Kinderen
alle pijlers
Net een echte puber
woensdag 8 april 2015 om 19:58
Soms is echt niks goed. Hij is 4j en soms net een echte,'grote' puber.
Ik doe alles met en voor mijn kindjes. Ben voorlopig nog fulltime thuis en kan dus veel met hen bezig zijn, superleuk dus. Uitstapjes, spelen, knutselen, cadeautjes, whatever. Alles, ik doe het met liefde.
En toch is hij soms zo ondankbaar en respectloos. Alles wat ik doe is fout of stom (hij heeft daarstraks bv een kwartier geschreeuwd en gehuild omdat ik zijn badjas een cm verkeerd had gelegd). Grote mond, niet luisteren, schreeuwen,... Heel de boel gaat naar mij.
Papa daarentegen is de grote held. Hij werkt veel en heeft dus weinig tijd. Als hij thuis is, is hij meestal bezig. Maar de ene keer dat hij een treinbaan maakt met zoon, wooohoooow, dan is mama helemaal stom, want papa kan dat veel beter.
Schept mama het eten op? Niet goed.
Moet hij met mama in bad? Wheeeeehh.
Wil ik met hem spelen? Eigenlijk liever papa, maar ok dan.
Doe ik hem smorgens gel in zijn haartjes? Schreeuwpartij. Niet goed, papa doet het anders.
Dit gaat met veel dingen zo, mama die alles stommer en slechter doet dan papa. Hoewel zoon op andere momenten ook net heel lief kan zijn.
Is het omdat papa niet veel thuis is en hij hem mist? Of omdat ik automatisch wat meer regels geef en hem soms wat meer moet 'opjagen' (bv dat hij smorgens moet doordoen want we moeten naar school). Papa laat alles een beetje z'n gangetje gaan.
Het is niet dat ik jaloers ben ofzo, maar aangenaam vind ik dit ook niet meer. Het lot van een moeder? Hoe gaan jullie hiermee om?
Ik doe alles met en voor mijn kindjes. Ben voorlopig nog fulltime thuis en kan dus veel met hen bezig zijn, superleuk dus. Uitstapjes, spelen, knutselen, cadeautjes, whatever. Alles, ik doe het met liefde.
En toch is hij soms zo ondankbaar en respectloos. Alles wat ik doe is fout of stom (hij heeft daarstraks bv een kwartier geschreeuwd en gehuild omdat ik zijn badjas een cm verkeerd had gelegd). Grote mond, niet luisteren, schreeuwen,... Heel de boel gaat naar mij.
Papa daarentegen is de grote held. Hij werkt veel en heeft dus weinig tijd. Als hij thuis is, is hij meestal bezig. Maar de ene keer dat hij een treinbaan maakt met zoon, wooohoooow, dan is mama helemaal stom, want papa kan dat veel beter.
Schept mama het eten op? Niet goed.
Moet hij met mama in bad? Wheeeeehh.
Wil ik met hem spelen? Eigenlijk liever papa, maar ok dan.
Doe ik hem smorgens gel in zijn haartjes? Schreeuwpartij. Niet goed, papa doet het anders.
Dit gaat met veel dingen zo, mama die alles stommer en slechter doet dan papa. Hoewel zoon op andere momenten ook net heel lief kan zijn.
Is het omdat papa niet veel thuis is en hij hem mist? Of omdat ik automatisch wat meer regels geef en hem soms wat meer moet 'opjagen' (bv dat hij smorgens moet doordoen want we moeten naar school). Papa laat alles een beetje z'n gangetje gaan.
Het is niet dat ik jaloers ben ofzo, maar aangenaam vind ik dit ook niet meer. Het lot van een moeder? Hoe gaan jullie hiermee om?
donderdag 9 april 2015 om 10:23
quote:Youk79 schreef op 09 april 2015 @ 10:18:
[...]
Ik snap je bedoeling, maar ik denk niet dat je zoon dat snapt. Duidelijker is denk ik: als je iets krijgt zeg je 'dank je wel' en vraag je niet om meer. Als je dat wel doet krijg je niets. Geef het snoepje niet tot hij 'dank je wel' heeft gezegd. Na een paar keer snapt hij dat wel hoor. Je kunt best bepaald gedrag van hem vragen en aanleren, maar geen gevoelens.
Die uitleg komt er idd bij.
Het is ook niet altijd zo hoor.
Hij kan ook best heel lief zijn. Ik moet mss beter weten dat kinderen soms de verwende aap kunnen uithangen
[...]
