Kinderen
alle pijlers
Peuterpuberteit
maandag 22 februari 2016 om 12:28
Hallo allemaal,
Wij hebben een dochter van net twee jaar. Vanaf haar geboorte al een temperamentvol dametje maar de afgelopen twee weken lijkt ze vol in de peuterpuberteit te zijn beland.
Als haar iets niet lukt, of ze kan zichzelf niet snel genoeg duidelijk maken ''schiet'' ze gelijk in een driftbui (gooien of slaan) of krijgt een fikse huilbui. Laatst wilde ze met een mes spelen en dit mocht van ons niet, nou ze werd woest. Paar dagen had ze het er nog over dat Mama haar mes had afgepakt
De afgelopen twee maanden wordt ze standaard elke nacht meerdere keren wakker....gaap
Allemaal heel normaal gedrag maar ik ben zoekende naar tips om deze fase voor haar maar ook voor ons als haar ouders makkelijker te maken.
Wat ik wel lastig vind is het omgaan met het slaan, vannochtend gaf ze haar vader een klap in zijn gezicht omdat hij haar optilde om haar luier te verschonen (geven een paar keer van te voren aan dat we naar boven gaan om haar luier te verschonen)
Groet,
Wij hebben een dochter van net twee jaar. Vanaf haar geboorte al een temperamentvol dametje maar de afgelopen twee weken lijkt ze vol in de peuterpuberteit te zijn beland.
Als haar iets niet lukt, of ze kan zichzelf niet snel genoeg duidelijk maken ''schiet'' ze gelijk in een driftbui (gooien of slaan) of krijgt een fikse huilbui. Laatst wilde ze met een mes spelen en dit mocht van ons niet, nou ze werd woest. Paar dagen had ze het er nog over dat Mama haar mes had afgepakt
De afgelopen twee maanden wordt ze standaard elke nacht meerdere keren wakker....gaap
Allemaal heel normaal gedrag maar ik ben zoekende naar tips om deze fase voor haar maar ook voor ons als haar ouders makkelijker te maken.
Wat ik wel lastig vind is het omgaan met het slaan, vannochtend gaf ze haar vader een klap in zijn gezicht omdat hij haar optilde om haar luier te verschonen (geven een paar keer van te voren aan dat we naar boven gaan om haar luier te verschonen)
Groet,
maandag 22 februari 2016 om 12:41
Ik lees even mee, correcties op slaan en dingen bewust kapot maken hier ook weinig indruk.
Voor veel andere dingen helpt het wel om uit te leggen waarom iets moet gebeuren/niet mag, consequent zijn of zo veel mogelijk zelf laten doen maar ook dan gaat luisteren soms heel moeizaam/langzaam.
Sommige dingen zijn denk ik ook wel een fase: gooien met dingen was een tijdje terug ook nauwelijks te corrigeren (leek echt geen indruk te maken) maar dat doet hij nu nauwelijks meer, alleen als hij heel moe en gefrustreerd is gebeurt het nog wel eens.
Voor veel andere dingen helpt het wel om uit te leggen waarom iets moet gebeuren/niet mag, consequent zijn of zo veel mogelijk zelf laten doen maar ook dan gaat luisteren soms heel moeizaam/langzaam.
Sommige dingen zijn denk ik ook wel een fase: gooien met dingen was een tijdje terug ook nauwelijks te corrigeren (leek echt geen indruk te maken) maar dat doet hij nu nauwelijks meer, alleen als hij heel moe en gefrustreerd is gebeurt het nog wel eens.
maandag 22 februari 2016 om 12:43
Bij agressie (slaan, schoppen, bijten) rustig blijven en op een normale duidelijk maken dat dit niet mag. Niet fel reageren want dan wordt het een sport om papa of mama over de rooie te laten gaan.
En wat betreft je voorbeeld: zo min mogelijk fysiek overheersen, niet oppakken en in de houdgreep maar zelf naar boven laten klauteren (doen wie het eerste boven is, ik ga winnen.... enz.).
