Overig
alle pijlers
Kerstverdriet
woensdag 16 december 2015 om 15:25
Zijn er meer mensen met pijn in hun hart in deze dagen?
Ik ben bijna twee jaar gescheiden en dit is mijn tweede kerst als gescheidene.
Op zich gaat het prima, ik heb nieuwe verkering, dat is heel gezellig en dit jaar is mijn dochter bij mij met kerst.
Toch heeft kerst voor mij aan glans verloren.
Natuurlijk staat er een kerstboom en is het huis versierd.
Tijdens het versieren stond de kerst CD op die ik al jaaaaaren draai bij het optuigen van de boom, want mijn dochter hangt erg aan alles blijven doen zoals het was maar ik voel er helemaal niks meer bij. Ja, een soort verdrietje.
Mijn dochter is helemaal blij en daar gaat het om maar mijn strot zit af en toe dicht, ik mis het 'gezin', word flauw van de kerstliedjes in de supermarkt, de kerstcommercials en ik kan eerlijk gezegd niet wáchten tot het voorbij is.
Geen ramp, de wereld staat in brand en Mark Rutte heeft het ook niet makkelijk, ik weet het maar ik wil even lekker mijn kerstverdietigheid delen.
Klagen mag ook.
Niet ruziën please maar gewoon even lekker vertellen waarom het alleen nu of altijd al niet leuk was of is, kerst.
Wie was ooit ook erg fan en kan de christmas spirit om welke reden dan ook momenteel niet vinden?
Kom maar, kom maar, kom maar.....
Ik ben bijna twee jaar gescheiden en dit is mijn tweede kerst als gescheidene.
Op zich gaat het prima, ik heb nieuwe verkering, dat is heel gezellig en dit jaar is mijn dochter bij mij met kerst.
Toch heeft kerst voor mij aan glans verloren.
Natuurlijk staat er een kerstboom en is het huis versierd.
Tijdens het versieren stond de kerst CD op die ik al jaaaaaren draai bij het optuigen van de boom, want mijn dochter hangt erg aan alles blijven doen zoals het was maar ik voel er helemaal niks meer bij. Ja, een soort verdrietje.
Mijn dochter is helemaal blij en daar gaat het om maar mijn strot zit af en toe dicht, ik mis het 'gezin', word flauw van de kerstliedjes in de supermarkt, de kerstcommercials en ik kan eerlijk gezegd niet wáchten tot het voorbij is.
Geen ramp, de wereld staat in brand en Mark Rutte heeft het ook niet makkelijk, ik weet het maar ik wil even lekker mijn kerstverdietigheid delen.
Klagen mag ook.
Niet ruziën please maar gewoon even lekker vertellen waarom het alleen nu of altijd al niet leuk was of is, kerst.
Wie was ooit ook erg fan en kan de christmas spirit om welke reden dan ook momenteel niet vinden?
Kom maar, kom maar, kom maar.....
zaterdag 26 december 2015 om 07:31
Lieve allemaal, schrijnend hoe er met sommigen wordt omgegaan....
Gisteravond lag ik om 8 uur in bed. Vanochtend kwam ik beneden (man bleef nog even in bed, niet lekker), trof ik een vloerkleed vol met kots van de hond aan. Merry Christmas! Toen ik alles eindelijk had gepoetst gingen de kinderen ruzie maken. Het feestgevoel was toen compleet
. Nu maar ontbijten en straks brunchen met de schoonfamilie, waar ook geen enkele oprechte interesse is in hoe ik me voel. Zin als hangen. Maar we houden de schone schijn maar op en gaan gewoon. Ondertussen denk ik aan mijn lieve moeder en hoop ik dat ze er volgend jaar nog is en dat een lange lijdensweg jaar bespaard blijft. Iedereen sterkte vandaag.
Gisteravond lag ik om 8 uur in bed. Vanochtend kwam ik beneden (man bleef nog even in bed, niet lekker), trof ik een vloerkleed vol met kots van de hond aan. Merry Christmas! Toen ik alles eindelijk had gepoetst gingen de kinderen ruzie maken. Het feestgevoel was toen compleet
. Nu maar ontbijten en straks brunchen met de schoonfamilie, waar ook geen enkele oprechte interesse is in hoe ik me voel. Zin als hangen. Maar we houden de schone schijn maar op en gaan gewoon. Ondertussen denk ik aan mijn lieve moeder en hoop ik dat ze er volgend jaar nog is en dat een lange lijdensweg jaar bespaard blijft. Iedereen sterkte vandaag.
zaterdag 26 december 2015 om 09:43
Nou vandaag is het dan zover. De eerste kerst zonder mijn vader. In augustus overleed hij plotseling. 61 jaar. Zomaar uit het leven gerukt. Geen afscheid kunnen nemen want opeens was daar Het Telefoontje en toen stortte mijn wereld in. Dit alles vond plaats twee maanden na onze bruiloft die hij godzijdank nog mee heeft mogen maken. En sinds begin deze week weet ik dat ik zwanger ben. Een beetje rekenwerk leert dat mocht ik deze zwangerschap voldragen (das nog even spannend uiteraard) ik een jaar na papa's dood ben uitgerekend. Straks komt mama en mijn broer en schoonzus naar ons. Dit gaat de raarste kerst ooit worden in onze familie.
zaterdag 26 december 2015 om 09:56
quote:Eleonora-1 schreef op 26 december 2015 @ 06:40:
[...]
Meid, meid, meid, wat snap ik je goed.
En jij zit dan ook nog in het buitenland (ik op tien kilometer na niet).
Je kinderen twee weken weg, pffffff heavy.
Die van mij is volgende week weg en ik vind het zo moeilijk.
Ik moest schamper lachen om wat je ex zegt 'mensen groeien nu eenmaal uit elkaar'. Dat had de mijne kunnen zeggen. Jammer genoeg heb ik van dat uit elkaar groeien dan niks gemerkt.
Of heel weinig en toen het te laat was werd ik er pas bij betrokken.
Geen ruzie, geen langlopende conflicten, niks. Ik hield gewoon van hem en ineens was hij weg.
Hij hield van iemand anders.
Hoe lang ben je nog alleen?
Kan me indenken dat je die ellendige kerstboom wel uit het raam wil gooien.
Ik leef met je mee.
De kinderen komen de avond voordat school begint weer terug. Ik snap niet dat je een reis met kinderen zo plant, maar het zijn ook zijn kinderen en hij zegt het zelf niet te trekken om op 2 januari al te reizen. Terwijl mijn dochter als ik het goed inschat overmorgen al zo'n beetje heimwee gaat krijgen.
Dat het niet erg zou zijn dat mensen uit elkaar groeien, tja... Ik zou zo graag van hem willen horen dat hij het wél vervelend vindt hoe het gelopen is, al is het maar als erkenning van het gevoel dat er geweest is en de band die we hadden. Ik denk alleen niet dat dat ooit zal komen, want al is er hier geen ander in het spel, ik kan me niet herinneren wanneer hij mij voor het laatst echt heeft aangekeken.
Bij ons liep het een tijdje niet echt lekker, dus wat dat betreft had ik het misschien kunnen zien aankomen. Maar daar hadden we echt wel uit kunnen komen en dat heeft hij niet eens willen proberen. In plaats daarvan heeft hij gezegd dat hij denk dat ik hier ook gelukkiger van zal worden - misschien dat hij ook kan vertellen wanneer dat gaat gebeuren, want ik voel me al een jaar ellendig. Hij zit in mijn DNA - ik heb langer bij hem gewoond dan bij mijn eigen ouders - en het voelt allemaal heel fysiek.