Ik snap je bedoeling, maar ik denk niet dat je zoon dat snapt. Duidelijker is denk ik: als je iets krijgt zeg je 'dank je wel' en vraag je niet om meer. Als je dat wel doet krijg je niets. Geef het snoepje niet tot hij 'dank je wel' heeft gezegd. Na een paar keer snapt hij dat wel hoor. Je kunt best bepaald gedrag van hem vragen en aanleren, maar geen gevoelens.
Die uitleg komt er idd bij.
Het is ook niet altijd zo hoor.
Hij kan ook best heel lief zijn. Ik moet mss beter weten dat kinderen soms de verwende aap kunnen uithangen
donderdag 9 april 2015 om 10:26
O, ik zie dat je blijkbaar geen dingen meer kunt vetmaken of arceren in een quote. Ik reageerde specifiek hierop:
Ik ben zijn moeder en ik doe alles voor hem, ik ben heel goed voor hem, leer hem veel, speel met hem, koop hem leuke spulletjes, zorg dat hij gezond en gelukkig is. Hij is dan nog wel maar 4, maar dit alles is toch wel iets dat gewardeerd mag/moet worden? Hij hoeft daarom niet laaiend enthousiat te zijn en superlatieven te gebruiken ofzo.
Ik ben zijn moeder en ik doe alles voor hem, ik ben heel goed voor hem, leer hem veel, speel met hem, koop hem leuke spulletjes, zorg dat hij gezond en gelukkig is. Hij is dan nog wel maar 4, maar dit alles is toch wel iets dat gewardeerd mag/moet worden? Hij hoeft daarom niet laaiend enthousiat te zijn en superlatieven te gebruiken ofzo.
donderdag 9 april 2015 om 10:26
quote:lowiels schreef op 09 april 2015 @ 10:18:
[...]
Inderdaad, dat is dus een van de dingen waar ik wel een punt van maak. Dat is dus wat ik bedoel met dankbaarheid en respect. Dat hij best tevreden kan zijn met wat hij heeft en krijgt.Hij is vier, hij reageert nog primair. Ik denk dat je het dankbaar zijn en tevreden zijn even moet vergeten. Wel kun je hem aanleren dat krijsen niks oplevert en dat jij de grenzen bepaalt. Misschien bedoel je dat ook met dankbaar zijn; leren dat er grenzen zijn en dat huilen of dreinen voor onbenulligheden niet gewaardeerd wordt.
[...]
Inderdaad, dat is dus een van de dingen waar ik wel een punt van maak. Dat is dus wat ik bedoel met dankbaarheid en respect. Dat hij best tevreden kan zijn met wat hij heeft en krijgt.Hij is vier, hij reageert nog primair. Ik denk dat je het dankbaar zijn en tevreden zijn even moet vergeten. Wel kun je hem aanleren dat krijsen niks oplevert en dat jij de grenzen bepaalt. Misschien bedoel je dat ook met dankbaar zijn; leren dat er grenzen zijn en dat huilen of dreinen voor onbenulligheden niet gewaardeerd wordt.
donderdag 9 april 2015 om 10:45
Een kind hoeft niet dankbaar te zijn? Ik wijs mijn zoon regelmatig op de fijne dingen in zijn leven. Zeker als hij rupsje nooit genoeg gedrag vertoont. Ze hoeven niet je voeten te kussen, maar je mag ze soms best uitleggen dat je veel voor hen over hebt. Respect breng je ze ook bij. Ik laat me niet uitschelden en pik verwend mormel gedrag ook niet. Ook moet zoon beseffen dat ik niet altijd dingen met hem kan doen omdat ik naast werken hem alleen opvoed en ik ook wel eens wil/moet uitrusten. Hij is 8. Ik vind dat je en vierjarige ook het concept 'dankbaar' al wel uit kan leggen hoor.
donderdag 9 april 2015 om 10:55
Je kunt een kind inderdaad niet vroeg genoeg leren te genieten van de kleine dingen in het leven en daar ook 'dankbaar' (in de breedste zin des woords) voor te zijn. Respect leer je je kind door zelf respectvol naar je kind te zijn. Ik scheld mijn kind niet uit, dus hij mij ook niet. En al vanaf dat hij heel klein is, weet hij dat ik af en toe even iets voor mezelf doe en hij zichzelf even moet vermaken (en die tijd wordt steeds langer naarmate hij ouder wordt).
Allemaal eens dus.
Maar je kind hoeft niet dankbaar te zijn omdat je voor hem zorgt, omdat je je leven om hem heen inricht enzovoort. Wat ik eerder al zei, JIJ kiest voor een kind en JIJ draait op voor de gevolgen die dat met zich meebrengt, als in: je oude leven komt nooit meer terug.
