Eenzaam gevoel

Ik plaats mijn stukje hier, omdat ik benieuwd ben naar ervaringen van mensen die zich misschien ook zo voelen, wat jullie ervaringen en ideeën zijn en ben natuurlijk ook benieuwd naar verhalen waarin het allemaal weer goed is gekomen!

Dit is een stukje uit mijn dagboek... (context: na verbroken relatie(s) en periode overspannen zijn)

Alleen. Ik ga alleen door deze fase. Niemand weet echt hoe ik me voel. Niemand (die ik ken) zit in mijn situatie. Ik houd het vaak ook wel voor mezelf. Ik heb weinig energie om mensen te zien, dus als ik ze zie wil ik dat het gezellig is. Dat is voor mijzelf ook een fijne afleiding. Ik wil niet constant met m'n problemen bezig zijn. Daarnaast weet ik van mezelf dat ik anderen niet graag tot last ben met m'n issues, omdat ik heb gemerkt dat ze dan alleen maar harder weglopen ipv er extra voor me willen zijn.

Alleen zijn is hartstikke fijn en het brengt me ook veel in mijn ontwikkelingsproces in deze 'fase'. Maar soms zijn er ook momenten dat ik het allemaal even niet meer zie zitten.
Dan overspoelt het gevoel van eenzaamheid me zo erg, dat het te lastig is om te relativeren. Dan zak ik er even in weg en voel ik me zo alleen op de wereld, alsof er niemand is die me kan steunen of helpen. Alsof er niemand is die werkelijk met me om wil gaan. En dan sommen vanzelf alle redenen in mijn hoofd op waarom dat waar is.

Het lukt me ook wel een beetje om er met humor naar te kijken, half lachend half huilend zeg ik tegen mezelf: Daar zit ik nu dan... ooit gedacht dat ik hier terecht zou komen? Nee, haha, ook weer een ervaring rijker. Het zal wel horen bij volwassen worden. Nu maar boodschappen doen en koken om de spiraal te doorbreken...