Overig
alle pijlers
Het Stamcafé IV
zondag 7 februari 2016 om 00:56
Deel vier alweer! Onze kroeg loopt als een trein en daar zijn we trots op! Dit keer heb ik gekozen voor een jaren dertig design, voor de oudere forummers onder ons. Dat die zich ook een keer thuis voelen, en zo. Vooral Yas, daar hadden we echt problemen mee op dit punt.
Voor de rest zijn de regels niet echt veranderd. Zuigen graag, maar dan stof want daar zijn wij zelf te lui voor. En mocht je ruzie willen maken open je daar maar een eigen topic voor of je voegt mekaar toe op FB, in onze kroeg moet het verplicht gezellig zijn. Desnoods tot de dood erop volgt.
maandag 15 februari 2016 om 15:27
quote:Eleonora-1 schreef op 15 februari 2016 @ 15:25:
In het kader van #durf te vragen:
Kan ik misschien aub wat knuffels krijgen? Ik heb ze even keihard nodig.
Mijn echtscheidingsconvenant is klaar sinds twee uur en dat is goed maar ik héb me toch een verdriet.
Doet gewoon fysiek pijn.
Puur reactie hoor, komt goed.
Alleen nu even niet.Heel veel dikke knuffels voor jou!
In het kader van #durf te vragen:
Kan ik misschien aub wat knuffels krijgen? Ik heb ze even keihard nodig.
Mijn echtscheidingsconvenant is klaar sinds twee uur en dat is goed maar ik héb me toch een verdriet.
Doet gewoon fysiek pijn.
Puur reactie hoor, komt goed.
Alleen nu even niet.Heel veel dikke knuffels voor jou!
maandag 15 februari 2016 om 15:51
Lief meisjes.
Ik vond getrouwd zijn fántastisch.
Dat heb ik hier, op dit forum wel honderd keer verteld.
Ik voelde me ook echt anders nadat ik getrouwd was. Het huwelijk, als romantische bezegeling van een relatie, was totaal aan mij besteed.
Ik heb nooit getwijfeld, wilde samen honderd worden en hoewel we al twee jaar uit elkaar zijn is mijn hart weer even gebroken.
Ik zie me nog naar het gemeentehuis huppelen en er getrouwd uit lopen, ik gaf licht, het was een dag om nooit te vergeten, een huwelijk om nooit te vergeten en wat mis ik mijn 'gezin'. Niet eens meer perse de man die mijn echtgenoot was inmiddels maar dat 'groepje' wat zo lang harmonieus samen was en wat niet kapot te krijgen leek.
Dat groepje, die vanzelfsprekende, door mij zuinig gekoesterde band die ik met mijn man en kind had, dat dát niet meer bestaat, dat mijn ex een 'meneer die ik goed kende' aan worden is, wat is dat erg zeg.
Er rouwen hier mensen om hun ouders nu, er schrijven mensen die heel ziek waren of zijn, dat weet ik en deze pijn, wat ik nu voel, gaat heus over maar op dit moment ligt mijn hart aan vellen van de heimwee naar wat niet meer bestaat, waar ik ondanks dat ik er zo zuinig op was, afstand van moest doen en wat nu helemaal ophoudt te bestaan.
En dat is ook een vorm van rouw.
Ik vond getrouwd zijn fántastisch.
Dat heb ik hier, op dit forum wel honderd keer verteld.
Ik voelde me ook echt anders nadat ik getrouwd was. Het huwelijk, als romantische bezegeling van een relatie, was totaal aan mij besteed.
Ik heb nooit getwijfeld, wilde samen honderd worden en hoewel we al twee jaar uit elkaar zijn is mijn hart weer even gebroken.
Ik zie me nog naar het gemeentehuis huppelen en er getrouwd uit lopen, ik gaf licht, het was een dag om nooit te vergeten, een huwelijk om nooit te vergeten en wat mis ik mijn 'gezin'. Niet eens meer perse de man die mijn echtgenoot was inmiddels maar dat 'groepje' wat zo lang harmonieus samen was en wat niet kapot te krijgen leek.
Dat groepje, die vanzelfsprekende, door mij zuinig gekoesterde band die ik met mijn man en kind had, dat dát niet meer bestaat, dat mijn ex een 'meneer die ik goed kende' aan worden is, wat is dat erg zeg.
Er rouwen hier mensen om hun ouders nu, er schrijven mensen die heel ziek waren of zijn, dat weet ik en deze pijn, wat ik nu voel, gaat heus over maar op dit moment ligt mijn hart aan vellen van de heimwee naar wat niet meer bestaat, waar ik ondanks dat ik er zo zuinig op was, afstand van moest doen en wat nu helemaal ophoudt te bestaan.
En dat is ook een vorm van rouw.