[...]
Meid, meid, meid, wat snap ik je goed.
En jij zit dan ook nog in het buitenland (ik op tien kilometer na niet).
Je kinderen twee weken weg, pffffff heavy.
Die van mij is volgende week weg en ik vind het zo moeilijk.
Ik moest schamper lachen om wat je ex zegt 'mensen groeien nu eenmaal uit elkaar'. Dat had de mijne kunnen zeggen. Jammer genoeg heb ik van dat uit elkaar groeien dan niks gemerkt.
Of heel weinig en toen het te laat was werd ik er pas bij betrokken.
Geen ruzie, geen langlopende conflicten, niks. Ik hield gewoon van hem en ineens was hij weg.
Hij hield van iemand anders.
Hoe lang ben je nog alleen?
Kan me indenken dat je die ellendige kerstboom wel uit het raam wil gooien.
Ik leef met je mee.
De kinderen komen de avond voordat school begint weer terug. Ik snap niet dat je een reis met kinderen zo plant, maar het zijn ook zijn kinderen en hij zegt het zelf niet te trekken om op 2 januari al te reizen. Terwijl mijn dochter als ik het goed inschat overmorgen al zo'n beetje heimwee gaat krijgen.
Dat het niet erg zou zijn dat mensen uit elkaar groeien, tja... Ik zou zo graag van hem willen horen dat hij het wél vervelend vindt hoe het gelopen is, al is het maar als erkenning van het gevoel dat er geweest is en de band die we hadden. Ik denk alleen niet dat dat ooit zal komen, want al is er hier geen ander in het spel, ik kan me niet herinneren wanneer hij mij voor het laatst echt heeft aangekeken.
Bij ons liep het een tijdje niet echt lekker, dus wat dat betreft had ik het misschien kunnen zien aankomen. Maar daar hadden we echt wel uit kunnen komen en dat heeft hij niet eens willen proberen. In plaats daarvan heeft hij gezegd dat hij denk dat ik hier ook gelukkiger van zal worden - misschien dat hij ook kan vertellen wanneer dat gaat gebeuren, want ik voel me al een jaar ellendig. Hij zit in mijn DNA - ik heb langer bij hem gewoond dan bij mijn eigen ouders - en het voelt allemaal heel fysiek.
"I'm gonna see if you know the words to this song. If you don't you better ask somebody!"
zaterdag 26 december 2015 om 10:00
quote:ChuckTaylor schreef op 26 december 2015 @ 09:43:
Nou vandaag is het dan zover. De eerste kerst zonder mijn vader. In augustus overleed hij plotseling. 61 jaar. Zomaar uit het leven gerukt. Geen afscheid kunnen nemen want opeens was daar Het Telefoontje en toen stortte mijn wereld in. Dit alles vond plaats twee maanden na onze bruiloft die hij godzijdank nog mee heeft mogen maken. En sinds begin deze week weet ik dat ik zwanger ben. Een beetje rekenwerk leert dat mocht ik deze zwangerschap voldragen (das nog even spannend uiteraard) ik een jaar na papa's dood ben uitgerekend. Straks komt mama en mijn broer en schoonzus naar ons. Dit gaat de raarste kerst ooit worden in onze familie.Sterkte vandaag Chuckie.
Nou vandaag is het dan zover. De eerste kerst zonder mijn vader. In augustus overleed hij plotseling. 61 jaar. Zomaar uit het leven gerukt. Geen afscheid kunnen nemen want opeens was daar Het Telefoontje en toen stortte mijn wereld in. Dit alles vond plaats twee maanden na onze bruiloft die hij godzijdank nog mee heeft mogen maken. En sinds begin deze week weet ik dat ik zwanger ben. Een beetje rekenwerk leert dat mocht ik deze zwangerschap voldragen (das nog even spannend uiteraard) ik een jaar na papa's dood ben uitgerekend. Straks komt mama en mijn broer en schoonzus naar ons. Dit gaat de raarste kerst ooit worden in onze familie.Sterkte vandaag Chuckie.
zaterdag 26 december 2015 om 10:03
quote:Sunemom schreef op 25 december 2015 @ 23:53:
dank lieverds dat er ergens een plek is waar ik dit gewoon kan zeggen. Ik voel me zo verschrikkelijk eenzaam, zo alleen, zo rot. Ergens mogen bestaan.. dan jullie wel Ach lieverd Mijn hart huilt met je mee. Weet je geborgen hier. Met gelijkgestemden. Waar je mag zijn met alles wat je bent en alles was je hebt...
dank lieverds dat er ergens een plek is waar ik dit gewoon kan zeggen. Ik voel me zo verschrikkelijk eenzaam, zo alleen, zo rot. Ergens mogen bestaan.. dan jullie wel Ach lieverd Mijn hart huilt met je mee. Weet je geborgen hier. Met gelijkgestemden. Waar je mag zijn met alles wat je bent en alles was je hebt...
Twee dingen zijn oneindig: het universum, en menselijke domheid. Maar van het universum weet ik het nog niet helemaal zeker..
-Albert Einstein-
-Albert Einstein-
zaterdag 26 december 2015 om 10:04
Ik leef echt mee met jullie allemaal!! Wat is er toch veel verdriet en ongeluk op de wereld!
Het ging gisteravond heel goed met mij. Ik doe het ook mezelf aan!!
Voor diegene die mijn topic nog weten.....ik ben dus gescheiden, sinds kort.
Nu vroeg mijn ex gisteren of ik kwam eten, de kids waren bij hem. Ik ben 's avonds naar hun gegaan en we hebben gegeten en spelletjes gedaan. Het is niet dat ik nog hoop heb dat het goed komt, misschien wil ik dat zelf ook niet meer.
Maar nu belde ik hem vanmorgen omdat iets niet werkte hier in huis (en het is nog ons huis). Ik hoorde een kat op de achtergrond, dus ik vroeg er naar...zonder bijbedoelingen. Ik dacht dat hij buiten stond.
Is hij bij iemand anders! Ik wist wel dat hij soms iemand zag, maar ik wist niet dat het serieus was en nu is mijn hele dag weer verknald terwijl ik dus een leuke dag op de planning had.
Gewoon het idee dat we gisteren samen gezellig gegeten hebben en dat hij daarna meteen naar een andere vrouw (meid) gegaan is en daar geslapen heeft.....man dat doet me toch zo'n pijn. Dat wil je niet geloven!!
Hij heeft gewoon zijn leven nog en hij zit dan zielig te doen dat hij het zwaar heeft en niet makkelijk. En ik zit gewoon alleen met kerst, alleen met oud en nieuw. En ik kom bij hem eten (en ondertussen voor de kids zorgen) als de kinderen bij hem zijn. Verder heeft hij zijn vrienden nog, hij heeft zijn werk nog, hij heeft een huis en hij heeft dus iemand nieuw.
Ik heb nieuw werken, geen huis (als dit huis dadelijk verkocht is), vrienden die me laten vallen, geen relatie (en ook totaal niet op zoek trouwens). Ik ben zo boos en ik misselijk dat hij nu bij iemand anders is.
De kinderen en ik vertrekken bij hem, hij heeft zijn gezinsdingetje gehad en hij gaat naar iemand anders, dat kan toch niet!!! Natuurlijk kan dat wel, want hij gaat verder maar ik heb het er zo moeilijk mee!!
