Kinderen
alle pijlers
Overbezorgd
zondag 16 juli 2017 om 18:17
Ik schaam me voor dit topic, dus ik heb een ander account aangemaakt...Nou, hier ga ik dan:
Mijn baby is nu 4 maanden oud en ik denk om de haverklap dat er iets met hem is. Maar ècht iets met hem is. Ik ben nogal een doorpakker, dus ik hang ook meteen met de huisarts aan de telefoon, of het CB. Dring aan op afspraken. En natuurlijk ga ik Googelen. Heel veel Googelen. Bij de eerste keren ging mijn man er nog wel in mee, maar nu zegt hij dat het probleem voornamelijk bij mij lijkt te liggen. In feite weet ik wel dat hij gelijk heeft, maar toch kan ik de gedachten niet los laten.
Ondertussen is baby al 2 keer bij een kinderarts geweest en een aantal keer bij de huisarts. Keer op keer stellen ze dat de baby gezond is. Ik heb zelf vroeger heftige hypochondrie gehad en ben daar ook voor in behandeling geweest. Kortom, het lijkt erop dat dit nu overgeslagen is naar mijn kindje (althans, hoe ik naar mijn kindje kijk).
Ik ga hier al voor in therapie, dus dat hoeven jullie mij niet aan te raden
....maar mijn vraag hier is: wie herkent dit en wil meepraten? Mijn man vindt het zielig voor ons kind dat ik hem meesleep naar allerlei afspraken, maar ik ben doodsbang een signaal te missen. Ik vind het zo moeilijk....
Oh, en het is niet de bedoeling hier ziektebeelden van kindjes te delen...Ik zoek puur herkenning naar het overmatige zorgen maken en tips om hier mee om te gaan!
Mijn baby is nu 4 maanden oud en ik denk om de haverklap dat er iets met hem is. Maar ècht iets met hem is. Ik ben nogal een doorpakker, dus ik hang ook meteen met de huisarts aan de telefoon, of het CB. Dring aan op afspraken. En natuurlijk ga ik Googelen. Heel veel Googelen. Bij de eerste keren ging mijn man er nog wel in mee, maar nu zegt hij dat het probleem voornamelijk bij mij lijkt te liggen. In feite weet ik wel dat hij gelijk heeft, maar toch kan ik de gedachten niet los laten.
Ondertussen is baby al 2 keer bij een kinderarts geweest en een aantal keer bij de huisarts. Keer op keer stellen ze dat de baby gezond is. Ik heb zelf vroeger heftige hypochondrie gehad en ben daar ook voor in behandeling geweest. Kortom, het lijkt erop dat dit nu overgeslagen is naar mijn kindje (althans, hoe ik naar mijn kindje kijk).
Ik ga hier al voor in therapie, dus dat hoeven jullie mij niet aan te raden
....maar mijn vraag hier is: wie herkent dit en wil meepraten? Mijn man vindt het zielig voor ons kind dat ik hem meesleep naar allerlei afspraken, maar ik ben doodsbang een signaal te missen. Ik vind het zo moeilijk....Oh, en het is niet de bedoeling hier ziektebeelden van kindjes te delen...Ik zoek puur herkenning naar het overmatige zorgen maken en tips om hier mee om te gaan!
zondag 16 juli 2017 om 18:24
zondag 16 juli 2017 om 18:39
Waarom schaam je je? Ik zie echt niks beschamends hoor, in je OP. Je hebt je probleem onderkend, kunt het al van een zekere afstand (en met enige zelfspot) bekijken en hebt hulp gezocht. Niks om je voor te schamen lijkt me.
