Kinderen
alle pijlers
Omgangsregeling
vrijdag 12 december 2014 om 20:50
Hoi,
Ik zit met een probleem en zou graag van jullie tips krijgen hoe hier mee om te gaan.
Ik ben alweer een tijd gescheiden en ieder jaar maken we een nieuwe omgangsregeling. In principe zijn ze om het weekend en halve vakanties bij hem. Maar het is mij de afgelopen jaren steeds meer gaan opvallen dat hij de kinderen steeds minder heeft. Hij haalt ze steeds later op, brengt ze eerder terug, wil zelf het rooster maken en deelt zichzelf dan minder bij vakanties in... De kinderen (3 pubers van 17, 15 en 14) vinden het best, vader vindt het best, maar ik merk dat ik het niet best vind. En dan kun je zeggen: accepteer het, leg het naast je neer, je voert een strijd voor jezelf, die er voor 4 anderen niet hoeft te zijn, je trekt toch aan het kortste eind.
Maar als ik dat doe (en ik neig er wel steeds meer naar) heb ik het gevoel/idee dat ik mezelf zo wegcijfer, niet voor mezelf en wat ik wil opkom....
Iemand tips hoe hier mee om te gaan voor mezelf? Of misschien wel een nieuwe zichtswijze waardoor ik het makkelijker kan accepteren? Want nogmaals: het is een strijd die ik voornamelijk in mezelf voer op dit moment en kost te veel energie....
Ik zit met een probleem en zou graag van jullie tips krijgen hoe hier mee om te gaan.
Ik ben alweer een tijd gescheiden en ieder jaar maken we een nieuwe omgangsregeling. In principe zijn ze om het weekend en halve vakanties bij hem. Maar het is mij de afgelopen jaren steeds meer gaan opvallen dat hij de kinderen steeds minder heeft. Hij haalt ze steeds later op, brengt ze eerder terug, wil zelf het rooster maken en deelt zichzelf dan minder bij vakanties in... De kinderen (3 pubers van 17, 15 en 14) vinden het best, vader vindt het best, maar ik merk dat ik het niet best vind. En dan kun je zeggen: accepteer het, leg het naast je neer, je voert een strijd voor jezelf, die er voor 4 anderen niet hoeft te zijn, je trekt toch aan het kortste eind.
Maar als ik dat doe (en ik neig er wel steeds meer naar) heb ik het gevoel/idee dat ik mezelf zo wegcijfer, niet voor mezelf en wat ik wil opkom....
Iemand tips hoe hier mee om te gaan voor mezelf? Of misschien wel een nieuwe zichtswijze waardoor ik het makkelijker kan accepteren? Want nogmaals: het is een strijd die ik voornamelijk in mezelf voer op dit moment en kost te veel energie....
zaterdag 13 december 2014 om 12:35
zaterdag 13 december 2014 om 12:37
quote:koko67 schreef op 12 december 2014 @ 21:54:
Verdedig je niet zo joh. En ga je niet schuldig voelen. Er is geen moeder op aarde die niet af en toe wenst even lekker alleen te willen zijn. Even geen pubers om je heen. En zeker als er geen partner is waar je dingen mee kan delen is het volkomen logisch dat je soms even zonder wil....Sport, vrienden, bijbaan, huiswerk. Ik ben blij als ik mijn kinderen eens wel om me heen heb.
Verdedig je niet zo joh. En ga je niet schuldig voelen. Er is geen moeder op aarde die niet af en toe wenst even lekker alleen te willen zijn. Even geen pubers om je heen. En zeker als er geen partner is waar je dingen mee kan delen is het volkomen logisch dat je soms even zonder wil....Sport, vrienden, bijbaan, huiswerk. Ik ben blij als ik mijn kinderen eens wel om me heen heb.
zondag 14 december 2014 om 19:55
quote:frettie schreef op 13 december 2014 @ 07:44:
Hoe wil je het dan noemen koko? Ik kan er ook niets anders van maken. Ik snap heus dat scheiden soms onvermijdelijk is. Maar dan is het zaak om te bekijken hoe dat het beste opgelost kan worden, en dan horen kinderen voorop te staan. Dat lees ik niet terug wanneer een puber van 15 ( voor wie al zoveel in het leven verandert ) gedwongen rekening moet houden met een tweede leg waar hij last van heeft en zich misschien niet welkom voelt. Ik kan mij zo voorstellen dat het voor hem fijner is om een vaste basis te hebben. Maar dat mag niet omdat de ouders het zo hebben besloten. Dan staat zijn belang dus niet voorop.