Hoe kan ik dit ombuigen en mijn dag niet laten verknallen?
Ik wil hier niemand mee lastig vallen op 2e kerstdag, behalve jullie dan .
Ik vind het ook erg moeilijk om mensen hier mee lastig te vallen, ik wil niemand opzadelen met mijn gezeur. Maar ik word gek als ik er aan denk. Gisteren gezellig samen en nu hij bij haar. Hij profiteert nog van 2 dingen voor mijn gevoel, terwijl dat misschien niet zo is. Maar snappen jullie mij?
Ik wil ook eens een leuke dag!
Het ging gisteravond heel goed met mij. Ik doe het ook mezelf aan!!
Voor diegene die mijn topic nog weten.....ik ben dus gescheiden, sinds kort.
Nu vroeg mijn ex gisteren of ik kwam eten, de kids waren bij hem. Ik ben 's avonds naar hun gegaan en we hebben gegeten en spelletjes gedaan. Het is niet dat ik nog hoop heb dat het goed komt, misschien wil ik dat zelf ook niet meer.
Maar nu belde ik hem vanmorgen omdat iets niet werkte hier in huis (en het is nog ons huis). Ik hoorde een kat op de achtergrond, dus ik vroeg er naar...zonder bijbedoelingen. Ik dacht dat hij buiten stond.
Is hij bij iemand anders! Ik wist wel dat hij soms iemand zag, maar ik wist niet dat het serieus was en nu is mijn hele dag weer verknald terwijl ik dus een leuke dag op de planning had.
Gewoon het idee dat we gisteren samen gezellig gegeten hebben en dat hij daarna meteen naar een andere vrouw (meid) gegaan is en daar geslapen heeft.....man dat doet me toch zo'n pijn. Dat wil je niet geloven!!
Hij heeft gewoon zijn leven nog en hij zit dan zielig te doen dat hij het zwaar heeft en niet makkelijk. En ik zit gewoon alleen met kerst, alleen met oud en nieuw. En ik kom bij hem eten (en ondertussen voor de kids zorgen) als de kinderen bij hem zijn. Verder heeft hij zijn vrienden nog, hij heeft zijn werk nog, hij heeft een huis en hij heeft dus iemand nieuw.
Ik heb nieuw werken, geen huis (als dit huis dadelijk verkocht is), vrienden die me laten vallen, geen relatie (en ook totaal niet op zoek trouwens). Ik ben zo boos en ik misselijk dat hij nu bij iemand anders is.
De kinderen en ik vertrekken bij hem, hij heeft zijn gezinsdingetje gehad en hij gaat naar iemand anders, dat kan toch niet!!! Natuurlijk kan dat wel, want hij gaat verder maar ik heb het er zo moeilijk mee!!
Hoe kan ik dit ombuigen en mijn dag niet laten verknallen?
Ik wil hier niemand mee lastig vallen op 2e kerstdag, behalve jullie dan .
Ik vind het ook erg moeilijk om mensen hier mee lastig te vallen, ik wil niemand opzadelen met mijn gezeur. Maar ik word gek als ik er aan denk. Gisteren gezellig samen en nu hij bij haar. Hij profiteert nog van 2 dingen voor mijn gevoel, terwijl dat misschien niet zo is. Maar snappen jullie mij?
Ik wil ook eens een leuke dag!
zaterdag 26 december 2015 om 10:13
quote:Kia-Ora schreef op 26 december 2015 @ 03:43:
Dikke knuffel voor iedereen die het nodig heeft .
Tja, daar lig ik dan op dit tijdstip wakker met veel fysieke pijn en verdriet te huilen. Ik moet o zo dankbaar zijn dat ik nog leef maar ik voel het echt even niet. Na een jaar van verdriet, angst en vele verliezen (overleden dierbaren) had de kerst fijn moeten zijn... En alles leek er de laatste weken op dat het mooi en fijn zou zijn, is het niet dat ik een terugval heb en op zijn een enorme opgave is. Het kost energie, doet pijn en ik voel me schuldig. Het doet enorm veel pijn om de angst en het verdriet van je dierbaren in hun ogen te zien. De tranen die gelaten worden te zien en mensen te zien slikken om niet te gaan huilen. Ondanks dat het niet mijn schuld is, ik er niet voor gekozen heb worden ze wel om mij gelaten... En dat doet zeer.
En eigenlijk moet ik het ziekenhuis gaan bellen nu, maar ik wil de kerst niet verder verpesten voor mijn familie.
Ik hoop dat de dag van morgen een fijner vooruitzicht brengt.
Ik zou zo blij zijn als dit klote jaar voorbij is...
Lieverd toch, bel alsjeblieft het ziekenhuis.
Dikke knuffel voor iedereen die het nodig heeft .
Tja, daar lig ik dan op dit tijdstip wakker met veel fysieke pijn en verdriet te huilen. Ik moet o zo dankbaar zijn dat ik nog leef maar ik voel het echt even niet. Na een jaar van verdriet, angst en vele verliezen (overleden dierbaren) had de kerst fijn moeten zijn... En alles leek er de laatste weken op dat het mooi en fijn zou zijn, is het niet dat ik een terugval heb en op zijn een enorme opgave is. Het kost energie, doet pijn en ik voel me schuldig. Het doet enorm veel pijn om de angst en het verdriet van je dierbaren in hun ogen te zien. De tranen die gelaten worden te zien en mensen te zien slikken om niet te gaan huilen. Ondanks dat het niet mijn schuld is, ik er niet voor gekozen heb worden ze wel om mij gelaten... En dat doet zeer.
En eigenlijk moet ik het ziekenhuis gaan bellen nu, maar ik wil de kerst niet verder verpesten voor mijn familie.
Ik hoop dat de dag van morgen een fijner vooruitzicht brengt.
Ik zou zo blij zijn als dit klote jaar voorbij is...
Lieverd toch, bel alsjeblieft het ziekenhuis.
zaterdag 26 december 2015 om 10:16
quote:DG2015 schreef op 26 december 2015 @ 09:56:
[...]
De kinderen komen de avond voordat school begint weer terug. Ik snap niet dat je een reis met kinderen zo plant, maar het zijn ook zijn kinderen en hij zegt het zelf niet te trekken om op 2 januari al te reizen. Terwijl mijn dochter als ik het goed inschat overmorgen al zo'n beetje heimwee gaat krijgen.
Dat het niet erg zou zijn dat mensen uit elkaar groeien, tja... Ik zou zo graag van hem willen horen dat hij het wél vervelend vindt hoe het gelopen is, al is het maar als erkenning van het gevoel dat er geweest is en de band die we hadden. Ik denk alleen niet dat dat ooit zal komen, want al is er hier geen ander in het spel, ik kan me niet herinneren wanneer hij mij voor het laatst echt heeft aangekeken.
Bij ons liep het een tijdje niet echt lekker, dus wat dat betreft had ik het misschien kunnen zien aankomen. Maar daar hadden we echt wel uit kunnen komen en dat heeft hij niet eens willen proberen. In plaats daarvan heeft hij gezegd dat hij denk dat ik hier ook gelukkiger van zal worden - misschien dat hij ook kan vertellen wanneer dat gaat gebeuren, want ik voel me al een jaar ellendig. Hij zit in mijn DNA - ik heb langer bij hem gewoond dan bij mijn eigen ouders - en het voelt allemaal heel fysiek.
Jeetje, wat lang nog.
Mijn dochter gaat overmorgen weg en ik ga mijn eerste oud & nieuw ooit zonder haar vieren.
