Overig
alle pijlers
Het Indo-topic
vrijdag 13 april 2012 om 17:16
In 2007 is er al eens een dergelijk topic geweest, maar dat ging over Indo’s. Het zou leuk zijn als dit een topic werd VAN Indo’s.
Ik heb wel eens het gevoel dat bij veel Belanda’s de Indo-cultuur een beetje uit zicht begint te raken. De eerste generatie is natuurlijk aan het uitsterven, daarom wordt het steeds moeilijker nog verhalen uit de eerste hand te pakken te krijgen. De fameuze ‘tantes’ (die overigens, ook zo Indo, lang niet altijd familie hoeven te zijn) verdwijnen langzamerhand van het toneel en dat is ontzettend jammer, want velen van hen waren een soort bewakers van de cultuur.
Gelukkig wordt die cultuur toch nog wel op veel manieren overgedragen. Via de toko en de keuken, kijk maar in het Toko-topic op de Eten-pijler. Maar ook via festivals, zoals de jaarlijkse TongTong, lokaal georganiseerde pasars, die soms ware kumpulans worden van families, vrienden en kennissen. Of via mijn geliefde Werkgroep Indisch-Nederlandse Letteren van de letterenfaculteit in Leiden.
Maar er is niets zo ‘Indo’ (of Indonesisch for that matter) dan geschiedenis(sen) doorgeven door middel van verhalen. Ik vind het altijd leuk om te lezen dat de moeder van Yvonne Keuls haar nooit Yvonne noemde, maar ‘Angin’. “Want angin betekent wind, en de wind neemt de verhalen met zich mee”.
Het zou leuk zijn deze echt Indische traditie hier voort te zetten door hier je verhalen neer te zetten. Hoe gaat het toe in de Indo-families, de Indo-cultuur. Wat vind je leuk of juist niet leuk aan de muziek? Griezel je ook van line-dancen, of vind je het heerlijk?
Ik ben persoonlijk erg geïnteresseerd in WOII in Indonesië (toen nog Indië) en de bersiap.
Recepten en allerlei kook-wederwaardigheden en -vragen zijn ook zeer welkom, want de keuken, de dapur, is het hart van de Indo-cultuur.
Het spreekt natuurlijk vanzelf dat iedereen die iets met dit onderwerp heeft, van harte welkom is om mee te schrijven. Daar hoef je echt geen Indo voor te zijn. Dus voor iedereen: selamat datang!
Ik heb wel eens het gevoel dat bij veel Belanda’s de Indo-cultuur een beetje uit zicht begint te raken. De eerste generatie is natuurlijk aan het uitsterven, daarom wordt het steeds moeilijker nog verhalen uit de eerste hand te pakken te krijgen. De fameuze ‘tantes’ (die overigens, ook zo Indo, lang niet altijd familie hoeven te zijn) verdwijnen langzamerhand van het toneel en dat is ontzettend jammer, want velen van hen waren een soort bewakers van de cultuur.
Gelukkig wordt die cultuur toch nog wel op veel manieren overgedragen. Via de toko en de keuken, kijk maar in het Toko-topic op de Eten-pijler. Maar ook via festivals, zoals de jaarlijkse TongTong, lokaal georganiseerde pasars, die soms ware kumpulans worden van families, vrienden en kennissen. Of via mijn geliefde Werkgroep Indisch-Nederlandse Letteren van de letterenfaculteit in Leiden.
Maar er is niets zo ‘Indo’ (of Indonesisch for that matter) dan geschiedenis(sen) doorgeven door middel van verhalen. Ik vind het altijd leuk om te lezen dat de moeder van Yvonne Keuls haar nooit Yvonne noemde, maar ‘Angin’. “Want angin betekent wind, en de wind neemt de verhalen met zich mee”.