Er is natuurlijk nog veel meer maar deze waren voor mij heel belangrijk.
En wat betreft je voorbeeld: zo min mogelijk fysiek overheersen, niet oppakken en in de houdgreep maar zelf naar boven laten klauteren (doen wie het eerste boven is, ik ga winnen.... enz.).
Er is natuurlijk nog veel meer maar deze waren voor mij heel belangrijk.
maandag 22 februari 2016 om 12:43
Over het slaan werkt bij onze dochter, nog net geen twee jaar, het volgende:
Als ze ons of haar broer pijn doet, dan nemen we haar apart, zelf knielen zodat je op haar hoogte zit, en dan zeggen we duidelijk "je mag mama(of papa of naam broer) geen pijn doen, je mag mama aaien, knuffelen en kusjes geven". Dat aaien, knuffelen en kusjes geven is echt een standaard zin die ze goed kent. En dan komt ze ook met een heel schattig kusje. En we laten haar sorry zeggen aan wie ze pijn heeft gedaan.
Als ze ons of haar broer pijn doet, dan nemen we haar apart, zelf knielen zodat je op haar hoogte zit, en dan zeggen we duidelijk "je mag mama(of papa of naam broer) geen pijn doen, je mag mama aaien, knuffelen en kusjes geven". Dat aaien, knuffelen en kusjes geven is echt een standaard zin die ze goed kent. En dan komt ze ook met een heel schattig kusje. En we laten haar sorry zeggen aan wie ze pijn heeft gedaan.
maandag 22 februari 2016 om 12:44
quote:Damselindistress schreef op 22 februari 2016 @ 12:39:
Kan het vermoeidheid zijn? Ik ben ook minder gezellig als ik minder uren slaap. Middagslaapje nog van toepassing? Anders die verkorten of weglaten zodat ze de nachten weer volmaakt?
Godzijdank is ze in de nacht niet uren achter elkaar wakker, ze wordt vaak wakker maar doordat ik haar dan gelijk in een bedje naast ons bed neerleg kunnen we allemaal snel weer verder slapen. Op het moment dat ze zoals vanochtend om 6;00 wakker wordt snap ik idd dat vermoeidheid een rol kan spelen.
Ja ze slaapt nog in de middag en dat is ongeveer een uur, heeft ze altijd zo gedaan.
Kan het vermoeidheid zijn? Ik ben ook minder gezellig als ik minder uren slaap. Middagslaapje nog van toepassing? Anders die verkorten of weglaten zodat ze de nachten weer volmaakt?
Godzijdank is ze in de nacht niet uren achter elkaar wakker, ze wordt vaak wakker maar doordat ik haar dan gelijk in een bedje naast ons bed neerleg kunnen we allemaal snel weer verder slapen. Op het moment dat ze zoals vanochtend om 6;00 wakker wordt snap ik idd dat vermoeidheid een rol kan spelen.
Ja ze slaapt nog in de middag en dat is ongeveer een uur, heeft ze altijd zo gedaan.
maandag 22 februari 2016 om 12:45
quote:BrienneOfTarth schreef op 22 februari 2016 @ 12:43:
Bij agressie (slaan, schoppen, bijten) rustig blijven en op een normale duidelijk maken dat dit niet mag. Niet fel reageren want dan wordt het een sport om papa of mama over de rooie te laten gaan.
En wat betreft je voorbeeld: zo min mogelijk fysiek overheersen, niet oppakken en in de houdgreep maar zelf naar boven laten klauteren (doen wie het eerste boven is, ik ga winnen.... enz.).
Er is natuurlijk nog veel meer maar deze waren voor mij heel belangrijk.Ze krijgt heel snel last van rode billen en vagina als ze te lang in een poepluier rondloopt. Dus als ik haar op een gegeven moment niet optil en mee neem dan duurt het gerust uren voordat ze uit zichzelf naar boven klimt
Bij agressie (slaan, schoppen, bijten) rustig blijven en op een normale duidelijk maken dat dit niet mag. Niet fel reageren want dan wordt het een sport om papa of mama over de rooie te laten gaan.
