Huisvrouw

fashionvictim schreef: ↑

13-08-2017 12:31

ik vraag me af of de huisvrouwen op het moment dat ze bespraken dat ze thuis wilden blijven ook met hun partners de partneralimentatie als gevolg van die keuze hebben besproken?

Dat vraag ik omdat als je scheidingstopics leest mannen vaak heel verontwaardigd zijn over het bedrag dat ze aan alimentatie moeten betalen en ik ben benieuwd of je dat soort dingen als stel dan ook doorrekent.

Ik besef me heel goed dat mijn man zichzelf in een minder goede positie heeft gesteld om meer voor onze zoon te kunnen zorgen, en ik zou een 50/50 verdeling van alles wat we samen hebben opgebouwd plus partneralimentatie heel redelijk vinden.

Athen1 schreef: ↑

13-08-2017 13:13

Nee, voor mijn gederfde inkomsten zijn we niet verzekerd. Ik heb trouwens een aanvullend pensioenplan gehad, had ik al voor ik mijn man kende. Maar die heb ik vrijgemaakt omdat we andere constructies hebben bedacht. Niets is helemaal gedekt natuurlijk, ik zal er sowieso veel op achteruitgaan bij een scheiding. Maar ik neem dat risico erbij. En mijn man het risico dat hij mij PA moet betalen. Ik zou van een laag inkomen kunnen rondkomen, dus ga er vanuit dat die PA niet lang zal zijn.

Dat vind ik dan weer heel gek. Waarom zou je in godsnaam bij voorbaat al bepalen dat je van een laag inkomen zou rondkomen en maar kort PA zal ontvangen, als je nu zoveel opoffert voor je man? Als je recht hebt op 12 jaar en recht hebt op een bepaald bedrag zou je toch wel gek zijn als je vrijwillig korter en minder gaat ontvangen?

Als je in de basis vindt dat je geen recht op die PA zou hebben of vindt dat je dan profiteert van je ex ofzo, dan moet je NU andere keuzes maken. Maar zolang je NU vindt dat die keuze het beste is voor je gezin en financieel het verstandigst is, is de logische consequentie daarvan dat je gewoon recht hebt op 12 jaar PA en gewoon conform de tremanormen.

Andersom schreef: ↑

13-08-2017 13:05

.
Advies van de bank wantrouw ik altijd een beetje, hun advies is er meestal op gebaseerd daar een product mee te verkopen en daar zelf ook nog iets aan te verdienen. Zelfs als je alles heel goed voor elkaar hebt, wil een bank je in een adviesgesprek altijd iets verkopen. De medewerker moet immers zijn targets halen.

(Ik werkte bij een bank en ik kon het niet. Ik kon mensen niet nog iets aansmeren dat ze eigenlijk helemaal niet nodig hadden, maar wat ik nodig moest verkopen om mijn targets en inkomen zeker te stellen.)

Heb je helemaal gelijk in. Hun doel is om producten te verkopen. Maar die producten hebben we ook nodig, en ze hebben wel verstand van zaken over hun producten.

Andersom schreef: ↑

13-08-2017 13:13

.
In veel gevallen wel, maar in andere gevallen niet. Misschien dat er meer overheidsbemoeienis zou moeten komen voor stellen die kiezen voor het kostwinnersmodel. Dat die stellen verplicht worden een en ander vast te stellen en vast te leggen voor als de relatie mis zou lopen.

Ik snap wat je bedoelt, maar ik vind dat wel erg ver gaan qua overheidsbemoeienis. Bovendien roepen al die stellen dat het zo'n bewuste keuze is, dus dan weten ze sowieso wat de consequentie is, toch? Ik denk dat jouw idee alsnog veel meer risico met zich meebrengt dan de wet zoals ie nu is. Dus ik ben gewoon voor handhaven van partneralimentatie .

Athen1 schreef: ↑

13-08-2017 13:18

Heb je helemaal gelijk in. Hun doel is om producten te verkopen. Maar die producten hebben we ook nodig, en ze hebben wel verstand van zaken over hun producten.

.
Banken geven je graag het gevoel dat je hun producten nodig hebt. Natuurlijk hebben ze verstand over hun eigen producten, maar ze zullen je nooit adviseren het product van de concurrent aan te schaffen ook als dat voor jou persoonlijk heel veel meer geschikt is. Vandaar dat wantrouwen.

