Overig
alle pijlers
Alles gaat mis...
donderdag 26 mei 2011 om 19:59
Ik zou die auto juist houden als je in Californie woont! Stop gewoon nu met die baan en ga lekker het zuidwesten van de USA rondreizen met je auto. Is zo prachtig al die natuurgebieden. Nu woon je misschien wel in 'n grote stad, natuur en ruimte zijn veel ontspannender en bovendien kom je daar veel andere reizigers/toeristen tegen die ook dat rondje rijden. Misschien geeft dat ook veel meer 'n vertrouwd gevoel dan tussen de Amerikanen te moeten werken en wonen.
donderdag 26 mei 2011 om 20:04
donderdag 26 mei 2011 om 20:06
Je klinkt al een stuk beter, als je niet aan je laatste euros zit: geef het dan tijd, wie weet wat er op je pad komt.
Wat je zelf al zegt dus. Het is nu even doorbijten, maar je zit er mooi wel! Thuis in NL is het ook niet elke dag feest en is het leven ook soms ff doorbijten.
Kop op meid! En je kan hier ook blijven schrijven.. helpt ook altijd. En kom anders eens naar het (re)migratietopic op reizen. Je zal herkenning vinden.
Wat je zelf al zegt dus. Het is nu even doorbijten, maar je zit er mooi wel! Thuis in NL is het ook niet elke dag feest en is het leven ook soms ff doorbijten.
Kop op meid! En je kan hier ook blijven schrijven.. helpt ook altijd. En kom anders eens naar het (re)migratietopic op reizen. Je zal herkenning vinden.
donderdag 26 mei 2011 om 20:21
Je bent heel stoer!
Californië is inderdaad een vrij harde omgeving, ik heb zelf ruim een jaar in de omgeving van Palmdale gewoond.
Misschien kan je in contact komen met andere Nederlanders/Europeanen die ook in jouw woonplaats wonen? Deze hebben ongetwijfeld ervaring met een aantal dingen waar je nu tegen aan loopt, en kunnen je misschien helpen en tips geven. Dit heeft mij altijd enorm geholpen.
Wat ik zelf altijd heb ervaren is dat als het op een gegeven moment niet meer nieuw is, en er dan een aantal dingen tegenzitten, je je in een keer heel alleen voelt en alle verschillen met je leven "thuis" tien keer zo groot lijken. De eerste 3 maanden zijn spannend en nieuw, de drie maanden daarna ronduit kut. Daarna begin je pas echt je draai te vinden en wordt het leven weer "normaal", en leuker.
Maar, als je het echt niet zit zitten en je gevoel zegt dat je naar huis moet, gewoon naar huis komen! Niemand kan je daar op aan kijken, want jij bent je dromen achterna gegaan, en dat kunnen maar weinig mensen zeggen.
Californië is inderdaad een vrij harde omgeving, ik heb zelf ruim een jaar in de omgeving van Palmdale gewoond.
Misschien kan je in contact komen met andere Nederlanders/Europeanen die ook in jouw woonplaats wonen? Deze hebben ongetwijfeld ervaring met een aantal dingen waar je nu tegen aan loopt, en kunnen je misschien helpen en tips geven. Dit heeft mij altijd enorm geholpen.
Wat ik zelf altijd heb ervaren is dat als het op een gegeven moment niet meer nieuw is, en er dan een aantal dingen tegenzitten, je je in een keer heel alleen voelt en alle verschillen met je leven "thuis" tien keer zo groot lijken. De eerste 3 maanden zijn spannend en nieuw, de drie maanden daarna ronduit kut. Daarna begin je pas echt je draai te vinden en wordt het leven weer "normaal", en leuker.
Maar, als je het echt niet zit zitten en je gevoel zegt dat je naar huis moet, gewoon naar huis komen! Niemand kan je daar op aan kijken, want jij bent je dromen achterna gegaan, en dat kunnen maar weinig mensen zeggen.
donderdag 26 mei 2011 om 20:49
Hm, had ik maar drie leuke maanden gehad, dan was alles nu nog goed Misschien gaat het bij mij allemaal sneller...
