Mijn kind heeft ODD/CD.

Naar aanleiding van een ander topic, waar ik me behoorlijk druk over heb gemaakt, plaats ik dit.



ADHD is bij iedereen ondertussen wel bekend en behoeft verder geen uitleg. ODD/CD kent bijna niemand. Iedereen kan er op Googlen en komt dan eigenlijk vrij weinig hierover tegen. Wat je erover tegen komt, legt niet uit hoe het dagelijkse leven is als je gezegend bent met een kind met deze stoornis.



Ja, mijn kind heeft ODD/CD en vanaf het moment dat hij geboren is, zit hij eigenlijk al in de pubertijd. Vanaf kleins af aan, weigerde hij al de fles, draaide weg bij knuffels, aankleden was dagelijks een hel en eigenlijk alles was een gevecht. Dagelijks wees hij me af en niet alleen mij, maar ook zijn vader, oma, eigenlijk iedereen die hem regels oplegde. Regels en regelmaat, wat voor elk kind zo gewoon is, wees hij af. Alles waar het woordje moeten aanhing in zijn ogen, was een grote nee.



Denk nu niet dat we het over wereld schokkende dingen hebben, maar gewoon eten was al moeten, dus nee en elke dag een drama.

Niet een dag, een week, een maand, maar jaren.



Jarenlang krijg je van de beste stuurlui aan wal te horen dat zij het wel even binnen twee weken voor je konden oplossen. Het lag aan ons dat het niet lukte, want hun kind....

Jarenlang heb ik me een slechte moeder gevoeld door het constant aan te moeten horen van de omgeving.

Met twaalf jaar besloot mijn zoon dat hij niet meer bij mij wou wonen. In de ogen van de omgeving moest ik wel iets vreselijks mis gedaan hebben dat mijn zoon mij afwees.

Alleen ik wist beter, ik deed niets verkeerd, had engelen geduld, maar ik wou wel graag dat mijn zoon at, douchte en naar school ging.

Vanaf zijn twaalfde heeft mijn zoon in hulpverleners land rond gezworven, een ieder hield het niet langer dan drie weken met hem uit.

Mijn stoere binkie van twaalf jaar, die dacht dat hij het wel allemaal alleen af kon en de hulpverlening die hem niet kon helpen, omdat ze geen inzicht hebben in deze stoornis.

Er bestaat voor deze stoornis geen pilletje, helaas.



Jarenlang ben ik op de achtergrond van zijn hulptraject op de achtergrond gebleven, mezelf terug getrokken als moeder zijnde, hij wees mij immers elke keer keihard af.

Uit zelfbescherming heb ik hem los moeten laten, hem alles op zijn manier moeten laten aanleren.

Natuurlijk is hij vaak onder uit gegaan, slechte vrienden getroffen, maar door op de achtergrond er te zijn en voor hem, zonder dat hij het wist, heeft hij het toch gered.



Mijn zoon zal altijd anders zijn dan andere kinderen, nooit voor een baas kunnen werken, altijd problemen houden met de regeltjes die in het dagelijkse leven gelden.

Maar nu dat hij 20 jaar is, is onze band sterker dan ooit, ook al woon ik niet bij hem in de buurt en gaat het nu wel goed met hem. Hij woont bij een pleegouder en omdat deze geen regels hanteert, gaat het goed.



Loslaten is het enige wat ik kon doen, maar dat betekend niet dat ik een slechte moeder was, in tegendeel zelfs. Als ik hem vast gehouden had, waren er veel ergere dingen gebeurt.



Maar vertel maar eens aan een andere ouder , want in hun ogen.....



Dit wou ik even kwijt.

Bedankt voor de reacties.



Ja, mijn zoon heeft ook CD erbij, buiten zijn reacties van ODD was hij ook onwijs agressief. Bij hem is het aangeboren en heeft wellicht veel te maken met de ziekte van Menniere die zijn oma heeft.



Geregeld kon ik messen in mijn kussens tegen komen als ik weer eens vond dat hij moest gaan douchen. Ik ben vaak bang voor hem geweest, want door de CD die erbij was, kende hij zijn eigen krachten niet. Doordat hij de pijn niet voelde die hij een ander aandeed, kon hij het dus ook niet inschatten.



Hij was dus in de ogen van andere ouders vaak te hardhandig met opmerkingen die niet volgens het boekje waren. Nu dat hij ouder is, kan hij praten over de onmacht, angst en zijn onbegrip.

Hij heeft nooit gesnapt waarom hij van voetbal af moest, niet mee mocht doen met gym of gewoon op school met iedereen buitenspelen.



Nog steeds is er helaas veel onbegrip voor deze stoornis.