Hier opgegroeid in een gezin met een traditionele rolverdeling. Moeder bleef thuis, na het krijgen van eerste kind ( ik). Nadat mijn broertje en zusje naar de basisschool gingen ( toen was ik 9), is ze weer begonnen met werken. Ze had het grote geluk dat dat eind jaren 90 was en het onderwijs toen in onze regio dringend om leerkrachten zat te springen. Ze kon zo weer instromen.
Mijn moeder was in de beginjaren van hun huwelijk de kostwinner, toen studeerde mijn vader nog.

Mijn vader had in de loop van die jaren ( toen moeder thuis bleef bij ons) al een behoorlijke carrière opgebouwd, vloog de hele wereld over en was vaker van huis dan dat hij thuis was. Een gezamenlijke keuze, zowel het thuisblijven van mijn moeder, als de carrière ( en dan heb ik over een functie in de raad van bestuur van een multinational) van mijn vader. Zonder elkaar had geen van beiden dit kunnen doen. Daar is mijn vader ook altijd erg duidelijk in, mijn moeder is zijn ( en onze) rots in de branding.

Dat was ook de reden voor mijn ouders, om hun GvG om te zetten, naar huwelijkse voorwaarden. Een duidelijke verdeling van spaargeld, pensioen en overige regelingen. Want, had mijn vader betaalde hulp moeten inschakelen voor alles wat mijn moeder nu heeft gedaan, dan was hij een kapitaal kwijt geweest. Een compensatie daarin is wel het minste wat vastgelegd diende te worden. Ieder jaar hebben ze een gesprek met de notaris en financieel adviseur om mogelijke wijzigingen aan te brengen.

Mochten mijn ouders nu scheiden ( moeder heeft sinds enkele jaren haar baan weer opgezegd, ze ging behoorlijk over haar limiet tijdens haar laatste jaren in het onderwijs), dan kan zij een fijn leven blijven leiden en hetzelfde geldt voor mijn vader.
Niet dat ik dit zie gebeuren, maar voor elkaar zorgen tijdens een huwelijk, moet in dit geval ( vind ik) ook doorgezet worden na een huwelijk. Beiden hebben hun steentje meer dan bijgedragen aan ons gezin, mijn vader aan de financiële kant, mijn moeder op alle overige gebieden.
Overigens heeft mijn moeder best een leuk pensioen voor zichzelf opgebouwd, wat dat betreft zat ze precies in de goede tijd in het onderwijs.

Zelf ben ik nu 35 weken zwanger van ons eerste kind en man en ik gaan voor een totaal andere verdeling. Beiden gaan we 4 dagen werken, nemen we 1 dag ouderschapsverlof op ( beiden blijven fulltime werken op papier, in de werkelijkheid 32 uur).
Man is heel duidelijk geweest over zijn visie en zijn rol in een gezin. Hij wil ook graag een dag zorgen. En dat is zijn goed recht.
Ik gun het mijn kind, een dag alleen met haar vader te zijn. Ik gun het mijn man, een dag alleen met haar te zijn.

Zelf heb ik echt wel e.e.a. gemist, zeker tijdens mijn pubertijd, op het gebied van vader-dochter. Ik kan me geen betere vader voorstellen, maar heel soms vind ik het wel jammer dat hij zoveel gemist heeft van mijn leven op dat moment. Het snappen van wat mijn moeder allemaal wel snapt/begrijpt, zit er dan ook niet altijd in en hij moest altijd acclimatiseren als we op vakantie gingen met z'n allen. Daar waar voor mijn moeder ons gedrag heel normaal was, moest hij heel erg wennen aan drie kinderen, 3 volledige weken om zich heen in een kleinere accommodatie dan thuis

Wat dat betreft een totaal andere insteek dan mijn ouders. Overigens heb ik een geweldige jeugd gehad verder en neem ik beiden helemaal niets kwalijk. Zij deden wat voor hen het beste voelde, wij doen het op de manier die voor ons nu het beste voelt.

fashionvictim schreef: ↑

13-08-2017 13:21

Ik snap wat je bedoelt, maar ik vind dat wel erg ver gaan qua overheidsbemoeienis. Bovendien roepen al die stellen dat het zo'n bewuste keuze is, dus dan weten ze sowieso wat de consequentie is, toch? Ik denk dat jouw idee alsnog veel meer risico met zich meebrengt dan de wet zoals ie nu is. Dus ik ben gewoon voor handhaven van partneralimentatie .

