Overig
alle pijlers
Kerstverdriet
woensdag 16 december 2015 om 15:25
Zijn er meer mensen met pijn in hun hart in deze dagen?
Ik ben bijna twee jaar gescheiden en dit is mijn tweede kerst als gescheidene.
Op zich gaat het prima, ik heb nieuwe verkering, dat is heel gezellig en dit jaar is mijn dochter bij mij met kerst.
Toch heeft kerst voor mij aan glans verloren.
Natuurlijk staat er een kerstboom en is het huis versierd.
Tijdens het versieren stond de kerst CD op die ik al jaaaaaren draai bij het optuigen van de boom, want mijn dochter hangt erg aan alles blijven doen zoals het was maar ik voel er helemaal niks meer bij. Ja, een soort verdrietje.
Mijn dochter is helemaal blij en daar gaat het om maar mijn strot zit af en toe dicht, ik mis het 'gezin', word flauw van de kerstliedjes in de supermarkt, de kerstcommercials en ik kan eerlijk gezegd niet wáchten tot het voorbij is.
Geen ramp, de wereld staat in brand en Mark Rutte heeft het ook niet makkelijk, ik weet het maar ik wil even lekker mijn kerstverdietigheid delen.
Klagen mag ook.
Niet ruziën please maar gewoon even lekker vertellen waarom het alleen nu of altijd al niet leuk was of is, kerst.
Wie was ooit ook erg fan en kan de christmas spirit om welke reden dan ook momenteel niet vinden?
Kom maar, kom maar, kom maar.....
Ik ben bijna twee jaar gescheiden en dit is mijn tweede kerst als gescheidene.
Op zich gaat het prima, ik heb nieuwe verkering, dat is heel gezellig en dit jaar is mijn dochter bij mij met kerst.
Toch heeft kerst voor mij aan glans verloren.
Natuurlijk staat er een kerstboom en is het huis versierd.
Tijdens het versieren stond de kerst CD op die ik al jaaaaaren draai bij het optuigen van de boom, want mijn dochter hangt erg aan alles blijven doen zoals het was maar ik voel er helemaal niks meer bij. Ja, een soort verdrietje.
Mijn dochter is helemaal blij en daar gaat het om maar mijn strot zit af en toe dicht, ik mis het 'gezin', word flauw van de kerstliedjes in de supermarkt, de kerstcommercials en ik kan eerlijk gezegd niet wáchten tot het voorbij is.
Geen ramp, de wereld staat in brand en Mark Rutte heeft het ook niet makkelijk, ik weet het maar ik wil even lekker mijn kerstverdietigheid delen.
Klagen mag ook.
Niet ruziën please maar gewoon even lekker vertellen waarom het alleen nu of altijd al niet leuk was of is, kerst.
Wie was ooit ook erg fan en kan de christmas spirit om welke reden dan ook momenteel niet vinden?
Kom maar, kom maar, kom maar.....
zondag 27 december 2015 om 12:25
quote:Sunemom schreef op 27 december 2015 @ 12:19:
[...]
Nope niet te leen
Ik ben elk jaar weer kwaad op hun eigen kinderen en kleinkinderen. Dan heb je schatten van (groot)ouders en laat je ze alleen zitten. Ik wil ze niet kwetsen, dus deel ons verdriet niet met ze, maar ik hou zielsveel van die mensen.Wie weet ben ik dat. Je weet maar nooit, toch? Ik heb besloten dat ik mijn moeder weer wil zien maar ik bleef niet weg om haar te kwetsen. Wat ik altijd probeer te onthouden, is dat mensen dingen doen vanuit hun eigen motivering, en die is uniek. Daar kun je niet naar raden, helaas. Er is vast een heel verhaal wat die mensen niet kennen of weten, dat is meestal zo iig. Misschien kun je ze zeggen dat je je hart alleen nog een klein beetje meer open kunt zetten, als je wilt dat iemand in je leven terugkomt. Amor vincit omnia, was het toch? Dat denk ik wel.
[...]
