Kinderen
alle pijlers
vertrouwen
zaterdag 10 december 2016 om 09:44
quote:sugarmiss schreef op 10 december 2016 @ 09:20:
Ouders zijn niet te kloekerig want neefje gaat ook gewoon bij opa en oma logeren en naarde opvang. Ze durven hun kind dus best los te laten.
Ik kan mij best voorstellen dat ouders in het weekend zelf tijd met hun kind willen doorbrengen en ze zelf met kind naar de speeltuin willen. Vooral als kind vaak naar de opvang gaat.
Maar misschien vinden ze de vriend van to of to zelf ook wel ongeschikt als oppas en dan is dit toch een wat vriendelijkere manier van verwoorden.
Misschien zijn ze ook wel bang dat vriend en to te klef gaan doen in die sleeltuin zodat ze te weinig oog hebben voor kind.
Maar wat de reden ook is, ouders mogen gewoon altijd nog zelf bepalen of en wie ze als oppas willenDit denk ik ook.
Ouders zijn niet te kloekerig want neefje gaat ook gewoon bij opa en oma logeren en naarde opvang. Ze durven hun kind dus best los te laten.
Ik kan mij best voorstellen dat ouders in het weekend zelf tijd met hun kind willen doorbrengen en ze zelf met kind naar de speeltuin willen. Vooral als kind vaak naar de opvang gaat.
Maar misschien vinden ze de vriend van to of to zelf ook wel ongeschikt als oppas en dan is dit toch een wat vriendelijkere manier van verwoorden.
Misschien zijn ze ook wel bang dat vriend en to te klef gaan doen in die sleeltuin zodat ze te weinig oog hebben voor kind.
Maar wat de reden ook is, ouders mogen gewoon altijd nog zelf bepalen of en wie ze als oppas willenDit denk ik ook.
zaterdag 10 december 2016 om 10:02
Goed mijn schoonzus kan dit ook over man en mijn zeggen. Ze wil altijd met ons kind op pad. Liefst toch zeker een zaterdag in de maand.
Maar dat gebeurt maar heel zelden. Omdat? Hij komt totaal overprikkeld terug thuis met rode billen van te laat verschonen.
Daarnaast is kind al genoeg naar de opvang, in het weekend besteden we het liefst zelf tijd met hem.
Ik kan met jouw verhaal niet zoveel want ik hoor maar een kant. Je kan ook mijn schoonzus wel zijn haha!
Maar dat gebeurt maar heel zelden. Omdat? Hij komt totaal overprikkeld terug thuis met rode billen van te laat verschonen.
Daarnaast is kind al genoeg naar de opvang, in het weekend besteden we het liefst zelf tijd met hem.
Ik kan met jouw verhaal niet zoveel want ik hoor maar een kant. Je kan ook mijn schoonzus wel zijn haha!
zaterdag 10 december 2016 om 10:03
quote:Anoniem25 schreef op 10 december 2016 @ 00:31:
bijna iedere week gaan wij bij de ouders van vriend eten en dan is zijn neefje er ook. Neefje kijkt er altijd naar uit om met z'n oom te spelen en z'n zus vind het dan ook fijn dat mijn vriend heel de dag met z'n neefje bezig is. Zij doet dan verder ook haar eigen ding. Dan denk ik bij mezelf.. Je vind het wel fijn dat je eigen broer hem heel de dag vermaakt, dan vetrouwt ze het wel, maar zolang hij maar in de buurt is. Ik weet dat het een kinderachtige gedachte van me is, maar zulke dingen maken mij een beetje boos.
Nou als dit je al boos maakt.. dan krijg je nog een zwaar leven denk ik. Je hebt geen recht op privétijd met dat neefje hoor.
En tja, ik weet niet hoe oud jullie zijn en hoeveel ervaring jullie hebben, maar ik heb eens mijn toen 4-jarige broertje 10 minuten achtergelaten bij mijn toen 20-jarige maar superlieve en verantwoordelijke ex...
We waren in de dierentuin met hen en mijn zusje en wij (zusje en ik) moesten nog even naar het toilet, daarna zouden we gaan. Dus ik zeg tegen broertje: ga jij maar even hier in de speeltuin spelen, zusje en ik zijn daar (wees het aan) even naar het toilet, maar ex zit daar (ook aangewezen aan welk tafeltje ik ex ging neerplanten), dus als er iets is kun je naar hem toe.