Het is inderdaad zaak om te kijken hoe een scheiding het best opgelost kan worden. En naar mijn idee kunnen ouders dat prima bekijken, ouders die het beste voor hebben met hun kind. Ik ben er niet zo van overtuigd dat een kind van 15 dat goed voor zichzelf kan bepalen. Wij als ouders hebben besloten dat het niet in zijn belang is om niet ook bij papa te wonen. Wij als ouders vinden dat het voor een kind goed is om evenveel met beide ouders een band op te bouwen. Papa is een belangrijk persoon in het leven van mijn kinderen en dat moet zo blijven, ook al zal hij bij papa een paar veren moeten laten.
De scheiding was kut, maar was wat mij betreft onvermijdelijk. Het leven is soms kut, ik kan er niks aan doen.
Maar elke dag ben ik blij dat mijn kinderen papa stevig in hun leven hebben, papa is duidelijker en consequenter dan ik. Samen zijn we een goede mix en worden/ zijn onze kinderen evenwichtige, sterke persoonlijkheden aan het worden. Dat was mij alleen nooit gelukt.
Hoe wil je het dan noemen koko? Ik kan er ook niets anders van maken. Ik snap heus dat scheiden soms onvermijdelijk is. Maar dan is het zaak om te bekijken hoe dat het beste opgelost kan worden, en dan horen kinderen voorop te staan. Dat lees ik niet terug wanneer een puber van 15 ( voor wie al zoveel in het leven verandert ) gedwongen rekening moet houden met een tweede leg waar hij last van heeft en zich misschien niet welkom voelt. Ik kan mij zo voorstellen dat het voor hem fijner is om een vaste basis te hebben. Maar dat mag niet omdat de ouders het zo hebben besloten. Dan staat zijn belang dus niet voorop.
Het is inderdaad zaak om te kijken hoe een scheiding het best opgelost kan worden. En naar mijn idee kunnen ouders dat prima bekijken, ouders die het beste voor hebben met hun kind. Ik ben er niet zo van overtuigd dat een kind van 15 dat goed voor zichzelf kan bepalen. Wij als ouders hebben besloten dat het niet in zijn belang is om niet ook bij papa te wonen. Wij als ouders vinden dat het voor een kind goed is om evenveel met beide ouders een band op te bouwen. Papa is een belangrijk persoon in het leven van mijn kinderen en dat moet zo blijven, ook al zal hij bij papa een paar veren moeten laten.
De scheiding was kut, maar was wat mij betreft onvermijdelijk. Het leven is soms kut, ik kan er niks aan doen.
Maar elke dag ben ik blij dat mijn kinderen papa stevig in hun leven hebben, papa is duidelijker en consequenter dan ik. Samen zijn we een goede mix en worden/ zijn onze kinderen evenwichtige, sterke persoonlijkheden aan het worden. Dat was mij alleen nooit gelukt.
zondag 14 december 2014 om 20:02
Vind ik heel mooi gezegd Koko. En ik vind het oprecht mooi dat je er zo in staat, dat zouden meer mensen moeten doen. Maar kan dat enkel met CO ouderschap? De ouders van mijn man zijn gescheiden. Hij was 12 geloof ik. Traditionele weekend verdeling. Maar omdat ze maar 5 min van elkaar af woonden ging man iedere week wel 1 of 2 keer langs. Eten, filmpje kijken of gewoon kletsen. Schoonvader was actief op de sportvereniging van man. Ze hebben dus ook die band opgebouwd maar mijn man is wel heel blij dat hij maar 1 vast huis had. Dat kan ook als je al zo oud bent denk ik. En op die leeftijd kunnen kinderen dat denk ik heel goed aangeven. Het is niet voor niets dat hun mening nadrukkelijk wordt gevraagd en gehoord door een rechter wanneer ouders op die leeftijd gaan scheiden.