.
Dat zou ik hopen, maar als ik hier lees dan weet ik gewoon zeker dat ze zich vaker niet van de consequenties bewust zijn dan wel. (ik ben hier niet zo nieuw als mijn nick doet vermoeden, dus gaat niet alleen over dit topic.)

Handhaven van de wet lijkt mij vooralsnog de beste optie, maar ken helaas ook gevallen waarin die wet heel erg misbruikt is. Waarvan een in het buitenland dus dat telt niet mee, maar geeft wel aan welke mazen er nog in de wet bij ons kunnen zitten.

fashionvictim schreef: ↑

13-08-2017 13:18

Dat vind ik dan weer heel gek. Waarom zou je in godsnaam bij voorbaat al bepalen dat je van een laag inkomen zou rondkomen en maar kort PA zal ontvangen, als je nu zoveel opoffert voor je man? Als je recht hebt op 12 jaar en recht hebt op een bepaald bedrag zou je toch wel gek zijn als je vrijwillig korter en minder gaat ontvangen?

Als je in de basis vindt dat je geen recht op die PA zou hebben of vindt dat je dan profiteert van je ex ofzo, dan moet je NU andere keuzes maken. Maar zolang je NU vindt dat die keuze het beste is voor je gezin en financieel het verstandigst is, is de logische consequentie daarvan dat je gewoon recht hebt op 12 jaar PA en gewoon conform de tremanormen.

Misschien wel ja. Ik denk dat dan het gevoel van te moeten voorzien van je levensonderhoud er wel is. Op een of andere manier stel ik ons bij een eventuele scheiding ook niet voor met schoolgaande kinderen en mijzelf ook niet nodig als "thuis voor het gezin". Dus wel ingedekt, maar niet helemaal goed over nagedacht. Het is ook een moeilijk te bevatten iets maar je ook niet teveel over na wil denken.
Net als het regelen wat er met de kinderen zal gebeuren bij evt overlijden van ouders. Afschuwelijk. Je wil het regelen, maar er echt bij stilstaan wil je ook weer niet.

Andersom schreef: ↑

13-08-2017 13:22

.
Banken geven je graag het gevoel dat je hun producten nodig hebt. Natuurlijk hebben ze verstand over hun eigen producten, maar ze zullen je nooit adviseren het product van de concurrent aan te schaffen ook als dat voor jou persoonlijk heel veel meer geschikt is. Vandaar dat wantrouwen.

Is zeker waar.

Mevrouw75 schreef: ↑

13-08-2017 13:11

Ik vraag me door mijn persoonlijke geschiedenis echt af of dat zo gaat. Mijn moeder is door een gescheiden moeder, die te trots voor 'de steun' was, grootgebracht (jaren 50) en is zelf uiteindelijk door vanalles en nog wat gestopt met werken en ik, die vanaf haar 5e door een theeschenkende moeder is grootgebracht vind het mentaal weer erg moeilijk om minder dan 4 dagen te gaan werken.

Misschien niet door persoonlijke geschiedenis, maar wel als kinderen opgroeien en ze zien dat bij vriendjes er ook een werk/opvoed/huishouding verdeling bestaat op gelijk verdeelde basis.

Ik zag in ieder geval dat mijn moeder een uitzondering was. Maar ik zag ook een buurvrouw die mishandeld werd en "vast" in haar huwelijk zat omdat ze zelf geen inkomen had. Ik zag ook een stel wat alleen maar ruzie had en ook daar ging men niet scheiden, want ja...Dan zit vrouw met kinderen drie hoog achter met een uitkering. Dat eeuwige geruzie is vele male schadelijker maar dat wordt even buiten beschouwing gelaten. Dus blijf je maar in je huwelijk vast zitten. Doordat mijn moeder gewoon een goed inkomen had kon ze makkelijker scheiden omdat er geen armoedeval zou komen. Dus er veranderde weinig voor de kinderen. Behalve een vader die elders ging wonen.

