Kinderen
alle pijlers
Slechte mama? Help!
maandag 6 mei 2019 om 13:27
Hallo,
Ik ben mama van een jongetje van ruim 1,5 jaar. Eigenlijk verloopt dit al vanaf het begin heel moeizaam. Na een zware en moeizame bevalling met Wat fysieke gevolgen voor mij, was ons zoontje een echte huilbaby die zo n 20 uur per dag het uitkrijste. Na 6 maanden van dokters, osteopaten, vaak niet serieus genomen worden en veel geploeter ging het door een koemelkvrij dieet stukken beter met ons zoontje. Hij werd een heerlijk vrolijk en ondernemend mannetje. Beweeglijk en aanwezig is hij altijd geweest.
Met mij zelf ging het door een aantal dingen niet zo goed en er werd na 9 maanden een postnatale depressie vastgesteld. Hierdoor kon ik zelf nog steeds niet genieten van het moederschap. Over alles hing een schaduw.
Ondertussen werd ons zoontje steeds zelfstandiger. Hij ontwikkelt als een speer en kon bij 9 maanden kruipen en zich optrekken om rustig te blijven staan. Bij 10 maanden kon hij ook cruisen. Vanaf dat moment konden we ons zoontje rustig enorm ondeugend noemen. Hij zat overal aan, wilde alles pakken, beet in de meubels enzovoort. Prima, 9 maanden, das nog erg jong om echt op te voeden, maar alvast wel steeds weghalen en de grenzen aangeven kan geen kwaad.
Deze grenzen zijn echter nog steeds niet beloofd. Onze salon tafel is nog steeds leeg, inmiddels staan de spullen op het dressoir allemaal tegen de muur en de onderste planken van de boekenkast zijn leeg. Ons zoontje heeft een eigen speelgoed met meer dan voldoende divers speelgoed. Alleen spelen vindt hij alleen erg moeilijk. Bij mij lukt hem dit dus ook niet, maar bij mijn man en zijn opa s en oma s wel. Tevens lijkt het of hij met mij continue de strijd te zoeken om alles. Een hele dag tv willen lezen, expres met zn handen in de kattenbak zitten, spullen pakken waar hij niet aan mag zitten, alleen de keukenkastjes opentrekken die niet voor hem zijn (hij heeft een lade met spulletjes voor hem in de keuken)
Bij zijn vader doet hij dit met momentjes en bij zijn oma s bijna helemaal niet. Bij mij is het erg oppassen dat de dag niet 1 grote strijd wordt. Een dag met papa of de oma s verloopt over het algemeen positief, en als ik alleen met hem ben kan ik niet wachten tot het 5 uur is. Een gemiddelde dag bestaat uit enorme driftbuien, veel huilen, veel "drammen" en als mama niet naar wens reageert begint het duwen en soms slaan.
Ik heb echt alles geprobeerd, vrijwel niks lijkt te werken. Ik ben streng geweest, begripvol en geduldig, heb veelvuldig afgeleid, ben vaak uitstapjes gaan doen met hem, heb uuuuren op de grond gezeten (alleen, want samen met mama is ook niet leuk, dus zoontje loopt dan weer weg om iets anders te gaan doen, wat hij Met mama wil gaan doen totdat mama mee gaat doen), hem de leiding laten nemen, keuzes gegeven enz enz enz. Ook de gang als straf is voorbij gekomen, net als negeren en troosten.
Ik merk aan mezelf dat ik inmiddels enorm gefrustreerd aan het raken ben en mijn lontje korter wordt. Wat wel eens resulteert in een stemverheffing oid.
Kortom...ik weet echt niet wat ik met mijn zoontje van nog maar 19 maanden aan moet...nee, het is niet de peuterfase waar we doorheen moeten, want het is nooit anders geweest. Ben ik nou gewoon zo n slechte moeder, zie ik dingen over het hoofd? Waar gaat dit mis?
Het lulligste vind ik nog dat ik voor mijn werk de (moeilijke) kinderen van anderen help op te voeden...en met mn eigen zoon krijg ik het niet eens voor elkaar om de dag positief door te komen. Het enige wat in harmonie verloopt is een uitstapje..maar dat kan ook niet een paar keer per week meerdere keren per dag.
HELP
Ik ben mama van een jongetje van ruim 1,5 jaar. Eigenlijk verloopt dit al vanaf het begin heel moeizaam. Na een zware en moeizame bevalling met Wat fysieke gevolgen voor mij, was ons zoontje een echte huilbaby die zo n 20 uur per dag het uitkrijste. Na 6 maanden van dokters, osteopaten, vaak niet serieus genomen worden en veel geploeter ging het door een koemelkvrij dieet stukken beter met ons zoontje. Hij werd een heerlijk vrolijk en ondernemend mannetje. Beweeglijk en aanwezig is hij altijd geweest.
Met mij zelf ging het door een aantal dingen niet zo goed en er werd na 9 maanden een postnatale depressie vastgesteld. Hierdoor kon ik zelf nog steeds niet genieten van het moederschap. Over alles hing een schaduw.
Ondertussen werd ons zoontje steeds zelfstandiger. Hij ontwikkelt als een speer en kon bij 9 maanden kruipen en zich optrekken om rustig te blijven staan. Bij 10 maanden kon hij ook cruisen. Vanaf dat moment konden we ons zoontje rustig enorm ondeugend noemen. Hij zat overal aan, wilde alles pakken, beet in de meubels enzovoort. Prima, 9 maanden, das nog erg jong om echt op te voeden, maar alvast wel steeds weghalen en de grenzen aangeven kan geen kwaad.