Toen we 10 minuten later naar buiten kwamen zat ex met zijn rug naar het speeltuintje toe en broertje zag ik nergens. Ik vroeg: waar is broertje? In het klimrek, zei hij. Dus ik nog een keer zoeken maar ik zie hem echt niet. Bij de chimpansees om de hoek gekeken en op dat moment raakte ik echt in paniek want in geen velden of wegen te bekennen. Het eerste wat ik deed was mijn moeder bellen (waarop hij zei: nee straks wordt ze boos, we vinden hem wel!) en toen het park ingeschakeld om naar hem op zoek te gaan (maar we vinden hem zo wel, Lux). Uiteindelijk vond mijn moeder hem terug op straat, hij had mijn ex niet herkend omdat hij met zijn rug naar het speeltuintje was gaan zitten en dacht dat we zonder hem naar huis waren gegaan en dacht: nóú, dan ga ik zelf wel. Godzijdank had ik mijn moeder gebeld die hem dus tegenkwam op weg naar de dierentuin.
Maar dat is me toen zo ontzettend tegengevallen, niet alleen het gebrek aan inzicht, van: ga met je gezicht naar de speeltuin TOE zitten, maar ook zijn verlamming toen broertje kwijt bleek, er kwam niks uit, behalve 'hij komt vanzelf wel weer terecht'. Ik miste een soort bezorgdheidsgevoel/verantwoordelijkheidsgevoel waardoor hij DIRECT actie zou ondernemen en iedereen inschakelen (ook al worden ze boos ) om dat kind terug te vinden. Hij zag de ernst van de situatie niet.
Gewoon totaal geen ervaring met kinderen en opeens werd me duidelijk waarom ervaring met kinderen soms wel handig is, zodat je wéét dat jíj op hén let, ipv dat zij wel op jou letten en dus toezicht houdt, ipv denkt: hij komt wel als er iets is.
God wat was ik kwaad en ik heb hem nooit meer een seconde met m'm broertje alleen gelaten. Hij vond het ook heel erg, want het was echt een heel lieve, betrouwbare en verantwoordelijke jongen. Hij heeft nu zelf een kind en volgens mij is hij dat nog nooit kwijtgeraakt
En waarschijnlijk zal dit nooit gebeuren met jouw neefje als hij bij jullie is. Maar het is dus niet alsof het niet voorkomt. En dus snap ik de angst van je schoonzus en zwager wel een beetje.
Heel eerlijk gezegd - ben nu zwanger van ons eerste kindje - mogen mijn man's broers, mijn eigen broertje en mijn man's zusje in eerste instantie ook niet op ons zoontje passen. Dat moet ook even gaan groeien, want ze hebben geen ervaring met baby's en kleine kinderen en zeker mijn zwagers zijn echt nog te goofy naar mijn smaak.
Mijn zusje, moeder en schoonvader daarentegen, zouden hem zo meekrijgen.
Dat is niet een gebrek aan vertrouwen in hen als persoon, maar ze hebben gewoon nog nooit een baby vastgehouden, of een dag alleen met een peuter doorgebracht. En dan denk ik: niet weer zo'n dierentuinscenario met mijn eigen zoontje hoor. Pech gehad. Dan gaan we eerst een aantal keer samen oefenen en als dat goed gaat en ik zie dat ze het kunnen mogen ze een keer alleen. Daarom stelde ik voor dat je een keer met z'n allen zou gaan.
bijna iedere week gaan wij bij de ouders van vriend eten en dan is zijn neefje er ook. Neefje kijkt er altijd naar uit om met z'n oom te spelen en z'n zus vind het dan ook fijn dat mijn vriend heel de dag met z'n neefje bezig is. Zij doet dan verder ook haar eigen ding. Dan denk ik bij mezelf.. Je vind het wel fijn dat je eigen broer hem heel de dag vermaakt, dan vetrouwt ze het wel, maar zolang hij maar in de buurt is. Ik weet dat het een kinderachtige gedachte van me is, maar zulke dingen maken mij een beetje boos.
Nou als dit je al boos maakt.. dan krijg je nog een zwaar leven denk ik. Je hebt geen recht op privétijd met dat neefje hoor.