En oh ja, je probleem herken ik wel enigszins. Ik heb dan een licht hypochondrische inslag, die ik meestal wel weg weet te lachen maar toen ik voor het eerst moeder werd sloeg ie inderdaad over op mijn kind. Zeker de eerste weken heb ik meermaals huilend bij de HA aan de telefoon gehangen omdat ik weer eens iets Vreselijks vermoedde, en kan je nagaan dat Dr. Google toen nog niet eens bestond, ik putte gewoon uit mijn parate medische kennis
. Gelukkig was HA nogal geduldig met me, en naarmate dochter langer bleef leven (en nog gezond bleef ook, op wat incidentele verkoudheden na) is de angst langzaam uitgedoofd.
En oh ja, je probleem herken ik wel enigszins. Ik heb dan een licht hypochondrische inslag, die ik meestal wel weg weet te lachen maar toen ik voor het eerst moeder werd sloeg ie inderdaad over op mijn kind. Zeker de eerste weken heb ik meermaals huilend bij de HA aan de telefoon gehangen omdat ik weer eens iets Vreselijks vermoedde, en kan je nagaan dat Dr. Google toen nog niet eens bestond, ik putte gewoon uit mijn parate medische kennis
. Gelukkig was HA nogal geduldig met me, en naarmate dochter langer bleef leven (en nog gezond bleef ook, op wat incidentele verkoudheden na) is de angst langzaam uitgedoofd.
zondag 16 juli 2017 om 18:41
Ergens besef ik me dat, maar aan de andere kant knaagt het dus ook enorrrrrrm hard als ik iets denk te zien aan mijn kind en daar niets mee doe: dan maakt het me angstig omdat ik dan het gevoel krijg mijn verantwoordelijkheid niet te nemen als het over de gezondheid van mijn kind gaat.
zondag 16 juli 2017 om 18:48
Ik heb dit als tiener dus jaren en jaren gehad. Zat elke week (letterlijk) bij de huisarts omdat ik dacht de meest erge dingen te hebben. Google was toen ook nog niet zoals hoe het nu is, dus veel kwam van wat ik op tv had gezien of wat ik eens iemand had horen zeggen. Ik ben lange tijd vanaf geweest, alhoewel ik alsnog wel vaker bij de huisarts zit als een gemiddeld iemand denk ik...Lady_Voldemort schreef: ↑16-07-2017 18:39Waarom schaam je je? Ik zie echt niks beschamends hoor, in je OP. Je hebt je probleem onderkend, kunt het al van een zekere afstand (en met enige zelfspot) bekijken en hebt hulp gezocht. Niks om je voor te schamen lijkt me.
En oh ja, je probleem herken ik wel enigszins. Ik heb dan een licht hypochondrische inslag, die ik meestal wel weg weet te lachen maar toen ik voor het eerst moeder werd sloeg ie inderdaad over op mijn kind. Zeker de eerste weken heb ik meermaals huilend bij de HA aan de telefoon gehangen omdat ik weer eens iets Vreselijks vermoedde, en kan je nagaan dat Dr. Google toen nog niet eens bestond, ik putte gewoon uit mijn parate medische kennis
De huisarts heeft ook al gezegd dat ik gewoon mag langskomen en is heel geduldig met me (maar heeft dus wel therapie aangekaart, wat ik dan ook direct heb aangenomen)...maar ik weet dat ik ergens een streep moet trekken en gewoon niet meer direct zo hoog van de toren moet blazen/paniek moet raken en meer moet vertrouwen op mijn man (...dat hij zijn kind ook liever niet dood ziet gaan
)
zondag 16 juli 2017 om 18:50
zondag 16 juli 2017 om 18:57
Mijn man is hier volledig bij betrokken. In het begin kon hij nog wel meegaan in mijn gedachtespinsels en is hij mee geweest naar alle doktersafspraken en ziekenhuisbezoeken. Probleem is echter dat we op dergelijke afspraken ook verschillende dingen horen...Hij hoort alleen maar geruststellende berichten, maar op één of andere manier hoor ik alleen de dingen die in mijn 'straatje' van angst passen. Hij is blij dat ik in therapie ga en steekt er ook een stokje voor als ik weer eens roep dat ik echt de huisarts wil bellen. We praten er veel over.spraakwater schreef: ↑16-07-2017 18:50Waar is je man in dit verhaal? Je schrijft alsof je alleen dit soort beslissingen moet maken (wanneer medische hulp inschakelen). Misschien kun je afspreken om hierin op je man te vertrouwen.
