Kinderen
alle pijlers
Onterecht boos
zondag 8 februari 2015 om 21:52
Worden jullie ook wel eens onterecht boos op jullie kinderen? Hoe maken jullie dat achteraf goed of houden jullie het bij een gewone ´sorry´?
Zoontje (3,5j) slaapt normaal niet meer overdag. Vandaag sliep hij een luttel kwartiertje in de auto en heel zijn slaapritme lag overhoop. Hij gaat normaal slapen rond tussen 18u30 en 19u en moet er om 7u, ten laatste 7u30 weer uit om naar school te gaan. Die slaap heeft hij echt nodig; als hij te laat gaat slapen is hij ´s morgens nog moe en vaak stikchagrijnig om uit bed te krijgen.
Vanavond lag hij dus wakker in bed. Na zijn bedritueel bleef hij me roepen, vragen om te komen, om te drinken etc etc. Ik ben nog 2 keer even bij hem gaan zitten, maar hij begon te spelen en babbelen. Zolang hij wakker is, moet het licht op de gang aan staan, anders is hij bang. Zijn zusje van 5 maanden kan echter niet slapen als dat licht aanstaat en werd dus ook constant wakker, ging huilen, waardoor zoon me weer ging roepen. Het heeft in totaal misschien maar een half uurtje geduurd, maar mijn haren stonden rechtop bij de gedachte aan 1. een slechtgezinde zoon in de ochtend, 2. een dochter die niet uitgerust zou zijn, 3. de grote slaapproblemen die zoon vroeger had en waar hij nog gevoelig voor is en 4. de gedachte dat ze beiden nog uren zouden blijven spoken door elkaars ´lawaai´.
Daarom misschien iets feller gereageerd op zoon toen hij me nogmaals riep, vroeg om bij hem te komen en te drinken.
´En nu is het genoeg, nu ga je liggen en slapen en ik wil niet meer dat je nu nog roept, het is bedtijd.´
Voel me best schuldig, want eigenlijk vroeg hij het bijna fluisterend en bedoelde hij het natuurlijk niet kwaad. Uiteindelijk heb ik dochter hierna even terug mee naar beneden genomen en is hij uiteindelijk wel in slaap gevallen.
Dit is nu iets kleins, maar ik vroeg me af hoe jullie het in soortgelijke, of serieuzere, situaties goedmaken met jullie kind?
Zoontje (3,5j) slaapt normaal niet meer overdag. Vandaag sliep hij een luttel kwartiertje in de auto en heel zijn slaapritme lag overhoop. Hij gaat normaal slapen rond tussen 18u30 en 19u en moet er om 7u, ten laatste 7u30 weer uit om naar school te gaan. Die slaap heeft hij echt nodig; als hij te laat gaat slapen is hij ´s morgens nog moe en vaak stikchagrijnig om uit bed te krijgen.
Vanavond lag hij dus wakker in bed. Na zijn bedritueel bleef hij me roepen, vragen om te komen, om te drinken etc etc. Ik ben nog 2 keer even bij hem gaan zitten, maar hij begon te spelen en babbelen. Zolang hij wakker is, moet het licht op de gang aan staan, anders is hij bang. Zijn zusje van 5 maanden kan echter niet slapen als dat licht aanstaat en werd dus ook constant wakker, ging huilen, waardoor zoon me weer ging roepen. Het heeft in totaal misschien maar een half uurtje geduurd, maar mijn haren stonden rechtop bij de gedachte aan 1. een slechtgezinde zoon in de ochtend, 2. een dochter die niet uitgerust zou zijn, 3. de grote slaapproblemen die zoon vroeger had en waar hij nog gevoelig voor is en 4. de gedachte dat ze beiden nog uren zouden blijven spoken door elkaars ´lawaai´.
Daarom misschien iets feller gereageerd op zoon toen hij me nogmaals riep, vroeg om bij hem te komen en te drinken.
´En nu is het genoeg, nu ga je liggen en slapen en ik wil niet meer dat je nu nog roept, het is bedtijd.´
Voel me best schuldig, want eigenlijk vroeg hij het bijna fluisterend en bedoelde hij het natuurlijk niet kwaad. Uiteindelijk heb ik dochter hierna even terug mee naar beneden genomen en is hij uiteindelijk wel in slaap gevallen.
Dit is nu iets kleins, maar ik vroeg me af hoe jullie het in soortgelijke, of serieuzere, situaties goedmaken met jullie kind?
zondag 8 februari 2015 om 22:40
Ik ben misschien gewoon nog wat hormonaal, haha.
Betjebig: het is haar gewoon te licht. Ze valt wel in slaap, maar wordt na 5 minuten weer wakker. In het donker geen probleem.
We zijn iets aan het zoeken om voor het dakraam te plaatsen voor als het binnenvallende licht binnenkort in de zomer voor problemen zal zorgen.
Betjebig: het is haar gewoon te licht. Ze valt wel in slaap, maar wordt na 5 minuten weer wakker. In het donker geen probleem.
We zijn iets aan het zoeken om voor het dakraam te plaatsen voor als het binnenvallende licht binnenkort in de zomer voor problemen zal zorgen.
zondag 8 februari 2015 om 23:40
Wanneer ik bozer ben geweest dan nodig naar mijn zoon (van dezelfde leeftijd), geef ik hem een dikke knuffel en zeg ik iets in de trant van "sorry dat ik net zo boos was, dat was niet lief van mij(of mama)" en ik leg dan uit waarom ik zo boos was geworden. En ik zeg ook nog dat ik nu niet meer boos ben.
