Overig
alle pijlers
Huisvrouw
maandag 24 juli 2017 om 10:46
Wat vinden jullie van een huisvrouw en als je daar bewust voor kiest?
Not done, afhankelijk van cultuur of achtergrond, ouderwets?
Ben zelf nu inmiddels voor een groot deel huisvrouw maar niet altijd geweest.
Zelf vind ik het fijn maar merk natuurlijk wel dat dit soms eigenlijk moeilijk wordt begrepen.
Not done, afhankelijk van cultuur of achtergrond, ouderwets?
Ben zelf nu inmiddels voor een groot deel huisvrouw maar niet altijd geweest.
Zelf vind ik het fijn maar merk natuurlijk wel dat dit soms eigenlijk moeilijk wordt begrepen.
maandag 24 juli 2017 om 12:20
Ik werk sinds kort 3 dagen (eerst 4) en we hebben 1 kind van 4 jaar, en krijgen in het najaar de tweede.
Ik vind 3 dagen tot nu toe ontzettend relaxed, vind het een ideale combinatie met thuis. Voordat ik het weet ben ik alweer vrij, plus ik verdien geld, vind mijn werk leuk, én genoeg tijd voor kind(eren). Dus voor mij ideaal.
Onlangs ben ik 2 maanden werkloos geweest en merkte toen pas hoe leuk ik mijn werk vind, en hoe erg ik dat alles miste.
Ik vond het ontzettend saai en doelloos om 'alleen maar' huisvrouw te zijn, want zo voelde het ook echt.
Ik bedoel, hoe netjes je ook bent, het huishouden is echt geen volledige dagtaak. Dus daarna verveelde ik me, en ben geen type die dan maar de hele tijd bij anderen gaat buurten ofzo.
Verder voelde het ook 'oneerlijk'; ik doe niet zoveel, en man werkt fulltime in ploegen, ik zou me er echt schuldig om voelen als dat zo bleef. Want nee, ik vind niet dat moeder en huisvrouw zijn een volledige dagtaak of baan is, hoe je het ook weet te brengen. (behalve als je bv 6 kinderen hebt die nog niet schoolgaand zijn)
Plus; ik wil niet afhankelijk zijn mocht ik ooit gaan scheiden of weduwe worden.
Maar als jij en je man je er allebei het beste bij voelen om het zo te organiseren, waarom niet? Ik kan alleen maar uitleggen waarom het niets voor mij is.
Ik vind 3 dagen tot nu toe ontzettend relaxed, vind het een ideale combinatie met thuis. Voordat ik het weet ben ik alweer vrij, plus ik verdien geld, vind mijn werk leuk, én genoeg tijd voor kind(eren). Dus voor mij ideaal.
Onlangs ben ik 2 maanden werkloos geweest en merkte toen pas hoe leuk ik mijn werk vind, en hoe erg ik dat alles miste.
Ik vond het ontzettend saai en doelloos om 'alleen maar' huisvrouw te zijn, want zo voelde het ook echt.
Ik bedoel, hoe netjes je ook bent, het huishouden is echt geen volledige dagtaak. Dus daarna verveelde ik me, en ben geen type die dan maar de hele tijd bij anderen gaat buurten ofzo.
Verder voelde het ook 'oneerlijk'; ik doe niet zoveel, en man werkt fulltime in ploegen, ik zou me er echt schuldig om voelen als dat zo bleef. Want nee, ik vind niet dat moeder en huisvrouw zijn een volledige dagtaak of baan is, hoe je het ook weet te brengen. (behalve als je bv 6 kinderen hebt die nog niet schoolgaand zijn)
Plus; ik wil niet afhankelijk zijn mocht ik ooit gaan scheiden of weduwe worden.
Maar als jij en je man je er allebei het beste bij voelen om het zo te organiseren, waarom niet? Ik kan alleen maar uitleggen waarom het niets voor mij is.
maandag 24 juli 2017 om 12:31
Tja ik heb nog nooit iets van een uitkering gehad of toeslagen, dus ik kan ook redeneren dat ik de komende vijf jaar een aandoening heb waar mee ik niet kan werken, of zo. Zo werkt het niet.Damselindistress schreef: ↑24-07-2017 12:11Maar in de hoogtijdagen van vergoeding voor kinderopvang heb ik er ook gebruik van gemaakt. Mijn vriendin niet...die hebben het zelf opgelost door thuis te blijven. En ja ik weet dat ik ook afdraagt over mijn inkomen. Het is soms in het belang van het gezin.