Het is nooit alleen de rolpatronen die je vanuit thuis hebt meegemaakt, maar alle rolpatronen die een kind ziet, en de gevolgen daarvan, waar je later je keuze op baseert.

Blondie456 schreef: ↑

13-08-2017 10:16

Dat hebben wij ook gedaan. Zoals ik al eerder schreef , wij zouden veel minder geld hebben gehad als wij beiden waren blijven werken.

Bij ons, en ik denk ikn heel veel meerdere gevallen ook.
En daarbij: als je ervoor kiest om huisvrouw te zijn hoeft dit niet te betekenen dat je je niet ontwikkeld en je nooit meer ga werken. Persoonlijk ben ik zeker nog wel van plan om te gaan werken.

summerheat schreef: ↑

13-08-2017 13:33

Misschien niet door persoonlijke geschiedenis, maar wel als kinderen opgroeien en ze zien dat bij vriendjes er ook een werk/opvoed/huishouding verdeling bestaat op gelijk verdeelde basis.

Ik zag in ieder geval dat mijn moeder een uitzondering was. Maar ik zag ook een buurvrouw die mishandeld werd en "vast" in haar huwelijk zat omdat ze zelf geen inkomen had. Ik zag ook een stel wat alleen maar ruzie had en ook daar ging men niet scheiden, want ja...Dan zit vrouw met kinderen drie hoog achter met een uitkering. Dat eeuwige geruzie is vele male schadelijker maar dat wordt even buiten beschouwing gelaten. Dus blijf je maar in je huwelijk vast zitten. Doordat mijn moeder gewoon een goed inkomen had kon ze makkelijker scheiden omdat er geen armoedeval zou komen. Dus er veranderde weinig voor de kinderen. Behalve een vader die elders ging wonen.

Het is nooit alleen de rolpatronen die je vanuit thuis hebt meegemaakt, maar alle rolpatronen die een kind ziet, en de gevolgen daarvan, waar je later je keuze op baseert.

.
Ik denk wel dat de rolpatronen van thuis onbewust de grootste invloed hebben. Als ze als prettig zijn ervaren kies je misschien juist dezelfde verdeling. Zijn ze niet als prettig ervaren kies je juist een andere.

Pas op dat moment komen al die andere mogelijkheden, lijkt mij.

Paarsebloem schreef: ↑

12-08-2017 09:38

Toch vind ik verhalen van mensen die werken interessanter dan verhalen over het schoonmaken van vettige jaloezien.

Verder ken ik niemand die geen enkele voldoening uit hun werk haalt. Met nikszeggende collega's valt het vaak ook wel mee, want er zitten nu eenmaal geen mensen bij die enkel nikszeggend thuis rondhangen aangezien ze ook allemaal werken.

En ik heb altijd nog meer respect voor mensen met het meest slechtbetaalde rotbaantje, dan voor mensen die zelf helemaal geen dag in de week geld willen verdienen (met uitzondering van mensen die er niks aan kunnen doen of zware zorg voor iemand hebben bv).

Ik heb ook heel veel respect voor mensen met een slechtbetaald rotbaantje. Dat was mijn punt helemaal niet. Ik verdedig de stelling dat mensen met een oninteressante baan niet meer of leukere gespreksstof hebben dan iemand die niet werkt. Iemand die niet werkt kan wel/ook politieke interesse hebben, ook voor kunst en cultuur, of voor biologie of whatever.Nogmaals: ik heb jaren op het gemeentehuis gewerkt en heb zelden zo'n oninspirerend stelletje bij elkaar gezien. De gespreksstof kwam niet verder dan het koekje bij de koffie en wat roddels. En nu niet zeggen dat er ook interessantere banen zijn want dat weet ik ook wel. Maar daarover vertellen is vaak alleen leuk voor vakgenoten en minder voor buitenstaanders.

Met het risico dat ik er weer 1 krijg: de ban van 24 uur vond ik onterecht. Ik speelde niet op de man. Ik probeerde een argument te weerleggen. Misschien zijn mijn bewoordingen wat recht door zee, in tegenstelling tot de vele (bedekte) stoten onder de gordel en steken onder water die hier door sommigen gegeven worden was dat voor de mods blijkbaar een zwaardere overtreding. Jammer.