En wat betreft je voorbeeld: zo min mogelijk fysiek overheersen, niet oppakken en in de houdgreep maar zelf naar boven laten klauteren (doen wie het eerste boven is, ik ga winnen.... enz.).
Er is natuurlijk nog veel meer maar deze waren voor mij heel belangrijk.Ze krijgt heel snel last van rode billen en vagina als ze te lang in een poepluier rondloopt. Dus als ik haar op een gegeven moment niet optil en mee neem dan duurt het gerust uren voordat ze uit zichzelf naar boven klimt
maandag 22 februari 2016 om 12:53
quote:Fearless28 schreef op 22 februari 2016 @ 12:45:
[...]
Ze krijgt heel snel last van rode billen en vagina als ze te lang in een poepluier rondloopt. Dus als ik haar op een gegeven moment niet optil en mee neem dan duurt het gerust uren voordat ze uit zichzelf naar boven klimt Je hoeft niet te wachten. Gewoon aankondigen dat 'we' de luier gaan doen omdat er poep in zit. Zal ik je tillen of ga je zelf lopen? Pak maar vast een schone luier voor jezelf uit de la.... enz. Mijn kinderen hollen dan! Maar goed, geen kind gelijk.
[...]
Ze krijgt heel snel last van rode billen en vagina als ze te lang in een poepluier rondloopt. Dus als ik haar op een gegeven moment niet optil en mee neem dan duurt het gerust uren voordat ze uit zichzelf naar boven klimt Je hoeft niet te wachten. Gewoon aankondigen dat 'we' de luier gaan doen omdat er poep in zit. Zal ik je tillen of ga je zelf lopen? Pak maar vast een schone luier voor jezelf uit de la.... enz. Mijn kinderen hollen dan! Maar goed, geen kind gelijk.
maandag 22 februari 2016 om 12:54
En beneden verschonen? Misschien dat ze dan niet zo het gevoel heeft dat alles onderbroken wordt. Wij doen het vaak als de TV aanstaat of we maken er een spel van. Zeg niet dat het altijd geweldig gaat, maar hysterisch wordt dochter niet meer. Al is zij iets jonger, 20 maanden, dus wie weet heb je geen zak aan mijn advies.
maandag 22 februari 2016 om 12:56
quote:BrienneOfTarth schreef op 22 februari 2016 @ 12:53:
[...]
Je hoeft niet te wachten. Gewoon aankondigen dat 'we' de luier gaan doen omdat er poep in zit. Zal ik je tillen of ga je zelf lopen? Pak maar vast een schone luier voor jezelf uit de la.... enz. Mijn kinderen hollen dan! Maar goed, geen kind gelijk.Goed advies, ik ga ook benoemen pak alvast een luier voor jezelf etc....
[...]
Je hoeft niet te wachten. Gewoon aankondigen dat 'we' de luier gaan doen omdat er poep in zit. Zal ik je tillen of ga je zelf lopen? Pak maar vast een schone luier voor jezelf uit de la.... enz. Mijn kinderen hollen dan! Maar goed, geen kind gelijk.Goed advies, ik ga ook benoemen pak alvast een luier voor jezelf etc....
maandag 22 februari 2016 om 12:56
quote:FleetFox schreef op 22 februari 2016 @ 12:54:
En beneden verschonen? Misschien dat ze dan niet zo het gevoel heeft dat alles onderbroken wordt. Wij doen het vaak als de TV aanstaat of we maken er een spel van. Zeg niet dat het altijd geweldig gaat, maar hysterisch wordt dochter niet meer. Al is zij iets jonger, 20 maanden, dus wie weet heb je geen zak aan mijn advies. Zat ik ook al aan te denken, zo en zo beter voor mijn rug als ze dan toch getild wilt worden hahahaha
En beneden verschonen? Misschien dat ze dan niet zo het gevoel heeft dat alles onderbroken wordt. Wij doen het vaak als de TV aanstaat of we maken er een spel van. Zeg niet dat het altijd geweldig gaat, maar hysterisch wordt dochter niet meer. Al is zij iets jonger, 20 maanden, dus wie weet heb je geen zak aan mijn advies. Zat ik ook al aan te denken, zo en zo beter voor mijn rug als ze dan toch getild wilt worden hahahaha
maandag 22 februari 2016 om 13:03
Hier is het vrees ik karakter.