Deze grenzen zijn echter nog steeds niet beloofd. Onze salon tafel is nog steeds leeg, inmiddels staan de spullen op het dressoir allemaal tegen de muur en de onderste planken van de boekenkast zijn leeg. Ons zoontje heeft een eigen speelgoed met meer dan voldoende divers speelgoed. Alleen spelen vindt hij alleen erg moeilijk. Bij mij lukt hem dit dus ook niet, maar bij mijn man en zijn opa s en oma s wel. Tevens lijkt het of hij met mij continue de strijd te zoeken om alles. Een hele dag tv willen lezen, expres met zn handen in de kattenbak zitten, spullen pakken waar hij niet aan mag zitten, alleen de keukenkastjes opentrekken die niet voor hem zijn (hij heeft een lade met spulletjes voor hem in de keuken)
Bij zijn vader doet hij dit met momentjes en bij zijn oma s bijna helemaal niet. Bij mij is het erg oppassen dat de dag niet 1 grote strijd wordt. Een dag met papa of de oma s verloopt over het algemeen positief, en als ik alleen met hem ben kan ik niet wachten tot het 5 uur is. Een gemiddelde dag bestaat uit enorme driftbuien, veel huilen, veel "drammen" en als mama niet naar wens reageert begint het duwen en soms slaan.
Ik heb echt alles geprobeerd, vrijwel niks lijkt te werken. Ik ben streng geweest, begripvol en geduldig, heb veelvuldig afgeleid, ben vaak uitstapjes gaan doen met hem, heb uuuuren op de grond gezeten (alleen, want samen met mama is ook niet leuk, dus zoontje loopt dan weer weg om iets anders te gaan doen, wat hij Met mama wil gaan doen totdat mama mee gaat doen), hem de leiding laten nemen, keuzes gegeven enz enz enz. Ook de gang als straf is voorbij gekomen, net als negeren en troosten.
Ik merk aan mezelf dat ik inmiddels enorm gefrustreerd aan het raken ben en mijn lontje korter wordt. Wat wel eens resulteert in een stemverheffing oid.
Kortom...ik weet echt niet wat ik met mijn zoontje van nog maar 19 maanden aan moet...nee, het is niet de peuterfase waar we doorheen moeten, want het is nooit anders geweest. Ben ik nou gewoon zo n slechte moeder, zie ik dingen over het hoofd? Waar gaat dit mis?
Het lulligste vind ik nog dat ik voor mijn werk de (moeilijke) kinderen van anderen help op te voeden...en met mn eigen zoon krijg ik het niet eens voor elkaar om de dag positief door te komen. Het enige wat in harmonie verloopt is een uitstapje..maar dat kan ook niet een paar keer per week meerdere keren per dag.
HELP
maandag 6 mei 2019 om 19:23
Het was niet bedoeld als verwijt, hooguit als tip.Mama1210 schreef: ↑06-05-2019 19:13Vraag ik me toch af of een minuutje rondkachelen op de gang om uit de situatie te zijn nou echt zoveel erger is dan je kind vastbinden in een kinderstoel omdat ie wil gaan staan. Daar zullen onze meningen wel verschillend over zijn.
Reden dat hij niet in de andere keukenkastjes en lades mag? Omdat de pannen dan door de keuken gegooid worden en er in mn lades gezeten en gesprongen wordt. Ik vind het prima als hij lekker gezellig komt spelen in de keuken, of als hij gedragen wilt tijdens koken, maar dit is hier in huis over de grens. Net als met je houten blokken op de tv slaan en in de kattenbak met je handen om het in je mond te stoppen. Lijkt mij niet zo raar dat daar iets anders op gereageerd wordt dan op een deksel uit een kastje pakken.
En ik denk ook dat ieder kind zijn eigen karakter heeft en misschien heb je gewoon een beetje pech met een erg hyperactief kind in combinatie met een postnatale depressie.
Inderdaad, eten uit de kattenbak zou ik natuurlijk niet toestaan, dat is ook gevaarlijk voor zijn gezondheid, maar pannen over de keukenvloer gebeurt hier soms en dat vind ik persoonlijk dan weer helemaal niet erg.
In de kinderstoel zitten meestal gordels, net als in de wandelwagen, ik zie daar het probleem niet van in want het is gewoon voor zijn eigen veiligheid dat hij niet valt.
Wat ik vooral bedoel is: kijk niet te veel naar hoe het in een ideale situatie zou "moeten", maar probeer mee te veren en jezelf in acht te nemen tegelijk.
maandag 6 mei 2019 om 19:59
Nee...wij hebben een huis met naar de tuin toe een grote glazen schuifpui...verder alleen lage meubels en een boekenkast. De lage meubels daar kan mn zoontje allemaal al bij...ik heb de bak nu als de kat buiten is al achterstevoren gezet zodat dat grind al niet zo in het zicht is. Dat lijkt wat te helpen wel.
maandag 6 mei 2019 om 22:12
TO, je vraagt om tips maar ik vind je nogal verwijtend en afwijzend overkomen (naar bijvoorbeeld tantejans, waarbij ik in haar berichten toch echt alleen maar medeleven en goed bedoelde tips lees). Dat komt misschien omdat je zelf in een negatieve spiraal zit, dat weet ik niet, maar het komt niet heel sympathiek over.
Ik werk ook met 'moeilijke kinderen van een ander' maar dat is echt totaal iets anders dan mijn eigen kind. Juist mijn werk, waar ik super consequent, geduldig en duidelijk moet zijn, zit me thuis soms in de weg. Ik moet mezelf soms echt vertellen dat mijn kind pas een peuter is en dat die gewoon de wereld moet kunnen ontdekken zonder dat ik bang hoef te zijn dat iets 'voor altijd' zo zal blijven.
