hoe doen/deden jullie dat? Want ik vind het allemaal nogal wat.
Hij moet nu nog 1 jaar basis onderwijs maar toch zijn wij van mening dat we hem langzaamaan steeds een beetje meer ruimte moeten geven om dingen zelfstandig te doen en ook om daar de zelf de verantwoording in te krijgen of te nemen. Hij zal straks ook alleen thuis gaan komen omdat er dan geen bso meer is.
Uiteraard blijft hij nu wel eens even alleen thuis maar alleen uit school komen dat gebeurt nog niet.
En ik vind het toch een partijtje lastig..... hij krijgt die ruimte van ons hoor, maar ik kan er echt een knoop van in mijn maag krijgen. Deels omdat t gewoon mijn ventje is, maar ook omdat hij gewoon wat “klunzig” kan zijn.
Hoe deden jullie dit? Ik had voordat ik kinderen had nooit het idee dat ik zo zou zijn, en ookal doe ik het niet, het liefst zou ik ze gewoon veilig onder moeders vleugels houden.
Mijn schoonmoeder zei ooit: jemig, heb jij last van het porcelin dollsyndroom ofzo? Ik riep naar zoon; kijk je goed voor je en doe je voorzichtig? ( ik ken mijn kind namelijk en weet hoe hij is.) de dag daarna zei ik het niet en ja hoor, hij brak zijn arm. Dat is uiteraard toeval maar hij brak zijn arm omdat hij achterom liep te kijken en dus struikelde over een speeltoestel van letterlijk 2 meter doorsnede. Zo klunzig kan hij dus zijn.
Dus ja, hoe doen/deden jullie dat? Want ik vind het allemaal nogal wat.
Sometimes I question my sanity, but the unicorn and gummy bears tell me I’m fine!
woensdag 9 mei 2018 om 13:20
9 en 11 jaar en niet van 7 tot 18 maar van 8.00 tot 14.00 uur.
Maar zoals gezegd.....ik kijk naar de kinderen. Kunnen ze het aan of niet. Daar zit zeker verschil in. Maar het is zo fijn ze het vertrouwen te geven.
woensdag 9 mei 2018 om 13:39
In het begin toen oudste alleen naar school fietste wilde ik dat ze me appte als ze er was. Verstrooide professor als ze is vergat ze dat uiteraard
Ik in de stress natuurlijk . School bellen, die moesten dan gaan kijken of ze er was. Na tig keer heeft man een keer de fiets gepakt en is naar school gefiets, de klas ingelopen. Overdreven bezorgd gedaan daar. Ooh dochter we waren zo bang, je belde maar nuet etc
Week later vergat ze het weer. Toen heb ik het maar losgelaten
Ik in de stress natuurlijk . School bellen, die moesten dan gaan kijken of ze er was. Na tig keer heeft man een keer de fiets gepakt en is naar school gefiets, de klas ingelopen. Overdreven bezorgd gedaan daar. Ooh dochter we waren zo bang, je belde maar nuet etc
Week later vergat ze het weer. Toen heb ik het maar losgelaten
woensdag 9 mei 2018 om 15:00
ik denk dat het fijn is om je kind wel een goede telefoon te geven, zodat je contact kunt houden. Zij/hij kan bellen als er iets is, en andersom. Ik ben er dan toch meer gerust op dat alles goed is: als dat niet zo zou zijn dan zou ze wel bellen. En ik werk in de buurt van waar we wonen, als er wat is dan ben ik zo op school of thuis.
Wat met de telefoon ook mogelijk is, is kijken waar de telefoon zich op dat moment bevindt. Ik gebruik het bijna nooit, het voelt een beetje als een inbreuk op privacy, maar op momenten dat ik me echt zorgen maak en ze appt niet/ neemt de telefoon niet op, dan heb ik in ieder geval de mogelijkheid om te kijken waar ze is.
Wat met de telefoon ook mogelijk is, is kijken waar de telefoon zich op dat moment bevindt. Ik gebruik het bijna nooit, het voelt een beetje als een inbreuk op privacy, maar op momenten dat ik me echt zorgen maak en ze appt niet/ neemt de telefoon niet op, dan heb ik in ieder geval de mogelijkheid om te kijken waar ze is.
The past may be in tatters
But today is all that matters
But today is all that matters
woensdag 9 mei 2018 om 15:04
Serieus???lisbeth schreef: ↑09-05-2018 13:39In het begin toen oudste alleen naar school fietste wilde ik dat ze me appte als ze er was. Verstrooide professor als ze is vergat ze dat uiteraard
Ik in de stress natuurlijk . School bellen, die moesten dan gaan kijken of ze er was. Na tig keer heeft man een keer de fiets gepakt en is naar school gefiets, de klas ingelopen. Overdreven bezorgd gedaan daar. Ooh dochter we waren zo bang, je belde maar nuet etc
Week later vergat ze het weer. Toen heb ik het maar losgelaten
Arm kind, wat genant
Frankly my dear, I don"t give a damn
woensdag 9 mei 2018 om 15:10
Wat vreselijk voor je dochter.lisbeth schreef: ↑09-05-2018 13:39In het begin toen oudste alleen naar school fietste wilde ik dat ze me appte als ze er was. Verstrooide professor als ze is vergat ze dat uiteraard
Ik in de stress natuurlijk . School bellen, die moesten dan gaan kijken of ze er was. Na tig keer heeft man een keer de fiets gepakt en is naar school gefiets, de klas ingelopen. Overdreven bezorgd gedaan daar. Ooh dochter we waren zo bang, je belde maar nuet etc
Week later vergat ze het weer. Toen heb ik het maar losgelaten
En wat zullen die leraren je in de lerarenkamer in de maling genomen hebben.