Het zou leuk zijn deze echt Indische traditie hier voort te zetten door hier je verhalen neer te zetten. Hoe gaat het toe in de Indo-families, de Indo-cultuur. Wat vind je leuk of juist niet leuk aan de muziek? Griezel je ook van line-dancen, of vind je het heerlijk?
Ik ben persoonlijk erg geïnteresseerd in WOII in Indonesië (toen nog Indië) en de bersiap.
Recepten en allerlei kook-wederwaardigheden en -vragen zijn ook zeer welkom, want de keuken, de dapur, is het hart van de Indo-cultuur.
Het spreekt natuurlijk vanzelf dat iedereen die iets met dit onderwerp heeft, van harte welkom is om mee te schrijven. Daar hoef je echt geen Indo voor te zijn. Dus voor iedereen: selamat datang!
dinsdag 17 april 2012 om 23:35
Het is ook een moeilijk verhaal Missy, ik weet zelf ook nooit goed hoe ik moet reageren, niets is toereikend, Ik kan alleen luisteren en beseffen dat wat er ook gezegd wordt ik het niet snap het nooit zal begrijpen, omdat ik er niet was, het niet meegemaakt heb. De emotie die loskomt en tegelijkertijd dat onderkoelde vertellen, in derde persoon omdat het anders helemaal niet te dragen is. Ik vind het moeilijk hoor.
dinsdag 17 april 2012 om 23:36
Was wel bizar toen. Eerst tijdens de japanse bezetting in vrouwenkampen en de mannen vaak in krijgsgevangenschap.En na de bevrijding weer onveilig voelen en weer opgesloten zitten omdat je anders wordt vermoord door weer een andere groep. Dan naar nederland vluchten en niet echt gastvrij worden behandeld. Die mensen hebben echt veel meegemaakt.
Wees jezelf, er zijn al anderen genoeg
dinsdag 17 april 2012 om 23:41
dinsdag 17 april 2012 om 23:42
Mijn vader heeft aan die spoorlijn gewerkt als jongen van 19 jaar, zo van school geplukt, 3 weken soldatentraining en de oorlog in.
Moet er niet aan denken dat mijn zoon dat overkwam.
Snoesje
Ze zijn hier echt niet gastvrij ontvangen.
Asielzoekers nu hebben het beter.
Ze kregen een voorschot voor kleding en een beetje huisraad, en hebben alles terug moeten betalen. Terwijl het ook nederlanders waren.
Moet er niet aan denken dat mijn zoon dat overkwam.
Snoesje
Ze zijn hier echt niet gastvrij ontvangen.
Asielzoekers nu hebben het beter.
Ze kregen een voorschot voor kleding en een beetje huisraad, en hebben alles terug moeten betalen. Terwijl het ook nederlanders waren.
Wees jezelf, er zijn al anderen genoeg
dinsdag 17 april 2012 om 23:45
dinsdag 17 april 2012 om 23:49
dinsdag 17 april 2012 om 23:55
Snoesje
Ben nog nooit met wintersport geweest.
Maar als ik in de winter of herfst met vakantie naar de zon ben geweest, en ik weer terug ben in nederland, moet ik weken wennen aan dat rotweer hier. Ben ik gewoon van slag.
Bopine
Mijn vader vertelde ook nooit veel, totdat hij er last van kreeg.Nachtmerries enzo. Toen is hij het op gaan schrijven, ongeveer 10 jaar geleden. Dat heeft hem goed gedaan. En nu verteld hij er ook wel over.
Ben nog nooit met wintersport geweest.
Maar als ik in de winter of herfst met vakantie naar de zon ben geweest, en ik weer terug ben in nederland, moet ik weken wennen aan dat rotweer hier. Ben ik gewoon van slag.
Bopine
Mijn vader vertelde ook nooit veel, totdat hij er last van kreeg.Nachtmerries enzo. Toen is hij het op gaan schrijven, ongeveer 10 jaar geleden. Dat heeft hem goed gedaan. En nu verteld hij er ook wel over.