Mijn eerste maand was super, maar toen was het ineens over. Ineens kreeg ik zo'n leeg gevoel. Het is er niet altijd, ik heb ook super leuke momenten, maar eigenlijk denk ik dat het op de achtergrond altijd wel aanwezig is.
Ik krijg nog bezoekers deze zomer dus naar huis is sowieso geen optie eigenlijk, maar dat wil ik ook nog niet. Ik ga gewoon even doorzetten en als het in/na de zomer nog niet echt lukt, dan houdt het op.
Mijn eerste maand was super, maar toen was het ineens over. Ineens kreeg ik zo'n leeg gevoel. Het is er niet altijd, ik heb ook super leuke momenten, maar eigenlijk denk ik dat het op de achtergrond altijd wel aanwezig is.
Ik krijg nog bezoekers deze zomer dus naar huis is sowieso geen optie eigenlijk, maar dat wil ik ook nog niet. Ik ga gewoon even doorzetten en als het in/na de zomer nog niet echt lukt, dan houdt het op.
donderdag 26 mei 2011 om 20:58
quote:Watchamacallit schreef op 26 mei 2011 @ 20:49:
Hm, had ik maar drie leuke maanden gehad, dan was alles nu nog goed Misschien gaat het bij mij allemaal sneller...
Mijn eerste maand was super, maar toen was het ineens over. Ineens kreeg ik zo'n leeg gevoel. Het is er niet altijd, ik heb ook super leuke momenten, maar eigenlijk denk ik dat het op de achtergrond altijd wel aanwezig is.
Ik krijg nog bezoekers deze zomer dus naar huis is sowieso geen optie eigenlijk, maar dat wil ik ook nog niet. Ik ga gewoon even doorzetten en als het in/na de zomer nog niet echt lukt, dan houdt het op.
Ik ben ook naar het buitenland verhuisd, en na de eerste paar weken viel ik in een zwart gat! Ik had ontzettende heimwee (lees: was er ziek van) en tot overmaat van ramp moest ik ook nog naar huis omdat oma was overleden.
Het duurde een tijdje maar toen ik mijn draai had gevonden en leuke vrienden werd alles weer beter . Houdt nog even geduld!
Hm, had ik maar drie leuke maanden gehad, dan was alles nu nog goed Misschien gaat het bij mij allemaal sneller...
Mijn eerste maand was super, maar toen was het ineens over. Ineens kreeg ik zo'n leeg gevoel. Het is er niet altijd, ik heb ook super leuke momenten, maar eigenlijk denk ik dat het op de achtergrond altijd wel aanwezig is.
Ik krijg nog bezoekers deze zomer dus naar huis is sowieso geen optie eigenlijk, maar dat wil ik ook nog niet. Ik ga gewoon even doorzetten en als het in/na de zomer nog niet echt lukt, dan houdt het op.
Ik ben ook naar het buitenland verhuisd, en na de eerste paar weken viel ik in een zwart gat! Ik had ontzettende heimwee (lees: was er ziek van) en tot overmaat van ramp moest ik ook nog naar huis omdat oma was overleden.
Het duurde een tijdje maar toen ik mijn draai had gevonden en leuke vrienden werd alles weer beter . Houdt nog even geduld!
donderdag 26 mei 2011 om 20:59
Ik heb ook een maand of 8 in het buitenland gewerkt en gewoond ivm stage. Na een paar maanden en als zaken tegenzitten dan ben je het echt wel zat inderdaad. Maar het wordt meestal daarna ook weer beter. iedereen maakt een dip mee nadat het allernieuwste ervan af is en je de werkelijkheid meer ziet. Ga je zinnen verzetten, doe leuke, goedkope dingen, hang weer even de toerist uit, al is het in de stad waar je al een paar maanden zit. Hoe meer dingen je onderneemt, hoe hoger je gevoel van accomplishment wordt en hoe fijner je je zal voelen, zonder dat lege gevoel.
donderdag 26 mei 2011 om 21:51
Stel dat alles wat je nu daar overkomt, je thuis was overkomen. Ik geef je op een briefje dat jij je nu dan net zo ellendig had gevoeld. En waarschijnlijk ook net zo alleen, want je zult net zien dat op zo'n moment je familie en vrienden ook net even druk zijn met andere dingen en even te weinig tijd voor je hebben.