Ik vind de discussie geen discussie meer. Mensen zijn bezig zichzelf te verdedigen, anderen en vooral de argumenten van anderen belachelijk te maken (op een paar uitzonderingen na). en vooral te veroordelen....heel hard te veroordelen. Waar iemand dat recht vandaan denkt te halen is me een raadsel. En daar was het mij van begin af aan om te doen. Ik ben geen fulltime huisvrouw, maar stoor me enorm aan het naar beneden halen, schuldgevoel aanpraten en belachelijk maken van degenen die daar wel voor kiezen Als er ergens een voorbeeld van gegeven wordt, wordt dit in een reactie direct enorm uit zijn verband getrokken, uitvergroot en oneigenlijk gebruikt.

Ik hang mijn bijdrage nu echt aan de wilgen. Veel plezier allemaal nog met dit welles/nietes spelletje.

herfstappeltaart schreef: ↑

13-08-2017 16:05

Ik heb ook heel veel respect voor mensen met een slechtbetaald rotbaantje. Dat was mijn punt helemaal niet. Ik verdedig de stelling dat mensen met een oninteressante baan niet meer of leukere gespreksstof hebben dan iemand die niet werkt. Iemand die niet werkt kan wel/ook politieke interesse hebben, ook voor kunst en cultuur, of voor biologie of whatever.Nogmaals: ik heb jaren op het gemeentehuis gewerkt en heb zelden zo'n oninspirerend stelletje bij elkaar gezien. De gespreksstof kwam niet verder dan het koekje bij de koffie en wat roddels. En nu niet zeggen dat er ook interessantere banen zijn want dat weet ik ook wel. Maar daarover vertellen is vaak alleen leuk voor vakgenoten en minder voor buitenstaanders.

Met het risico dat ik er weer 1 krijg: de ban van 24 uur vond ik onterecht. Ik speelde niet op de man. Ik probeerde een argument te weerleggen. Misschien zijn mijn bewoordingen wat recht door zee, in tegenstelling tot de vele (bedekte) stoten onder de gordel en steken onder water die hier door sommigen gegeven worden was dat voor de mods blijkbaar een zwaardere overtreding. Jammer.

Ik vind de discussie geen discussie meer. Mensen zijn bezig zichzelf te verdedigen, anderen en vooral de argumenten van anderen belachelijk te maken (op een paar uitzonderingen na). en vooral te veroordelen....heel hard te veroordelen. Waar iemand dat recht vandaan denkt te halen is me een raadsel. En daar was het mij van begin af aan om te doen. Ik ben geen fulltime huisvrouw, maar stoor me enorm aan het naar beneden halen, schuldgevoel aanpraten en belachelijk maken van degenen die daar wel voor kiezen Als er ergens een voorbeeld van gegeven wordt, wordt dit in een reactie direct enorm uit zijn verband getrokken, uitvergroot en oneigenlijk gebruikt.

Ik hang mijn bijdrage nu echt aan de wilgen. Veel plezier allemaal nog met dit welles/nietes spelletje.

Amen. Het gaat niet meer om een gelijkwaardig uitwisselen van argumenten, maar om het vooral maar bewijzen dat iemand die kiest voor een bestaan als huisvrouw (of huisman) per definitie minderwaardig is aan iemand die elke dag op kantoor zit...

herfstappeltaart schreef: ↑

13-08-2017 16:05

Ik heb ook heel veel respect voor mensen met een slechtbetaald rotbaantje. Dat was mijn punt helemaal niet. Ik verdedig de stelling dat mensen met een oninteressante baan niet meer of leukere gespreksstof hebben dan iemand die niet werkt. Iemand die niet werkt kan wel/ook politieke interesse hebben, ook voor kunst en cultuur, of voor biologie of whatever.Nogmaals: ik heb jaren op het gemeentehuis gewerkt en heb zelden zo'n oninspirerend stelletje bij elkaar gezien. De gespreksstof kwam niet verder dan het koekje bij de koffie en wat roddels. En nu niet zeggen dat er ook interessantere banen zijn want dat weet ik ook wel. Maar daarover vertellen is vaak alleen leuk voor vakgenoten en minder voor buitenstaanders.