Nope niet te leen
Ik ben elk jaar weer kwaad op hun eigen kinderen en kleinkinderen. Dan heb je schatten van (groot)ouders en laat je ze alleen zitten. Ik wil ze niet kwetsen, dus deel ons verdriet niet met ze, maar ik hou zielsveel van die mensen.Wie weet ben ik dat. Je weet maar nooit, toch? Ik heb besloten dat ik mijn moeder weer wil zien maar ik bleef niet weg om haar te kwetsen. Wat ik altijd probeer te onthouden, is dat mensen dingen doen vanuit hun eigen motivering, en die is uniek. Daar kun je niet naar raden, helaas. Er is vast een heel verhaal wat die mensen niet kennen of weten, dat is meestal zo iig. Misschien kun je ze zeggen dat je je hart alleen nog een klein beetje meer open kunt zetten, als je wilt dat iemand in je leven terugkomt. Amor vincit omnia, was het toch? Dat denk ik wel.
zondag 27 december 2015 om 12:25
quote:Jareth schreef op 27 december 2015 @ 12:20:
[...]
Ga jij je hond iets geven, iets kalmerends? Heb ik laatst gedaan, om uit te proberen, nou, dat doe ik dus nooit meer. Ze werden zo suf! Was geen geneesmiddel maar ze werden echt eng suf. Dus we doen het zonder middelen. Advocaat geven heb ik ook wel eens gedaan Dan worden ze dus gewoon dronken he. Ik schaamde me dood. Was wel op advies van iemand die er verstand van heeft maar ja, honden en drank is een no-no hier hoor. Bruno weegt 55 kilo, die moet wel zelf op zijn poten kunnen blijven staan. Wat wel fijn is, hier in de omgeving is er een vuurwerkvrije zone rondom asiels en andere plekken waar dieren leven. Vind ik echt geweldig. En ik hoor weinig knallen, tot nu toe. Ik ben dus optimistisch maar we zullen zien. Veel sterkte en fijne avond toegewenst evengoed.
Nee ze krijgt niks. Liefde en aandacht haha. Ik heb eens gelezen dat dat kalmerende de angst niet weghaalt, ze voelen hetzelfde maar kunnen zich niet uiten, dat leek me nog zieliger!
Gek genoeg heb ik er best zin in hoor in m'n eentje. Anderen vinden het "zielig", mij lijkt het heerlijk. Na de laatste voeding neem ik er een lekker wijntje bij, haard aan, onder een dekentje zonder make-up op de bank.
[...]
Ga jij je hond iets geven, iets kalmerends? Heb ik laatst gedaan, om uit te proberen, nou, dat doe ik dus nooit meer. Ze werden zo suf! Was geen geneesmiddel maar ze werden echt eng suf. Dus we doen het zonder middelen. Advocaat geven heb ik ook wel eens gedaan Dan worden ze dus gewoon dronken he. Ik schaamde me dood. Was wel op advies van iemand die er verstand van heeft maar ja, honden en drank is een no-no hier hoor. Bruno weegt 55 kilo, die moet wel zelf op zijn poten kunnen blijven staan. Wat wel fijn is, hier in de omgeving is er een vuurwerkvrije zone rondom asiels en andere plekken waar dieren leven. Vind ik echt geweldig. En ik hoor weinig knallen, tot nu toe. Ik ben dus optimistisch maar we zullen zien. Veel sterkte en fijne avond toegewenst evengoed.
Nee ze krijgt niks. Liefde en aandacht haha. Ik heb eens gelezen dat dat kalmerende de angst niet weghaalt, ze voelen hetzelfde maar kunnen zich niet uiten, dat leek me nog zieliger!
Gek genoeg heb ik er best zin in hoor in m'n eentje. Anderen vinden het "zielig", mij lijkt het heerlijk. Na de laatste voeding neem ik er een lekker wijntje bij, haard aan, onder een dekentje zonder make-up op de bank.
zondag 27 december 2015 om 12:25
quote:MevrouwJack schreef op 27 december 2015 @ 12:08:
Het is zo dubbel, aan de ene kant wil ik graag 'gezien' worden, aandacht ook als het moeilijk gaat, maar als mensen ernaar vragen is het zo lastig om me kwetsbaar op te stellen. En omdat ik geen relatie of kinderen heb, moet je toch vaak zelf de eerste stap zetten, dat vind ik zo moeilijk. Ze zeggen "pak de telefoon, bel als je je rot voelt" maar ik weet niet eens hoe dat moet stom genoeg.Oh, dat heb ik ook. De dag dat mijn kinderen met hun vader vertrokken, kreeg ik 's morgens vroeg meteen een heel lief berichtje van iemand die ik nog niet eens zo lang ken, waarin ze aangaf dat als ik behoefte had aan een gesprek of gewoon gezelschap, dat ik van me moest laten horen. En er zijn genoeg momenten geweest dat ik gewoon contact met haar had moeten opnemen, maar dat niet gedaan heb. Terwijl ik zeker weet dat als zij mij had benaderd, ik mezelf van de bank had gehesen.