En tja, ik weet niet hoe oud jullie zijn en hoeveel ervaring jullie hebben, maar ik heb eens mijn toen 4-jarige broertje 10 minuten achtergelaten bij mijn toen 20-jarige maar superlieve en verantwoordelijke ex...
We waren in de dierentuin met hen en mijn zusje en wij (zusje en ik) moesten nog even naar het toilet, daarna zouden we gaan. Dus ik zeg tegen broertje: ga jij maar even hier in de speeltuin spelen, zusje en ik zijn daar (wees het aan) even naar het toilet, maar ex zit daar (ook aangewezen aan welk tafeltje ik ex ging neerplanten), dus als er iets is kun je naar hem toe.
Toen we 10 minuten later naar buiten kwamen zat ex met zijn rug naar het speeltuintje toe en broertje zag ik nergens. Ik vroeg: waar is broertje? In het klimrek, zei hij. Dus ik nog een keer zoeken maar ik zie hem echt niet. Bij de chimpansees om de hoek gekeken en op dat moment raakte ik echt in paniek want in geen velden of wegen te bekennen. Het eerste wat ik deed was mijn moeder bellen (waarop hij zei: nee straks wordt ze boos, we vinden hem wel!) en toen het park ingeschakeld om naar hem op zoek te gaan (maar we vinden hem zo wel, Lux). Uiteindelijk vond mijn moeder hem terug op straat, hij had mijn ex niet herkend omdat hij met zijn rug naar het speeltuintje was gaan zitten en dacht dat we zonder hem naar huis waren gegaan en dacht: nóú, dan ga ik zelf wel. Godzijdank had ik mijn moeder gebeld die hem dus tegenkwam op weg naar de dierentuin.
Maar dat is me toen zo ontzettend tegengevallen, niet alleen het gebrek aan inzicht, van: ga met je gezicht naar de speeltuin TOE zitten, maar ook zijn verlamming toen broertje kwijt bleek, er kwam niks uit, behalve 'hij komt vanzelf wel weer terecht'. Ik miste een soort bezorgdheidsgevoel/verantwoordelijkheidsgevoel waardoor hij DIRECT actie zou ondernemen en iedereen inschakelen (ook al worden ze boos ) om dat kind terug te vinden. Hij zag de ernst van de situatie niet.
Gewoon totaal geen ervaring met kinderen en opeens werd me duidelijk waarom ervaring met kinderen soms wel handig is, zodat je wéét dat jíj op hén let, ipv dat zij wel op jou letten en dus toezicht houdt, ipv denkt: hij komt wel als er iets is.
God wat was ik kwaad en ik heb hem nooit meer een seconde met m'm broertje alleen gelaten. Hij vond het ook heel erg, want het was echt een heel lieve, betrouwbare en verantwoordelijke jongen. Hij heeft nu zelf een kind en volgens mij is hij dat nog nooit kwijtgeraakt
En waarschijnlijk zal dit nooit gebeuren met jouw neefje als hij bij jullie is. Maar het is dus niet alsof het niet voorkomt. En dus snap ik de angst van je schoonzus en zwager wel een beetje.
Heel eerlijk gezegd - ben nu zwanger van ons eerste kindje - mogen mijn man's broers, mijn eigen broertje en mijn man's zusje in eerste instantie ook niet op ons zoontje passen. Dat moet ook even gaan groeien, want ze hebben geen ervaring met baby's en kleine kinderen en zeker mijn zwagers zijn echt nog te goofy naar mijn smaak.
Mijn zusje, moeder en schoonvader daarentegen, zouden hem zo meekrijgen.
Dat is niet een gebrek aan vertrouwen in hen als persoon, maar ze hebben gewoon nog nooit een baby vastgehouden, of een dag alleen met een peuter doorgebracht. En dan denk ik: niet weer zo'n dierentuinscenario met mijn eigen zoontje hoor. Pech gehad. Dan gaan we eerst een aantal keer samen oefenen en als dat goed gaat en ik zie dat ze het kunnen mogen ze een keer alleen. Daarom stelde ik voor dat je een keer met z'n allen zou gaan.
zaterdag 10 december 2016 om 10:29
Wauw wat een gebeurtenis met je broertje Lux.
Ik sluit me ook aan bij je voorstel, ga met zijn allen een keer op pad. Kan zijn dat jullie niet zoveel met elkaar optrekken en jullie alleen elkaar zien bij zijn ouders.