Allemaal eens dus.
Maar je kind hoeft niet dankbaar te zijn omdat je voor hem zorgt, omdat je je leven om hem heen inricht enzovoort. Wat ik eerder al zei, JIJ kiest voor een kind en JIJ draait op voor de gevolgen die dat met zich meebrengt, als in: je oude leven komt nooit meer terug.
donderdag 9 april 2015 om 11:18
quote:Kastanjez schreef op 09 april 2015 @ 10:55:
Je kunt een kind inderdaad niet vroeg genoeg leren te genieten van de kleine dingen in het leven en daar ook 'dankbaar' (in de breedste zin des woords) voor te zijn. Respect leer je je kind door zelf respectvol naar je kind te zijn. Ik scheld mijn kind niet uit, dus hij mij ook niet. En al vanaf dat hij heel klein is, weet hij dat ik af en toe even iets voor mezelf doe en hij zichzelf even moet vermaken (en die tijd wordt steeds langer naarmate hij ouder wordt).
Allemaal eens dus.
Maar je kind hoeft niet dankbaar te zijn omdat je voor hem zorgt, omdat je je leven om hem heen inricht enzovoort. Wat ik eerder al zei, JIJ kiest voor een kind en JIJ draait op voor de gevolgen die dat met zich meebrengt, als in: je oude leven komt nooit meer terug.
Je kunt een kind inderdaad niet vroeg genoeg leren te genieten van de kleine dingen in het leven en daar ook 'dankbaar' (in de breedste zin des woords) voor te zijn. Respect leer je je kind door zelf respectvol naar je kind te zijn. Ik scheld mijn kind niet uit, dus hij mij ook niet. En al vanaf dat hij heel klein is, weet hij dat ik af en toe even iets voor mezelf doe en hij zichzelf even moet vermaken (en die tijd wordt steeds langer naarmate hij ouder wordt).
Allemaal eens dus.
Maar je kind hoeft niet dankbaar te zijn omdat je voor hem zorgt, omdat je je leven om hem heen inricht enzovoort. Wat ik eerder al zei, JIJ kiest voor een kind en JIJ draait op voor de gevolgen die dat met zich meebrengt, als in: je oude leven komt nooit meer terug.
donderdag 9 april 2015 om 11:23
quote:Kastanjez schreef op 09 april 2015 @ 10:55:
Je kunt een kind inderdaad niet vroeg genoeg leren te genieten van de kleine dingen in het leven en daar ook 'dankbaar' (in de breedste zin des woords) voor te zijn. Respect leer je je kind door zelf respectvol naar je kind te zijn. Ik scheld mijn kind niet uit, dus hij mij ook niet. En al vanaf dat hij heel klein is, weet hij dat ik af en toe even iets voor mezelf doe en hij zichzelf even moet vermaken (en die tijd wordt steeds langer naarmate hij ouder wordt).
Allemaal eens dus.
Maar je kind hoeft niet dankbaar te zijn omdat je voor hem zorgt, omdat je je leven om hem heen inricht enzovoort. Wat ik eerder al zei, JIJ kiest voor een kind en JIJ draait op voor de gevolgen die dat met zich meebrengt, als in: je oude leven komt nooit meer terug.
Maar ik zeg toch ook niet dat hij dankbaar moet zijn dat ik gewoon voor hem zorg? Even op tafel, propere kleren, liefde, al mijn tijd, whatever. Daar doel ik niet op.
Maar na een hele dag leuke dingen doen, snoepjes en/of cadeautjes (en hij ziet dat dat meer is dan de kinderen in zijn omgeving doen/hebben/krijgen) verwacht ik wel wat appreciatie.
Je kunt een kind inderdaad niet vroeg genoeg leren te genieten van de kleine dingen in het leven en daar ook 'dankbaar' (in de breedste zin des woords) voor te zijn. Respect leer je je kind door zelf respectvol naar je kind te zijn. Ik scheld mijn kind niet uit, dus hij mij ook niet. En al vanaf dat hij heel klein is, weet hij dat ik af en toe even iets voor mezelf doe en hij zichzelf even moet vermaken (en die tijd wordt steeds langer naarmate hij ouder wordt).
Allemaal eens dus.
Maar je kind hoeft niet dankbaar te zijn omdat je voor hem zorgt, omdat je je leven om hem heen inricht enzovoort. Wat ik eerder al zei, JIJ kiest voor een kind en JIJ draait op voor de gevolgen die dat met zich meebrengt, als in: je oude leven komt nooit meer terug.