Op een flatje drie hoog achter komen te zitten in de bijstand is per definitie de consequentie van financieel afhankelijk zijn geweest in het huwelijk, en dat is eigen keuze geweest dus graag niet die afhankelijkheid 1 op 1 overhevelen naar de staat (=belastingbetalers). Wij vrouwen hebben gelijke rechten, maar daar horen ook even veel verantwoordelijkheden bij. Je kunt niet en heel geëmancipeerd gaan doen (en ik zou mij zelf overigens nooit typeren als feminist), en in eens het hulpeloze vrouwtje zijn mocht het huwelijk toch niet voor altijd blijken en mocht je echtgenoot toch niet je willen onderhouden om dat jonge strakke Bep veel gezelliger is en geen kids heeft.
maandag 24 juli 2017 om 12:34
Correctie: de meeste vrouwen die jij tegenkomt uit hoofde van je werk. Logisch dat jij de vrouwen, die zichzelf kunnen onderhouden, niet tegenkomt natuurlijk,Perkins schreef: ↑24-07-2017 12:11Tsja, ik werk bij de gemeente en het valt mij op dat de meeste vrouwen door echtscheiding / relatiebreuk in de bijstand belanden. Ook hoogopgeleide vrouwen met werkervaring. Opeens betwist de ex-partner de eerder gemaakte afspraken, weigert alimentatie te betalen ect. Daarom zou ik altijd een waarborg inbouwen. Prima als je huisvrouw wil worden, maar zorg voor een financieel alternatief wanneer de partner met inkomen wegvalt. Zorg dat je financieel zelfredzaam bent.
Later is nu
maandag 24 juli 2017 om 12:58
Maar dan is het wel op zijn minst opvallend te noemen dat er bij die keuze in 99,90% van de gevallen de vrouw besluit om thuis te blijven, en niet de man. En dat noem ik dan on-geemancipeerd.Fee-de-Goede schreef: ↑24-07-2017 12:17Gelukkig is jouw mening totaal niet belangrijk voor dames en heren die deze rol binnen een gezin hebben gekozen.
Ik vind huisvrouw ook geen rol die ik ambieer maar als partners samen deze verdeling kiezen en de gevolgen aanvaarden is dat hun eigen keus. En dat kan best zonder af te doen aan de term emancipatie.
maandag 24 juli 2017 om 13:12
Dat mag jij zo noemen.
Ik ken trouwens best veel mannen die minder of net zo veel werken als hun partner. Andere omgeving en generatie misschien? Daar ligt dat percentage echt heel anders.
Jammer genoeg zijn er vrouwen en mannen en werkgevers niet allemaal even geemancipeerd, daar kan het ook nog een stukje beter. Ben ik met je eens. Maar ik geloof ook niet dat mannen en vrouwen hetzelfde zijn. Gelijkwaardig ja, natuurlijk. Maar niet hetzelfde. Daar zal ook wel wat aan te wijten zijn.
Zolang de partners binnen een relatie zelf kiezen hoe ze de verdeling willen doen mbt zorg, huishoudelijke taken en de financieen is het toch prima? Als ze er samen over kunnen hebben en samen ( als dan niet tijdelijk) zo'n keuze maken en ook goed beseffen wat dat voor gevolgen heeft en daar samen een oplossing voor hebben bedacht, prima toch?
Ik geloof best dat er nog steeds mannen en vrouwen zijn die keuzes maken uit gemakzucht of druk vanuit hun omgeving. Of gewenning vanuit opvoeding.
Maar heel vaak is het ook een bewuste keuze dat een van de partners minder werkt dan de ander. Zeker bij kinderen die nog klein zijn. Of partners waarvan de een geen goed baan kan krijgen ivm laag opgeleid, ziekte of een ziek kind.