Daarnaast, TO, waarom maakt dit je boos? Komt mij bijna over als ruzie maken over een stuk speelgoed wat niet gedeeld wordt ipv over een neefje..
Ik sluit me ook aan bij je voorstel, ga met zijn allen een keer op pad. Kan zijn dat jullie niet zoveel met elkaar optrekken en jullie alleen elkaar zien bij zijn ouders.
Daarnaast, TO, waarom maakt dit je boos? Komt mij bijna over als ruzie maken over een stuk speelgoed wat niet gedeeld wordt ipv over een neefje..
zaterdag 10 december 2016 om 10:35
Yup, vandaar dat ik in dat soort gevallen wel denk: wss ís het overbezorgd, maar liever overbezorgd dan m'n kind kwijt. En ipv boos worden en hier verhaal halen zou ik dan dus investeren in dingen samen doen en laten zien dat jij ook rekening houdt met zonnebrand, eten en drinken, niet te warm/niet te koud, en waar hij is en wat hij doet, niet aan de ouders overlaten.. en na een tijdje mag je dan vast een keer alleen.
zaterdag 10 december 2016 om 10:36
quote:damas schreef op 10 december 2016 @ 10:02:
Goed mijn schoonzus kan dit ook over man en mijn zeggen. Ze wil altijd met ons kind op pad. Liefst toch zeker een zaterdag in de maand.
Maar dat gebeurt maar heel zelden. Omdat? Hij komt totaal overprikkeld terug thuis met rode billen van te laat verschonen.
Daarnaast is kind al genoeg naar de opvang, in het weekend besteden we het liefst zelf tijd met hem.
Ik kan met jouw verhaal niet zoveel want ik hoor maar een kant. Je kan ook mijn schoonzus wel zijn haha!
Het eerste wat bij mij opkomt is: dit zeg je toch METEEN? 'Verschoon hem elk uur / om het uur, anders krijgt hij rode billen', bijvoorbeeld. Dat kan iemand zonder kinderen misschien zelf niet goed inschatten. Ook het overprikkelde zou ik benoemen. En dan aangeven hoe ze het een beetje behapbaar / rustig kunnen houden voor je kind.
Hoewel sommige mensen het inderdaad 'leuk' vinden om een kind super druk te maken en gewoon niet door hebben wat een kind nodig heeft. Dan begrijp ik dat je er geen zin in hebt. Trouwens, je andere redenen begrijp ik ook. En je hoeft niet eens specifieke redenen te hebben. Het is jouw kind dus jij bepaalt uiteraard.
Nu even in het algemeen en niet meer gericht op de quote: het lijkt mij hartstikke fijn en gezellig voor een kind om tijd te besteden en leuke dingen te doen met familieleden die van hem / haar houden en echt een band met het kind willen opbouwen. Dat kan niet als je elkaar alleen ziet op verjaardagen en korte bezoekjes. In Nederland zijn gezinnen enorm op zichzelf en hebben veel kinderen geen extended family (tante's, ooms, neven, nichten, opa's en oma's die ook voor hen zorgen en in de buurt zijn). Ik vind dat persoonlijk niet zo'n positieve ontwikkeling. Zo ben je als gezin heel erg op elkaar aangewezen en dat kan soms nadelig zijn.
Ik ben toevallig een heel betrokken tante, ik pas me hierin wel aan op de behoeften van mijn tweelingzus en de kinderen. Toen mijn nichtje nog een baby was kwam ik bijna dagelijks langs, maar deed mijn tweelingzus het liefst alles zelf. Oppassen hoefde dus nog niet. Prima natuurlijk! Pas naarmate ze ouder werd paste ik op (vanaf één jaar ongeveer) en gingen we samen leuke dingen doen (vanaf drie jaar) en kwam ze regelmatig bij me logeren (vanaf vier jaar). Mijn neefje komt echt al van baby af aan logeren samen met zijn zus en ik doe zovaak leuke dingen met nichtje + neefje. Ik vang ze meerdere avonden per week op om met ze te eten en ze naar bed te brengen in hun eigen huis, omdat mijn tweelingzus pas vrij laat klaar is op haar werk en aardig wat reistijd heeft. We hebben een super sterke band. Ik ben trouwens ook aangewezen als hun voogd. Wel fijn dat ik meer ben dan een leuke tante die ze op verjaardagen zien.