Oudste maakt al grapjes over later.
Een kantoormeneer die ineens krijsend en smijtend door het gebouw rent en een collega een schop geeft. Verkeerde koffie meegenomen. Dat is dan jongste.
Wij blijven hier rustig en bij te raar gedrag zetten we hem op de gang of gaat hij zelf naar de gang.
Hier is het soms trek of vermoeidheid, vaak eind van de middag of ochtend.
Levende klok werkt goed (dus ds hele dag aankondigen wat je gaat doen).
En fysiek afmatten werkt ook goed, dus ik ben helaas bij gebrek aan tuin veroordeeld tot indoorspeeltuinen etc nu.
Oudste maakt al grapjes over later.
Een kantoormeneer die ineens krijsend en smijtend door het gebouw rent en een collega een schop geeft. Verkeerde koffie meegenomen. Dat is dan jongste.
Wij blijven hier rustig en bij te raar gedrag zetten we hem op de gang of gaat hij zelf naar de gang.
Hier is het soms trek of vermoeidheid, vaak eind van de middag of ochtend.
Levende klok werkt goed (dus ds hele dag aankondigen wat je gaat doen).
En fysiek afmatten werkt ook goed, dus ik ben helaas bij gebrek aan tuin veroordeeld tot indoorspeeltuinen etc nu.
maandag 22 februari 2016 om 13:05
Herkenbaar! Hier een zoon van bijna 3 dur ook flinke driftbuien kan hebben. Zeker nu ik aan het einde van mijn zwangerschap zit erg pittig af en toe.
Dingen die hier helpen:
- keuze geven maar wel beperkt: dus bijv. Niet "wat wil je?" Maar "wil je tekenen of met de auto's spelen?"
- duidelijk zijn, vooral mijn vriend vergeet nog weleens dat onze kleine man al steeds meer kan begrijpen. Dus zeggen wat de plannen zijn "we gaan zo boodschappen doen, dan een boterham eten en dan mag je daarna nog even tv kijken". Ook al is de eerste reactie vaak niet meteen zo dat je denkt dat je kind t begrepen heeft, we merken onze zoon er op de langere termijn wel rustig van wordt.
- zoon wil ook weleens slaan. Ik geef dan aan dat hij echt wel boos en verdrietig mag zijn, ook mag huilen maar dat er onder geen beding geslagen wordt. Door aan te geven dat hij wel zijn woede mag uiten wordt hij vaak rustiger.
- soms dan krijg ik het ook te kwaad en geef ik ons beide een "time-out" ik ga dan vaak even naar een andere ruimte, was ophangen ofzo zodat ik even rustig wordt. Vaak kunnen we dan na een minuut of 10 nogeens proberen om rustig te praten.
Maar t blijft lastig hoor wat hier is vooral helpt is duidelijkheid bieden over wat ik wil en hoe we dat gaan doen.
Dingen die hier helpen:
- keuze geven maar wel beperkt: dus bijv. Niet "wat wil je?" Maar "wil je tekenen of met de auto's spelen?"
- duidelijk zijn, vooral mijn vriend vergeet nog weleens dat onze kleine man al steeds meer kan begrijpen. Dus zeggen wat de plannen zijn "we gaan zo boodschappen doen, dan een boterham eten en dan mag je daarna nog even tv kijken". Ook al is de eerste reactie vaak niet meteen zo dat je denkt dat je kind t begrepen heeft, we merken onze zoon er op de langere termijn wel rustig van wordt.
- zoon wil ook weleens slaan. Ik geef dan aan dat hij echt wel boos en verdrietig mag zijn, ook mag huilen maar dat er onder geen beding geslagen wordt. Door aan te geven dat hij wel zijn woede mag uiten wordt hij vaak rustiger.