Kop op, schouders eronder en nog even doorbijten. En als het zo blijft, dan kom je gewoon weer lekker naar huis. Niet als verliezer maar juist als iemand die een bijzondere ervaring heeft meegenomen.
Kop op, schouders eronder en nog even doorbijten. En als het zo blijft, dan kom je gewoon weer lekker naar huis. Niet als verliezer maar juist als iemand die een bijzondere ervaring heeft meegenomen.
donderdag 26 mei 2011 om 22:01
quote:Sorcha_ schreef op 26 mei 2011 @ 20:58:
Ik ben ook naar het buitenland verhuisd, en na de eerste paar weken viel ik in een zwart gat!
Ja, de eerste maand is alles nieuw. Daarna went alles meer en heb je tijd om iedereen te missen.
Het werk dat je doet, zou het kunnen dat dit straks beter zou kunnen lopen? Of zijn de prognoses ook slecht? Mag je visum-wijs ergens anders werken?
Ik ben ook naar het buitenland verhuisd, en na de eerste paar weken viel ik in een zwart gat!
Ja, de eerste maand is alles nieuw. Daarna went alles meer en heb je tijd om iedereen te missen.
Het werk dat je doet, zou het kunnen dat dit straks beter zou kunnen lopen? Of zijn de prognoses ook slecht? Mag je visum-wijs ergens anders werken?
If at first you don’t succeed, call it version 1.0
vrijdag 27 mei 2011 om 01:30
quote:mispunt schreef op 26 mei 2011 @ 20:21:
Je bent heel stoer!
Maar, als je het echt niet zit zitten en je gevoel zegt dat je naar huis moet, gewoon naar huis komen! Niemand kan je daar op aan kijken, want jij bent je dromen achterna gegaan, en dat kunnen maar weinig mensen zeggen.Wat mispunt hier zegt is erg belangrijk. Voor mij herkenbaar, ben zelf net eerder terug van een buitenlandavontuur (en het is niet mijn eerste avontuur), ik heb het heel erg super leuk gehad, echt iedere seconde genoten maar ben weer in NL omdat ik dat heel graag wilde, bij vrienden en famile zijn en een basis opbouwen en omdat hier voorlopig(!) mn toekomst ligt. Heel anders dan in jouw situatie maar als het gevoel te sterk is, morgen nog, over een paar weken nog (zoals bij mij) kom dan naar huis. Maar speel een beetje met dat gevoel, probeer voor jezelf uit te vissen waar het vandaan komt, waarom je terug (zou) wil(len), waar ga je naar terug behalve naar je vertrouwde omgeving, werk/studie, woning, zou je dat ook missen als je het leuk had? Wat zijn je toekomstplannen als je dan echt eerder terug komt? Of is dit gewoon een reactie omdat het tegenzit? Onthou ook dat je altijd naar NL terug kan, over 1 week of over 1 maand of over 10 of 50 jaar (en neem van mij aan, je hebt dan niets gemist en er is geen moer verandert in dit kikkerlandje behalve jijzelf) en hier nog jaren kan slijten. Zie terugkomen nooit als falen, zoals hierboven ook gezegd, dit neemt niemand je ooit nog af. Zolang jij het met jezelf eens bent is dat goed, jouw leven tenslotte. Kop op meid of beter gezegd: Keep your head up!
Je bent heel stoer!