Wees jezelf, er zijn al anderen genoeg
dinsdag 17 april 2012 om 23:57
Nou, weet je bopine. Dat schreef ik een tijdje terug ook al. In de geschiedenisboeken hier op de basisscholen stond een x aantal jaar geleden bijna niks over Indië. Behalve dan dat het "de glorie dagen van de VOC" waren.
En dat Nederland dankzij die glorie dagen al die mooie specerijen nu rijker is.
En dat Nederland dankzij die glorie dagen al die mooie specerijen nu rijker is.
woensdag 18 april 2012 om 00:05
woensdag 18 april 2012 om 00:14
Of mensen gaan praten op hun sterfbed, door medicijnen wat ontremd moet het er in een keer allemaal uit. Dat geldt overigens niet alleen voor indo's met een kampverleden maar ook voor anderen met (oorlogs) trauma's. Dan is het vaak extra heftig omdat het zo ongestructureerd is en het er ineens met een knal uitkomt. In een keer de deksel van het kruitvat. Ik heb dat een paar keer gezien beroepsmatig.
Ook voor de nabestaanden is dat zwaar die hebben jaren geleden besloten om dingen te laten rusten en ineens komt het en kun je er niets meer mee.
Ik wilde dit een paar dagen geleden al opschrijven voor Sri naar aanleiding van haar vaders verhaal maar had toen de tijd en de rust niet.
Ik weet overigens niet Sri of dat een reden moet zijn om door te vragen, iemand moet er wel aan toe zijn zijn verhaal te willen vertellen. Maar besef dat het altijd nog kan komen.
Is jouw vader opgelucht dat hij er uiteindelijk over is gaan praten Marcella?
Ook voor de nabestaanden is dat zwaar die hebben jaren geleden besloten om dingen te laten rusten en ineens komt het en kun je er niets meer mee.
Ik wilde dit een paar dagen geleden al opschrijven voor Sri naar aanleiding van haar vaders verhaal maar had toen de tijd en de rust niet.
Ik weet overigens niet Sri of dat een reden moet zijn om door te vragen, iemand moet er wel aan toe zijn zijn verhaal te willen vertellen. Maar besef dat het altijd nog kan komen.
Is jouw vader opgelucht dat hij er uiteindelijk over is gaan praten Marcella?
woensdag 18 april 2012 om 00:15
quote:missy_acy schreef op 17 april 2012 @ 23:57:
Nou, weet je bopine. Dat schreef ik een tijdje terug ook al. In de geschiedenisboeken hier op de basisscholen stond een x aantal jaar geleden bijna niks over Indië. Behalve dan dat het "de glorie dagen van de VOC" waren.
En dat Nederland dankzij die glorie dagen al die mooie specerijen nu rijker is.Haha en ik die leuke vent
Nou, weet je bopine. Dat schreef ik een tijdje terug ook al. In de geschiedenisboeken hier op de basisscholen stond een x aantal jaar geleden bijna niks over Indië. Behalve dan dat het "de glorie dagen van de VOC" waren.
En dat Nederland dankzij die glorie dagen al die mooie specerijen nu rijker is.Haha en ik die leuke vent
woensdag 18 april 2012 om 08:38
Ja bopine, het heeft hem echt goed gedaan. Door het schrijven van het boek waar ik het in eerdere post over had heeft hij heel nauwkeurig in een tijdslijn alles stukje bij beetje boven water gehaald.Dan schreef hij een gedeelte, beleefde stukje bij beetje dat deel weer even. Ik vind het heel emotioneel om het te lezen. Ik kan ook maar kleine stukjes achter elkaar lezen omdat het mij zo raakt.
Wees jezelf, er zijn al anderen genoeg
woensdag 18 april 2012 om 09:35
quote:ednaloy schreef op 17 april 2012 @ 19:59:
Nou minpuntje bij mij is dat ik Thallesemie heb..schijnt vaak bij ons soort voor te komen...das een aangeboren laag HB...heb je een partner met het zelfde dan is het voor de kinderen zelf gevaarlijk...die halen meestal de 20 niet. Is me door huisarts verteld.