Laat mensen in hun waarde. Hun leven en de keus is ook aan hen. Gelukkig dat die keus er is.
maandag 24 juli 2017 om 13:38
Zo is het!Hunniebunnie schreef: ↑24-07-2017 10:55Het toppunt van emancipatie is dat je, in overleg met je partner, kunt kiézen wat je wil. Het is iets dat alleen jou en je partner aangaat.
maandag 24 juli 2017 om 13:47
Ja daar is ook net een topic over geopent.Damselindistress schreef: ↑24-07-2017 13:45Ik ken ook gevallen waarbij de vrouw kostwinner is en de man minder werkt en voor de kinderen zorgt.
maandag 24 juli 2017 om 14:02
noem het sneu of oneerlijk verdeeld als de man werkt en de vrouw thuis is,maar mijn man zou niet anders willen.
mijn man was al een harde werker toen ik hem leerde kennen en toen gezinsuitbreiding ter sprake kwam gaf hij al gelijk aan dat hij het niet zag zitten om dag(del)en thuis te blijven om voor de kinderen te zorgen. voor een heel gezin het huishouden doen was/is ook echt zn ding niet.
ik heb wel een paar jaar nog gewerkt waarbij hij 2 middagen per week thuis zou zijn voor de kinderen,maar dat werkte niet.hij zat op hete kolen en baalde als een stekker als hij een klus moest weigeren. dus toen gingen de kinderen maar naar de opvang.
ik werkte puur nog voor de lol,want mn salaris ging op aan opvang en autokosten.
toen ik 4 jaar geleden geen contractverlenging kreeg kwam ik helemaal thuis te zitten. ik vind het heerlijk,de kinderen en mn man ook.
die vindt het geen probleem om te kost te verdienen en vindt het alleen maar fijn dat hij zn ding kan doen ,thuis zn bedje gespreid is en hij geen omkijken heeft naar ziekenhuis/dokter/ggz-bezoeken,speelafspraakjes,kinderfeestjes enz ...
momenteel moet ik met 1 kind regelmatig naar het ziekenhuis en we zitten met datzelfde kind in een diagnostisch onderzoekstraject,en daarnaast moet ik regelmatig met mn moeder naar het ziekenhuis wegens een vervelende ziekte.
ik zit dus alles behalve uit mn neus te vreten,maar ik vind het zelf wel relaxed en luxe.
ik vind het wel ouderwets,maar dat hoeft niet negatief te zijn.ik vind het hartstikke leuk.en niet over de rug van man,want die vindt het ook prima zo.
ik voel me ook niet afhankelijk ofzo.zonder mijn bijdrage hier thuis stort de boel hier ook in,dus man is evengoed afhankelijk van mij.
ik maak me ook niet druk om wel of geen begrip ervoor.daar heb ik geen boodschap aan.mijn man en ik zijn er gelukkig mee zo.
wel volg ik een thuisstudie om mn diploma op te krikken voor later en ook wat anders om handen te hebben dan moederen en mantelzorgen.
ik heb een luizeleventje omdat ik niet hoef te werken (dankzij hem) en mn man heeft een luizeleventje omdat hij zoveel kan werken als hij zelf wil en daarnaast niks hoeft (dankzij mij). dat is evengoed teamwork.
mijn man was al een harde werker toen ik hem leerde kennen en toen gezinsuitbreiding ter sprake kwam gaf hij al gelijk aan dat hij het niet zag zitten om dag(del)en thuis te blijven om voor de kinderen te zorgen. voor een heel gezin het huishouden doen was/is ook echt zn ding niet.
ik heb wel een paar jaar nog gewerkt waarbij hij 2 middagen per week thuis zou zijn voor de kinderen,maar dat werkte niet.hij zat op hete kolen en baalde als een stekker als hij een klus moest weigeren. dus toen gingen de kinderen maar naar de opvang.
ik werkte puur nog voor de lol,want mn salaris ging op aan opvang en autokosten.
toen ik 4 jaar geleden geen contractverlenging kreeg kwam ik helemaal thuis te zitten. ik vind het heerlijk,de kinderen en mn man ook.
die vindt het geen probleem om te kost te verdienen en vindt het alleen maar fijn dat hij zn ding kan doen ,thuis zn bedje gespreid is en hij geen omkijken heeft naar ziekenhuis/dokter/ggz-bezoeken,speelafspraakjes,kinderfeestjes enz ...
momenteel moet ik met 1 kind regelmatig naar het ziekenhuis en we zitten met datzelfde kind in een diagnostisch onderzoekstraject,en daarnaast moet ik regelmatig met mn moeder naar het ziekenhuis wegens een vervelende ziekte.
ik zit dus alles behalve uit mn neus te vreten,maar ik vind het zelf wel relaxed en luxe.