Maar ik zeg toch ook niet dat hij dankbaar moet zijn dat ik gewoon voor hem zorg? Even op tafel, propere kleren, liefde, al mijn tijd, whatever. Daar doel ik niet op.
Maar na een hele dag leuke dingen doen, snoepjes en/of cadeautjes (en hij ziet dat dat meer is dan de kinderen in zijn omgeving doen/hebben/krijgen) verwacht ik wel wat appreciatie.
donderdag 9 april 2015 om 11:43
Nou ja, ik zal nog een keer quoten wat je zelf eerder zegt (Cursief maken lukt niet):
Ik ben zijn moeder en ik doe alles voor hem, ik ben heel goed voor hem, leer hem veel, speel met hem, koop hem leuke spulletjes, zorg dat hij gezond en gelukkig is. Hij is dan nog wel maar 4, maar dit alles is toch wel iets dat gewardeerd mag/moet worden? Hij hoeft daarom niet laaiend enthousiat te zijn en superlatieven te gebruiken ofzo.
Uit alles wat je schrijft proef ik dat je dingen van hem verwacht omdat JIJ ze voor hem doet. Ik vind dat een foute verwachting naar een kind toe. Daarnaast vind ik dat je geen dingen voor je kind doet omdat je appreciatie verwacht. Waarom krijgt hij meer dan andere kinderen? Waarom doe jij meer dan andere kinderen? En waarom wil je dat hij dat ziet en er dankbaar voor is?
Leer hem dankjewel zeggen als hij een koekje krijgt. Dat vind ik normaal. Leer hem te genieten als je samen nar de kinderboerderij gaat, dat vind ik ook normaal.
Maar verwacht niet van hem dat hij aan het eind van de dag zegt 'mama, het was zo'n leuke dag, wat fijn dat je zo'n fijne mama bent en daarom ga ik nu braaf zonder zeuren mijn speelgoed opruimen'. Dat is een wederkerigheid die een kind van vier nog niet heeft/snapt. Aan het eind van de dag is hij moe en wil hij niks meer.
Ik ben zijn moeder en ik doe alles voor hem, ik ben heel goed voor hem, leer hem veel, speel met hem, koop hem leuke spulletjes, zorg dat hij gezond en gelukkig is. Hij is dan nog wel maar 4, maar dit alles is toch wel iets dat gewardeerd mag/moet worden? Hij hoeft daarom niet laaiend enthousiat te zijn en superlatieven te gebruiken ofzo.
Uit alles wat je schrijft proef ik dat je dingen van hem verwacht omdat JIJ ze voor hem doet. Ik vind dat een foute verwachting naar een kind toe. Daarnaast vind ik dat je geen dingen voor je kind doet omdat je appreciatie verwacht. Waarom krijgt hij meer dan andere kinderen? Waarom doe jij meer dan andere kinderen? En waarom wil je dat hij dat ziet en er dankbaar voor is?
Leer hem dankjewel zeggen als hij een koekje krijgt. Dat vind ik normaal. Leer hem te genieten als je samen nar de kinderboerderij gaat, dat vind ik ook normaal.
Maar verwacht niet van hem dat hij aan het eind van de dag zegt 'mama, het was zo'n leuke dag, wat fijn dat je zo'n fijne mama bent en daarom ga ik nu braaf zonder zeuren mijn speelgoed opruimen'. Dat is een wederkerigheid die een kind van vier nog niet heeft/snapt. Aan het eind van de dag is hij moe en wil hij niks meer.
donderdag 9 april 2015 om 12:35
Een kind van vier heeft denk ik niet in de gaten dat de ene dag leuke dingen doen meer waard is en meer geapprecieerd dient te worden dan een andere dag. Als jij extra moeite doet als, ik noem maar wat, naar de speeltuin of het bos of een betaalde activiteit dan verwacht jij dat hij dat waardeert? Weet zo'n kind veel, die vindt in de achtertuin rommelen met wat zand misschien wel veel leuker en daar verwacht je toch ook geen dankbaarheid, wederkerigheid of appreciatie voor terug? En cadeautjes zijn bij ons thuis aan de orde bij verjaardagen of bijzondere gelegenheden, anders gewoon niet.
donderdag 9 april 2015 om 12:42
Ik herken wel de frustratie als een kind boos is na een dag leuke dingen. Je kunt niet van je kind verwachten dat hij dankbaar is voor de dingen die je doet. Je kunt wel aangeven hoe leuk je het zelf vond en je kunt grenzen stellen aan het zeuren. Maar dan weer: richt je op zijn gedrag (krijsen en zeuren) en niet op zijn gevoel (ondankbaar).
Het is zoals het is