Overig
alle pijlers
Docu Het laatste hoofdstuk
dinsdag 15 april 2014 om 10:27
Gisteren heb ik de documentaire "het laatste hoofdstuk" op tv gezien. Voor wie het niet gezien heeft:
http://pers.ntr.nl/lib/services/download.php?uId=13676
Ik merk dat ik er erg van onder de indruk ben. Het is vast een cliché, maar ik kan gewoon niet begrijpen dat mensen zo wreed kunnen zijn. De groeve waarover Van Dijk vertelt in de docu ging mijn voorstellingsvermogen te boven. Soms dan vraag ik me af, of ik naïef ben dat ik me niet kan voorstellen dat mensen ertoe in staat zijn anderen zo'n intens leed te berokkenen.
Gisteren zag ik ook de beelden van na de aanslag in Nigeria door Boko Haram en daarna zag ik een nieuwsbericht over gevangenschap in Syrie. En alles samen deed me, zoals vaker de laatste tijd, 'worstelen' met de vraag of het niet beter voor me is, om niet meer te kijken naar docu's, films, nieuwsberichten die melding maken van dit soort gruwelen. Maar dan voel ik meteen dat dat moreel gezien onjuist is, want het voelt als wegkijken, als ontkenning.
Een van de mannen die gister aan het woord was, zegt nog dagelijks te denken aan wat hij heeft meegemaakt. Als ik dan mensen hoor zeggen: 'Waarom kijk je naar die ellende?' dan vind ik dat kwalijk en t.o.v. zo'n man dan bijna beschamend.
Ik krijg soms ook de indruk dat de mensen om me heen steeds meer afgestompt of onverschillig raken t.a.v. leed dat mensen vroeger en nu werd en wordt aangedaan en of dat komt omdat we met zoveel leed geconfronteerd worden via nieuwsberichten etc. Als die conclusie juist is, wordt dan niet het tegenovergestelde bereikt van wat er met die uitzendingen bedoeld is?
Ik vind dus dat recht moet worden gedaan aan de realiteit, door hem onder ogen te zien, maar is dat ook zo? En zo ja, wat kan ik doen om daar beter mee om te gaan?
Beetje zwaarmoedig topic dit Wist ook even niet onder welke pijler hij moest
http://pers.ntr.nl/lib/services/download.php?uId=13676
Ik merk dat ik er erg van onder de indruk ben. Het is vast een cliché, maar ik kan gewoon niet begrijpen dat mensen zo wreed kunnen zijn. De groeve waarover Van Dijk vertelt in de docu ging mijn voorstellingsvermogen te boven. Soms dan vraag ik me af, of ik naïef ben dat ik me niet kan voorstellen dat mensen ertoe in staat zijn anderen zo'n intens leed te berokkenen.
Gisteren zag ik ook de beelden van na de aanslag in Nigeria door Boko Haram en daarna zag ik een nieuwsbericht over gevangenschap in Syrie. En alles samen deed me, zoals vaker de laatste tijd, 'worstelen' met de vraag of het niet beter voor me is, om niet meer te kijken naar docu's, films, nieuwsberichten die melding maken van dit soort gruwelen. Maar dan voel ik meteen dat dat moreel gezien onjuist is, want het voelt als wegkijken, als ontkenning.
Een van de mannen die gister aan het woord was, zegt nog dagelijks te denken aan wat hij heeft meegemaakt. Als ik dan mensen hoor zeggen: 'Waarom kijk je naar die ellende?' dan vind ik dat kwalijk en t.o.v. zo'n man dan bijna beschamend.
Ik krijg soms ook de indruk dat de mensen om me heen steeds meer afgestompt of onverschillig raken t.a.v. leed dat mensen vroeger en nu werd en wordt aangedaan en of dat komt omdat we met zoveel leed geconfronteerd worden via nieuwsberichten etc. Als die conclusie juist is, wordt dan niet het tegenovergestelde bereikt van wat er met die uitzendingen bedoeld is?
Ik vind dus dat recht moet worden gedaan aan de realiteit, door hem onder ogen te zien, maar is dat ook zo? En zo ja, wat kan ik doen om daar beter mee om te gaan?
Beetje zwaarmoedig topic dit Wist ook even niet onder welke pijler hij moest
dinsdag 15 april 2014 om 10:50
Heel herkenbaar. Ik heb bijvoorbeeld veel moeite gehad met de olympische (winter)spelen, nadat ik een doc had gezien waarin werknemers maanden, soms jaren hadden gewerkt en geen enkele cent kregen uitbetaald. Werknemers die geen beschermende werkkleding kregen en ondertussen wel collega's verloren door arbeidsongevallen.
Ik heb dus de olympische spelen geboycot. En zo kan ik nog 1000 en 1 voorbeelden noemen.
Ik houd altijd mijzelf maar voor dat ik het niet kan veranderen, maar dat ik wel erken wat er allemaal wel niet gebeurd en dat mij dat een beter gevoel geeft dan wegkijken. Misschien een beetje krom..
Ik heb dus de olympische spelen geboycot. En zo kan ik nog 1000 en 1 voorbeelden noemen.
Ik houd altijd mijzelf maar voor dat ik het niet kan veranderen, maar dat ik wel erken wat er allemaal wel niet gebeurd en dat mij dat een beter gevoel geeft dan wegkijken. Misschien een beetje krom..