Mijn streven is natuurlijk vooral op hem te vertrouwen en zo min mogelijk mijn eigen paniekerige gedachtegang te volgen, maar dat blijkt in de praktijk dus helaas erg moeilijk
zondag 16 juli 2017 om 19:08
Ik ben gestart bij iemand die in de huisartsenpraktijk zelf zit, maar zij heeft al aangegeven dat ze denkt dat er wat zwaarder geschut nodig is, omdat het bij mij erg diepgeworteld zit, en de angst erg groot is. Dus ik heb een doorverwijzing gekregen. Vermoedelijk gaat dat psychotherapie worden.Lady_Voldemort schreef: ↑16-07-2017 18:56Maar daar heb je dus die therapie voor he. Het komt heus wel goed hoor, al gaat het niet van de ene op de andere dag.
Wat voor therapie volg je of ga je volgen?
zondag 16 juli 2017 om 22:54
Even om de andere kant te laten zien:
Op school ooit een klasgenoot gehad die een moeder had zoals jij. En dat heeft voor haar heel vervelende gevolgen gehad! Ze is vanaf jonge leeftijd iedere keer naar artsen, kinderartsen, specialisten en zelfs alternatieve artsen gesleept. Moest voorgeschreven medicatie innemen en therapie ondergaan. Tig keer bloed prikken om dingen uit te sluiten (traumatische en pijnlijk voor kleine kinderen!). En wat te denken van iedere keer lichamelijke onderzoeken door onbekende artsen (die aan je zitten). Bij totaal onschulde klachten (die ieder kind wel eens heeft) moest ze weer naar de huisarts. Voor een kind is dit echt vreselijk! Dat is het al voor kinderen die echt iets hebben. Laat staan voor kinderen die gewoon gezond zijn! Gevolg was dat ze zelf een enorme afkeer heeft voor artsen. Maar ook ook last heeft van de angst van haar moeder (die ook een beetje op haar is overgeslagen). Ze maakt zich veel vaker dan anderen zorgen over haar gezondheid. En durft heel veel dingen niet met haar moeder te bespreken (die slaat vaak enorm door). Een ander vervelend gevolg was dat artsen haar moeder vaak niet meer serieus nemen (als aanstelster zagen). En toen ze een keer echt iets had kreeg ze niet op tijd de hulp die ze nodig had. Ook leverde haar overbezorgdheid vaak genante momenten op (in contacten met school, vriendinnen en op de sport).
Gelukkig heb jij hulp gezocht. Misschien een idee om jouw zorgen eerst met iemand anders te bespreken (zoals je partner of moeder). Voor je je kind iedere keer maar meesleept naar artsen. Onnodig bezoek aan artsen is voor kleine kinderen echt niet goed.
Op school ooit een klasgenoot gehad die een moeder had zoals jij. En dat heeft voor haar heel vervelende gevolgen gehad! Ze is vanaf jonge leeftijd iedere keer naar artsen, kinderartsen, specialisten en zelfs alternatieve artsen gesleept. Moest voorgeschreven medicatie innemen en therapie ondergaan. Tig keer bloed prikken om dingen uit te sluiten (traumatische en pijnlijk voor kleine kinderen!). En wat te denken van iedere keer lichamelijke onderzoeken door onbekende artsen (die aan je zitten). Bij totaal onschulde klachten (die ieder kind wel eens heeft) moest ze weer naar de huisarts. Voor een kind is dit echt vreselijk! Dat is het al voor kinderen die echt iets hebben. Laat staan voor kinderen die gewoon gezond zijn! Gevolg was dat ze zelf een enorme afkeer heeft voor artsen. Maar ook ook last heeft van de angst van haar moeder (die ook een beetje op haar is overgeslagen). Ze maakt zich veel vaker dan anderen zorgen over haar gezondheid. En durft heel veel dingen niet met haar moeder te bespreken (die slaat vaak enorm door). Een ander vervelend gevolg was dat artsen haar moeder vaak niet meer serieus nemen (als aanstelster zagen). En toen ze een keer echt iets had kreeg ze niet op tijd de hulp die ze nodig had. Ook leverde haar overbezorgdheid vaak genante momenten op (in contacten met school, vriendinnen en op de sport).