Met het risico dat ik er weer 1 krijg: de ban van 24 uur vond ik onterecht. Ik speelde niet op de man. Ik probeerde een argument te weerleggen. Misschien zijn mijn bewoordingen wat recht door zee, in tegenstelling tot de vele (bedekte) stoten onder de gordel en steken onder water die hier door sommigen gegeven worden was dat voor de mods blijkbaar een zwaardere overtreding. Jammer.

Ik vind de discussie geen discussie meer. Mensen zijn bezig zichzelf te verdedigen, anderen en vooral de argumenten van anderen belachelijk te maken (op een paar uitzonderingen na). en vooral te veroordelen....heel hard te veroordelen. Waar iemand dat recht vandaan denkt te halen is me een raadsel. En daar was het mij van begin af aan om te doen. Ik ben geen fulltime huisvrouw, maar stoor me enorm aan het naar beneden halen, schuldgevoel aanpraten en belachelijk maken van degenen die daar wel voor kiezen Als er ergens een voorbeeld van gegeven wordt, wordt dit in een reactie direct enorm uit zijn verband getrokken, uitvergroot en oneigenlijk gebruikt.

Ik hang mijn bijdrage nu echt aan de wilgen. Veel plezier allemaal nog met dit welles/nietes spelletje.

.
Dat gebeurt wederzijds. Ook over werkenden worden de voorbeelden uit zijn verband gerukt, uitvergroot en oneigenlijk gebruikt.

Ik gun iedereen zijn eigen keus en zal er in het echt niemand op aanspreken als hij anders kiest dan ik zou doen. Maar binnen de discussie vind ik het een slechte keus op alle fronten. Dan kijk ik meer naar het grote geheel, naar de gehele samenleving, naar de toekomst (vooral de toekomst zoals die er voor onze kinderen zal uit zien) een naar de invloed van deze keuzes op de emancipatie.

Ik hoop dat over twintig of veertig jaar de keuzes van vrouwen heel anders zijn en dat er dan veel bewuster zal worden gekozen door stellen in hun keuze voor de verdeling van zorg en werk.

Niemand is ook aan mij verantwoording schuldig, maar binnen het grote geheel hoop ik dat vooral vrouwen in de toekomst betere argumenten zullen hebben als ze stoppen met werken en betere afspraken zullen maken met hun partner.

pejeka schreef: ↑

13-08-2017 16:20

Amen. Het gaat niet meer om een gelijkwaardig uitwisselen van argumenten, maar om het vooral maar bewijzen dat iemand die kiest voor een bestaan als huisvrouw (of huisman) per definitie minderwaardig is aan iemand die elke dag op kantoor zit...

.
Dat komt ook deels door jouw bijdragen. Vooral jij maakt altijd de werkende moeders graag belachelijk. Niet gek dat dan de feministen onder ons flink voor zichzelf in de bres gaan springen.

Andersom schreef: ↑

13-08-2017 16:26

.
Dat komt ook deels door jouw bijdragen. Vooral jij maakt altijd de werkende moeders graag belachelijk. Niet gek dat dan de feministen onder ons flink voor zichzelf in de bres gaan springen.

Ik maak niemand belachelijk. Ik stel soms mijn vraagtekens ergens bij, net zo goed als dat anderen dan doen. Ik heb nog nooit echter iemand hier op welke manier of in welke vorm dan ook, "belachelijk" gemaakt. Ik word ook belachelijk gemaakt, trouwens, als je het toch daarover hebt, want verschillende mensen hier vinden het helemaal leuk om mijn naam aan hun mening te koppelen, terwijl ik op dat moment niet aanwezig ben of in de discussie deel neem. Dát vind ik veel onbeleefder. Zou ik zelf nooit doen, een ander noemen in mijn commentaar of reactie. Maar goed, dat schijnt dan weer helemaal goed te zijn.

Ik heb ook niks tegen feminisme, want ik ben helemaal vóór gelijke rechten voor mannen en vrouwen. Vraag me soms stiekem wel af hoe vrouwen zouden reageren als er vanuit mannenkring een soortgelijke, maar omgekeerde beweging zou komen, die erin zou resulteren dat de mannen voortaan thuis blijven terwijl de vrouw gaat werken...

Andersom schreef: ↑

13-08-2017 16:26

.
Dat komt ook deels door jouw bijdragen. Vooral jij maakt altijd de werkende moeders graag belachelijk. Niet gek dat dan de feministen onder ons flink voor zichzelf in de bres gaan springen.