Kan bij mij niet zoveel kwaad...behalve dan dat ik heel snel moe ben en geen bloed mag geven.
Mijn zus heeft dat ook en wist me te vertellen dat het een soort afweersysteem tegen Malaria of ander excotische ziekte is. Het komt ook het meest voor bij Aziatische mensen en mensen bij Middelandse zee gebied.
Wat leuk zo'n familie site.. Ik zit er wel eens aan te denken om het te doen, maar ben nog aan het twijfelen.
Sapu lidi, ooooooo wat werd onze oma boos als we daar mee speelde. Want het was om haar bed mee schoon te maken!!
Vlotte bevalling?!?! Van moment constatering tot kind in mijn armen, anderhalf uur.
Laat ik erbij zeggen dat ik ook een zeer naief persoon was...
Mijn vader heeft nooit veel verteld over zijn leven toen en de oorlog. Ik weet dat 2 broers in de oorlog hebben gevochten en dat 1 is overleden en de andere heeft het overleefd.
Zowel de broer van mijn moeder als van mijn vader hebben in Jappenkampen gezeten.
Mijn moeder heeft ook het e.e.a. meegemaakt in de oorlog maar daar praat zij liever niet over.
Mijn vader is pas overleden en daar kunnen we het niet meer aan vragen.
Er is nog 1 zus en we zitten eraan te dneken om daar naar toe te gaan, met opnamerecorder en haar te laten praten en vertellen over alles.
Overigens heeft de hele familie nooit een Japanse auto gekocht of andere Japans gerelateerde dingen...
Nou minpuntje bij mij is dat ik Thallesemie heb..schijnt vaak bij ons soort voor te komen...das een aangeboren laag HB...heb je een partner met het zelfde dan is het voor de kinderen zelf gevaarlijk...die halen meestal de 20 niet. Is me door huisarts verteld.
Kan bij mij niet zoveel kwaad...behalve dan dat ik heel snel moe ben en geen bloed mag geven.
Mijn zus heeft dat ook en wist me te vertellen dat het een soort afweersysteem tegen Malaria of ander excotische ziekte is. Het komt ook het meest voor bij Aziatische mensen en mensen bij Middelandse zee gebied.
Wat leuk zo'n familie site.. Ik zit er wel eens aan te denken om het te doen, maar ben nog aan het twijfelen.
Sapu lidi, ooooooo wat werd onze oma boos als we daar mee speelde. Want het was om haar bed mee schoon te maken!!
Vlotte bevalling?!?! Van moment constatering tot kind in mijn armen, anderhalf uur.
Laat ik erbij zeggen dat ik ook een zeer naief persoon was...
Mijn vader heeft nooit veel verteld over zijn leven toen en de oorlog. Ik weet dat 2 broers in de oorlog hebben gevochten en dat 1 is overleden en de andere heeft het overleefd.
Zowel de broer van mijn moeder als van mijn vader hebben in Jappenkampen gezeten.
Mijn moeder heeft ook het e.e.a. meegemaakt in de oorlog maar daar praat zij liever niet over.
Mijn vader is pas overleden en daar kunnen we het niet meer aan vragen.
Er is nog 1 zus en we zitten eraan te dneken om daar naar toe te gaan, met opnamerecorder en haar te laten praten en vertellen over alles.
Overigens heeft de hele familie nooit een Japanse auto gekocht of andere Japans gerelateerde dingen...
woensdag 18 april 2012 om 12:27
Hola hier, val even in, ben even om het hoekje wezen kijken na een tip van iemand Heel snel wat stukjes gelezen...wel leuk zo'n topic, weer wat te lezen.