Thuis ben ik meestal heel meegaand. Ik heb een paar grote grenzen (jezelf en anderen geen pijn doen, geen spullen expres kapot maken) en verder mag dochter eigenlijk alles ervaren... Daarnaast probeer ik heel erg in te steken op het uitleggen van haar emoties. Vanaf anderhalf gebruikte ik heel vaak zinnen als 'je vindt het jammer hè dat je niet mag gooien/klimmen/slaan/afpakken', dat hielp bij mijn dochter beter dan welke strenge aanpak of negeren of afleiden dan ook. Waarmee ze dus niet haar zin kreeg, maar er wel aandacht was voor haar beleving.
Verder pick your battles. In de vrieskou geen jas aan? Prima, maar ik neem hem voor de zekerheid wel mee... dus geen strijd maar ook geen 'ja, dan heb je het maar koud'-straf. Geen honger? Prima, krijg je gewoon een extra bak kwark zodat ík vannacht niet met een hongerig kind zit. Kattenbak kreeg een ombouw waarbij het grind te ver naar achter stond, deurtjes kregen slotjes, spullen waar kind bij kon waren ook geschikt om mee te gooien. En vooral: wees niet bang dat je wat je nu doet effect heeft 'voor altijd'. Een driejarige of een vijfjarige kun je nou eenmaal makkelijker uitleggen dat je aan tafel moet eten en niet met spullen mag gooien omdat het kan kapot gaat. En ja, misschien moet je dan alsnog die strijd voeren, maar die vind ik een stuk makkelijker als het kind de uitleg en gevolgen ook daadwerkelijk begrijpt.
Ik werk ook met 'moeilijke kinderen van een ander' maar dat is echt totaal iets anders dan mijn eigen kind. Juist mijn werk, waar ik super consequent, geduldig en duidelijk moet zijn, zit me thuis soms in de weg. Ik moet mezelf soms echt vertellen dat mijn kind pas een peuter is en dat die gewoon de wereld moet kunnen ontdekken zonder dat ik bang hoef te zijn dat iets 'voor altijd' zo zal blijven.
Thuis ben ik meestal heel meegaand. Ik heb een paar grote grenzen (jezelf en anderen geen pijn doen, geen spullen expres kapot maken) en verder mag dochter eigenlijk alles ervaren... Daarnaast probeer ik heel erg in te steken op het uitleggen van haar emoties. Vanaf anderhalf gebruikte ik heel vaak zinnen als 'je vindt het jammer hè dat je niet mag gooien/klimmen/slaan/afpakken', dat hielp bij mijn dochter beter dan welke strenge aanpak of negeren of afleiden dan ook. Waarmee ze dus niet haar zin kreeg, maar er wel aandacht was voor haar beleving.
Verder pick your battles. In de vrieskou geen jas aan? Prima, maar ik neem hem voor de zekerheid wel mee... dus geen strijd maar ook geen 'ja, dan heb je het maar koud'-straf. Geen honger? Prima, krijg je gewoon een extra bak kwark zodat ík vannacht niet met een hongerig kind zit. Kattenbak kreeg een ombouw waarbij het grind te ver naar achter stond, deurtjes kregen slotjes, spullen waar kind bij kon waren ook geschikt om mee te gooien. En vooral: wees niet bang dat je wat je nu doet effect heeft 'voor altijd'. Een driejarige of een vijfjarige kun je nou eenmaal makkelijker uitleggen dat je aan tafel moet eten en niet met spullen mag gooien omdat het kan kapot gaat. En ja, misschien moet je dan alsnog die strijd voeren, maar die vind ik een stuk makkelijker als het kind de uitleg en gevolgen ook daadwerkelijk begrijpt.
maandag 6 mei 2019 om 22:32
Dit doet mn zoon van bijna 3 ook en die speelt ook nog steeds met van alles zolang het z’n eigen speelgoed maar niet is. Die straf ik wel en hij weet inmiddels dondergoed wat hij doet.Whatsinaname1988 schreef: ↑06-05-2019 17:45Vind het erg heftig hoe jij over je kind praat terwijl je volkomen normaal gedrag beschrijft. Iedereen zegt dat je echt geen slechte moeder bent maar om eerlijk te zijn vind ik je wel daarnaar neigen. Zo’n jong kind op de gang zetten voor straf en dan geïrriteerd zijn dat hij het gewoon nog een keer doet. Denken dat je kind je expres aan het zieken is, aub ga meer hulp zoeken.
Maar TO:
mss een idee om meer dingen met je zoon buitenshuis te ondernemen.
Heb je een wagen waar hij in kan zitten? Eendjes voeren blokje om.. in een parkje?boodschapjes samen doen. Jongetjes houden van ondernemen, dingen zien... ik zeg niet dat je niets doet dus neem het vooral niet te persoonlijk op en negatief. Boekje lezen oh hij is wel bijna 2 en dan is alles nee!!!. Fases en fases...
olina wijzigde dit bericht op 06-05-2019 22:41
3.08% gewijzigd
Minds are Like Parachutes, they Only Function when open #.
maandag 6 mei 2019 om 22:37
Ja grappig he maar ondertussen ben jij degene die je kind niet kan handelen en hem daarom maar op de gang zet. Kom op zeg, hij heeft volkomen normaal gedrag en je hebt er maar 1 dat is al helemaal makkelijk.
maandag 6 mei 2019 om 22:39
Ja 3 jaar is een heel verschil met een kind van net 1 dat snap je zelf hopelijk ook wel.Olina schreef: ↑06-05-2019 22:32Dit doet mn zoon van bijna 3 ook en die speelt ook nog steeds met van alles zolang het z’n eigen speelgoed maar niet is. Die straf ik wel en hij weet inmiddels dondergoed wat hij doet.