Wat is dit nu weer voor onzin? Ik ben het niet altijd eens met Pejeka, maar dit is echt ontetecht.
Scroll nog maar eens naar het verhaal over de moeder met de hoge onderscheiding.

Edit; laat maar, kom niet uit mijn woorden. Woordenkots.

pejeka schreef: ↑

13-08-2017 16:33

Ik maak niemand belachelijk. Ik stel soms mijn vraagtekens ergens bij, net zo goed als dat anderen dan doen. Ik heb nog nooit echter iemand hier op welke manier of in welke vorm dan ook, "belachelijk" gemaakt. Ik word ook belachelijk gemaakt, trouwens, als je het toch daarover hebt, want verschillende mensen hier vinden het helemaal leuk om mijn naam aan hun mening te koppelen, terwijl ik op dat moment niet aanwezig ben of in de discussie deel neem. Dát vind ik veel onbeleefder. Zou ik zelf nooit doen, een ander noemen in mijn commentaar of reactie. Maar goed, dat schijnt dan weer helemaal goed te zijn.

Ik heb ook niks tegen feminisme, want ik ben helemaal vóór gelijke rechten voor mannen en vrouwen. Vraag me soms stiekem wel af hoe vrouwen zouden reageren als er vanuit mannenkring een soortgelijke, maar omgekeerde beweging zou komen, die erin zou resulteren dat de mannen voortaan thuis blijven terwijl de vrouw gaat werken...

Ik vind ook niet dat je mensen belachelijk maakt.

pejeka schreef: ↑

13-08-2017 16:33

Ik maak niemand belachelijk. Ik stel soms mijn vraagtekens ergens bij, net zo goed als dat anderen dan doen. Ik heb nog nooit echter iemand hier op welke manier of in welke vorm dan ook, "belachelijk" gemaakt. Ik word ook belachelijk gemaakt, trouwens, als je het toch daarover hebt, want verschillende mensen hier vinden het helemaal leuk om mijn naam aan hun mening te koppelen, terwijl ik op dat moment niet aanwezig ben of in de discussie deel neem. Dát vind ik veel onbeleefder. Zou ik zelf nooit doen, een ander noemen in mijn commentaar of reactie. Maar goed, dat schijnt dan weer helemaal goed te zijn.

Ik heb ook niks tegen feminisme, want ik ben helemaal vóór gelijke rechten voor mannen en vrouwen. Vraag me soms stiekem wel af hoe vrouwen zouden reageren als er vanuit mannenkring een soortgelijke, maar omgekeerde beweging zou komen, die erin zou resulteren dat de mannen voortaan thuis blijven terwijl de vrouw gaat werken...

Ik ben het meestal wel met je eens Pejeka, maar in dit geval toch niet helemaal. Ik heb namelijk moeite met vrouwen die jaren of zelfs de rest van hun leven in de bijstand blijven hangen, omdat ze nooit eens verder gedacht hebben dan hun neus lang is en blijkbaar het idee hebben dat het geld vanzelf in hun portemonnee komt. Ik vind dat ook vrouwen wel eens wat meer verantwoordelijkheid mogen nemen waar het hun levensonderhoud betreft. Jezelf helemaal afhankelijk maken van een partner is riskant. Het gaat goed tot je, door omstandigheden gedwongen, zelf voor je inkomen moet zorgen.

De bijstand is een mooie tijdelijke oplossing, een vangnet, maar als je meer dan 20 jaar niet meer gewerkt hebt, dan wordt het al snel een hangmat waar je niet meer uitkomt. Dezelfde hangmat die jij in je posts altijd zo verfoeit. Ik vind dat de samenleving niet op hoeft te draaien voor iemands persoonlijke keuzes. Helaas draait het daar in de praktijk meestal wel op uit.

Dymphnatam schreef: ↑

13-08-2017 16:36

Wat is dit nu weer voor onzin? Ik ben het niet altijd eens met Pejeka, maar dit is echt ontetecht.
Scroll nog maar eens naar het verhaal over de moeder met de hoge onderscheiding.

.
Altijd en eeuwig worden door Pejeka dingen aangehaald als vrouwen met een baan die geen tijd hebben voor een schoon en opgeruimd huis. Die geen tijd hebben voor leuke dingen met de kinderen of het bereiden van gezonde maaltijden.