Ik probeer er niet aan te denken, ga de avond doorbrengen met mijn beste vrienden, die ongetwijfeld heel lief voor me gaan zijn maar de steen in mijn maag wordt steeds zwaarder.
Wat bijzonder dat jouw ex voor jouw wil bepalen waar je gelukkig van wordt.
Het gaat vast gebeuren hoor maar dan wel wanneer jij er aan toe bent.
[...]
De kinderen komen de avond voordat school begint weer terug. Ik snap niet dat je een reis met kinderen zo plant, maar het zijn ook zijn kinderen en hij zegt het zelf niet te trekken om op 2 januari al te reizen. Terwijl mijn dochter als ik het goed inschat overmorgen al zo'n beetje heimwee gaat krijgen.
Dat het niet erg zou zijn dat mensen uit elkaar groeien, tja... Ik zou zo graag van hem willen horen dat hij het wél vervelend vindt hoe het gelopen is, al is het maar als erkenning van het gevoel dat er geweest is en de band die we hadden. Ik denk alleen niet dat dat ooit zal komen, want al is er hier geen ander in het spel, ik kan me niet herinneren wanneer hij mij voor het laatst echt heeft aangekeken.
Bij ons liep het een tijdje niet echt lekker, dus wat dat betreft had ik het misschien kunnen zien aankomen. Maar daar hadden we echt wel uit kunnen komen en dat heeft hij niet eens willen proberen. In plaats daarvan heeft hij gezegd dat hij denk dat ik hier ook gelukkiger van zal worden - misschien dat hij ook kan vertellen wanneer dat gaat gebeuren, want ik voel me al een jaar ellendig. Hij zit in mijn DNA - ik heb langer bij hem gewoond dan bij mijn eigen ouders - en het voelt allemaal heel fysiek.
Jeetje, wat lang nog.
Mijn dochter gaat overmorgen weg en ik ga mijn eerste oud & nieuw ooit zonder haar vieren.
Ik probeer er niet aan te denken, ga de avond doorbrengen met mijn beste vrienden, die ongetwijfeld heel lief voor me gaan zijn maar de steen in mijn maag wordt steeds zwaarder.
Wat bijzonder dat jouw ex voor jouw wil bepalen waar je gelukkig van wordt.
Het gaat vast gebeuren hoor maar dan wel wanneer jij er aan toe bent.
zaterdag 26 december 2015 om 10:26
quote:Kia-Ora schreef op 26 december 2015 @ 05:13:
Thanks lieve Leo en Tattou .
Ik heb mijn moed verzameld en maar even gebeld. We hebben een plan opgesteld voor de komende paar uur en ik word straks gebeld om te zien hoe het gaat. Als het lukt hoef ik niet te komen. Als ik achteruit ga moet ik weer bellen...
Nu maar even proberen te slapen. Welterusten .
Oh mosterd, goed van jou Kia.
Ik hoop dat het goed gaat met je.
Thanks lieve Leo en Tattou .
Ik heb mijn moed verzameld en maar even gebeld. We hebben een plan opgesteld voor de komende paar uur en ik word straks gebeld om te zien hoe het gaat. Als het lukt hoef ik niet te komen. Als ik achteruit ga moet ik weer bellen...
Nu maar even proberen te slapen. Welterusten .
Oh mosterd, goed van jou Kia.
Ik hoop dat het goed gaat met je.
zaterdag 26 december 2015 om 10:26
quote:Eleonora-1 schreef op 26 december 2015 @ 10:16:
[...]
Wat bijzonder dat jouw ex voor jouw wil bepalen waar je gelukkig van wordt.
Het gaat vast gebeuren hoor maar dan wel wanneer jij er aan toe bent.
Ja, ik kon hem wel schoppen toen hij dat zei. Dat maak ik zelf nog wel uit...
Het komt met mij vast wel weer goed, hoor. Af en toe kan ik stiekem zelfs wel een beetje uitkijken naar het gevoel van een prille liefde - dat is zó lang geleden, maar ik weet nog goed hoe leuk dat was. Maar of ik dan ook gelukkiger zal zijn? Dat moet ik nog maar afwachten. Ik kan me zo goed voorstellen dat er altijd een (klein) rouwrandje aan blijft zitten, omdat dat niet was wat je voor je gezin hebt gewild en je altijd gedoe blijft houden met wanneer de kinderen bij wie zijn, ook al gaat het nog zo harmonieus.
[...]
Wat bijzonder dat jouw ex voor jouw wil bepalen waar je gelukkig van wordt.
Het gaat vast gebeuren hoor maar dan wel wanneer jij er aan toe bent.
Ja, ik kon hem wel schoppen toen hij dat zei. Dat maak ik zelf nog wel uit...
Het komt met mij vast wel weer goed, hoor. Af en toe kan ik stiekem zelfs wel een beetje uitkijken naar het gevoel van een prille liefde - dat is zó lang geleden, maar ik weet nog goed hoe leuk dat was. Maar of ik dan ook gelukkiger zal zijn? Dat moet ik nog maar afwachten. Ik kan me zo goed voorstellen dat er altijd een (klein) rouwrandje aan blijft zitten, omdat dat niet was wat je voor je gezin hebt gewild en je altijd gedoe blijft houden met wanneer de kinderen bij wie zijn, ook al gaat het nog zo harmonieus.
"I'm gonna see if you know the words to this song. If you don't you better ask somebody!"
zaterdag 26 december 2015 om 10:37
Pfffff Bloem, wat hard.
Hij heeft een eigen leven en nee, daar heb jij niks meer mee te maken maar mijn God, dit doet wel even erg zeer zeg.
Misselijkmakend.
Qua gevoel bedoel ik.
Dit ombuigen is niet makkelijk denk ik.
Aan de andere kant, het gebeurt tóch, hij houdt er een ander/anderen op na, ik dacht te lezen dat je dat ook weet. Of niet?
Klinkt stom misschien maar hoe eerder je accepteert dat zijn (seks)leven doorgaat, hoe makkelijker dat voor je is.
Probeer je geen illusies te maken, wat dat betreft.
Hoe moeilijk ook.
Mijn ex liep hier de deur uit, recht in de armen van de vrouw waar hij al intiem mee omging voor we gescheiden waren. Dat zal hij altijd ontkennen maar ik weet wel beter.
Serieus was dat het eerste wat ik geaccepteerd heb.
Hoe hard het ook is, veel mensen duiken direct met een ander de koffer in als ze gescheiden zijn.
Omdat het kan.
Bij veel mensen hoort het bij de natuur. Meteen kijken of ze noh aantrekkelijk zijn als sekspartner, of ze nog 'op de kaart' staan.
Als je zelf niet zo in elkaar zit is dat heel moeilijk te bevatten.
Dat snap ik helemaal.
Hij heeft een eigen leven en nee, daar heb jij niks meer mee te maken maar mijn God, dit doet wel even erg zeer zeg.
Misselijkmakend.
Qua gevoel bedoel ik.
Dit ombuigen is niet makkelijk denk ik.
Aan de andere kant, het gebeurt tóch, hij houdt er een ander/anderen op na, ik dacht te lezen dat je dat ook weet. Of niet?
Klinkt stom misschien maar hoe eerder je accepteert dat zijn (seks)leven doorgaat, hoe makkelijker dat voor je is.
Probeer je geen illusies te maken, wat dat betreft.
Hoe moeilijk ook.