Maar TO:
mss een idee om meer dingen met je zoon buitenshuis te ondernemen.
Heb je een wagen waar hij in kan zitten? Eendjes voeren blokje om.. in een parkje?boodschapjes samen doen. Jongetjes houden van ondernemen, dingen zien... ik zeg niet dat je niets doet dus neem het vooral niet te persoonlijk op en negatief. Boekje lezen etc etc.
maandag 6 mei 2019 om 22:45
Wat heftig TO om daar zo mee te worstelen.
Je hebt het gevoel dat hij bij jou anders doet maar misschien interpeteer jij het anders?
Wonen jij en de vader samen? Wil je zoontje wel af en toe lekker bij je zitten om samen boekje te lezen bijvoorbeeld?
Wat hier helpt bij mijn pittige peuter is uitleggen. Simpele uitlegjes. Ze wil bijvoorbeeld geen handjes wassen voor het eten. Dan leg ik uit dat ze er ziek van kan worden. Geen idee wat ze er van begrijpt maar vervolgens wast ze wel handen.
Ook let ik er zelf op dat ik niet steeds nee zeg. Ik hoorde mezelf zo vaak nee zeggen. Nu zeg ik vaker als ze iets wil wat niet kan. Dat begrijp ik maar dat kan nu niet of dat gaan we vanmiddag doen. Vaak geef ik ook twee keuzes. Stukje regie bij haar.
Maar ik denk dat het belangrijkst is dat je je schuld gevoelens los kunt laten en je weer kunt ontspannen thuis met je zoontje want daar zijn kinderen wel gevoelig voor jou spanning.
Sterkte
Je hebt het gevoel dat hij bij jou anders doet maar misschien interpeteer jij het anders?
Wonen jij en de vader samen? Wil je zoontje wel af en toe lekker bij je zitten om samen boekje te lezen bijvoorbeeld?
Wat hier helpt bij mijn pittige peuter is uitleggen. Simpele uitlegjes. Ze wil bijvoorbeeld geen handjes wassen voor het eten. Dan leg ik uit dat ze er ziek van kan worden. Geen idee wat ze er van begrijpt maar vervolgens wast ze wel handen.
Ook let ik er zelf op dat ik niet steeds nee zeg. Ik hoorde mezelf zo vaak nee zeggen. Nu zeg ik vaker als ze iets wil wat niet kan. Dat begrijp ik maar dat kan nu niet of dat gaan we vanmiddag doen. Vaak geef ik ook twee keuzes. Stukje regie bij haar.
Maar ik denk dat het belangrijkst is dat je je schuld gevoelens los kunt laten en je weer kunt ontspannen thuis met je zoontje want daar zijn kinderen wel gevoelig voor jou spanning.
Sterkte
where ever you go, go with your heart
maandag 6 mei 2019 om 22:46
Haar zoontje is bijna 2 en mn zoon is bijna 3 natuurlijk zit daar in een verschil.Whatsinaname1988 schreef: ↑06-05-2019 22:39Ja 3 jaar is een heel verschil met een kind van net 1 dat snap je zelf hopelijk ook wel.
Maar het moraal is dat To haar kindje straft die daar niets van snapt en die van mij wel en die zit ook nog aan de keukenkastjes en dingen.
Met andere woorden ze zullen je grenzen blijven testen.
Minds are Like Parachutes, they Only Function when open #.
maandag 6 mei 2019 om 22:59
Oh, ik vond de post van tantejans zo relaxed en nuttig, maar je reageert er zo heftig op.Mama1210 schreef: ↑06-05-2019 19:13Vraag ik me toch af of een minuutje rondkachelen op de gang om uit de situatie te zijn nou echt zoveel erger is dan je kind vastbinden in een kinderstoel omdat ie wil gaan staan. Daar zullen onze meningen wel verschillend over zijn.
Reden dat hij niet in de andere keukenkastjes en lades mag? Omdat de pannen dan door de keuken gegooid worden en er in mn lades gezeten en gesprongen wordt. Ik vind het prima als hij lekker gezellig komt spelen in de keuken, of als hij gedragen wilt tijdens koken, maar dit is hier in huis over de grens. Net als met je houten blokken op de tv slaan en in de kattenbak met je handen om het in je mond te stoppen. Lijkt mij niet zo raar dat daar iets anders op gereageerd wordt dan op een deksel uit een kastje pakken.
Leg een kleed in de keuken, zet hem op een hoge stoel als hij het aanrecht wil zien. Traphek en de kattebak er achter op de trap?
Kleed over de tv of de tv hoger zetten. Tuurlijk, je wilt de tv niet kapot, maar heftiger reageren op je dreumes heeft geen zin want hij snapt het niet. Sterker: als jij lekker stevig reageert gebeurd er iets, dus met blokken op de tv slaan is eerst een leuk geluid en daarna een interessante reactie van mama.