Goed mijn schoonzus kan dit ook over man en mijn zeggen. Ze wil altijd met ons kind op pad. Liefst toch zeker een zaterdag in de maand.
Maar dat gebeurt maar heel zelden. Omdat? Hij komt totaal overprikkeld terug thuis met rode billen van te laat verschonen.
Daarnaast is kind al genoeg naar de opvang, in het weekend besteden we het liefst zelf tijd met hem.
Ik kan met jouw verhaal niet zoveel want ik hoor maar een kant. Je kan ook mijn schoonzus wel zijn haha!
Het eerste wat bij mij opkomt is: dit zeg je toch METEEN? 'Verschoon hem elk uur / om het uur, anders krijgt hij rode billen', bijvoorbeeld. Dat kan iemand zonder kinderen misschien zelf niet goed inschatten. Ook het overprikkelde zou ik benoemen. En dan aangeven hoe ze het een beetje behapbaar / rustig kunnen houden voor je kind.
Hoewel sommige mensen het inderdaad 'leuk' vinden om een kind super druk te maken en gewoon niet door hebben wat een kind nodig heeft. Dan begrijp ik dat je er geen zin in hebt. Trouwens, je andere redenen begrijp ik ook. En je hoeft niet eens specifieke redenen te hebben. Het is jouw kind dus jij bepaalt uiteraard.
Nu even in het algemeen en niet meer gericht op de quote: het lijkt mij hartstikke fijn en gezellig voor een kind om tijd te besteden en leuke dingen te doen met familieleden die van hem / haar houden en echt een band met het kind willen opbouwen. Dat kan niet als je elkaar alleen ziet op verjaardagen en korte bezoekjes. In Nederland zijn gezinnen enorm op zichzelf en hebben veel kinderen geen extended family (tante's, ooms, neven, nichten, opa's en oma's die ook voor hen zorgen en in de buurt zijn). Ik vind dat persoonlijk niet zo'n positieve ontwikkeling. Zo ben je als gezin heel erg op elkaar aangewezen en dat kan soms nadelig zijn.
Ik ben toevallig een heel betrokken tante, ik pas me hierin wel aan op de behoeften van mijn tweelingzus en de kinderen. Toen mijn nichtje nog een baby was kwam ik bijna dagelijks langs, maar deed mijn tweelingzus het liefst alles zelf. Oppassen hoefde dus nog niet. Prima natuurlijk! Pas naarmate ze ouder werd paste ik op (vanaf één jaar ongeveer) en gingen we samen leuke dingen doen (vanaf drie jaar) en kwam ze regelmatig bij me logeren (vanaf vier jaar). Mijn neefje komt echt al van baby af aan logeren samen met zijn zus en ik doe zovaak leuke dingen met nichtje + neefje. Ik vang ze meerdere avonden per week op om met ze te eten en ze naar bed te brengen in hun eigen huis, omdat mijn tweelingzus pas vrij laat klaar is op haar werk en aardig wat reistijd heeft. We hebben een super sterke band. Ik ben trouwens ook aangewezen als hun voogd. Wel fijn dat ik meer ben dan een leuke tante die ze op verjaardagen zien.
zaterdag 10 december 2016 om 10:54
quote:Libra1990 schreef op 10 december 2016 @ 10:36:
[...]
1. Toen mijn nichtje nog een baby was kwam ik bijna dagelijks langs, maar deed mijn tweelingzus het liefst alles zelf. Oppassen hoefde dus nog niet. Prima natuurlijk!
2. Pas naarmate ze ouder werd paste ik op (vanaf één jaar ongeveer) en gingen we samen leuke dingen doen (vanaf drie jaar)
3. en kwam ze regelmatig bij me logeren (vanaf vier jaar).
4. We hebben een super sterke band. Ik ben trouwens ook aangewezen als hun voogd. .Dit is een mooie opbouw, die ook vertrouwen geeft voor meer. Dat jij dan ook voogd bent geworden zegt ook veel. Denk dat TO en haar vriend eerst maar eens bij stap 1 moeten gaan beginnen. Langskomen en daar zijn. En niet via ouders afspreken. En ook, een goede band hebben met de ouders.
[...]
1. Toen mijn nichtje nog een baby was kwam ik bijna dagelijks langs, maar deed mijn tweelingzus het liefst alles zelf. Oppassen hoefde dus nog niet. Prima natuurlijk!