Lijkt me heel menselijk hoor, soms wat bozer te zijn dan nodig. En zeker in jouw voorbeeld, vind ik je boosheid echt wel meevallen.
Lijkt me heel menselijk hoor, soms wat bozer te zijn dan nodig. En zeker in jouw voorbeeld, vind ik je boosheid echt wel meevallen.
maandag 9 februari 2015 om 01:04
Ik vind wel dat je gelijk hebt TO , het was onterecht. Kind kon er ook niets aan doen, jullie zijn met de auto weggegaan (en dat is slaapverwekkend) en hij valt niet expres in slaap natuurlijk. Maar wij moeders zijn ook maar mensen dus dat gebeurt gewoon wel eens.
Ikzelf doe niet net of er niets aan de hand was. Ik gooi het op moe, hoofdpijn oid. Iets wat bij de leeftijd past maar dat hij wel goed weet dat het niet fout was en niet zijn schuld . Sinds 5 weet zoon dat ik één keer per maand wat minder kan hebben. Als ik dan dus eens (onredelijk) boos werd vroeg hij het al "buikpijn?" Dat begreep hij (ondanks dat hij geestelijk wat anders in elkaar zit dan het gemiddelde kind) heel goed. En het was voor hem iets tastbaars, ik was niet boos op hém maar had buikpijn.
Hij kan nu met puberbuien ook goed zeggen dat het "zomaar boos" is en dat goed onderscheiden van iets waar hij écht boos om is.
(communicatief is hij heel zwak)
Ik ben nogal van het eerlijk zijn en duidelijk zijn naar mijn kind toe. Hij mag best weten dat mensen wel eens hun dag niet hebben en dan wat onredelijk kunnen zijn.
Ikzelf doe niet net of er niets aan de hand was. Ik gooi het op moe, hoofdpijn oid. Iets wat bij de leeftijd past maar dat hij wel goed weet dat het niet fout was en niet zijn schuld . Sinds 5 weet zoon dat ik één keer per maand wat minder kan hebben. Als ik dan dus eens (onredelijk) boos werd vroeg hij het al "buikpijn?" Dat begreep hij (ondanks dat hij geestelijk wat anders in elkaar zit dan het gemiddelde kind) heel goed. En het was voor hem iets tastbaars, ik was niet boos op hém maar had buikpijn.
Hij kan nu met puberbuien ook goed zeggen dat het "zomaar boos" is en dat goed onderscheiden van iets waar hij écht boos om is.
(communicatief is hij heel zwak)
Ik ben nogal van het eerlijk zijn en duidelijk zijn naar mijn kind toe. Hij mag best weten dat mensen wel eens hun dag niet hebben en dan wat onredelijk kunnen zijn.
maandag 9 februari 2015 om 02:09
Wat een softie aan pak tegenwoordig. Ik moest zolaat naar bed was ik lastig en maakte ik lawaai werd er naar boven geschreeuw kwamen ze me echt niet pamperen. Ging ik door werd er naar boven gerend de deur open gegooid en eens ff duidelijk gemaakt dat ik moest gaan slapen. Zeg niet dat dat juist is maar beetje aanpak mag wel.
maandag 9 februari 2015 om 07:38
Als het zo'n moeilijke slaper geweest is, waardoor je veel nachten op bent geweest, heb je de neiging om vast te houden aan wat werkt/lijkt te werken. Dus die en die bedtijd, dat en dat ritueel, nee help niet in slaap vallen in de auto!
Herkenbaar wel. Dochter heeft de eerste anderhalf jaar nauwelijks geslapen, en om er daarna aan te "wennen" dat ze wel sliep duurde even. Maar dat went wel, en dan zakt het op eieren lopen ook. Een kwartier geslapen in de auto, een kwartier later naar bed dan. En geen getut met tig keer terug, dat nog wat willen drinken, nog even dit nog even dat is gewoon tijdrekken. Ik heb ook wel eens gezegd en nu ga je liggen en slapen, ik wil je niet meer horen! Werkte prima. Je moet nog even af van het idee dat het slapen weer een drama wordt als dingen even anders gaan. Dat hoeft nl niet.
En probeer je jongste te laten wennen aan slapen met licht, anders krijg je daar straks weer last van, als je, bv met vakantie of logeren, ergens slaapt waar het niet verduisterd is.
Herkenbaar wel. Dochter heeft de eerste anderhalf jaar nauwelijks geslapen, en om er daarna aan te "wennen" dat ze wel sliep duurde even. Maar dat went wel, en dan zakt het op eieren lopen ook. Een kwartier geslapen in de auto, een kwartier later naar bed dan. En geen getut met tig keer terug, dat nog wat willen drinken, nog even dit nog even dat is gewoon tijdrekken. Ik heb ook wel eens gezegd en nu ga je liggen en slapen, ik wil je niet meer horen! Werkte prima. Je moet nog even af van het idee dat het slapen weer een drama wordt als dingen even anders gaan. Dat hoeft nl niet.
En probeer je jongste te laten wennen aan slapen met licht, anders krijg je daar straks weer last van, als je, bv met vakantie of logeren, ergens slaapt waar het niet verduisterd is.