Ik denk echt dat je hem overschat, hij is vroeg (iig in mijn ogen) met grove motoriek, dus hij kan bij van alles bij en op van alles klimmen enzo, maar hij snapt niet wat wel en niet kan, mag of gevaarlijk is. En dat gaat er ook nog niet in, daar moet je echt nog een poos op wachten. Pakt hij een pan om mee te gooien, dan pak je die af en geeft hem de plastik vergiet. Pakt hij de volgende pan om te gooien, dan geef je een houten lepel. Stapel de pannen op het aanrecht zodat hij na een poosje pogingen tot pannen gooien op de grond zit met alleen maar dingen waar hij wel mee mag gooien. Laat hem zien hoe leuk je muziek kan maken door met de pollepel op de vergiet te slaan. Als je zo kookt heb je inderdaad echt elke minuut aandacht bij hem, wat erg vermoeiend is. Maar misschien zie je dan wel weer hoe leuk hij met het vergiet kan spelen.
Sterkte, het is ook heel normaal om het doodvermoeiend te vinden!
maandag 6 mei 2019 om 23:02
Klopt en dat zullen ze neemOlina schreef: ↑06-05-2019 22:46Haar zoontje is bijna 2 en mn zoon is bijna 3 natuurlijk zit daar in een verschil.
Maar het moraal is dat To haar kindje straft die daar niets van snapt en die van mij wel en die zit ook nog aan de keukenkastjes en dingen.
Met andere woorden ze zullen je grenzen blijven testen.
Ik aan de komende 18 jaar nog blijven doen. Maar dat is geen reden voor haar om al maandenlang te doen alsof hij zo’n etter is terwijl hij een heel normaal kind is.
Ik kan niet eens meer de keren tellen dat mijn jongens aan het hondenvoer zaten, of de waterbak omgooiden van de hond. Tuurlijk zijn die dingen irritant maar iemand met een beetje gezond verstand weet dat het normaal is.
maandag 6 mei 2019 om 23:21
In mijn ervaring is het heel goed voor het humeur van een dreumes om hem 'groot' en 'nodig' te laten voelen. Ik voerde bijvoorbeeld hele shows op dat ik de hulp van de dreumes toch echt nodig had bij een groot probleem: ik snapte niet hoe de toiletrollen toch om de toiletrolstok pasten. Of ik zag echt die bananen niet in het fruitvak liggen. Of ik had heel hard iemand nodig die moest proeven of het koekjesdeeg wel lekker genoeg was, wie zou dat toch kunnen? En dan vervolgens een enorme toestand maken van dat het maar gelukkig was dat de dreumes te hulp schoot, dat het anders helemaal mis was gelopen zonder hem of haar etc.
maandag 6 mei 2019 om 23:27
Ben ik met je eens denk dat TO ook nog niet volledig genezen is van haar Depressie en daarom alles zo anders ziet. Het is zeker niet goed te praten komt natuurlijk voort uit onmacht en onzekerheid. En kinderen opvoeden is zeker niet makkelelijk. En met een negatief gedachtengang denk men namelijk snel er alleen voor te staan.Whatsinaname1988 schreef: ↑06-05-2019 23:02Klopt en dat zullen ze neem
Ik aan de komende 18 jaar nog blijven doen. Maar dat is geen reden voor haar om al maandenlang te doen alsof hij zo’n etter is terwijl hij een heel normaal kind is.
Ik kan niet eens meer de keren tellen dat mijn jongens aan het hondenvoer zaten, of de waterbak omgooiden van de hond. Tuurlijk zijn die dingen irritant maar iemand met een beetje gezond verstand weet dat het normaal is.
Minds are Like Parachutes, they Only Function when open #.
dinsdag 7 mei 2019 om 07:23
Dank, eten opener. Tekst van haar nog eens gelezen en die kwam gisteren anders binnen dan vandaag.gsleutel schreef: ↑06-05-2019 22:12TO, je vraagt om tips maar ik vind je nogal verwijtend en afwijzend overkomen (naar bijvoorbeeld tantejans, waarbij ik in haar berichten toch echt alleen maar medeleven en goed bedoelde tips lees). Dat komt misschien omdat je zelf in een negatieve spiraal zit, dat weet ik niet, maar het komt niet heel sympathiek over.
Ik werk ook met 'moeilijke kinderen van een ander' maar dat is echt totaal iets anders dan mijn eigen kind. Juist mijn werk, waar ik super consequent, geduldig en duidelijk moet zijn, zit me thuis soms in de weg. Ik moet mezelf soms echt vertellen dat mijn kind pas een peuter is en dat die gewoon de wereld moet kunnen ontdekken zonder dat ik bang hoef te zijn dat iets 'voor altijd' zo zal blijven.
Thuis ben ik meestal heel meegaand. Ik heb een paar grote grenzen (jezelf en anderen geen pijn doen, geen spullen expres kapot maken) en verder mag dochter eigenlijk alles ervaren... Daarnaast probeer ik heel erg in te steken op het uitleggen van haar emoties. Vanaf anderhalf gebruikte ik heel vaak zinnen als 'je vindt het jammer hè dat je niet mag gooien/klimmen/slaan/afpakken', dat hielp bij mijn dochter beter dan welke strenge aanpak of negeren of afleiden dan ook. Waarmee ze dus niet haar zin kreeg, maar er wel aandacht was voor haar beleving.
Verder pick your battles. In de vrieskou geen jas aan? Prima, maar ik neem hem voor de zekerheid wel mee... dus geen strijd maar ook geen 'ja, dan heb je het maar koud'-straf. Geen honger? Prima, krijg je gewoon een extra bak kwark zodat ík vannacht niet met een hongerig kind zit. Kattenbak kreeg een ombouw waarbij het grind te ver naar achter stond, deurtjes kregen slotjes, spullen waar kind bij kon waren ook geschikt om mee te gooien. En vooral: wees niet bang dat je wat je nu doet effect heeft 'voor altijd'. Een driejarige of een vijfjarige kun je nou eenmaal makkelijker uitleggen dat je aan tafel moet eten en niet met spullen mag gooien omdat het kan kapot gaat. En ja, misschien moet je dan alsnog die strijd voeren, maar die vind ik een stuk makkelijker als het kind de uitleg en gevolgen ook daadwerkelijk begrijpt.