- soms dan krijg ik het ook te kwaad en geef ik ons beide een "time-out" ik ga dan vaak even naar een andere ruimte, was ophangen ofzo zodat ik even rustig wordt. Vaak kunnen we dan na een minuut of 10 nogeens proberen om rustig te praten.
Maar t blijft lastig hoor wat hier is vooral helpt is duidelijkheid bieden over wat ik wil en hoe we dat gaan doen.
maandag 22 februari 2016 om 13:07
maandag 22 februari 2016 om 13:10
quote:Fearless28 schreef op 22 februari 2016 @ 12:56:
[...]
Zat ik ook al aan te denken, zo en zo beter voor mijn rug als ze dan toch getild wilt worden hahahaha
Hier was het noodzaak vanwege mijn zwangerschap, maar ik blijf het een fijne keuze vinden. Ik merk dat dochter dat ook minder erg vindt, nu gaat ze soms zelfs al zelf op de bank zitten. Sinds ze zelf haar (plas)luier mag weggooien is het eigenlijk bijna nooit strijd meer, of ze moet echt pijn hebben van uitslag.
Maar goed, ik zeg al, ze is 20 maanden. Ik ben eens benieuwd of ze zo goed blijft luisteren zoals ze nu doet.
[...]
Zat ik ook al aan te denken, zo en zo beter voor mijn rug als ze dan toch getild wilt worden hahahaha
Hier was het noodzaak vanwege mijn zwangerschap, maar ik blijf het een fijne keuze vinden. Ik merk dat dochter dat ook minder erg vindt, nu gaat ze soms zelfs al zelf op de bank zitten. Sinds ze zelf haar (plas)luier mag weggooien is het eigenlijk bijna nooit strijd meer, of ze moet echt pijn hebben van uitslag.
Maar goed, ik zeg al, ze is 20 maanden. Ik ben eens benieuwd of ze zo goed blijft luisteren zoals ze nu doet.
maandag 22 februari 2016 om 13:17
Wat ik soms ook zo lastig vind: dan lukt haar iets niet, oh oh wat een drift komt er naar boven. Vraag haar dan ook of ik kan helpen, desnoods of we het samen kunnen doen. Maar dat komt regelmatig niet aan...Intens boos en verdrietig dat ze dan is.
Benoem ook dat al die gevoelens er mogen zijn....En dat ik ze ook begrijp. Maar soms irriteert het gedrein me wel hoor. Vanochtend om 6:00 ogen open en gelijk jengelen dat ze naar beneden wilde
Benoem ook dat al die gevoelens er mogen zijn....En dat ik ze ook begrijp. Maar soms irriteert het gedrein me wel hoor. Vanochtend om 6:00 ogen open en gelijk jengelen dat ze naar beneden wilde
maandag 22 februari 2016 om 21:20
En blijven lachen.
Dochter van 2 heeft ook de neiging er met messen vandoor te gaan.
Ik pak ook het mes af en zeg dat dat niet mag maar als ze daar later nog op terugkomt doe dat me echt niks, daar moet ik alleen maar om lachen.
Ik laat haar toch geen oog uitsteken of zelfmoord plegen, dus ik pak het af en daar doe je het maar mee.
Net als een hoop andere driftbuien, de oorzaak is vaak hilarisch.
Dikke tranen omdat je een boterham verkeerd snijdt, of ze het riempje van haar kinderwagen niet zelf openkrijgt (daar zijn ze op gemaakt!) of zoiets.
Wat niet mag mag niet, wat niet gaat gaat niet, dat zeggen we en misschien moeten we het duizend keer herhalen maar dat hoort erbij, daar heb ik dus ook niks van.
Slaan mag dus ook niet dan pak ik de handjes vast.
En dat gedoe met die luier komt hier soms ook in fases, in een lastige fase werken we om het gewurm heen. Het moet toch gebeuren.
Kortom: blijven lachen en laat je niet intimideren.
Dochter van 2 heeft ook de neiging er met messen vandoor te gaan.