Maar, als je het echt niet zit zitten en je gevoel zegt dat je naar huis moet, gewoon naar huis komen! Niemand kan je daar op aan kijken, want jij bent je dromen achterna gegaan, en dat kunnen maar weinig mensen zeggen.Wat mispunt hier zegt is erg belangrijk. Voor mij herkenbaar, ben zelf net eerder terug van een buitenlandavontuur (en het is niet mijn eerste avontuur), ik heb het heel erg super leuk gehad, echt iedere seconde genoten maar ben weer in NL omdat ik dat heel graag wilde, bij vrienden en famile zijn en een basis opbouwen en omdat hier voorlopig(!) mn toekomst ligt. Heel anders dan in jouw situatie maar als het gevoel te sterk is, morgen nog, over een paar weken nog (zoals bij mij) kom dan naar huis. Maar speel een beetje met dat gevoel, probeer voor jezelf uit te vissen waar het vandaan komt, waarom je terug (zou) wil(len), waar ga je naar terug behalve naar je vertrouwde omgeving, werk/studie, woning, zou je dat ook missen als je het leuk had? Wat zijn je toekomstplannen als je dan echt eerder terug komt? Of is dit gewoon een reactie omdat het tegenzit? Onthou ook dat je altijd naar NL terug kan, over 1 week of over 1 maand of over 10 of 50 jaar (en neem van mij aan, je hebt dan niets gemist en er is geen moer verandert in dit kikkerlandje behalve jijzelf) en hier nog jaren kan slijten. Zie terugkomen nooit als falen, zoals hierboven ook gezegd, dit neemt niemand je ooit nog af. Zolang jij het met jezelf eens bent is dat goed, jouw leven tenslotte. Kop op meid of beter gezegd: Keep your head up!
vrijdag 27 mei 2011 om 05:38
Hi Watcha, ik woon ook in de VS. Weliswaar in een deel wat veel relaxter is dan CA, maar nog steeds heb ik het af en toe moeilijk met de Amerikaanse mentaliteit. Over het algemeen is het oppervlakkiger dan wat je vanuit NL kent en van CA heb ik de indruk dat het vooral erg veel werken is.
Doordat je niet wilt zeggen in welke tak je werkt (snap ik ook wel) is het een beetje lastig om je concrete tips te geven.
Als je religieus bent is een kerk op zoeken een prachtmanier om mensen te ontmoeten. Geloof speelt hier een veel grotere rol dan in NL.
Doordat je niet wilt zeggen in welke tak je werkt (snap ik ook wel) is het een beetje lastig om je concrete tips te geven.
Als je religieus bent is een kerk op zoeken een prachtmanier om mensen te ontmoeten. Geloof speelt hier een veel grotere rol dan in NL.
vrijdag 27 mei 2011 om 12:07
Zit beetje in zelfde situatie als jij, ook in buitenland, ook aan het werk. Mijn werk is hier lastiger dan in Nl. Compleet andere markt en werkwijzes. Daarnaast mensen als collegas die onderling graag in een taal spreken die ik niet spreek. Is echt even slikken soms, elke voltooide werkdag voelt als n overwinning. Ik ga er maar vanuit dat dit een fase is waar we allemaal doorheen moeten..
zaterdag 28 mei 2011 om 19:12
Nou, inmiddels een paar dagen verder en ik voel me een stuk beter.
Merk dat het een soort emotionele achtbaan is, de ene keer voel ik me zwaar kut, en de andere keer voel ik me helemaal geweldig.
Heb wel weer wat nieuwe vrienden/kennissen gemaakt inmiddels dus da's een goede ontwikkeling
Ik denk dat ik wel op het punt ben beland dat ik genoeg te doen heb als ik wil en dat ik niet meer zo veel alleen hoef te zitten. Da's wel een fijn idee.
Ik ga nog even doorzetten en kijken hoe het verder gaat! Heb in ieder geval een leuk weekend voor de boeg
Liza, het is hier inderdaad veeeeel werken! Het oppervlakkige heb ik ook moeite mee, ik merk dat ik een stuk gereserveerder ben, maar wat ik zeg meen ik wel. Ik ben helaas niet religieus, anders was de kerk denk ik heel fijn geweest.
JJ, als ik aan NL denk heb ik niet per se het idee dat het beter zal zijn, behalve dat al mijn goede vrienden er zouden zijn, maar ik zou bijvoorbeeld niet weten waar ik zou willen werken. Ik blijf dus nog maar even.
Daffodil, het I-94 formulier.