Ik ga proberen nog wat meer los te laten qua regeltjes enzo.
Verder vind ik het wel jammer om te lezen dat mijn woorden door sommigen heel verkeerd geïnterpreteerd worden. Daarmee bedoel ik jou niet hoor trouwens.
Ik lees terug dat ik mijn kind een lettertje vind, dat is al helemaal niet waar. Ik hou heel veel van mijn zoontje en het is een heerlijk vrolijk en ondernemend kind wat zich héél snel ontwikkeld... ik heb alleen moeite met het omgaan met de moeilijke kanten van zijn gedrag. Deels ook uit schuldgevoel en frustratie (niet naar hem) over wat hiervoor was.
Daarnaast lees ik dat ik mijn kind op de gang zet en boos ben als hij iets nog een keertje doet. Ook dat klopt niet. Ik breng mijn zoontje heel soms rustig naar de gang, waar hij lekker met de schoenen gaat zitten spelen en na een minuutje weer met een knuffel en een kus gehaald wordt. Ik ben ook ten allen tijde in zicht en laat hem niet huilen. Doel is tenslotte dat even de situatie doorbroken wordt en niet dat er straffen uitgedeeld worden.
Bedankt voor jouw reactie, ik herken hier wel veel in en kan er ook echt wat mee.
dinsdag 7 mei 2019 om 08:18
Heel herkenbaar inderdaad, dat je werk thuis in de weg staat...hier ook steeds de gedachte in het achterhoofd wat de gevolgen kunnen zijn van niet consequent zijn enzgsleutel schreef: ↑06-05-2019 22:12TO, je vraagt om tips maar ik vind je nogal verwijtend en afwijzend overkomen (naar bijvoorbeeld tantejans, waarbij ik in haar berichten toch echt alleen maar medeleven en goed bedoelde tips lees). Dat komt misschien omdat je zelf in een negatieve spiraal zit, dat weet ik niet, maar het komt niet heel sympathiek over.
Ik werk ook met 'moeilijke kinderen van een ander' maar dat is echt totaal iets anders dan mijn eigen kind. Juist mijn werk, waar ik super consequent, geduldig en duidelijk moet zijn, zit me thuis soms in de weg. Ik moet mezelf soms echt vertellen dat mijn kind pas een peuter is en dat die gewoon de wereld moet kunnen ontdekken zonder dat ik bang hoef te zijn dat iets 'voor altijd' zo zal blijven.
Thuis ben ik meestal heel meegaand. Ik heb een paar grote grenzen (jezelf en anderen geen pijn doen, geen spullen expres kapot maken) en verder mag dochter eigenlijk alles ervaren... Daarnaast probeer ik heel erg in te steken op het uitleggen van haar emoties. Vanaf anderhalf gebruikte ik heel vaak zinnen als 'je vindt het jammer hè dat je niet mag gooien/klimmen/slaan/afpakken', dat hielp bij mijn dochter beter dan welke strenge aanpak of negeren of afleiden dan ook. Waarmee ze dus niet haar zin kreeg, maar er wel aandacht was voor haar beleving.
Verder pick your battles. In de vrieskou geen jas aan? Prima, maar ik neem hem voor de zekerheid wel mee... dus geen strijd maar ook geen 'ja, dan heb je het maar koud'-straf. Geen honger? Prima, krijg je gewoon een extra bak kwark zodat ík vannacht niet met een hongerig kind zit. Kattenbak kreeg een ombouw waarbij het grind te ver naar achter stond, deurtjes kregen slotjes, spullen waar kind bij kon waren ook geschikt om mee te gooien. En vooral: wees niet bang dat je wat je nu doet effect heeft 'voor altijd'. Een driejarige of een vijfjarige kun je nou eenmaal makkelijker uitleggen dat je aan tafel moet eten en niet met spullen mag gooien omdat het kan kapot gaat. En ja, misschien moet je dan alsnog die strijd voeren, maar die vind ik een stuk makkelijker als het kind de uitleg en gevolgen ook daadwerkelijk begrijpt.
dinsdag 7 mei 2019 om 09:41
Fijn om te lezen dat je het nu toch anders kan zien TO 
En echt, ik herken het gevoel hoor... En dan is mijn peuter nog een hele brave!
Mijn oppaskindje heeft mij dat inzicht een paar jaar geleden, toen ik net in de jeugdzorg ging werken, heel duidelijk gegeven. Na vier dagen werken met (jonge) kinderen die vanwege o.a. gedragsproblemen uit huis waren geplaatst zei mijn oppaskindje (7 en een echte slimmerik): "je hebt zeker weer heel streng moeten zijn? Maar wij luisteren heus morgen nog wel naar nee als je vandaag een keer ja zegt hoor...". Wow, die kwam binnen. Want echt, er moet héél veel (structureel) mis gaan wil een kind op latere leeftijd geen ander gedrag meer aan kunnen leren.