Ik pak ook het mes af en zeg dat dat niet mag maar als ze daar later nog op terugkomt doe dat me echt niks, daar moet ik alleen maar om lachen.
Ik laat haar toch geen oog uitsteken of zelfmoord plegen, dus ik pak het af en daar doe je het maar mee.
Net als een hoop andere driftbuien, de oorzaak is vaak hilarisch.
Dikke tranen omdat je een boterham verkeerd snijdt, of ze het riempje van haar kinderwagen niet zelf openkrijgt (daar zijn ze op gemaakt!) of zoiets.
Wat niet mag mag niet, wat niet gaat gaat niet, dat zeggen we en misschien moeten we het duizend keer herhalen maar dat hoort erbij, daar heb ik dus ook niks van.
Slaan mag dus ook niet dan pak ik de handjes vast.
En dat gedoe met die luier komt hier soms ook in fases, in een lastige fase werken we om het gewurm heen. Het moet toch gebeuren.
Kortom: blijven lachen en laat je niet intimideren.
dinsdag 23 februari 2016 om 12:02
Bij slaan : heel duidelijk zeggen dat dat niet mag. Bij dochter helpt het om haar dan even weg te sturen. Dan wil ik niet met je spelen. Daarna even gesprekje over wat er gebeurde, sorry en knuffel en weer over naar de orde van de dag.
Driftbuien bij frustratie : proberen tot rust te brengen. Ik ga dan op mijn knieën en vraag dochter rustig te zuchten, te blazen en dan laten vertellen wat er is. Lastig als ze net twee zijn (dochter is bijna drie en het gaat veel beter). Als ze nog niet goed kunnen praten, vragen om iets aan te wijzen.
Driftbuien bij frustratie : proberen tot rust te brengen. Ik ga dan op mijn knieën en vraag dochter rustig te zuchten, te blazen en dan laten vertellen wat er is. Lastig als ze net twee zijn (dochter is bijna drie en het gaat veel beter). Als ze nog niet goed kunnen praten, vragen om iets aan te wijzen.
dinsdag 23 februari 2016 om 12:30
Het is volgens mij ook voor een groot deel karakter. Jongste heeft hier een behoorlijk heftige peuterpuberteit achter de rug. Hij is nu ruim 2.5 en eigenlijk gaat het sinds hij 2.5 is stukken beter.
Zoon had enorm vaak enorme driftbuien en ook elke keer streken, die we hem dan weer af moesten leren. Dat lukte uiteindelijk wel, maar dat duurde echt maanden. Zo hebben we de harentrekfase gehad, heeft hij geslagen, gebeten, gekrabd en gespuugd. Laatste fase was ook ontzettend irritant: dan veegde hij zijn snotneus af aan degene, met wie hij mot had. Toen hij 1.5 was, heeft hij maandenlang sigarettenpeuken van de grond gepakt en in zijn mond gestopt, puur omdat we de eerste keer wat heftig reageerden ("Bah, snel uitspugen"). Daarna kwam het heel hard omhelzen van kleine kinderen, waardoor ze vielen en zich lam schrokken.
Nou ja, ik kan zo nog wel even doorgaan. Belangrijkste is dat, als je op de langere termijn kijkt, alles weer over is gegaan, want dat zie je op het moment zelf niet altijd.
Zoon had enorm vaak enorme driftbuien en ook elke keer streken, die we hem dan weer af moesten leren. Dat lukte uiteindelijk wel, maar dat duurde echt maanden. Zo hebben we de harentrekfase gehad, heeft hij geslagen, gebeten, gekrabd en gespuugd. Laatste fase was ook ontzettend irritant: dan veegde hij zijn snotneus af aan degene, met wie hij mot had. Toen hij 1.5 was, heeft hij maandenlang sigarettenpeuken van de grond gepakt en in zijn mond gestopt, puur omdat we de eerste keer wat heftig reageerden ("Bah, snel uitspugen"). Daarna kwam het heel hard omhelzen van kleine kinderen, waardoor ze vielen en zich lam schrokken.