ik vind het wel ouderwets,maar dat hoeft niet negatief te zijn.ik vind het hartstikke leuk.en niet over de rug van man,want die vindt het ook prima zo.
ik voel me ook niet afhankelijk ofzo.zonder mijn bijdrage hier thuis stort de boel hier ook in,dus man is evengoed afhankelijk van mij.
ik maak me ook niet druk om wel of geen begrip ervoor.daar heb ik geen boodschap aan.mijn man en ik zijn er gelukkig mee zo.
wel volg ik een thuisstudie om mn diploma op te krikken voor later en ook wat anders om handen te hebben dan moederen en mantelzorgen.
ik heb een luizeleventje omdat ik niet hoef te werken (dankzij hem) en mn man heeft een luizeleventje omdat hij zoveel kan werken als hij zelf wil en daarnaast niks hoeft (dankzij mij). dat is evengoed teamwork.
maandag 24 juli 2017 om 14:15
Begrijpelijk, zo was het bij ons ook. Maar toch voelde het voor mij niet goed.clueless17 schreef: ↑24-07-2017 14:02noem het sneu of oneerlijk verdeeld als de man werkt en de vrouw thuis is,maar mijn man zou niet anders willen.
mijn man was al een harde werker toen ik hem leerde kennen en toen gezinsuitbreiding ter sprake kwam gaf hij al gelijk aan dat hij het niet zag zitten om dag(del)en thuis te blijven om voor de kinderen te zorgen. voor een heel gezin het huishouden doen was/is ook echt zn ding niet.
ik heb wel een paar jaar nog gewerkt waarbij hij 2 middagen per week thuis zou zijn voor de kinderen,maar dat werkte niet.hij zat op hete kolen en baalde als een stekker als hij een klus moest weigeren. dus toen gingen de kinderen maar naar de opvang.
ik werkte puur nog voor de lol,want mn salaris ging op aan opvang en autokosten.
toen ik 4 jaar geleden geen contractverlenging kreeg kwam ik helemaal thuis te zitten. ik vind het heerlijk,de kinderen en mn man ook.
die vindt het geen probleem om te kost te verdienen en vindt het alleen maar fijn dat hij zn ding kan doen ,thuis zn bedje gespreid is en hij geen omkijken heeft naar ziekenhuis/dokter/ggz-bezoeken,speelafspraakjes,kinderfeestjes enz ...
momenteel moet ik met 1 kind regelmatig naar het ziekenhuis en we zitten met datzelfde kind in een diagnostisch onderzoekstraject,en daarnaast moet ik regelmatig met mn moeder naar het ziekenhuis wegens een vervelende ziekte.
ik zit dus alles behalve uit mn neus te vreten,maar ik vind het zelf wel relaxed en luxe.
ik vind het wel ouderwets,maar dat hoeft niet negatief te zijn.ik vind het hartstikke leuk.en niet over de rug van man,want die vindt het ook prima zo.
ik voel me ook niet afhankelijk ofzo.zonder mijn bijdrage hier thuis stort de boel hier ook in,dus man is evengoed afhankelijk van mij.
ik maak me ook niet druk om wel of geen begrip ervoor.daar heb ik geen boodschap aan.mijn man en ik zijn er gelukkig mee zo.
wel volg ik een thuisstudie om mn diploma op te krikken voor later en ook wat anders om handen te hebben dan moederen en mantelzorgen.
ik heb een luizeleventje omdat ik niet hoef te werken (dankzij hem) en mn man heeft een luizeleventje omdat hij zoveel kan werken als hij zelf wil en daarnaast niks hoeft (dankzij mij). dat is evengoed teamwork.
maandag 24 juli 2017 om 14:26
Misschien niet betaald, maar minstens zo belangrijk werk om te doen.JustcallmeTuT schreef: ↑24-07-2017 12:20Ik werk maar niet betaald. Vrijwilligerswerk samen met mantelzorg kost mij ruim 20 uur in de week.
Ben ik een huisvrouw? Misschien wel maar zo voel ik mij niet. Vervelen komt niet voor en de hele dag naar de tv staren gebeurd ook niet. En nee, ik ben niet overdreven netjes in het huishouden.