De eerste anderhalf jaar met mijn dochter waren voor mij emotioneel heftig (overlijden van allebei mijn ouders, verhuizingen, ontspoort neefje in huis, fysieke klachten bij mij waardoor mijn dochter (ik denk mede door stress bij mij) overdag niet sliep en enkel uit de borst wilde drinken) en ik was blij dat ik de basiszorg in orde had. Ik had helemaal geen energie voor opvoeden. Als ik terug kijk (ze is nu 3) dan denk ik: jeetje, wat voelde ik me onnodig onzeker! Haar tijd hier bij ons is inmiddels verdubbeld, ze heeft zich zo snel ontwikkeld, het leven is nu zo anders... en al die ellendige uren dat ik bij een huilend kind heb gezeten in de veronderstelling dat ze anders nóóit zoi leren om zelf in slaap te vallen bleken verspilde moeite. Het was een fase. Dus is mijn uitgangspunt nu: hoe maak ik het ons zo makkelijk en ontspannen mogelijk. Opvoeden is toch grotendeels wat je voorleeft en niet wat je zegt. Dus zolang ik anderen (en haar en onze spullen) met respect behandel gaat ze dat vanzelf oppikken. Echt waar!
En echt, ik herken het gevoel hoor... En dan is mijn peuter nog een hele brave!Mijn oppaskindje heeft mij dat inzicht een paar jaar geleden, toen ik net in de jeugdzorg ging werken, heel duidelijk gegeven. Na vier dagen werken met (jonge) kinderen die vanwege o.a. gedragsproblemen uit huis waren geplaatst zei mijn oppaskindje (7 en een echte slimmerik): "je hebt zeker weer heel streng moeten zijn? Maar wij luisteren heus morgen nog wel naar nee als je vandaag een keer ja zegt hoor...". Wow, die kwam binnen. Want echt, er moet héél veel (structureel) mis gaan wil een kind op latere leeftijd geen ander gedrag meer aan kunnen leren.
De eerste anderhalf jaar met mijn dochter waren voor mij emotioneel heftig (overlijden van allebei mijn ouders, verhuizingen, ontspoort neefje in huis, fysieke klachten bij mij waardoor mijn dochter (ik denk mede door stress bij mij) overdag niet sliep en enkel uit de borst wilde drinken) en ik was blij dat ik de basiszorg in orde had. Ik had helemaal geen energie voor opvoeden. Als ik terug kijk (ze is nu 3) dan denk ik: jeetje, wat voelde ik me onnodig onzeker! Haar tijd hier bij ons is inmiddels verdubbeld, ze heeft zich zo snel ontwikkeld, het leven is nu zo anders... en al die ellendige uren dat ik bij een huilend kind heb gezeten in de veronderstelling dat ze anders nóóit zoi leren om zelf in slaap te vallen bleken verspilde moeite. Het was een fase. Dus is mijn uitgangspunt nu: hoe maak ik het ons zo makkelijk en ontspannen mogelijk. Opvoeden is toch grotendeels wat je voorleeft en niet wat je zegt. Dus zolang ik anderen (en haar en onze spullen) met respect behandel gaat ze dat vanzelf oppikken. Echt waar!
dinsdag 7 mei 2019 om 09:45
Denken jullie ook niet dat juist die kennis die je hebt over alles wat mis kan gaan je juist heel gestresst maakt dat alles goed moet? Ik herken dat namelijk zelf wel van de eerste jaren, ik had me echt verdiept in kindrpsychologie en dergelijke, en alles moest perfect. Terwijl nu achteraf denk ik: gewoon mijn gevoel volgen was ook genoeg geweest.
dinsdag 7 mei 2019 om 09:49
Ik herken dat van een goede vriend van mij.snorriemorrie schreef: ↑07-05-2019 09:45Denken jullie ook niet dat juist die kennis die je hebt over alles wat mis kan gaan je juist heel gestresst maakt dat alles goed moet? Ik herken dat namelijk zelf wel van de eerste jaren, ik had me echt verdiept in kindrpsychologie en dergelijke, en alles moest perfect. Terwijl nu achteraf denk ik: gewoon mijn gevoel volgen was ook genoeg geweest.
Hij werkt in de Jeugdzorg, met jongeren waar het echt goed mis ging. Hij overcompenseert dat richting zijn eigen kinderen. Hij geeft hen zoveel 'liefde' dat het ongezond wordt. En natuurlijk kan het toeval zijn, maar zijn oudste puber begint wat van het pad te raken (drank/drugs/problemen)
dinsdag 7 mei 2019 om 09:58
Totaan hier gelezen en vind dit een erg kortzichtig oordeel. De functie die je in je beroep uitoefent is hele andere koek dan moeder zijn geworden van je eigen kind. En dan helemaal met zo'n zware start.
TO, ik heb nog niet alles gelezen maar ik krijg het idee dat je opvoeding en je eigen behoefte aan stabiliteit door elkaar heen lopen en je daarom vastloopt. Misschien is het een idee om een paar dagen enkel regels die in zijn veiligheid voorzien te handhaven en hem voor de rest eens aan te laten pruttelen, spelen, alles overhoop halen, etc..
Niet om je zoontje te leren dat het ok is overal aan te zitten of er een bende van te maken, maar om aan jezelf te tonen dat je losser kunt laten zonder dat het gelijk weer zwaar voor je wordt.