Het is zo dubbel, aan de ene kant wil ik graag 'gezien' worden, aandacht ook als het moeilijk gaat, maar als mensen ernaar vragen is het zo lastig om me kwetsbaar op te stellen. En omdat ik geen relatie of kinderen heb, moet je toch vaak zelf de eerste stap zetten, dat vind ik zo moeilijk. Ze zeggen "pak de telefoon, bel als je je rot voelt" maar ik weet niet eens hoe dat moet stom genoeg.Oh, dat heb ik ook. De dag dat mijn kinderen met hun vader vertrokken, kreeg ik 's morgens vroeg meteen een heel lief berichtje van iemand die ik nog niet eens zo lang ken, waarin ze aangaf dat als ik behoefte had aan een gesprek of gewoon gezelschap, dat ik van me moest laten horen. En er zijn genoeg momenten geweest dat ik gewoon contact met haar had moeten opnemen, maar dat niet gedaan heb. Terwijl ik zeker weet dat als zij mij had benaderd, ik mezelf van de bank had gehesen.
"I'm gonna see if you know the words to this song. If you don't you better ask somebody!"
zondag 27 december 2015 om 12:27
quote:Jareth schreef op 27 december 2015 @ 12:26:
[...]
Mag ik dat eigenlijk wel zeggen, bedenk ik me nu. Oeps, te laat. Ow haha dat had ik echt nooit bedacht. Van mij mag je het zeggen, dat scheelt weer nadenken, weet niet of je je eigen oude nick mag noemen Zal ik even staffen voor de zekerheid?
[...]
Mag ik dat eigenlijk wel zeggen, bedenk ik me nu. Oeps, te laat. Ow haha dat had ik echt nooit bedacht. Van mij mag je het zeggen, dat scheelt weer nadenken, weet niet of je je eigen oude nick mag noemen Zal ik even staffen voor de zekerheid?
Tjezus, wat vals
zondag 27 december 2015 om 12:28
quote:sofietje83 schreef op 27 december 2015 @ 12:25:
[...]
Nee ze krijgt niks. Liefde en aandacht haha. Ik heb eens gelezen dat dat kalmerende de angst niet weghaalt, ze voelen hetzelfde maar kunnen zich niet uiten, dat leek me nog zieliger!
Gek genoeg heb ik er best zin in hoor in m'n eentje. Anderen vinden het "zielig", mij lijkt het heerlijk. Na de laatste voeding neem ik er een lekker wijntje bij, haard aan, onder een dekentje zonder make-up op de bank.Dat klinkt idd best prettig. Ik hou niet zo van feestjes. Wel van oliebollen, alleen moet ik dan de frituur schoonmaken. Tjee, heel jaar niet gefrituurd, besef ik me nu. Sterkte aan je hondje!
[...]
Nee ze krijgt niks. Liefde en aandacht haha. Ik heb eens gelezen dat dat kalmerende de angst niet weghaalt, ze voelen hetzelfde maar kunnen zich niet uiten, dat leek me nog zieliger!
Gek genoeg heb ik er best zin in hoor in m'n eentje. Anderen vinden het "zielig", mij lijkt het heerlijk. Na de laatste voeding neem ik er een lekker wijntje bij, haard aan, onder een dekentje zonder make-up op de bank.Dat klinkt idd best prettig. Ik hou niet zo van feestjes. Wel van oliebollen, alleen moet ik dan de frituur schoonmaken. Tjee, heel jaar niet gefrituurd, besef ik me nu. Sterkte aan je hondje!
zondag 27 december 2015 om 12:29
quote:Jareth schreef op 27 december 2015 @ 12:25:
[...]Wie weet ben ik dat. Je weet maar nooit, toch? Ik heb besloten dat ik mijn moeder weer wil zien maar ik bleef niet weg om haar te kwetsen. Wat ik altijd probeer te onthouden, is dat mensen dingen doen vanuit hun eigen motivering, en die is uniek. Daar kun je niet naar raden, helaas. Er is vast een heel verhaal wat die mensen niet kennen of weten, dat is meestal zo iig. Misschien kun je ze zeggen dat je je hart alleen nog een klein beetje meer open kunt zetten, als je wilt dat iemand in je leven terugkomt. Amor vincit omnia, was het toch? Dat denk ik wel.