Is het zwaar werk?
maandag 24 juli 2017 om 14:27
Was jij geen harde werker toen je je man leerde kennen dan?clueless17 schreef: ↑24-07-2017 14:02noem het sneu of oneerlijk verdeeld als de man werkt en de vrouw thuis is,maar mijn man zou niet anders willen.
mijn man was al een harde werker toen ik hem leerde kennen en toen gezinsuitbreiding ter sprake kwam gaf hij al gelijk aan dat hij het niet zag zitten om dag(del)en thuis te blijven om voor de kinderen te zorgen. voor een heel gezin het huishouden doen was/is ook echt zn ding niet.
ik heb wel een paar jaar nog gewerkt waarbij hij 2 middagen per week thuis zou zijn voor de kinderen,maar dat werkte niet.hij zat op hete kolen en baalde als een stekker als hij een k
lus moest weigeren. dus toen gingen de kinderen maar naar de opvang.
ik werkte puur nog voor de lol,want mn salaris ging op aan opvang en autokosten.
toen ik 4 jaar geleden geen contractverlenging kreeg kwam ik helemaal thuis te zitten. ik vind het heerlijk,de kinderen en mn man ook.
die vindt het geen probleem om te kost te verdienen en vindt het alleen maar fijn dat hij zn ding kan doen ,thuis zn bedje gespreid is en hij geen omkijken heeft naar ziekenhuis/dokter/ggz-bezoeken,speelafspraakjes,kinderfeestjes enz ...
momenteel moet ik met 1 kind regelmatig naar het ziekenhuis en we zitten met datzelfde kind in een diagnostisch onderzoekstraject,en daarnaast moet ik regelmatig met mn moeder naar het ziekenhuis wegens een vervelende ziekte.
ik zit dus alles behalve uit mn neus te vreten,maar ik vind het zelf wel relaxed en luxe.
ik vind het wel ouderwets,maar dat hoeft niet negatief te zijn.ik vind het hartstikke leuk.en niet over de rug van man,want die vindt het ook prima zo.
ik voel me ook niet afhankelijk ofzo.zonder mijn bijdrage hier thuis stort de boel hier ook in,dus man is evengoed afhankelijk van mij.
ik maak me ook niet druk om wel of geen begrip ervoor.daar heb ik geen boodschap aan.mijn man en ik zijn er gelukkig mee zo.
wel volg ik een thuisstudie om mn diploma op te krikken voor later en ook wat anders om handen te hebben dan moederen en mantelzorgen.
ik heb een luizeleventje omdat ik niet hoef te werken (dankzij hem) en mn man heeft een luizeleventje omdat hij zoveel kan werken als hij zelf wil en daarnaast niks hoeft (dankzij mij). dat is evengoed teamwork.
En waarom ging jouw salaris op aan opvang en autokosten? Betaalde je man daar dan niet aan mee?
En je man is niet afhankelijk van jou, want als jij wegvalt huurt hij zo een huishoudster in. Je houdt jezelf voor de gek.
maandag 24 juli 2017 om 14:50
ik werkte gewoon,30 uur per week .toen er kinderen kwamen werd dat minder omdat ik graag voor de kinderen wilde zorgen.humanista schreef: ↑24-07-2017 14:27Was jij geen harde werker toen je je man leerde kennen dan?
En waarom ging jouw salaris op aan opvang en autokosten? Betaalde je man daar dan niet aan mee?
En je man is niet afhankelijk van jou, want als jij wegvalt huurt hij zo een huishoudster in. Je houdt jezelf voor de gek.
mijn man werk(te) 80 uur,en wilde dus liever niet minderen.zijn zaak is zijn droom en zijn leven,en moeilijk te combineren met een gezin als hij daarin niet gesteund wordt door een partner.
of de auto en opvang betaald worden van mijn loon of het zijne is natuurlijk om het even,we leven samen en alles gaat op een hoop.ik bedoel natuurlijk dat die kosten gelijk waren aan mijn inkomsten.
tuurlijk ben ik vervangbaar door een huishoudster en nanny,maar daar is hij dan toch ook afhankelijk van .
maandag 24 juli 2017 om 15:02
maandag 24 juli 2017 om 15:17
zaterdag 29 juli 2017 om 19:11
Leven en laten leven.
Ieder huishouden = anders.
Eeuwige discussie/gezeur.
Ik werd hier ook aangekeken op het feit dat ik parttime werkt. Manlief werkt full-time.
Nou en? Bij ons werkt dat beste.