woensdag 9 mei 2018 om 15:44
lisbeth schreef: ↑09-05-2018 13:39In het begin toen oudste alleen naar school fietste wilde ik dat ze me appte als ze er was. Verstrooide professor als ze is vergat ze dat uiteraard
Ik in de stress natuurlijk . School bellen, die moesten dan gaan kijken of ze er was. Na tig keer heeft man een keer de fiets gepakt en is naar school gefiets, de klas ingelopen. Overdreven bezorgd gedaan daar. Ooh dochter we waren zo bang, je belde maar nuet etc
Week later vergat ze het weer. Toen heb ik het maar losgelaten
Echt?
Als een kind zonder afmelding niet op school komt belt de school toch de ouders? Tenminste ik weet niet beter dan dat scholen dat doen. Juist bij bovenbouw kinderen die niet meer worden gebracht wachten de leerkrachten daar echt niet mee.
woensdag 9 mei 2018 om 15:53
Nou laten we het zo zeggen dat kind 5 km door een drukke stad moest fietsen. Ze wist dat ik bezorgd was. Ik vroeg haar iedere ochtend als ze vertrok app me als je er bent. Maar helemaal niks. Dus eerst ga je de school bellen want die hangen echt niet binnen een half uur na aanvang school aan de lijn. Na een aantal keer is man dus naar school gegaan. Hij heeft echt geen volledig drama gemaakt maar wel in de klas aangegeven dat hij kwam kijken waar ze was want afgesproken te bellen en we hoorden niks en we zijn bezorgd. Kind zat trouwens al sinds groep 3 in die klas en had al drie jaar dezelfde juf. Iedereen wist ook wat voor een chaoot kind was. Maar de week erna hebben we het maar opgegeven
Ik ben trouwens normaal een heel meevoelende moeder hoor, op verzoek zet ik kind zelfs een straat verderop af of verstop ik me in de auto. Heb echt wel begrip voor het gevoelige puberbrein.
Ik ben trouwens normaal een heel meevoelende moeder hoor, op verzoek zet ik kind zelfs een straat verderop af of verstop ik me in de auto. Heb echt wel begrip voor het gevoelige puberbrein.
woensdag 9 mei 2018 om 16:15
Mijn kinderen liggen ook 'vóór', ook op sociaal-emotioneel gebied. Maar in het verkeer zijn ze helemaal niet sterk. Ze overzien het geheel helemaal niet. De oudste hoeft gelukkig geen lange gevaarlijke route naar school, maar waar de jongste terecht komt weten we nu nog niet. Ik maak me daar vooral druk om, en heb mede met dit in gedachten de laatste versnelling op de basisschool tegengehouden. Is dat voor jullie nog een optie, een jaartje extra rijpen zodat de klunzigheid er misschien een beetje meer af is? Of is dat echt geen optie?
Ik sta trouwens wel een beetje bekend als bezorgde moeder, maar volgens mij heb ik gelijk en ken ik mijn kinderen het beste
Ik sta trouwens wel een beetje bekend als bezorgde moeder, maar volgens mij heb ik gelijk en ken ik mijn kinderen het beste
woensdag 9 mei 2018 om 19:00
Mijn jongste dochter werd 11 in de maand dat ze naar het VO ging, ook klas overgeslagen. We hebben er eigenlijk nooit zo over nagedacht, niet meer dan bij onze oudste die gewoon 12 was.
Ze deed alles zelf, ze ging inderdaad s'avonds naar de film of pizzeria, op zaterdag met de nieuwe vriendinnen winkelen, ook een stad verderop..
etc.
Gewoon eersteklasser dingen, want dat was ze, zo voelde en gedroeg ze zich.
Dat zij 11 was -en een vriendin bijvoorbeeld al 13- heeft geen enkele rol gespeeld. Zoveel scheelt het ook niet, het blijven allemaal kinderen in dezelfde fase.
Ik vond het helemaal niet moeilijk, wel erg leuk.
Ze deed alles zelf, ze ging inderdaad s'avonds naar de film of pizzeria, op zaterdag met de nieuwe vriendinnen winkelen, ook een stad verderop..
etc.
Gewoon eersteklasser dingen, want dat was ze, zo voelde en gedroeg ze zich.