Nee dat ben je niet hoor
In dit geval zien ze hun kinderen en kleinkinderen heel veel, de meesten meerdere keren per week, altijd opgepast, nemen ze nog steeds mee op vakantie enz, maar oudejaarsavond vinden ze hun ouders te oud en niet meer van die feestvierders. Zijn ze ook niet, maar ze zijn veel te lief om alleen te laten zitten
[...]Wie weet ben ik dat. Je weet maar nooit, toch? Ik heb besloten dat ik mijn moeder weer wil zien maar ik bleef niet weg om haar te kwetsen. Wat ik altijd probeer te onthouden, is dat mensen dingen doen vanuit hun eigen motivering, en die is uniek. Daar kun je niet naar raden, helaas. Er is vast een heel verhaal wat die mensen niet kennen of weten, dat is meestal zo iig. Misschien kun je ze zeggen dat je je hart alleen nog een klein beetje meer open kunt zetten, als je wilt dat iemand in je leven terugkomt. Amor vincit omnia, was het toch? Dat denk ik wel.
Nee dat ben je niet hoor
In dit geval zien ze hun kinderen en kleinkinderen heel veel, de meesten meerdere keren per week, altijd opgepast, nemen ze nog steeds mee op vakantie enz, maar oudejaarsavond vinden ze hun ouders te oud en niet meer van die feestvierders. Zijn ze ook niet, maar ze zijn veel te lief om alleen te laten zitten
zondag 27 december 2015 om 12:29
quote:DG2015 schreef op 27 december 2015 @ 12:25:
[...]
Oh, dat heb ik ook. De dag dat mijn kinderen met hun vader vertrokken, kreeg ik 's morgens vroeg meteen een heel lief berichtje van iemand die ik nog niet eens zo lang ken, waarin ze aangaf dat als ik behoefte had aan een gesprek of gewoon gezelschap, dat ik van me moest laten horen. En er zijn genoeg momenten geweest dat ik gewoon contact met haar had moeten opnemen, maar dat niet gedaan heb. Terwijl ik zeker weet dat als zij mij had benaderd, ik mezelf van de bank had gehesen.
Ik heb gelukkig wel een vriendin die eerst vraagt of ze iets kan doen en dan het antwoord volkomen negeert Kan ik iets voor je doen? Nee? Zal ik iets te eten voor je meenemen? Nee, hoeft echt niet?
Uur later staat ze op de stoep met een pan soep en enorme fruitsalade
[...]
Oh, dat heb ik ook. De dag dat mijn kinderen met hun vader vertrokken, kreeg ik 's morgens vroeg meteen een heel lief berichtje van iemand die ik nog niet eens zo lang ken, waarin ze aangaf dat als ik behoefte had aan een gesprek of gewoon gezelschap, dat ik van me moest laten horen. En er zijn genoeg momenten geweest dat ik gewoon contact met haar had moeten opnemen, maar dat niet gedaan heb. Terwijl ik zeker weet dat als zij mij had benaderd, ik mezelf van de bank had gehesen.
Ik heb gelukkig wel een vriendin die eerst vraagt of ze iets kan doen en dan het antwoord volkomen negeert Kan ik iets voor je doen? Nee? Zal ik iets te eten voor je meenemen? Nee, hoeft echt niet?
Uur later staat ze op de stoep met een pan soep en enorme fruitsalade
Tjezus, wat vals
zondag 27 december 2015 om 12:30
zondag 27 december 2015 om 12:34
quote:MevrouwJack schreef op 27 december 2015 @ 12:29:
[...]
Ik heb gelukkig wel een vriendin die eerst vraagt of ze iets kan doen en dan het antwoord volkomen negeert Kan ik iets voor je doen? Nee? Zal ik iets te eten voor je meenemen? Nee, hoeft echt niet?
Uur later staat ze op de stoep met een pan soep en enorme fruitsalade Oh, wat fijn! Die heeft het echt begrepen.
[...]
Ik heb gelukkig wel een vriendin die eerst vraagt of ze iets kan doen en dan het antwoord volkomen negeert Kan ik iets voor je doen? Nee? Zal ik iets te eten voor je meenemen? Nee, hoeft echt niet?
Uur later staat ze op de stoep met een pan soep en enorme fruitsalade Oh, wat fijn! Die heeft het echt begrepen.