Mijn ex liep hier de deur uit, recht in de armen van de vrouw waar hij al intiem mee omging voor we gescheiden waren. Dat zal hij altijd ontkennen maar ik weet wel beter.
Serieus was dat het eerste wat ik geaccepteerd heb.
Hoe hard het ook is, veel mensen duiken direct met een ander de koffer in als ze gescheiden zijn.
Omdat het kan.
Bij veel mensen hoort het bij de natuur. Meteen kijken of ze noh aantrekkelijk zijn als sekspartner, of ze nog 'op de kaart' staan.
Als je zelf niet zo in elkaar zit is dat heel moeilijk te bevatten.
Dat snap ik helemaal.
zaterdag 26 december 2015 om 10:46
Ik kom een knuffel brengen. Bij mij komen er ook tranen in mijn ogen door het lezen van jullie verdriet. Gelukkig is dit een plek waar jullie verdriet er wel mag zijn, waar jullie er wel mogen zijn. De kerst is bijna voorbij, maar helaas gaat jullie verdriet of gemis daar niet mee weg. Ik hoop dat jullie wel steun vinden, op het forum of in het echte leven, om het iets lichter te maken.
Van mij hoeft tweede kerstdag niet per se. Gisteren was gezellig, maar vanmorgen kwam het besef dat de jaarwisseling nu dichterbij komt, en dat voelt voor mij wel beladen. Ik heb een rotjaar gehad, eerder dit jaar had ik gehoopt dat ik er niet meer zou zijn met de jaarwisseling. Ik heb inmiddels wel stappen in de goede richting gezet, maar ik ben bang voor komend jaar. Mijn familie verwacht dat ik ook vandaag gezellig mee doe met de kerstdingen. Dat ik moe ben en fysiek pijn heb, maakt niet uit. Voor mijn (fysieke) pijn is nooit begrip geweest. Ik durf daarom niet eens begrip te vragen voor mijn verdriet. Dat mijn familie niet weet hoe zwaar mijn afgelopen jaar is geweest, doet pijn.
En na het lezen van jullie verhalen vind ik zelf ook dat ik mijn gevoel er niet mag zijn. Hoe kan ik dan begrip van anderen verwachten?
Maar eigenlijk heeft het meer met de jaarwisseling te maken dan met kerst.
Van mij hoeft tweede kerstdag niet per se. Gisteren was gezellig, maar vanmorgen kwam het besef dat de jaarwisseling nu dichterbij komt, en dat voelt voor mij wel beladen. Ik heb een rotjaar gehad, eerder dit jaar had ik gehoopt dat ik er niet meer zou zijn met de jaarwisseling. Ik heb inmiddels wel stappen in de goede richting gezet, maar ik ben bang voor komend jaar. Mijn familie verwacht dat ik ook vandaag gezellig mee doe met de kerstdingen. Dat ik moe ben en fysiek pijn heb, maakt niet uit. Voor mijn (fysieke) pijn is nooit begrip geweest. Ik durf daarom niet eens begrip te vragen voor mijn verdriet. Dat mijn familie niet weet hoe zwaar mijn afgelopen jaar is geweest, doet pijn.
En na het lezen van jullie verhalen vind ik zelf ook dat ik mijn gevoel er niet mag zijn. Hoe kan ik dan begrip van anderen verwachten?
Maar eigenlijk heeft het meer met de jaarwisseling te maken dan met kerst.
zaterdag 26 december 2015 om 11:03
quote:nes89 schreef op 26 december 2015 @ 10:46:
Ik kom een knuffel brengen. Bij mij komen er ook tranen in mijn ogen door het lezen van jullie verdriet. Gelukkig is dit een plek waar jullie verdriet er wel mag zijn, waar jullie er wel mogen zijn. De kerst is bijna voorbij, maar helaas gaat jullie verdriet of gemis daar niet mee weg. Ik hoop dat jullie wel steun vinden, op het forum of in het echte leven, om het iets lichter te maken.
Van mij hoeft tweede kerstdag niet per se. Gisteren was gezellig, maar vanmorgen kwam het besef dat de jaarwisseling nu dichterbij komt, en dat voelt voor mij wel beladen. Ik heb een rotjaar gehad, eerder dit jaar had ik gehoopt dat ik er niet meer zou zijn met de jaarwisseling. Ik heb inmiddels wel stappen in de goede richting gezet, maar ik ben bang voor komend jaar. Mijn familie verwacht dat ik ook vandaag gezellig mee doe met de kerstdingen. Dat ik moe ben en fysiek pijn heb, maakt niet uit. Voor mijn (fysieke) pijn is nooit begrip geweest. Ik durf daarom niet eens begrip te vragen voor mijn verdriet. Dat mijn familie niet weet hoe zwaar mijn afgelopen jaar is geweest, doet pijn.
En na het lezen van jullie verhalen vind ik zelf ook dat ik mijn gevoel er niet mag zijn. Hoe kan ik dan begrip van anderen verwachten?
Maar eigenlijk heeft het meer met de jaarwisseling te maken dan met kerst.Je mag er zijn, met al je onhebbelijkheden en lieve, goede kanten. Je pijn en je verdriet bestaan want je voelt ze. Ik wens je heel veel liefde toe.
Ik kom een knuffel brengen. Bij mij komen er ook tranen in mijn ogen door het lezen van jullie verdriet. Gelukkig is dit een plek waar jullie verdriet er wel mag zijn, waar jullie er wel mogen zijn. De kerst is bijna voorbij, maar helaas gaat jullie verdriet of gemis daar niet mee weg. Ik hoop dat jullie wel steun vinden, op het forum of in het echte leven, om het iets lichter te maken.
Van mij hoeft tweede kerstdag niet per se. Gisteren was gezellig, maar vanmorgen kwam het besef dat de jaarwisseling nu dichterbij komt, en dat voelt voor mij wel beladen. Ik heb een rotjaar gehad, eerder dit jaar had ik gehoopt dat ik er niet meer zou zijn met de jaarwisseling. Ik heb inmiddels wel stappen in de goede richting gezet, maar ik ben bang voor komend jaar. Mijn familie verwacht dat ik ook vandaag gezellig mee doe met de kerstdingen. Dat ik moe ben en fysiek pijn heb, maakt niet uit. Voor mijn (fysieke) pijn is nooit begrip geweest. Ik durf daarom niet eens begrip te vragen voor mijn verdriet. Dat mijn familie niet weet hoe zwaar mijn afgelopen jaar is geweest, doet pijn.
En na het lezen van jullie verhalen vind ik zelf ook dat ik mijn gevoel er niet mag zijn. Hoe kan ik dan begrip van anderen verwachten?
Maar eigenlijk heeft het meer met de jaarwisseling te maken dan met kerst.Je mag er zijn, met al je onhebbelijkheden en lieve, goede kanten. Je pijn en je verdriet bestaan want je voelt ze. Ik wens je heel veel liefde toe.
zaterdag 26 december 2015 om 11:06
quote:Lys schreef op 25 december 2015 @ 11:22:
Ik was al aan het janken, maar door hier te lezen wordt het er niet echt beter op.
Dit soort verdriet voelt zo eenzaam. Misschien geldt dat alleen voor mij, weet 't niet.
Vind het eigenlijk vreselijk om te lezen hoeveel verdriet er is, dacht de de laatste maanden alleen aan mijn eigen verdriet.