Geen aanvullende uitkering nodig.
Kan het prima redden.
Ieder huishouden = anders.
Eeuwige discussie/gezeur.
Ik werd hier ook aangekeken op het feit dat ik parttime werkt. Manlief werkt full-time.
Nou en? Bij ons werkt dat beste.
Geen aanvullende uitkering nodig.
Kan het prima redden.
Autopsies tonen onomstotelijk de injectieschade aan.
maandag 7 augustus 2017 om 14:20
Hoe erg het ook klinkt, mijn werk of andere banen heb ik bijna nooit echt leuk gevonden.
Keek altijd naar de klok hoelang de werkdag zou duren.
Vond het meestal echt zo niet fijn.
Verlangde er constant naar om naar huis of weg te gaan.
Er zijn wel banen die ik ontzettend leuk vond toen in de twintig was, dat was een grote populaire horecaaangelegenheid, was er zo ingerold en werkte er meer dan 12 jaar
Toen ik in de dertig was wilde ik een 'serieuze' baan en ben toen bij een Klantenservice afdeling begonnen na een korte cursus.
Had wel al een opleiding in de zorg van vroeger maar had daarin ervaren dat ik niet goed kon omgaan met de patiënten mbt het verdriet en de angst die ik ervoer wat er met hen zou gebeuren.
Stond dan huilend hyoerventiletend op de toilet.
De klantenservice was eigenlijk ook zeer saai en vond het nutteloos in de zin van het product waar het om draaide.
Heb het toen wel een paar jaar vol gehouden met een wisseling van bedrijf wat ik balen vond.
Uiteindelijk na een opfriscursus ben ik weer de zorg in gegaan, ging vol goede moed en zelfvertrouwen aan de slag.
Mensen helpen en een zorgzame instelling is een sterke kant en wilde nuttig zijn.
Gelijk ging het weer mis.
Heb naast dit ook altijd met welke baan dan ook een ontzettende grote faalangst.
Telkens ben ik bang dat ik iets verkeerd doe, dom overkom en zeker als ik merk dat anderen het veel sneller oppikken.
Dit wil dan ook tot ziekmelden lijden.
Ik durf dan gewoonweg niet naar het werk en lig werkelijk de hele nacht klaarwakker, dit heb ik ook bij de banen gehad waar ik al langer werkte dus wakker liggen etc
Uit onzekerheid, faalangst en angsten ben ik toen als koffiedame bij ouderen in de huiskamer aldaar gaan werken.
Eigenlijk ben ik hoger opgeleid maar bij deze baan hoefde ik niet echt veel na denken of presteren.
De tijden waren ook flexibel.
Uiteindelijk kwam ik thuis te zitten na een burnout die te maken had met een paniek stoornis en omdat ik als koffie dame werd ingezet op een andere locatie waar ik weer faalansten kreeg en niet durfte...
Nu ik dit zo schrijf zou ik wel willen werken maar het gaat steeds mis.
Moet zeggen dat toen ik een jaar of 16 was van school ben gestuurd, had geen diploma en in die tijd was er geen andere school, jaren 80.
Ben toen in fabrieken gaan werken via het uitzendbureau voor ik bij die horecaangelegenheid aan de slag ging.
Fabriekswerk deed ik een aantal jaar dus, soms zat er een leuker baantje bij zoals een winkel maar daar begon de faalangst toen ik codes en kassa werk moest doen, niet dat het moeilijk was maar de eerste dagen is alles nieuw
Heb dus kortom geen hoge of goed gekozen opleiding,
Ik zit nu thuis en dat vind of vond ik erg fijn.
Ben inmiddels goed op weg uit de put.
Hoe langer ik nu nadenk al schrijvende hoe meer ik toch denk aan weer aan het werk te gaan.
Echter naar mijn opleiding in de zorg wil of kan ik niet terug maar heb geen enkele andere opleiding en loop ik aardig achter op het gebied van automatisering, computers en dergelijke.
Huisvrouw zijn vind ik enerzijds heerlijk maar ik voel mij schuldig naar familie en iedereen.
Mijn oudershebben mij niet zo opgevoed zij en mijn broers en zussen zijn keiharde werkers, allen hoog opgeleid.
Keek altijd naar de klok hoelang de werkdag zou duren.
Vond het meestal echt zo niet fijn.