Ik heb nooit wat van mijn ouders meegekregen (zowel vader als moeder komen uit Indonesie) Ik ga nu merken dat ze dat nu best jammer gaan vinden. Maar ja, om nu alles in een snel tempo te gaan vertellen, dat gaat niet; al die belevenissen. Zij zijn echt van het soort: zwijgen.... Misschien ook wel iets uit die cultuur: veel, vooral negatieve omstandigheden in families, worden gewoon doodgezwegen of in de doofpot gestopt. Wel kwamen ze af en toe met leuke korte anekdotes over hun vroege jeugd. Lekker klimmen in die bananaboom. Maar verhalen uit de oorlog....niets!
16 jaar geleden ben ik zelf naar Indonesie geweest en ik moet zeggen: het was wel thuiskomen - vooral op het eiland Java. Terwijl mijn voorkeur daar niet naar uitgaat.
Enne...of ik nog iets voortzet: ja, het eten! Dat probeer ik wel. Ik gebruik geen boemboe zakjes, zo veel mogelijk vers. En ja zoals met alles - je probeert de smaak te evernaren van het liefst mn oma (sorry mams!), maar je gaat ook op je eigen smaak af. Maar tot op heden wordt dat met open armen ontvangen. Pas nog een hele rijsttafel gemaakt en de peopletjes waren compleet verbaasd en..... tevreden.
Selamat Makan voor diegenen die zo gaan lunchen!!
Ik heb nooit wat van mijn ouders meegekregen (zowel vader als moeder komen uit Indonesie) Ik ga nu merken dat ze dat nu best jammer gaan vinden. Maar ja, om nu alles in een snel tempo te gaan vertellen, dat gaat niet; al die belevenissen. Zij zijn echt van het soort: zwijgen.... Misschien ook wel iets uit die cultuur: veel, vooral negatieve omstandigheden in families, worden gewoon doodgezwegen of in de doofpot gestopt. Wel kwamen ze af en toe met leuke korte anekdotes over hun vroege jeugd. Lekker klimmen in die bananaboom. Maar verhalen uit de oorlog....niets!
16 jaar geleden ben ik zelf naar Indonesie geweest en ik moet zeggen: het was wel thuiskomen - vooral op het eiland Java. Terwijl mijn voorkeur daar niet naar uitgaat.
Enne...of ik nog iets voortzet: ja, het eten! Dat probeer ik wel. Ik gebruik geen boemboe zakjes, zo veel mogelijk vers. En ja zoals met alles - je probeert de smaak te evernaren van het liefst mn oma (sorry mams!), maar je gaat ook op je eigen smaak af. Maar tot op heden wordt dat met open armen ontvangen. Pas nog een hele rijsttafel gemaakt en de peopletjes waren compleet verbaasd en..... tevreden.
Selamat Makan voor diegenen die zo gaan lunchen!!
woensdag 18 april 2012 om 15:41
woensdag 18 april 2012 om 15:42
quote:LisaZoe schreef op 18 april 2012 @ 12:27:
Hola hier, val even in, ben even om het hoekje wezen kijken na een tip van iemand Heel snel wat stukjes gelezen...wel leuk zo'n topic, weer wat te lezen.
Ik heb nooit wat van mijn ouders meegekregen (zowel vader als moeder komen uit Indonesie) Ik ga nu merken dat ze dat nu best jammer gaan vinden. Maar ja, om nu alles in een snel tempo te gaan vertellen, dat gaat niet; al die belevenissen. Zij zijn echt van het soort: zwijgen.... Misschien ook wel iets uit die cultuur: veel, vooral negatieve omstandigheden in families, worden gewoon doodgezwegen of in de doofpot gestopt. Wel kwamen ze af en toe met leuke korte anekdotes over hun vroege jeugd. Lekker klimmen in die bananaboom. Maar verhalen uit de oorlog....niets!
16 jaar geleden ben ik zelf naar Indonesie geweest en ik moet zeggen: het was wel thuiskomen - vooral op het eiland Java. Terwijl mijn voorkeur daar niet naar uitgaat.