Het is nu drie maanden en een uur of drie geleden dat mijn moeder stierf. De laatse 5 jaar zorgde ik voor haar, waarvan het laatste jaar intensief. Ze ging hard achteruit en dat was al zo vreselijk om mee te maken. De laatste 5 dagen van haar leven heb ik bij haar in bed gelegen en haar vastgehouden.
En toen ze niet meer wakker zou worden, omdat ze medicijnen kreeg om te kunnen sterven, werd ze toch nog een keer wakker. Misschien een seconde of 8, maar zoveel gekregen in die korte tijd. Ik kan haar vertellen dat alles goed is, dat de dokter haar iets heeft gegeven om te slapen. Ze glimlacht, ze heeft het begrepen. Alle dagen ervoor, omdat ze geen kracht had, kreeg ik een soort van vlinderkusjes, je voelde ze nauwelijks, dus ik zeg: mama, mag ik nog een kus? Ze drukt me een stevige kus op mijn lippen. Ze ze pakt mijn hand en slaapt weer in.
En ik probeer dankbaar te zijn, dat ik het grote geluk had dat juist zij mijn moeder is. Dat die fantastische vrouw, die mij zo goed begreep en kende, die vrouw met haar geweldige gevoel voor humor, haar praktische instelling, haar oh zo grote liefde voor mij, míjn moeder is. Maar ik mis haar zo vreselijk. De eerste 2 maanden had ik er vrede mee, het was een kwelling, ze wilde niet meer. Maar hoe langer geleden hoe groter het verdriet.
En kerst, bah, dat is wel het laatste wat mij nu blij kan maken.
Ik leef met jullie mee Gecondoleerd Lys, wat ontzettend pijnlijk en tegelijkertijd prachtig. Dikke knuffel voor jou
Ik was al aan het janken, maar door hier te lezen wordt het er niet echt beter op.
Dit soort verdriet voelt zo eenzaam. Misschien geldt dat alleen voor mij, weet 't niet.
Vind het eigenlijk vreselijk om te lezen hoeveel verdriet er is, dacht de de laatste maanden alleen aan mijn eigen verdriet.
Het is nu drie maanden en een uur of drie geleden dat mijn moeder stierf. De laatse 5 jaar zorgde ik voor haar, waarvan het laatste jaar intensief. Ze ging hard achteruit en dat was al zo vreselijk om mee te maken. De laatste 5 dagen van haar leven heb ik bij haar in bed gelegen en haar vastgehouden.
En toen ze niet meer wakker zou worden, omdat ze medicijnen kreeg om te kunnen sterven, werd ze toch nog een keer wakker. Misschien een seconde of 8, maar zoveel gekregen in die korte tijd. Ik kan haar vertellen dat alles goed is, dat de dokter haar iets heeft gegeven om te slapen. Ze glimlacht, ze heeft het begrepen. Alle dagen ervoor, omdat ze geen kracht had, kreeg ik een soort van vlinderkusjes, je voelde ze nauwelijks, dus ik zeg: mama, mag ik nog een kus? Ze drukt me een stevige kus op mijn lippen. Ze ze pakt mijn hand en slaapt weer in.
En ik probeer dankbaar te zijn, dat ik het grote geluk had dat juist zij mijn moeder is. Dat die fantastische vrouw, die mij zo goed begreep en kende, die vrouw met haar geweldige gevoel voor humor, haar praktische instelling, haar oh zo grote liefde voor mij, míjn moeder is. Maar ik mis haar zo vreselijk. De eerste 2 maanden had ik er vrede mee, het was een kwelling, ze wilde niet meer. Maar hoe langer geleden hoe groter het verdriet.
En kerst, bah, dat is wel het laatste wat mij nu blij kan maken.
Ik leef met jullie mee Gecondoleerd Lys, wat ontzettend pijnlijk en tegelijkertijd prachtig. Dikke knuffel voor jou
zaterdag 26 december 2015 om 11:06
quote:DG2015 schreef op 26 december 2015 @ 10:26:
[...]
Ja, ik kon hem wel schoppen toen hij dat zei. Dat maak ik zelf nog wel uit...
Het komt met mij vast wel weer goed, hoor. Af en toe kan ik stiekem zelfs wel een beetje uitkijken naar het gevoel van een prille liefde - dat is zó lang geleden, maar ik weet nog goed hoe leuk dat was. Maar of ik dan ook gelukkiger zal zijn? Dat moet ik nog maar afwachten. Ik kan me zo goed voorstellen dat er altijd een (klein) rouwrandje aan blijft zitten, omdat dat niet was wat je voor je gezin hebt gewild en je altijd gedoe blijft houden met wanneer de kinderen bij wie zijn, ook al gaat het nog zo harmonieus.
Ik heb een nieuwe verkering dus maar ben zo op mijn hoede dat ik eigenlijk altijd in die termen over hem praat. Met anderen.
'Vriendje', 'verkering', 'lover', dat werk.
Dat heeft meerdere redenen maar voorál omdat ik mezelf niet meer weg wil geven.
Ik doe alles zelf, vraag hem het liefst om niks, alleen als het niet anders kan en reken er ergens gewoon weer op gekwetst te gaan worden en dan wil ik voorbereid zijn.
Ik kan het zelf, alleen en heb geen man nódig, die mag het zout in de pap zijn, meer niet.
Dat is wat ik nu merk qua relationele zaken bij mezelf.
Eigenlijk had ik misschien wel jaren alleen moeten blijven om goed uit te zieken van mijn huwelijk maar ik werd verliefderig. En - zuur, ik weet het - ik ga er vanuit dat ook dít weer voorbij gaat.
Althans, zo sta ik er nu in.
[...]
Ja, ik kon hem wel schoppen toen hij dat zei. Dat maak ik zelf nog wel uit...
Het komt met mij vast wel weer goed, hoor. Af en toe kan ik stiekem zelfs wel een beetje uitkijken naar het gevoel van een prille liefde - dat is zó lang geleden, maar ik weet nog goed hoe leuk dat was. Maar of ik dan ook gelukkiger zal zijn? Dat moet ik nog maar afwachten. Ik kan me zo goed voorstellen dat er altijd een (klein) rouwrandje aan blijft zitten, omdat dat niet was wat je voor je gezin hebt gewild en je altijd gedoe blijft houden met wanneer de kinderen bij wie zijn, ook al gaat het nog zo harmonieus.
Ik heb een nieuwe verkering dus maar ben zo op mijn hoede dat ik eigenlijk altijd in die termen over hem praat. Met anderen.
'Vriendje', 'verkering', 'lover', dat werk.
Dat heeft meerdere redenen maar voorál omdat ik mezelf niet meer weg wil geven.
Ik doe alles zelf, vraag hem het liefst om niks, alleen als het niet anders kan en reken er ergens gewoon weer op gekwetst te gaan worden en dan wil ik voorbereid zijn.
Ik kan het zelf, alleen en heb geen man nódig, die mag het zout in de pap zijn, meer niet.
Dat is wat ik nu merk qua relationele zaken bij mezelf.
Eigenlijk had ik misschien wel jaren alleen moeten blijven om goed uit te zieken van mijn huwelijk maar ik werd verliefderig. En - zuur, ik weet het - ik ga er vanuit dat ook dít weer voorbij gaat.
Althans, zo sta ik er nu in.
zaterdag 26 december 2015 om 11:21
quote:tattou schreef op 26 december 2015 @ 04:03:
Kia, jij en ik gingen nooit echt goed door een deur, maar als je het ziekenhuis moet bellen dan moet je het ziekenhuis bellen. Dus doen als jij denkt dat dat nodig is.