maandag 15 december 2014 om 08:42
Ik weet niet of dat enkel met co- ouderschap kan. Ik denk dat dit met elke vorm kan. Belangrijkste in een scheiding is ,denk ik, zorgen dat je de vader of moeder ( je ex) blijft zien als diegene die je ooit uitkoos vader van je kinderen te laten zijn. Ik heb in mijn omgeving meerdere malen meegemaakt dat in een scheiding ruzies over de hoofden van kinderen worden uitgevochten. Moeder die tegen een kind zegt: " waarom denk je dat ik gescheiden ben van die lul?". Of:" je mag dit weekend wel naar papa, maar ik zal je wel heel erg missen".
En meer van dit fraais.
En meer van dit fraais.
maandag 15 december 2014 om 09:38
Ik vind het triest dat je 3 kinderen krijgt terwijl je blijkbaar geen zin hebt om tijd met ze door te brengen. Ouders die nog bij elkaar zijn hebben niet de luxe van om het weekend een weekend zonder kinderen door te brengen.
Bovendien je kinderen zijn oud genoeg om eens een avond alleen thuis te zijn dus zo beperkend kunnen ze nou ook weer niet zijn.
Bovendien je kinderen zijn oud genoeg om eens een avond alleen thuis te zijn dus zo beperkend kunnen ze nou ook weer niet zijn.
maandag 15 december 2014 om 09:50
Zit er niet een klein stukje jaloezie in? Ik heb ook kinderen in deze leeftijd en die hangen voortdurend bij ons op de bank. Ja, dat word ik ook zat maar kan ze moeilijk wegsturen (een keer nog boven lukt nog wel 
Is het geen jaloezie naar je ex toe dat hij wel meer rust daarin heeft?
Zou proberen om het waarderen dat jouw kinderen zo vaak bij jou zijn. Je man mist tenslotte heel veel in hun opvoeding. Je zal ongetwijfeld een betere band met ze hebben. Daarnaast zou ik proberen voor jezelf meer afleiding te zoeken en met de twee die er moeite mee hebben dat je weg bent, afspraken te maken dat het soms niet anders is. Je ben nu eenmaal alleen en dat betekent niet dat je continu thuis bent.
Is het geen jaloezie naar je ex toe dat hij wel meer rust daarin heeft?
Zou proberen om het waarderen dat jouw kinderen zo vaak bij jou zijn. Je man mist tenslotte heel veel in hun opvoeding. Je zal ongetwijfeld een betere band met ze hebben. Daarnaast zou ik proberen voor jezelf meer afleiding te zoeken en met de twee die er moeite mee hebben dat je weg bent, afspraken te maken dat het soms niet anders is. Je ben nu eenmaal alleen en dat betekent niet dat je continu thuis bent.
maandag 15 december 2014 om 09:52
Ik zou het zo laten. Je kunt nu wel voor jezelf opkomen, maar verplichte omgang door de strot duwen lijkt me voor niemand goed. Hoogstens even vragen aan ex: het valt me op dat je de kinderen steeds iets minder hebt, kan dat kloppen en is er een reden voor?
Hier is het ook een tijdje zo geweest, dat vader te druk was wegens werk. Mij is toen verteld door mijn omgeving dat ik op mijn strepen moest gaan staan, dat ik moest eisen dat hij opvang regelde: zijn weekend, zijn verantwoording. Ik heb dat niet gedaan, vele discussies over gevoerd. Mijn insteek is: ze zijn bij hem of ze zijn bij hem. Ik heb geen omgangsregeling met opa en oma die dan zouden moeten oppassen. mijn kinderen zijn altijd welkom in hun eigen huis, ook als het papa's weekend is. Ik moet er niet aan denken hoe het voor ze is om te weten dat je niet naar je vader kan, maar je bij je moeder ook niet welkom bent.