Verlangde er constant naar om naar huis of weg te gaan.
Er zijn wel banen die ik ontzettend leuk vond toen in de twintig was, dat was een grote populaire horecaaangelegenheid, was er zo ingerold en werkte er meer dan 12 jaar
Toen ik in de dertig was wilde ik een 'serieuze' baan en ben toen bij een Klantenservice afdeling begonnen na een korte cursus.
Had wel al een opleiding in de zorg van vroeger maar had daarin ervaren dat ik niet goed kon omgaan met de patiënten mbt het verdriet en de angst die ik ervoer wat er met hen zou gebeuren.
Stond dan huilend hyoerventiletend op de toilet.
De klantenservice was eigenlijk ook zeer saai en vond het nutteloos in de zin van het product waar het om draaide.
Heb het toen wel een paar jaar vol gehouden met een wisseling van bedrijf wat ik balen vond.
Uiteindelijk na een opfriscursus ben ik weer de zorg in gegaan, ging vol goede moed en zelfvertrouwen aan de slag.
Mensen helpen en een zorgzame instelling is een sterke kant en wilde nuttig zijn.
Gelijk ging het weer mis.
Heb naast dit ook altijd met welke baan dan ook een ontzettende grote faalangst.
Telkens ben ik bang dat ik iets verkeerd doe, dom overkom en zeker als ik merk dat anderen het veel sneller oppikken.
Dit wil dan ook tot ziekmelden lijden.
Ik durf dan gewoonweg niet naar het werk en lig werkelijk de hele nacht klaarwakker, dit heb ik ook bij de banen gehad waar ik al langer werkte dus wakker liggen etc
Uit onzekerheid, faalangst en angsten ben ik toen als koffiedame bij ouderen in de huiskamer aldaar gaan werken.
Eigenlijk ben ik hoger opgeleid maar bij deze baan hoefde ik niet echt veel na denken of presteren.
De tijden waren ook flexibel.
Uiteindelijk kwam ik thuis te zitten na een burnout die te maken had met een paniek stoornis en omdat ik als koffie dame werd ingezet op een andere locatie waar ik weer faalansten kreeg en niet durfte...
Nu ik dit zo schrijf zou ik wel willen werken maar het gaat steeds mis.
Moet zeggen dat toen ik een jaar of 16 was van school ben gestuurd, had geen diploma en in die tijd was er geen andere school, jaren 80.
Ben toen in fabrieken gaan werken via het uitzendbureau voor ik bij die horecaangelegenheid aan de slag ging.
Fabriekswerk deed ik een aantal jaar dus, soms zat er een leuker baantje bij zoals een winkel maar daar begon de faalangst toen ik codes en kassa werk moest doen, niet dat het moeilijk was maar de eerste dagen is alles nieuw
Heb dus kortom geen hoge of goed gekozen opleiding,
Ik zit nu thuis en dat vind of vond ik erg fijn.
Ben inmiddels goed op weg uit de put.
Hoe langer ik nu nadenk al schrijvende hoe meer ik toch denk aan weer aan het werk te gaan.
Echter naar mijn opleiding in de zorg wil of kan ik niet terug maar heb geen enkele andere opleiding en loop ik aardig achter op het gebied van automatisering, computers en dergelijke.
Huisvrouw zijn vind ik enerzijds heerlijk maar ik voel mij schuldig naar familie en iedereen.
Mijn oudershebben mij niet zo opgevoed zij en mijn broers en zussen zijn keiharde werkers, allen hoog opgeleid.
anoniem_290325 wijzigde dit bericht op 07-08-2017 15:34
2.34% gewijzigd
maandag 7 augustus 2017 om 14:49
Als een vrouw het waagt om meer dan 32 uur te werken, dan wordt gezegd "maar waarom neem je dan kinderen" en "Je mist zoveel" en weet ik niet wat. Maar voor een/jouw man is dat dus normaal. Die kan rustig zeggen "oké, wel kinderen, maar ik zorg er niet voor"clueless17 schreef: ↑24-07-2017 15:02vind jij.ieder zn ding,gelukkig (voor mijn man).
natuurlijk zorgt hij wel voor ze,alleen op een andere manier.