2. Pas naarmate ze ouder werd paste ik op (vanaf één jaar ongeveer) en gingen we samen leuke dingen doen (vanaf drie jaar)
3. en kwam ze regelmatig bij me logeren (vanaf vier jaar).
4. We hebben een super sterke band. Ik ben trouwens ook aangewezen als hun voogd. .Dit is een mooie opbouw, die ook vertrouwen geeft voor meer. Dat jij dan ook voogd bent geworden zegt ook veel. Denk dat TO en haar vriend eerst maar eens bij stap 1 moeten gaan beginnen. Langskomen en daar zijn. En niet via ouders afspreken. En ook, een goede band hebben met de ouders.
zaterdag 10 december 2016 om 10:55
quote:RegalPrinces schreef op 10 december 2016 @ 10:48:
Maar later met ex mocht ik absoluut niet op het dochtertje van z'n zus passen. Terwijl ze wisten van mijn oppasverleden. Nou ja, dan niet hè. Maar ondertussen wel klagen in mijn bijzijn als ze problemen hadden met oppas vinden... HALLO! Die zit gewoon naast je!Dat je ooit opgepast hebt betekent niet automatisch dat je het kán.
Maar later met ex mocht ik absoluut niet op het dochtertje van z'n zus passen. Terwijl ze wisten van mijn oppasverleden. Nou ja, dan niet hè. Maar ondertussen wel klagen in mijn bijzijn als ze problemen hadden met oppas vinden... HALLO! Die zit gewoon naast je!Dat je ooit opgepast hebt betekent niet automatisch dat je het kán.
zaterdag 10 december 2016 om 11:04
quote:RegalPrinces schreef op 10 december 2016 @ 10:48:
Maar later met ex mocht ik absoluut niet op het dochtertje van z'n zus passen. Terwijl ze wisten van mijn oppasverleden. Nou ja, dan niet hè. Maar ondertussen wel klagen in mijn bijzijn als ze problemen hadden met oppas vinden... HALLO! Die zit gewoon naast je!Mwoah als je IRL bent zoals hier op het forum hoefde ik je ook niet als oppas. Je komt niet heel liefdevol en zorgzaam op me over meestal.
Maar later met ex mocht ik absoluut niet op het dochtertje van z'n zus passen. Terwijl ze wisten van mijn oppasverleden. Nou ja, dan niet hè. Maar ondertussen wel klagen in mijn bijzijn als ze problemen hadden met oppas vinden... HALLO! Die zit gewoon naast je!Mwoah als je IRL bent zoals hier op het forum hoefde ik je ook niet als oppas. Je komt niet heel liefdevol en zorgzaam op me over meestal.
zaterdag 10 december 2016 om 11:08
quote:lux. schreef op 10 december 2016 @ 11:04:
[...]
Mwoah als je IRL bent zoals hier op het forum hoefde ik je ook niet als oppas. Je komt niet heel liefdevol en zorgzaam op me over meestal.Toen had ik nog geen hekel aan kinderen. Ik weet nog dat ik heb rondgelopen met de baby, huilend, en dat ik hem liefdevol probeerde te troosten. Met baby's heb ik overigens (meestal) geen problemen, het zijn grotere kinderen en hun gedrag waar ik een hekel aan heb.
[...]
Mwoah als je IRL bent zoals hier op het forum hoefde ik je ook niet als oppas. Je komt niet heel liefdevol en zorgzaam op me over meestal.Toen had ik nog geen hekel aan kinderen. Ik weet nog dat ik heb rondgelopen met de baby, huilend, en dat ik hem liefdevol probeerde te troosten. Met baby's heb ik overigens (meestal) geen problemen, het zijn grotere kinderen en hun gedrag waar ik een hekel aan heb.
zaterdag 10 december 2016 om 11:10
quote:Libra1990 schreef op 10 december 2016 @ 10:36:
[...]
Het eerste wat bij mij opkomt is: dit zeg je toch METEEN? 'Verschoon hem elk uur / om het uur, anders krijgt hij rode billen', bijvoorbeeld. Dat kan iemand zonder kinderen misschien zelf niet goed inschatten. Ook het overprikkelde zou ik benoemen. En dan aangeven hoe ze het een beetje behapbaar / rustig kunnen houden voor je kind.