Gelukkig heb jij hulp gezocht. Misschien een idee om jouw zorgen eerst met iemand anders te bespreken (zoals je partner of moeder). Voor je je kind iedere keer maar meesleept naar artsen. Onnodig bezoek aan artsen is voor kleine kinderen echt niet goed.
maandag 17 juli 2017 om 00:53
Misschien een idee om het juist andersom te bekijken? Wat doet het voor je kleine als je hem steeds meeneemt?
Mijn dochter is vaak ziek geweest, zelfs een ziekenhuisopname, kinderarts etc. Zelfs foto's gemaakt. Allemaal overigens terecht en gelukkig nu ze wat ouder is wordt ze nu minder ziek. Maar toen gaven ze ook aan in het ziekenhuis of ook bij de huisarts, je probeert zo min mogelijk te doen. Zo min mogelijk foto's maken etc. Want het is niet allemaal prettig en dat gaat je kind ook ervaren. Toen ze dat zeiden, ga je er ook op letten. En bijvoorbeeld temperaturen, zetpilletje was echt een enorme drama. Omdat ze dat ook aanvoelen.
Wat ik wil zeggen, probeer het vanuit een andere kant te zien. En inderdaad, probeer het internet te beperken.
Hier een familielid, die was ook wel wat extremer moet ik zeggen. Conclusie nu wel is dat die kleine echt weinig kan hebben, alleen maar aan de moeder hangt en niks gewend is. Ze zag ook alles extremer dan het was en merk wel dat het haar echt wel gevormd heeft en heel eerlijk niet echt ten positieve. Wil je helemaal niet bang maken maar je alleen meegeven wat het op langere termijn kan betekenen.
Heel goed dat je hulp zoekt, hoop dat het je echt gaat helpen!
Mijn dochter is vaak ziek geweest, zelfs een ziekenhuisopname, kinderarts etc. Zelfs foto's gemaakt. Allemaal overigens terecht en gelukkig nu ze wat ouder is wordt ze nu minder ziek. Maar toen gaven ze ook aan in het ziekenhuis of ook bij de huisarts, je probeert zo min mogelijk te doen. Zo min mogelijk foto's maken etc. Want het is niet allemaal prettig en dat gaat je kind ook ervaren. Toen ze dat zeiden, ga je er ook op letten. En bijvoorbeeld temperaturen, zetpilletje was echt een enorme drama. Omdat ze dat ook aanvoelen.
Wat ik wil zeggen, probeer het vanuit een andere kant te zien. En inderdaad, probeer het internet te beperken.
Hier een familielid, die was ook wel wat extremer moet ik zeggen. Conclusie nu wel is dat die kleine echt weinig kan hebben, alleen maar aan de moeder hangt en niks gewend is. Ze zag ook alles extremer dan het was en merk wel dat het haar echt wel gevormd heeft en heel eerlijk niet echt ten positieve. Wil je helemaal niet bang maken maar je alleen meegeven wat het op langere termijn kan betekenen.
Heel goed dat je hulp zoekt, hoop dat het je echt gaat helpen!
maandag 17 juli 2017 om 20:49
Ik heb dit een periode gehad nádat mijn kind ernstig ziek was geweest. Hij was genezen maar ik bleef mijn eigen angst op hem en andere kind projecteren.