"I'm gonna see if you know the words to this song. If you don't you better ask somebody!"
zondag 27 december 2015 om 12:36
quote:Sunemom schreef op 26 december 2015 @ 23:42:
Dank lieverds
Ik heb het gevoel dat mijn hele leven in elkaar is gestort als een enorm kaartenhuis.
Mijn lijf doet niet meer wat het moet doen, de relatie met mijn man gaat uiterst moeizaam, mijn studie loopt vast, werken lukt me niet meer. Ik voel me geamputeerd, de helft van mijn kinderen zijn niet meer in leven, de andere twee houden mij in leven.
Ondanks de pijn en het verdriet en de enorme angst, ben ik wel hun moeder. Moeder van allevier, mama van die twee schatten die boven liggen te slapen. Ik zal alles doen om op zo'n minst een goede mama voor ze te zijn, een goede moeder voor al mijn kinderen.
Maar mijn hart is gebroken en huilt, voor wat had kunnen, had moeten zijn en hoe vreselijk ik ze mis.Ik wens je heel veel fijns voor de toekomst.
Dank lieverds
Ik heb het gevoel dat mijn hele leven in elkaar is gestort als een enorm kaartenhuis.
Mijn lijf doet niet meer wat het moet doen, de relatie met mijn man gaat uiterst moeizaam, mijn studie loopt vast, werken lukt me niet meer. Ik voel me geamputeerd, de helft van mijn kinderen zijn niet meer in leven, de andere twee houden mij in leven.
Ondanks de pijn en het verdriet en de enorme angst, ben ik wel hun moeder. Moeder van allevier, mama van die twee schatten die boven liggen te slapen. Ik zal alles doen om op zo'n minst een goede mama voor ze te zijn, een goede moeder voor al mijn kinderen.
Maar mijn hart is gebroken en huilt, voor wat had kunnen, had moeten zijn en hoe vreselijk ik ze mis.Ik wens je heel veel fijns voor de toekomst.
Betty White: "Once you go blackberry... Hmmmmmhmmmm"
zondag 27 december 2015 om 15:08
Ik lees mee met dit topic, pijnlijk om te lezen hoeveel mensen zich verdrietig en eenzaam voelen júist precies rondom kerst en eindejaar, zonder, maar ook zelfs temidden van hun meest dierbaren..
Als ze die verbinding niet voelen, en voornamelijk onbegrip ontmoeten.
Geen echte warmte, betrokkenheid en empathie ondervinden, zich groot "moeten" houden (van zichzelf of denken dat anderen dat verwachten).
Dan is die (ver)binding min of meer gebaseerd op een masker en niet op wie daaronder werkelijk schuilt, en zich daar heel alleen in voelt staan.
Ik ken dat soort eenzaamheid zelf ook: empathie bouwt denk ik op door zelf eea meegemaakt te hebben, door levenservaring, door gemis en verdriet te kennen, zodat je je enigszins kunt inleven in de emoties van anderen.
Ook al zijn het niet dezelfde ervaringen, je kunt bij benadering iig de lading van die emoties meevoelen/invoelen en het raakt je eigen verdriet en gemis, als je iemand bent die daar niet bang voor is. (en veel mensen zijn dat helaas wel, die wíllen dat soort inleving en (mee)beleving niet en ontlopen de confrontatie daarmee (met zichzelf dus en wat het in zichzelf aanraakt) liever, en dat voelt als afwijzing: dat ze niet wíllen weten wat er onder de oppervlakte in jouzelf afspeelt.
Dan blijft iets júist wringen daarbinnen!
Ik ervaar zelf al jaren dat het náást elkaar kan bestaan zonder dat het "nep" is/voelt: naast verdriet om gemis van meerdere dierbare mensen die ik onderweg ben verloren kan ik me óók fijn, opgewekt, optimistisch, geliefd en gelukkig voelen, waardering en dankbaarheid voelen en ook warme gevoelens van affectie, medeleven en liefhebben ook aan anderen geven.
Het is niet of-of als groot (oud/recent) zeer niet (langer) overheerst, heb ik gemerkt in de loop der tijd: het wordt én-én.
Natuurlijk raakt het een eenzaamheid in jezelf, als je die van anderen leest/ ziet/ kunt be/ indenken.
Zo ook bij mij.