Hoewel sommige mensen het inderdaad 'leuk' vinden om een kind super druk te maken en gewoon niet door hebben wat een kind nodig heeft. Dan begrijp ik dat je er geen zin in hebt. Trouwens, je andere redenen begrijp ik ook. En je hoeft niet eens specifieke redenen te hebben. Het is jouw kind dus jij bepaalt uiteraard.
Nu even in het algemeen en niet meer gericht op de quote: het lijkt mij hartstikke fijn en gezellig voor een kind om tijd te besteden en leuke dingen te doen met familieleden die van hem / haar houden en echt een band met het kind willen opbouwen. Dat kan niet als je elkaar alleen ziet op verjaardagen en korte bezoekjes. In Nederland zijn gezinnen enorm op zichzelf en hebben veel kinderen geen extended family (tante's, ooms, neven, nichten, opa's en oma's die ook voor hen zorgen en in de buurt zijn). Ik vind dat persoonlijk niet zo'n positieve ontwikkeling. Zo ben je als gezin heel erg op elkaar aangewezen en dat kan soms nadelig zijn.
Ik ben toevallig een heel betrokken tante, ik pas me hierin wel aan op de behoeften van mijn tweelingzus en de kinderen. Toen mijn nichtje nog een baby was kwam ik bijna dagelijks langs, maar deed mijn tweelingzus het liefst alles zelf. Oppassen hoefde dus nog niet. Prima natuurlijk! Pas naarmate ze ouder werd paste ik op (vanaf één jaar ongeveer) en gingen we samen leuke dingen doen (vanaf drie jaar) en kwam ze regelmatig bij me logeren (vanaf vier jaar). Mijn neefje komt echt al van baby af aan logeren samen met zijn zus en ik doe zovaak leuke dingen met nichtje + neefje. Ik vang ze meerdere avonden per week op om met ze te eten en ze naar bed te brengen in hun eigen huis, omdat mijn tweelingzus pas vrij laat klaar is op haar werk en aardig wat reistijd heeft. We hebben een super sterke band. Ik ben trouwens ook aangewezen als hun voogd. Wel fijn dat ik meer ben dan een leuke tante die ze op verjaardagen zien.Natuurlijk zeg ik dat meteen!!! Vooraf en achteraf. Maar nu al 2x gebeurd ondanks herhalen herhalen. Blijkbaar zien ze niet in dat dat zielig en voorkombaar is. Dus niet meer oppassen.
[...]
Het eerste wat bij mij opkomt is: dit zeg je toch METEEN? 'Verschoon hem elk uur / om het uur, anders krijgt hij rode billen', bijvoorbeeld. Dat kan iemand zonder kinderen misschien zelf niet goed inschatten. Ook het overprikkelde zou ik benoemen. En dan aangeven hoe ze het een beetje behapbaar / rustig kunnen houden voor je kind.
Hoewel sommige mensen het inderdaad 'leuk' vinden om een kind super druk te maken en gewoon niet door hebben wat een kind nodig heeft. Dan begrijp ik dat je er geen zin in hebt. Trouwens, je andere redenen begrijp ik ook. En je hoeft niet eens specifieke redenen te hebben. Het is jouw kind dus jij bepaalt uiteraard.
Nu even in het algemeen en niet meer gericht op de quote: het lijkt mij hartstikke fijn en gezellig voor een kind om tijd te besteden en leuke dingen te doen met familieleden die van hem / haar houden en echt een band met het kind willen opbouwen. Dat kan niet als je elkaar alleen ziet op verjaardagen en korte bezoekjes. In Nederland zijn gezinnen enorm op zichzelf en hebben veel kinderen geen extended family (tante's, ooms, neven, nichten, opa's en oma's die ook voor hen zorgen en in de buurt zijn). Ik vind dat persoonlijk niet zo'n positieve ontwikkeling. Zo ben je als gezin heel erg op elkaar aangewezen en dat kan soms nadelig zijn.