Het leven gaat als eerste om jou en jou alleen. Daaruit voort komt de rest, maar dat is altijd zaak twee. Dus als je je niet okay voelt, bellen dat ziekenhuis. Schuldig voelen heeft totaal geen zin, voor niemand niet.
Ziek zijn is een kut iets, voor iedereen, voor de zieke, voor de omgeving, niemand weet echt hoe te handlen met een erge ziekte, iedereen doet dat op zijn eigen manier, de zieke en de omgeving. Dat wordt mensen niet geleerd, je leert van alles op school, maar niet dat. Niemand. Dus niet schuldig voelen, want je kan er niks aan doen. En dat weten de mensen die het moeilijk hebben met jouw situatie ook.
En Kerst is maar kerst, het is eigenlijk hetzelfde als 27 december maar dan met een iets belangrijker gemaakte datum.Dit is allemaal zo waar.
Kia, jij en ik gingen nooit echt goed door een deur, maar als je het ziekenhuis moet bellen dan moet je het ziekenhuis bellen. Dus doen als jij denkt dat dat nodig is.
Het leven gaat als eerste om jou en jou alleen. Daaruit voort komt de rest, maar dat is altijd zaak twee. Dus als je je niet okay voelt, bellen dat ziekenhuis. Schuldig voelen heeft totaal geen zin, voor niemand niet.
Ziek zijn is een kut iets, voor iedereen, voor de zieke, voor de omgeving, niemand weet echt hoe te handlen met een erge ziekte, iedereen doet dat op zijn eigen manier, de zieke en de omgeving. Dat wordt mensen niet geleerd, je leert van alles op school, maar niet dat. Niemand. Dus niet schuldig voelen, want je kan er niks aan doen. En dat weten de mensen die het moeilijk hebben met jouw situatie ook.
En Kerst is maar kerst, het is eigenlijk hetzelfde als 27 december maar dan met een iets belangrijker gemaakte datum.Dit is allemaal zo waar.
zaterdag 26 december 2015 om 11:21
quote:Eleonora-1 schreef op 26 december 2015 @ 11:06:
[...]
Ik heb een nieuwe verkering dus maar ben zo op mijn hoede dat ik eigenlijk altijd in die termen over hem praat. Met anderen.
'Vriendje', 'verkering', 'lover', dat werk.
Dat heeft meerdere redenen maar voorál omdat ik mezelf niet meer weg wil geven.
Ik doe alles zelf, vraag hem het liefst om niks, alleen als het niet anders kan en reken er ergens gewoon weer op gekwetst te gaan worden en dan wil ik voorbereid zijn.
Ik kan het zelf, alleen en heb geen man nódig, die mag het zout in de pap zijn, meer niet.
Dat is wat ik nu merk qua relationele zaken bij mezelf.
Eigenlijk had ik misschien wel jaren alleen moeten blijven om goed uit te zieken van mijn huwelijk maar ik werd verliefderig. En - zuur, ik weet het - ik ga er vanuit dat ook dít weer voorbij gaat.
Althans, zo sta ik er nu in.
Sorry ik breek even in!
Ik herken dat wat jij hier beschrijft. Ik ben net zoals jij twee jaar geleden gescheiden maar ik heb geen nieuwe liefde. Puur omdat ik niet meer durf.
Ben bang om het weer mee te maken. Dat ik er weer word gezegd dat ik niet goed genoeg ben voor diegene. Het is op dit moment ook niet goed voor mij om in een relatie te zitten want er spelen heel veel dingen bij mij dat ik nog moet verwerken en een plekje moet geven. En heel eerlijk gezegd lukt me dat niet. Het zou op dat gebied niet eerlijk zijn tegenover hem maar in eerste instantie al helemaal niet tegenover mij. Ik heb jarenlang anderen voorop gesteld. Als ik die mensen maar kon helpen en dat het maar goed ging met hun. Ik heb dat nog steeds maar ik zie nu wel in dat ik er ook nog ben. Ik heb nog een lange weg te gaan. En dat wordt met heel veel vallen en opstaan.
Lieve Leo, jij bent een speciaal persoon en ik ben blij dat je weer een nieuwe liefde hebt gevonden.
Voel je daar nooit schuldig omdat dat is gebeurt snel na je scheiding. Gevoelens laten zich niet leiden.
Ik ben in ieder geval blij voor jou
[...]
Ik heb een nieuwe verkering dus maar ben zo op mijn hoede dat ik eigenlijk altijd in die termen over hem praat. Met anderen.
'Vriendje', 'verkering', 'lover', dat werk.
Dat heeft meerdere redenen maar voorál omdat ik mezelf niet meer weg wil geven.
Ik doe alles zelf, vraag hem het liefst om niks, alleen als het niet anders kan en reken er ergens gewoon weer op gekwetst te gaan worden en dan wil ik voorbereid zijn.
Ik kan het zelf, alleen en heb geen man nódig, die mag het zout in de pap zijn, meer niet.
Dat is wat ik nu merk qua relationele zaken bij mezelf.
Eigenlijk had ik misschien wel jaren alleen moeten blijven om goed uit te zieken van mijn huwelijk maar ik werd verliefderig. En - zuur, ik weet het - ik ga er vanuit dat ook dít weer voorbij gaat.
Althans, zo sta ik er nu in.
Sorry ik breek even in!
Ik herken dat wat jij hier beschrijft. Ik ben net zoals jij twee jaar geleden gescheiden maar ik heb geen nieuwe liefde. Puur omdat ik niet meer durf.
Ben bang om het weer mee te maken. Dat ik er weer word gezegd dat ik niet goed genoeg ben voor diegene. Het is op dit moment ook niet goed voor mij om in een relatie te zitten want er spelen heel veel dingen bij mij dat ik nog moet verwerken en een plekje moet geven. En heel eerlijk gezegd lukt me dat niet. Het zou op dat gebied niet eerlijk zijn tegenover hem maar in eerste instantie al helemaal niet tegenover mij. Ik heb jarenlang anderen voorop gesteld. Als ik die mensen maar kon helpen en dat het maar goed ging met hun. Ik heb dat nog steeds maar ik zie nu wel in dat ik er ook nog ben. Ik heb nog een lange weg te gaan. En dat wordt met heel veel vallen en opstaan.
Lieve Leo, jij bent een speciaal persoon en ik ben blij dat je weer een nieuwe liefde hebt gevonden.
Voel je daar nooit schuldig omdat dat is gebeurt snel na je scheiding. Gevoelens laten zich niet leiden.
Ik ben in ieder geval blij voor jou
zaterdag 26 december 2015 om 11:26
Lieverds, verdriet kun je niet meten, het ene verdriet is niet erger of minder erg dan het ander. ieder heeft zijn eigen verdriet.... een ander verdriet.
Gaan we voor dag 2..... gister was heerlijk rustig alleen met Oudste en de hond. Vanmiddag gaan we naar mijn ouders, chinees eten (lekker makkelijk) samen met mijn broer en de hond. Hoe wrang het ook klinkt, sinds de dood van mijn Jongste is er heel veel beter geworden in het contact tussen ons onderling. Het is mooi en pijnlijk tegelijk.
Voor iedereen een dikke knuffel en heel veel kracht en warmte en liefde toegewenst om vandaag door te komen.
Gaan we voor dag 2..... gister was heerlijk rustig alleen met Oudste en de hond. Vanmiddag gaan we naar mijn ouders, chinees eten (lekker makkelijk) samen met mijn broer en de hond. Hoe wrang het ook klinkt, sinds de dood van mijn Jongste is er heel veel beter geworden in het contact tussen ons onderling. Het is mooi en pijnlijk tegelijk.