En als jij tijd voor jezelf nodig hebt kan dat toch? Ze zijn al groot, je kan met gemak lekker uit eten, biosje pakken of een avond naar de sauna.
Hier is het ook een tijdje zo geweest, dat vader te druk was wegens werk. Mij is toen verteld door mijn omgeving dat ik op mijn strepen moest gaan staan, dat ik moest eisen dat hij opvang regelde: zijn weekend, zijn verantwoording. Ik heb dat niet gedaan, vele discussies over gevoerd. Mijn insteek is: ze zijn bij hem of ze zijn bij hem. Ik heb geen omgangsregeling met opa en oma die dan zouden moeten oppassen. mijn kinderen zijn altijd welkom in hun eigen huis, ook als het papa's weekend is. Ik moet er niet aan denken hoe het voor ze is om te weten dat je niet naar je vader kan, maar je bij je moeder ook niet welkom bent.
En als jij tijd voor jezelf nodig hebt kan dat toch? Ze zijn al groot, je kan met gemak lekker uit eten, biosje pakken of een avond naar de sauna.
~ I want to be shaken to my core, like the wild winds disrobe the trees ~
maandag 15 december 2014 om 16:42
quote:sugarmiss schreef op 15 december 2014 @ 09:38:
Ik vind het triest dat je 3 kinderen krijgt terwijl je blijkbaar geen zin hebt om tijd met ze door te brengen. Ouders die nog bij elkaar zijn hebben niet de luxe van om het weekend een weekend zonder kinderen door te brengen.
Dit is natuurlijk niet waar. Juist als je met zijn tweeën bent als ouders, kun je heel makkelijk eens een weekend weg, omdat je altijd een partner hebt waar je op terug kunt vallen die dan bij de kinderen blijft. Ook gaat bij ons vaak een van de twee een paar uurtjes wat met de kinderen doen, zodat de ander even snel door het huis kan rauzen met de stofzuiger (of zich lekker kan verliezen in de zaterdagkrant… ).
Dus ik snap dat het lastig is als je steeds meer verantwoordelijk wordt voor je kinderen, de verdeling is onevenredig en dat is het resultaat. TO, waarom doe je niet zelf een voorstel tot een nieuw rooster waarbij je meer rekening houdt met je eigen wensen? Ik neem aan dat jullie ooit afspraken hebben gemaakt over de verdeling. Of willen je kinderen echt niet vaker naar hun vader (waardoor je tegen hun belang in zou gaan als je het rooster wat meer gelijk trekt)?
Ik vind het triest dat je 3 kinderen krijgt terwijl je blijkbaar geen zin hebt om tijd met ze door te brengen. Ouders die nog bij elkaar zijn hebben niet de luxe van om het weekend een weekend zonder kinderen door te brengen.
Dit is natuurlijk niet waar. Juist als je met zijn tweeën bent als ouders, kun je heel makkelijk eens een weekend weg, omdat je altijd een partner hebt waar je op terug kunt vallen die dan bij de kinderen blijft. Ook gaat bij ons vaak een van de twee een paar uurtjes wat met de kinderen doen, zodat de ander even snel door het huis kan rauzen met de stofzuiger (of zich lekker kan verliezen in de zaterdagkrant… ).
Dus ik snap dat het lastig is als je steeds meer verantwoordelijk wordt voor je kinderen, de verdeling is onevenredig en dat is het resultaat. TO, waarom doe je niet zelf een voorstel tot een nieuw rooster waarbij je meer rekening houdt met je eigen wensen? Ik neem aan dat jullie ooit afspraken hebben gemaakt over de verdeling. Of willen je kinderen echt niet vaker naar hun vader (waardoor je tegen hun belang in zou gaan als je het rooster wat meer gelijk trekt)?