Whoever said "Out of sight, out of mind" never had a spider disappear in their bedroom.
dinsdag 7 mei 2019 om 10:01
Zoals ik zeg inderdaad: ik had het eerste jaar een beetje die 'wat als...' neiging (door eigen onrust). Gelukkig kan ik dat thuis heel goed loslaten. Al moet ik mezelf er dus soms wel even aan herinneren dat ik in mijn werk de uitzonderingen zie, die dus ook een uitzonderlijke aanpak nodig hebben. Gelukkig daarvoor al 10 jaar gewerkt met kinderen met (meestal) een normale ontwikkeling en thuissituatie en zelf heel vrij en ontspannen opgevoed. Dat helptsnorriemorrie schreef: ↑07-05-2019 09:45Denken jullie ook niet dat juist die kennis die je hebt over alles wat mis kan gaan je juist heel gestresst maakt dat alles goed moet? Ik herken dat namelijk zelf wel van de eerste jaren, ik had me echt verdiept in kindrpsychologie en dergelijke, en alles moest perfect. Terwijl nu achteraf denk ik: gewoon mijn gevoel volgen was ook genoeg geweest.
dinsdag 7 mei 2019 om 19:14
Ik kan me nog wel herinneren dat mijn zoontje met 9 maanden ook langs banken en vensterbank enz. ging lopen. Ik heb toen alles leeg gehaald want hij zat idd overal aan.
Saai? Ja. Leeg? Ja. Maar wel relaxter voor mij
op den duur merk je wel dat hij beter van dingen af kan blijven en dan krijg je je gezellige huiskamer weer terug.
En als je de hele dag binnen zit duurt de dag ook lang.
Kan hij ook al wel wat in de tuin scharrelen? Of moet je er dan ook constant achteraan lopen?
Het is een moeilijke leeftijd want je kan wel corrigeren, dit moet je ook doen maar het komt niet echt aan hé
dat moeten ze nog leren. Op de gang zetten deed ik op deze leeftijd nog totaal niet, had het idee dat mijn zoontje daar nog te jong voor was. En verder kinderbeveiliging op de kasten.
En alles waar hij niet bij mag opruimen/wegzetten. Want de hele dag corrigeren is zooo vermoeiend.
Mijn zoontje is bij mij ook wat pittiger dan bij mijn man. Heb het idee dat vrouwen wat zachter zijn, wat minder snel grenzen aangegeven en dat kinderen dat haarfijn aanvoelen..
Oh ja en ik denk zeker niet dat je een slechte moeder bent
alleen je ziet het gewoon even niet meer zitten.
Hopelijk heb je wel iets aan de tips in dit topic? Heb veel goede voorbij zien komen.
Saai? Ja. Leeg? Ja. Maar wel relaxter voor mij
op den duur merk je wel dat hij beter van dingen af kan blijven en dan krijg je je gezellige huiskamer weer terug. En als je de hele dag binnen zit duurt de dag ook lang.
Kan hij ook al wel wat in de tuin scharrelen? Of moet je er dan ook constant achteraan lopen?
Het is een moeilijke leeftijd want je kan wel corrigeren, dit moet je ook doen maar het komt niet echt aan hé
dat moeten ze nog leren. Op de gang zetten deed ik op deze leeftijd nog totaal niet, had het idee dat mijn zoontje daar nog te jong voor was. En verder kinderbeveiliging op de kasten. En alles waar hij niet bij mag opruimen/wegzetten. Want de hele dag corrigeren is zooo vermoeiend.
Mijn zoontje is bij mij ook wat pittiger dan bij mijn man. Heb het idee dat vrouwen wat zachter zijn, wat minder snel grenzen aangegeven en dat kinderen dat haarfijn aanvoelen..
Oh ja en ik denk zeker niet dat je een slechte moeder bent
alleen je ziet het gewoon even niet meer zitten. Hopelijk heb je wel iets aan de tips in dit topic? Heb veel goede voorbij zien komen.
dreuzel84 wijzigde dit bericht op 07-05-2019 19:26
Reden: aanvulling
Reden: aanvulling
8.59% gewijzigd
dinsdag 7 mei 2019 om 22:33
Nou nou, overdrijven is ook een vak...je kunt een kind vanaf 1,5 gewoon een time-out op de gang of trap geven hoor...kort weliswaar (minuutje) maar ze zijn dan oud genoeg om het te begrijpen en mogen dan ook echt wel grenzen en consequenties gaan leren.sugarmiss schreef: ↑06-05-2019 13:41Ik wordt er echt naar van als ik dit hoor.
Jij zet een kind van 19 maanden oud voor straf op de gang en vervolgens schrijf je doodleuk dat je de moeilijke kinderen van anderen helpt pvoeden.
Ga alsjeblieft ander werk doen.
En kijk af bij je man en oma wat zij doen en neem dat over. Want bij hun gaat het wel goed.
Kijk war zij doen wat werkt in plaats van zelf steeds dingen te verzinnen die niet werken.
En echt zoek ander werk.
Het is viit ouders een hele grote stap om hulp te krijgen en als ze dan iemand krijgen die zo omgaat met haar eigen kind komen ze van de wal in de sloot.
Ik zie nergens dat ze hem schreeuwend aan zn arm de gang opsleurt dus dat zal vast wel los lopen...
dinsdag 7 mei 2019 om 22:41
Dat snappen ze met anderhalf echt nog niet hoor. Zelfs mijn peuter die best ver voor loopt, snapt dat nog niet goed. Hij is nu 2.5.Lluvia schreef: ↑07-05-2019 22:33Nou nou, overdrijven is ook een vak...je kunt een kind vanaf 1,5 gewoon een time-out op de gang of trap geven hoor...kort weliswaar (minuutje) maar ze zijn dan oud genoeg om het te begrijpen en mogen dan ook echt wel grenzen en consequenties gaan leren.
Ik zie nergens dat ze hem schreeuwend aan zn arm de gang opsleurt dus dat zal vast wel los lopen...
Je kan het wel doen hoor maar ze leren er niks van.