Dat die vrouwen na hun simpele baantje thuis komen en de ontbijtboel nog moeten opruimen etc etc.
Dat staat voor mij zo ver van de werkelijkheid dat ik me als werkende vrouw belachelijk voel worden gemaakt.

Pientjexxxx schreef: ↑

13-08-2017 16:41

Ik ben het meestal wel met je eens Pejeka, maar in dit geval toch niet helemaal. Ik heb namelijk moeite met vrouwen die jaren of zelfs de rest van hun leven in de bijstand blijven hangen, omdat ze nooit eens verder gedacht hebben dan hun neus lang is en blijkbaar het idee hebben dat het geld vanzelf in hun portemonnee komt. Ik vind dat ook vrouwen wel eens wat meer verantwoordelijkheid mogen nemen waar het hun levensonderhoud betreft. Jezelf helemaal afhankelijk maken van een partner is riskant. Het gaat goed tot je, door omstandigheden gedwongen, zelf voor je inkomen moet zorgen.

De bijstand is een mooie tijdelijke oplossing, een vangnet, maar als je meer dan 20 jaar niet meer gewerkt hebt, dan wordt het al snel een hangmat waar je niet meer uitkomt. Dezelfde hangmat die jij in je posts altijd zo verfoeit. Ik vind dat de samenleving niet op hoeft te draaien voor iemands persoonlijke keuzes. Helaas draait het daar in de praktijk meestal wel op uit.

Ik ben het helemaal met je eens dat zodra je, door omstandigheden gedwongen (bijv. een scheiding) weer op eigen benen moet gaan staan, je alle moeite moet doen dat ook te kunnen. Desnoods door te gaan werken als schoonmaker, of wat dan ook.

Maar zolang er sprake is van een stabiele relatie, vind ik dat de ene keuze net zo waardevol en mogelijk moet zijn als een andere. En eerlijk gezegd vind ik het eerder zorgwekkend dat het "normaal" wordt gevonden dat een relatie eindig is, dan dat er aan wordt gewerkt om een relatie in stand te houden.

Andersom schreef: ↑

13-08-2017 16:56

.
Altijd en eeuwig worden door Pejeka dingen aangehaald als vrouwen met een baan die geen tijd hebben voor een schoon en opgeruimd huis. Die geen tijd hebben voor leuke dingen met de kinderen of het bereiden van gezonde maaltijden.

Dat die vrouwen na hun simpele baantje thuis komen en de ontbijtboel nog moeten opruimen etc etc.
Dat staat voor mij zo ver van de werkelijkheid dat ik me als werkende vrouw belachelijk voel worden gemaakt.

Ik maak je niet belachelijk. Het is gewoon logica. Tijd die je buitenshuis besteedt (in een baan) kun je nou eenmaal niet tegelijkertijd besteden om je woonkamer of slaapkamers een keer een goeie beurt te geven. En als je thuiskomend na je baan de was nog in de machine moet gooien, kan je nou eenmaal niet zorgen dat die gewassen en gestreken in de kast ligt zodra de anderen thuiskomen na hun dag werken/school, dus linksom of rechtsom ben je thuis toch altijd achter de feiten aan aan het rennen. Vroeger bij mij thuis was om 1700 uur echt alles wel al gebeurd, dan hoefde mijn moeder echt niet nog even gauwgauw, als iedereen na een lange dag thuiskwam, met een stofzuiger of zwabber aan de gang, of de was aan zetten, of de rommel opruimen. Huis was aan kant, we dronken nog even een kop koffie met zijn allen in de schone en opgeruimde huiskamer, eten werd opgezet, en het enige dat daarna nog hoefde te gebeuren was de afwas...

pejeka schreef: ↑

13-08-2017 17:00

Tegenwoordig gaan stellen nu eenmaal sneller uit elkaar en is het helaas nog steeds zo een flink aantal vrouwen vervolgens in de bijstand belandt. Die vrouwen hebben lang niet allemaal zin om een schoonmaakbaan op te pakken. Ze vinden dat ze er financieel niet op vooruit gaan (voor het gemak vergeten ze dat de bijstand een noodvoorziening is) of ze willen liever thuis bij de kinderen blijven.