Voor iedereen een dikke knuffel en heel veel kracht en warmte en liefde toegewenst om vandaag door te komen.
zaterdag 26 december 2015 om 11:47
quote:Eleonora-1 schreef op 26 december 2015 @ 11:06:
[...]
Ik heb een nieuwe verkering dus maar ben zo op mijn hoede dat ik eigenlijk altijd in die termen over hem praat. Met anderen.
'Vriendje', 'verkering', 'lover', dat werk.
Dat heeft meerdere redenen maar voorál omdat ik mezelf niet meer weg wil geven.
Ik doe alles zelf, vraag hem het liefst om niks, alleen als het niet anders kan en reken er ergens gewoon weer op gekwetst te gaan worden en dan wil ik voorbereid zijn.
Ik kan het zelf, alleen en heb geen man nódig, die mag het zout in de pap zijn, meer niet.
Dat is wat ik nu merk qua relationele zaken bij mezelf.
Eigenlijk had ik misschien wel jaren alleen moeten blijven om goed uit te zieken van mijn huwelijk maar ik werd verliefderig. En - zuur, ik weet het - ik ga er vanuit dat ook dít weer voorbij gaat.
Althans, zo sta ik er nu in.
Daar kan ik zo boos over worden. Naast een relatie heeft dat weggewaaid dakraam ook een deel van jou stukgemaakt. Ik merk aan mezelf ook dat het me heel cynisch heeft gemaakt: als ik anderen samen gelukkig zie zijn geloof ik daar ook niet meer helemaal in. Ik 'weet' al dat het stuk zal gaan, net zoals ik wist dat mijn man en ik écht voor altijd zouden zijn.
Want wij waren dat stel dat iedereen wilde zijn. Toonbeeld van liefde en wederzijds respect noemde een vriendin ons. Ik heb nu heel erg het gevoel dat ik te vroeg heb gepiekt, dat ik op mijn zeventiende de liefde van mijn leven ben tegengekomen en dat dat het was. Ik heb mijn deel al gehad.
[...]
Ik heb een nieuwe verkering dus maar ben zo op mijn hoede dat ik eigenlijk altijd in die termen over hem praat. Met anderen.
'Vriendje', 'verkering', 'lover', dat werk.
Dat heeft meerdere redenen maar voorál omdat ik mezelf niet meer weg wil geven.
Ik doe alles zelf, vraag hem het liefst om niks, alleen als het niet anders kan en reken er ergens gewoon weer op gekwetst te gaan worden en dan wil ik voorbereid zijn.
Ik kan het zelf, alleen en heb geen man nódig, die mag het zout in de pap zijn, meer niet.
Dat is wat ik nu merk qua relationele zaken bij mezelf.
Eigenlijk had ik misschien wel jaren alleen moeten blijven om goed uit te zieken van mijn huwelijk maar ik werd verliefderig. En - zuur, ik weet het - ik ga er vanuit dat ook dít weer voorbij gaat.
Althans, zo sta ik er nu in.
Daar kan ik zo boos over worden. Naast een relatie heeft dat weggewaaid dakraam ook een deel van jou stukgemaakt. Ik merk aan mezelf ook dat het me heel cynisch heeft gemaakt: als ik anderen samen gelukkig zie zijn geloof ik daar ook niet meer helemaal in. Ik 'weet' al dat het stuk zal gaan, net zoals ik wist dat mijn man en ik écht voor altijd zouden zijn.
Want wij waren dat stel dat iedereen wilde zijn. Toonbeeld van liefde en wederzijds respect noemde een vriendin ons. Ik heb nu heel erg het gevoel dat ik te vroeg heb gepiekt, dat ik op mijn zeventiende de liefde van mijn leven ben tegengekomen en dat dat het was. Ik heb mijn deel al gehad.
"I'm gonna see if you know the words to this song. If you don't you better ask somebody!"
zaterdag 26 december 2015 om 11:53
quote:lindybopophelia schreef op 26 december 2015 @ 11:21:
[...]
Sorry ik breek even in!
Ik herken dat wat jij hier beschrijft. Ik ben net zoals jij twee jaar geleden gescheiden maar ik heb geen nieuwe liefde. Puur omdat ik niet meer durf.
Ben bang om het weer mee te maken. Dat ik er weer word gezegd dat ik niet goed genoeg ben voor diegene. Het is op dit moment ook niet goed voor mij om in een relatie te zitten want er spelen heel veel dingen bij mij dat ik nog moet verwerken en een plekje moet geven. En heel eerlijk gezegd lukt me dat niet. Het zou op dat gebied niet eerlijk zijn tegenover hem maar in eerste instantie al helemaal niet tegenover mij. Ik heb jarenlang anderen voorop gesteld. Als ik die mensen maar kon helpen en dat het maar goed ging met hun. Ik heb dat nog steeds maar ik zie nu wel in dat ik er ook nog ben. Ik heb nog een lange weg te gaan. En dat wordt met heel veel vallen en opstaan.
Lieve Leo, jij bent een speciaal persoon en ik ben blij dat je weer een nieuwe liefde hebt gevonden.
Voel je daar nooit schuldig omdat dat is gebeurt snel na je scheiding. Gevoelens laten zich niet leiden.
Ik ben in ieder geval blij voor jou
Wat lief schat.
Maar jij bent nét zo speciaal als ik hoor. Absoluut.
Wat lief dat je blij voor me bent, dat vind ik erg fijn om te lezen.
Zelf durf ik er niet voor te gaan, niet helemaal, gevoelsmatig, precies vanwege de redenen die jij beschrijft.
Ik vind jou een verstandige vrouw.
Hoe gaat het verder met je?
[...]
Sorry ik breek even in!
Ik herken dat wat jij hier beschrijft. Ik ben net zoals jij twee jaar geleden gescheiden maar ik heb geen nieuwe liefde. Puur omdat ik niet meer durf.
Ben bang om het weer mee te maken. Dat ik er weer word gezegd dat ik niet goed genoeg ben voor diegene. Het is op dit moment ook niet goed voor mij om in een relatie te zitten want er spelen heel veel dingen bij mij dat ik nog moet verwerken en een plekje moet geven. En heel eerlijk gezegd lukt me dat niet. Het zou op dat gebied niet eerlijk zijn tegenover hem maar in eerste instantie al helemaal niet tegenover mij. Ik heb jarenlang anderen voorop gesteld. Als ik die mensen maar kon helpen en dat het maar goed ging met hun. Ik heb dat nog steeds maar ik zie nu wel in dat ik er ook nog ben. Ik heb nog een lange weg te gaan. En dat wordt met heel veel vallen en opstaan.
Lieve Leo, jij bent een speciaal persoon en ik ben blij dat je weer een nieuwe liefde hebt gevonden.
Voel je daar nooit schuldig omdat dat is gebeurt snel na je scheiding. Gevoelens laten zich niet leiden.
Ik ben in ieder geval blij voor jou
Wat lief schat.
Maar jij bent nét zo speciaal als ik hoor. Absoluut.
Wat lief dat je blij voor me bent, dat vind ik erg fijn om te lezen.
Zelf durf ik er niet voor te gaan, niet helemaal, gevoelsmatig, precies vanwege de redenen die jij beschrijft.
Ik vind jou een verstandige vrouw.
Hoe gaat het verder met je?