Enne...of ik nog iets voortzet: ja, het eten! Dat probeer ik wel. Ik gebruik geen boemboe zakjes, zo veel mogelijk vers. En ja zoals met alles - je probeert de smaak te evernaren van het liefst mn oma (sorry mams!), maar je gaat ook op je eigen smaak af. Maar tot op heden wordt dat met open armen ontvangen. Pas nog een hele rijsttafel gemaakt en de peopletjes waren compleet verbaasd en..... tevreden.
Selamat Makan voor diegenen die zo gaan lunchen!!Recepten mag je plaatsen hoor!!!
Hola hier, val even in, ben even om het hoekje wezen kijken na een tip van iemand Heel snel wat stukjes gelezen...wel leuk zo'n topic, weer wat te lezen.
Ik heb nooit wat van mijn ouders meegekregen (zowel vader als moeder komen uit Indonesie) Ik ga nu merken dat ze dat nu best jammer gaan vinden. Maar ja, om nu alles in een snel tempo te gaan vertellen, dat gaat niet; al die belevenissen. Zij zijn echt van het soort: zwijgen.... Misschien ook wel iets uit die cultuur: veel, vooral negatieve omstandigheden in families, worden gewoon doodgezwegen of in de doofpot gestopt. Wel kwamen ze af en toe met leuke korte anekdotes over hun vroege jeugd. Lekker klimmen in die bananaboom. Maar verhalen uit de oorlog....niets!
16 jaar geleden ben ik zelf naar Indonesie geweest en ik moet zeggen: het was wel thuiskomen - vooral op het eiland Java. Terwijl mijn voorkeur daar niet naar uitgaat.
Enne...of ik nog iets voortzet: ja, het eten! Dat probeer ik wel. Ik gebruik geen boemboe zakjes, zo veel mogelijk vers. En ja zoals met alles - je probeert de smaak te evernaren van het liefst mn oma (sorry mams!), maar je gaat ook op je eigen smaak af. Maar tot op heden wordt dat met open armen ontvangen. Pas nog een hele rijsttafel gemaakt en de peopletjes waren compleet verbaasd en..... tevreden.
Selamat Makan voor diegenen die zo gaan lunchen!!Recepten mag je plaatsen hoor!!!
woensdag 18 april 2012 om 15:46
quote:marcellav schreef op 18 april 2012 @ 00:05:
Missy
Dat komt ook door onze generatie. Onze ouders en grootouders waren daar veel te bescheiden voor. En wij hebben het onder de aandacht gebracht. In de schoolboekjes stond wel altijd over de jodenvervolging en de concentratiekampen.
Ja, daar ben ik mij van bewust. Het is alleen soms zo jammer.
Ik had het in een ander topic erover met iemand, en die liet een artikel zien over geschiedenis op de middelbare school. (We hadden t over geschiedvervalsing, dus niet perse over Indie)
Leerlingen toonden volgens dat artikel het meest interesse in de jodenvervolging, en het minst in de VOC tijd.
Wat logisch is, want dat is waar ze als kind over hoorden. En over Indie en de VOC heel weinig.
Missy
Dat komt ook door onze generatie. Onze ouders en grootouders waren daar veel te bescheiden voor. En wij hebben het onder de aandacht gebracht. In de schoolboekjes stond wel altijd over de jodenvervolging en de concentratiekampen.
Ja, daar ben ik mij van bewust. Het is alleen soms zo jammer.
Ik had het in een ander topic erover met iemand, en die liet een artikel zien over geschiedenis op de middelbare school. (We hadden t over geschiedvervalsing, dus niet perse over Indie)
Leerlingen toonden volgens dat artikel het meest interesse in de jodenvervolging, en het minst in de VOC tijd.
Wat logisch is, want dat is waar ze als kind over hoorden. En over Indie en de VOC heel weinig.