Dat zij 11 was -en een vriendin bijvoorbeeld al 13- heeft geen enkele rol gespeeld. Zoveel scheelt het ook niet, het blijven allemaal kinderen in dezelfde fase.
Ik vond het helemaal niet moeilijk, wel erg leuk.
woensdag 9 mei 2018 om 19:04
Alsof kinderen allemaal eender zijn.
Het hangt enorm van het type kind af.
Sommige kunnen dat prima aan en vinden het ook leuk. Uitzonderingen, maar ze zijn er zeker.
Net als 12 jarigen die het nog níet kunnen, bestaat ook...
woensdag 9 mei 2018 om 19:12
Ik kan dit bijna niet geloven..lisbeth schreef: ↑09-05-2018 15:53Nou laten we het zo zeggen dat kind 5 km door een drukke stad moest fietsen. Ze wist dat ik bezorgd was. Ik vroeg haar iedere ochtend als ze vertrok app me als je er bent. Maar helemaal niks. Dus eerst ga je de school bellen want die hangen echt niet binnen een half uur na aanvang school aan de lijn. Na een aantal keer is man dus naar school gegaan. Hij heeft echt geen volledig drama gemaakt maar wel in de klas aangegeven dat hij kwam kijken waar ze was want afgesproken te bellen en we hoorden niks en we zijn bezorgd. Kind zat trouwens al sinds groep 3 in die klas en had al drie jaar dezelfde juf. Iedereen wist ook wat voor een chaoot kind was. Maar de week erna hebben we het maar opgegeven
Ik ben trouwens normaal een heel meevoelende moeder hoor, op verzoek zet ik kind zelfs een straat verderop af of verstop ik me in de auto. Heb echt wel begrip voor het gevoelige puberbrein.
Die afspraak alleen al. Alsof je daar iets mee voorkomt.
Wat was je gedachtengang bij die afspraak dan?
App sturen = geen ongeluk gekregen.
Geen app sturen = ongeluk . (bleek al foute gedachtengang maar dat terzijde) en dat kunnen we dan alsnog snel voorkomen ofzo?
Dat slaat toch nergens op?
woensdag 9 mei 2018 om 20:30
lisbeth schreef: ↑09-05-2018 15:53Nou laten we het zo zeggen dat kind 5 km door een drukke stad moest fietsen. Ze wist dat ik bezorgd was. Ik vroeg haar iedere ochtend als ze vertrok app me als je er bent. Maar helemaal niks. Dus eerst ga je de school bellen want die hangen echt niet binnen een half uur na aanvang school aan de lijn. Na een aantal keer is man dus naar school gegaan. Hij heeft echt geen volledig drama gemaakt maar wel in de klas aangegeven dat hij kwam kijken waar ze was want afgesproken te bellen en we hoorden niks en we zijn bezorgd. Kind zat trouwens al sinds groep 3 in die klas en had al drie jaar dezelfde juf. Iedereen wist ook wat voor een chaoot kind was. Maar de week erna hebben we het maar opgegeven
Ik ben trouwens normaal een heel meevoelende moeder hoor, op verzoek zet ik kind zelfs een straat verderop af of verstop ik me in de auto. Heb echt wel begrip voor het gevoelige puberbrein.
Ik snap die hele afspraak niet, maar goed, als het voor jou werkt prima. Er zijn meer ouders die dit zo doen. Helaas werkte het dus niet om logische redenen.
Ik werk in het onderwijs en neem dus wel eens dit soort telefoontjes aan. Altijd, echt altijd zat het kind gewoon in de klas. Scholen waar ik werk bellen trouwens om 8:35 de ouders als een kind niet op school is.
donderdag 10 mei 2018 om 11:52
Nee dat is geen optie. Hij zou eigenlijk een jaar geleden nog een keer versnellen maar dat hebben we wel tegengehouden. Maar hem nog een jaar laten rijpen gaat hem niet worden. Hij is er echt enorm aan toeLobeliaroze schreef: ↑09-05-2018 16:15Mijn kinderen liggen ook 'vóór', ook op sociaal-emotioneel gebied. Maar in het verkeer zijn ze helemaal niet sterk. Ze overzien het geheel helemaal niet. De oudste hoeft gelukkig geen lange gevaarlijke route naar school, maar waar de jongste terecht komt weten we nu nog niet. Ik maak me daar vooral druk om, en heb mede met dit in gedachten de laatste versnelling op de basisschool tegengehouden. Is dat voor jullie nog een optie, een jaartje extra rijpen zodat de klunzigheid er misschien een beetje meer af is? Of is dat echt geen optie?
Ik sta trouwens wel een beetje bekend als bezorgde moeder, maar volgens mij heb ik gelijk en ken ik mijn kinderen het beste
Sometimes I question my sanity, but the unicorn and gummy bears tell me I’m fine!
dinsdag 15 mei 2018 om 17:19
En waarom zou je kind die behoefte hebben om jou uit beeld te houden? Als jij een beetje een coole moeder bent dan vragen tieners dat niet hoor... Ze geneert zich voor je en ik snap wel waarom als je wel vaker de plank zo misslaat....