Nou ja, ik kan zo nog wel even doorgaan. Belangrijkste is dat, als je op de langere termijn kijkt, alles weer over is gegaan, want dat zie je op het moment zelf niet altijd.
dinsdag 23 februari 2016 om 21:07
quote:anky schreef op 23 februari 2016 @ 12:30:
Het is volgens mij ook voor een groot deel karakter. Jongste heeft hier een behoorlijk heftige peuterpuberteit achter de rug. Hij is nu ruim 2.5 en eigenlijk gaat het sinds hij 2.5 is stukken beter.
Zoon had enorm vaak enorme driftbuien en ook elke keer streken, die we hem dan weer af moesten leren. Dat lukte uiteindelijk wel, maar dat duurde echt maanden. Zo hebben we de harentrekfase gehad, heeft hij geslagen, gebeten, gekrabd en gespuugd. Laatste fase was ook ontzettend irritant: dan veegde hij zijn snotneus af aan degene, met wie hij mot had. Toen hij 1.5 was, heeft hij maandenlang sigarettenpeuken van de grond gepakt en in zijn mond gestopt, puur omdat we de eerste keer wat heftig reageerden ("Bah, snel uitspugen"). Daarna kwam het heel hard omhelzen van kleine kinderen, waardoor ze vielen en zich lam schrokken.
Nou ja, ik kan zo nog wel even doorgaan. Belangrijkste is dat, als je op de langere termijn kijkt, alles weer over is gegaan, want dat zie je op het moment zelf niet altijd.
Oh sorry maar hier moet ik stiekem om lachen. Hoe ze het bedenken hè. Ik heb ook zo'n 'karakter - kind '
Slaan betekent dat ik niet meer mee speel /help/aandacht geef. Doorgaan is even op ooghoogte toespreken. Ik probeer altijd rustig te blijven, bij heftige driftbuien in elk geval te zorgen dat ze zich niet bezeert en in het openbaar me zo min mogelijk aan te trekken van de gezichten van anderen
In elk geval neem ik haar wel altijd serieus. Voor ons is de aanleiding misschien lachwekkend, voor haar verre van. Mijn taak om haar daarin te ondersteunen en te begeleiden.
Het is volgens mij ook voor een groot deel karakter. Jongste heeft hier een behoorlijk heftige peuterpuberteit achter de rug. Hij is nu ruim 2.5 en eigenlijk gaat het sinds hij 2.5 is stukken beter.
Zoon had enorm vaak enorme driftbuien en ook elke keer streken, die we hem dan weer af moesten leren. Dat lukte uiteindelijk wel, maar dat duurde echt maanden. Zo hebben we de harentrekfase gehad, heeft hij geslagen, gebeten, gekrabd en gespuugd. Laatste fase was ook ontzettend irritant: dan veegde hij zijn snotneus af aan degene, met wie hij mot had. Toen hij 1.5 was, heeft hij maandenlang sigarettenpeuken van de grond gepakt en in zijn mond gestopt, puur omdat we de eerste keer wat heftig reageerden ("Bah, snel uitspugen"). Daarna kwam het heel hard omhelzen van kleine kinderen, waardoor ze vielen en zich lam schrokken.
Nou ja, ik kan zo nog wel even doorgaan. Belangrijkste is dat, als je op de langere termijn kijkt, alles weer over is gegaan, want dat zie je op het moment zelf niet altijd.
Oh sorry maar hier moet ik stiekem om lachen. Hoe ze het bedenken hè. Ik heb ook zo'n 'karakter - kind '
Slaan betekent dat ik niet meer mee speel /help/aandacht geef. Doorgaan is even op ooghoogte toespreken. Ik probeer altijd rustig te blijven, bij heftige driftbuien in elk geval te zorgen dat ze zich niet bezeert en in het openbaar me zo min mogelijk aan te trekken van de gezichten van anderen
In elk geval neem ik haar wel altijd serieus. Voor ons is de aanleiding misschien lachwekkend, voor haar verre van. Mijn taak om haar daarin te ondersteunen en te begeleiden.