Iets in jouw verhaal maakte mij gelijk duidelijk waarom bij ons de zaken wél verdeeld zijn. 'Het huishouden doen voor een heel gezin was ook niet zijn ding'. Uhuh.. een huishouden doen voor een heel gezin is ook zéker niet mijn ding. Daarom werken en zorgen man en ik allebei, zodat we niet het héle huishouden hoeven te doen, maar slechts een gedeelte
Later is nu
maandag 7 augustus 2017 om 14:57
Misschien vindt Clueless het wel helemaal niet erg om het hele huishouden en het meeste met de kinderen te doen. Ik heb dat ook, ik werk nu 20 uur en doe alles in huis (man werkt +/- 60 uur) en dat doe ik veel liever dan een dag meer per week werken en dan allebei de helft van het huishouden. Ik vind schoonmaken en opruimen totaal niet erg, van fulltime werken daarentegen word ik niet vrolijk. Prima dan toch?Dreamer schreef: ↑07-08-2017 14:49Als een vrouw het waagt om meer dan 32 uur te werken, dan wordt gezegd "maar waarom neem je dan kinderen" en "Je mist zoveel" en weet ik niet wat. Maar voor een/jouw man is dat dus normaal. Die kan rustig zeggen "oké, wel kinderen, maar ik zorg er niet voor"
Iets in jouw verhaal maakte mij gelijk duidelijk waarom bij ons de zaken wél verdeeld zijn. 'Het huishouden doen voor een heel gezin was ook niet zijn ding'. Uhuh.. een huishouden doen voor een heel gezin is ook zéker niet mijn ding. Daarom werken en zorgen man en ik allebei, zodat we niet het héle huishouden hoeven te doen, maar slechts een gedeelte
Dat het bij jou anders is dan bij Clueless, wil niet zeggen dat het bij jullie beter is.
maandag 7 augustus 2017 om 15:06
Ik zeg dat toch ook niet?pamelacourson schreef: ↑07-08-2017 14:57Misschien vindt Clueless het wel helemaal niet erg om het hele huishouden en het meeste met de kinderen te doen. Ik heb dat ook, ik werk nu 20 uur en doe alles in huis (man werkt +/- 60 uur) en dat doe ik veel liever dan een dag meer per week werken en dan allebei de helft van het huishouden. Ik vind schoonmaken en opruimen totaal niet erg, van fulltime werken daarentegen word ik niet vrolijk. Prima dan toch?
Dat het bij jou anders is dan bij Clueless, wil niet zeggen dat het bij jullie beter is.
Ik zeg dat IK dat niet zo kunnen, net als de man van Clueless
Later is nu
maandag 7 augustus 2017 om 15:24
Er zitten naar verhouding gewoon beduidend meer vrouwen in een uitkering dan mannen hoor. Dat betekent dat een kleiner percentage vrouwen de eigen broek op kan houden als dat nodig is.
Best als stellen deze afspraken onderling maken, maar kiezen voor huisvrouw zijn is gewoon geen emancipatie. Dat betekent namelijk niet dat je je eigen keuze maakt om afhankelijk te zijn, emancipatie betekent "het streven naar en de ontwikkeling van gelijke rechten en zelfstandigheid." En die vlieger gaat gewoon niet op als je huisvrouw bent, je bént niet zelfstandig, je bent volledig afhankelijk van het inkomen van je partner.
maandag 7 augustus 2017 om 15:28
Eens. En je hoeft niet eens een superbaan te hebben van 40 uur per week met 4000 euro netto per maand. Ik werk parttime en kan mezelf redden met mijn (niet heel hoge) salaris als dat nodig zou zijn. En in ieder geval heb ik dan recente werkervaring en zou ik een baan kunnen zoeken voor meer uren. Als je er lang uit bent, is die kans heel klein.spuit_111 schreef: ↑07-08-2017 15:24Er zitten naar verhouding gewoon beduidend meer vrouwen in een uitkering dan mannen hoor. Dat betekent dat een kleiner percentage vrouwen de eigen broek op kan houden als dat nodig is.
Best als stellen deze afspraken onderling maken, maar kiezen voor huisvrouw zijn is gewoon geen emancipatie. Dat betekent namelijk niet dat je je eigen keuze maakt om afhankelijk te zijn, emancipatie betekent "het streven naar en de ontwikkeling van gelijke rechten en zelfstandigheid." En die vlieger gaat gewoon niet op als je huisvrouw bent, je bént niet zelfstandig, je bent volledig afhankelijk van het inkomen van je partner.