Ik ben toevallig een heel betrokken tante, ik pas me hierin wel aan op de behoeften van mijn tweelingzus en de kinderen. Toen mijn nichtje nog een baby was kwam ik bijna dagelijks langs, maar deed mijn tweelingzus het liefst alles zelf. Oppassen hoefde dus nog niet. Prima natuurlijk! Pas naarmate ze ouder werd paste ik op (vanaf één jaar ongeveer) en gingen we samen leuke dingen doen (vanaf drie jaar) en kwam ze regelmatig bij me logeren (vanaf vier jaar). Mijn neefje komt echt al van baby af aan logeren samen met zijn zus en ik doe zovaak leuke dingen met nichtje + neefje. Ik vang ze meerdere avonden per week op om met ze te eten en ze naar bed te brengen in hun eigen huis, omdat mijn tweelingzus pas vrij laat klaar is op haar werk en aardig wat reistijd heeft. We hebben een super sterke band. Ik ben trouwens ook aangewezen als hun voogd. Wel fijn dat ik meer ben dan een leuke tante die ze op verjaardagen zien.Natuurlijk zeg ik dat meteen!!! Vooraf en achteraf. Maar nu al 2x gebeurd ondanks herhalen herhalen. Blijkbaar zien ze niet in dat dat zielig en voorkombaar is. Dus niet meer oppassen.
zaterdag 10 december 2016 om 11:12
quote:RegalPrinces schreef op 10 december 2016 @ 10:52:
Die ex-schoonzus miste ook dat vertrouwen in mij net als TO, terwijl vrienden van mijn ouders compleet vertrouwen in mij hadden toen ik nog puber was. Zo zie je maar hoe het kan verschillen.
Ik heb als puber ook wel eens op slapende baby's en kinderen gepast. Maar dat was eigenlijk altijd bij mensen die mijn ouders kenden en veel later hoorde ik van m'n moeder dat daar dan altijd even onderling overleg over was geweest, dus dat mijn moeder eventueel op stand by stond in geval van nood. Dus misschien vonden de vrienden van je ouders het ook wel makkelijker omdat ze wisten dat er ook nog achterwacht in de vorm van jouw ouders was.
En daar is ook niks mis mee, om dat zo te leren. Iedereen moet ergens leren hoe een baby is en tegenwoordig leren we dat allemaal pas bij ons eigen kind en volgens mij is dat niet per se goed.
Maar zeker als je met een kind de straat op moet kan er toch altijd iets gebeuren, en dat moet dus bij veel ouders even groeien. En bij je eerste gaat dat een stuk langzamer dan als je er al 3 hebt. Ouders worden moet je ook leren, dat is ook een proces. Met nr 3 zijn mensen doorgaans veeeeel makkelijker dan met nr 1. Maar dat is niet fout ofzo, mensen hebben ook het recht om in hun ouderrol te groeien en op hun manier dingen te doen.
Die ex-schoonzus miste ook dat vertrouwen in mij net als TO, terwijl vrienden van mijn ouders compleet vertrouwen in mij hadden toen ik nog puber was. Zo zie je maar hoe het kan verschillen.
Ik heb als puber ook wel eens op slapende baby's en kinderen gepast. Maar dat was eigenlijk altijd bij mensen die mijn ouders kenden en veel later hoorde ik van m'n moeder dat daar dan altijd even onderling overleg over was geweest, dus dat mijn moeder eventueel op stand by stond in geval van nood. Dus misschien vonden de vrienden van je ouders het ook wel makkelijker omdat ze wisten dat er ook nog achterwacht in de vorm van jouw ouders was.
En daar is ook niks mis mee, om dat zo te leren. Iedereen moet ergens leren hoe een baby is en tegenwoordig leren we dat allemaal pas bij ons eigen kind en volgens mij is dat niet per se goed.
Maar zeker als je met een kind de straat op moet kan er toch altijd iets gebeuren, en dat moet dus bij veel ouders even groeien. En bij je eerste gaat dat een stuk langzamer dan als je er al 3 hebt. Ouders worden moet je ook leren, dat is ook een proces. Met nr 3 zijn mensen doorgaans veeeeel makkelijker dan met nr 1. Maar dat is niet fout ofzo, mensen hebben ook het recht om in hun ouderrol te groeien en op hun manier dingen te doen.
zondag 11 december 2016 om 07:27
Jammer dat ze het weg heeft gehaald. Teveel kritiek naar haar zin misschien, ook al zijn het volgens mij nog redelijk normale reacties. Niemand geeft haar ongelijk, maar het is nou eenmaal een feit dat je als ouder zuinig op je kind bent en de ouders degene zijn die bepalen of een kind wel/niet mee kan hoe overbezorgd of belachelijk je dat ook kan vinden.
Volgens mij is neefje 3
Volgens mij is neefje 3