Bedankt voor alle bemoedigende woorden, het was echt fijn om even te horen dat het helemaal niet raar is hoe ik me voel! Ik kreeg hier af en toe het gevoel dat ik maar een sukkel ben omdat het allemaal niet lukt, maar dat valt dus wel mee
Merk dat het een soort emotionele achtbaan is, de ene keer voel ik me zwaar kut, en de andere keer voel ik me helemaal geweldig.
Heb wel weer wat nieuwe vrienden/kennissen gemaakt inmiddels dus da's een goede ontwikkeling
Ik denk dat ik wel op het punt ben beland dat ik genoeg te doen heb als ik wil en dat ik niet meer zo veel alleen hoef te zitten. Da's wel een fijn idee.Ik ga nog even doorzetten en kijken hoe het verder gaat! Heb in ieder geval een leuk weekend voor de boeg
Liza, het is hier inderdaad veeeeel werken! Het oppervlakkige heb ik ook moeite mee, ik merk dat ik een stuk gereserveerder ben, maar wat ik zeg meen ik wel. Ik ben helaas niet religieus, anders was de kerk denk ik heel fijn geweest.
JJ, als ik aan NL denk heb ik niet per se het idee dat het beter zal zijn, behalve dat al mijn goede vrienden er zouden zijn, maar ik zou bijvoorbeeld niet weten waar ik zou willen werken. Ik blijf dus nog maar even.
Daffodil, het I-94 formulier.
Bedankt voor alle bemoedigende woorden, het was echt fijn om even te horen dat het helemaal niet raar is hoe ik me voel! Ik kreeg hier af en toe het gevoel dat ik maar een sukkel ben omdat het allemaal niet lukt, maar dat valt dus wel mee
zondag 29 mei 2011 om 13:11
woensdag 22 juni 2011 om 01:12
Wauw, inmiddels bijna een maand verder en het gaat een stuk beter! Vooral de weekenden zaten vol met leuke (low-budget) dingen! Ik heb een leuk groepje ontmoet waarmee ik veel optrek, en daarnaast nog wat losse vrienden/kennissen.
Af en toe nog een kleine dip, als dingen weer eens ontzettend veel tijd kosten en instanties me tegenwerken, maar over het algemeen voel ik me goed! Er zijn dus ook wat meer mensen met wie ik kan praten, en dat lucht op.
Volgens mij heb ik ook verteld over de mand ie ik date (ik bedoel verleden tijd) en wat mis liep; ik heb op gegeven moment het contact vebroken omdat het nergens heen ging. Dat vond hij heel naar, en na wat gemail en gesms hebben we gisteren alles uitgepraat. We hebben afgesproken om elkaar weer te zien, als vrienden, en dan te kijken of het vertrouwen terugkomt (gewoon in het algemeen, omdat het allemaal niet lekker liep) en of er iets opbloeit. Vind het best een lastige situatie omdat we allebei nog gevoelens voor elkaar hebben maar het nu dus geen naam heeft, maar ach, het loopt wel los en anders houd ik er hopelijk in ieder geval een goede vriend aan over.
Af en toe nog een kleine dip, als dingen weer eens ontzettend veel tijd kosten en instanties me tegenwerken, maar over het algemeen voel ik me goed! Er zijn dus ook wat meer mensen met wie ik kan praten, en dat lucht op.
Volgens mij heb ik ook verteld over de mand ie ik date (ik bedoel verleden tijd) en wat mis liep; ik heb op gegeven moment het contact vebroken omdat het nergens heen ging. Dat vond hij heel naar, en na wat gemail en gesms hebben we gisteren alles uitgepraat. We hebben afgesproken om elkaar weer te zien, als vrienden, en dan te kijken of het vertrouwen terugkomt (gewoon in het algemeen, omdat het allemaal niet lekker liep) en of er iets opbloeit. Vind het best een lastige situatie omdat we allebei nog gevoelens voor elkaar hebben maar het nu dus geen naam heeft, maar ach, het loopt wel los en anders houd ik er hopelijk in ieder geval een goede vriend aan over.