Net als jij erkende ik op een gegeven moment dat zij gezond waren, en het probleem tussen mijn oren zat. Bij "signalen" dacht ik dan toch weer "het is mijn intuïtie, ik kan het niet negeren, etc"
Wat mij erg hielp zijn twee dingen
-mijn man de medische verantwoordelijkheid geven. Hij had het helemaal niet, maar kon daardoor juist veel beter een situatie beoordelen. Ik deelde elk klein angstje (alleen) met hem, hij ergerde zich er niet aan maar zei bijvoorbeeld gewoon "ik vind dat niet, maar als je volgende week dit nog denkt kunnen we het eens vragen".
-mezelf tot de orde roepen dat een jeugd met een overbezorgde bange moeder slecht voor de (gezonde) kinderen zou zijn. En ik wilde juist alles goed voor ze doen. Pech dan voor mij, ik nam me voor: zij merkten niets meer.
En als laatste: de tijd. Na ongeveer een jaar met bovenstaande nam het af. En op een gegeven moment was het écht weg.
Sterkte! Het kan en zal echt overgaan!
Net als jij erkende ik op een gegeven moment dat zij gezond waren, en het probleem tussen mijn oren zat. Bij "signalen" dacht ik dan toch weer "het is mijn intuïtie, ik kan het niet negeren, etc"
Wat mij erg hielp zijn twee dingen
-mijn man de medische verantwoordelijkheid geven. Hij had het helemaal niet, maar kon daardoor juist veel beter een situatie beoordelen. Ik deelde elk klein angstje (alleen) met hem, hij ergerde zich er niet aan maar zei bijvoorbeeld gewoon "ik vind dat niet, maar als je volgende week dit nog denkt kunnen we het eens vragen".
-mezelf tot de orde roepen dat een jeugd met een overbezorgde bange moeder slecht voor de (gezonde) kinderen zou zijn. En ik wilde juist alles goed voor ze doen. Pech dan voor mij, ik nam me voor: zij merkten niets meer.
En als laatste: de tijd. Na ongeveer een jaar met bovenstaande nam het af. En op een gegeven moment was het écht weg.
Sterkte! Het kan en zal echt overgaan!
donderdag 20 juli 2017 om 09:21
Thanks! Zeker de eerste hebben wij nu ook afgesproken. Man bepaald wanneer kind naar de huisarts moet vanaf nu en gaat in dat geval dan ook zelf mee (zodat de klachten vertelt worden zoals ze zijn en niet met mijn paniekerige sausje erover). Ik deel inderdaad ook elke angst met hem en hij reageert naar mij heel lief ('ik vind het wel meevallen') maar ook resoluut ('we gaan hier niet mee naar een arts, het gaat vanzelf over').permis schreef: ↑17-07-2017 20:49
Wat mij erg hielp zijn twee dingen
-mijn man de medische verantwoordelijkheid geven. Hij had het helemaal niet, maar kon daardoor juist veel beter een situatie beoordelen. Ik deelde elk klein angstje (alleen) met hem, hij ergerde zich er niet aan maar zei bijvoorbeeld gewoon "ik vind dat niet, maar als je volgende week dit nog denkt kunnen we het eens vragen".
-mezelf tot de orde roepen dat een jeugd met een overbezorgde bange moeder slecht voor de (gezonde) kinderen zou zijn. En ik wilde juist alles goed voor ze doen. Pech dan voor mij, ik nam me voor: zij merkten niets meer.
donderdag 20 juli 2017 om 12:46
Bij ons is ook man degene die bepaalt wanneer de huisarts ingeschakeld wordt. Zo'n man is niet alleen een stuk nuchterder, maar artsen nemen een bezorgde papa ook eerder serieus heb ik het idee (omdat juist moeders de naam hebben overbezorgd te zijn.)
Oh, en Google is hell voor bezorgde mama's. Het zou verboden moeten worden.
Oh, en Google is hell voor bezorgde mama's. Het zou verboden moeten worden.