Ook al heb je zoveel om dankbaar voor te zijn, zoveel liefs en warms van allerlei mensen ook wél om je heen, dan nog compenseert dat niet/nooit dat je die anderen mist, die je óók lief zijn of zijn geweest, ook niet na 20 jaar idd, ook niet als je nog andere geliefde mensen en/of kinderen over hebt, dat weet iedereen die 1 of meer specifieke mensen of hun liefde en betrokkenheid mist, of diegene's/hun aanwezigheid of het gezin zoals het was of had kunnen zijn mist, of eerder rotsvast geloof in de liefde of de toekomst(verwachting) en dergelijke mist.
Al voel je die warmte en affectie voor en van 1000 anderen, dat neemt de pijn om anderen niet weg.
Eleonora en Bloem: een nieuwe liefde neemt idd jouw recente verdriet om (de enorme teleurstelling van) het uiteengevallen gezin en (verraad/ plots verdwenen gevoelens van) je ex en het gemis van het geloof in een ijzersterke liefde die voortduurt niet weg. Het is ánders, het compenseert niet, het bestaat naast elkaar (en dan is het wel zo fijn als er iig liefde om/van/met/aan anderen ís iig).
Ik voel me in gezelschap van bepaalde mensen oprecht opgewekt en gezellig, dat is niet nep of gespeeld en ook niet oppervlakkig, geen verplichting of doen alsof.
Met mijn moeder 2e kerstdag hoeft het niet alleen maar opgewekt te zijn, is er ook plaats voor wat zij en ik missen aan mensen afgelopen jaren, is de band onderling met haar alleen maar sterker en (opr)echter geworden, met wederzijdse empathie.
Zij is begin januari alweer 21 jaar weduwe, ik ben op dezelfde datum alweer 11 jaar single moeder (na zo'nzelfde ervaring als jij), we snappen eea van elkaar en lijken in bepaalde opzichten ook in hoe we daarmee omgaan (+ verlies van gemeenschappelijke geliefde personen, zoals mijn vader, 1 broer en zus van mij, haar kinderen dus, en mijn (geliefde) tantes en ooms van moeders kant, haar zussen en broer en zwagers dus).
We herkennen eea aan afwijzing, verlies, gemis en alleenzijn (met ál je eigen gevoelens), maar ook bepaalde eigenschappen hoe we daarmee omgaan, oa goed alleen kunnen zijn met onszelf én ondanks alles nog steeds kunnen waarderen wie en wat er allemaal nog wél is om dankbaarheid en waardering voor te voelen.
En uiteindelijk het vermogen om op dat laatste te focussen, al heeft dat de nodige tijd gekost om daarin te blíjven geloven en op te vertrouwen, en uiteindelijk dat dus ook weer te voélen.
Mijn kinderen zijn de deur uit, ik vier alweer een paar jaar 1e kerstdag met mijn ex, kinderen en exschoonfamilie, de band is als vanouds (ja, dat kan dus, en ik ben al die tussenliggende jaren ook blijven geloven daarin, dat liefde die niet langer "gevoeld" wordt (door verliefd/verlust op een ander of door oplopende, woekerende en niet kenbaar gemaakte irritaties die de overhand namen) nog niet wég hoeft te zijn (onder die teleurstellingen en "uit elkaar groeien").
We zijn inmiddels dus weer "family", ook al wonen we niet bij elkaar en willen we dat ook niet/ hoeft dat niet meer, om die verbondenheid te voelen/ merken/ "weten".
En nu op een oprechter basis, incl de mooie en minder fraaie kanten van elkaar te kennen (of misschien daardóór wel?!), ipv een ideaalplaatje wat wij ook vormden in onze vriendenkring en wij van elkaar dat plaatje verwachtten en verschuldigd dachten te waren.
Misschien is dat geloof in eigen ideaalbeeld van liefde die alles overwint aan diggelen gegaan en daar een reeler beeld voor in de plaats gekomen. Of (zoals ik hierboven ergens las) is er een andere beleving van wat liefde is voor in de plaats gekomen.
Een veel "breder" begrip van liefde met veel meer oog voor allerlei variaties die toch allemaal een diversiteit in vormen en gradaties van liefde/ houden van vormen.
Misschien wel nóg waardevoller, milder, warmer geworden en voor veel meer mensen en dieren (en dingen) dan voorheen het geval was (met een nauwere focus op een géliefde en gezin).
Misschien kan het een troost voor je zijn, dat de gevoelens van nu niet blijvend hoeven te zijn en plaats kúnnen maken voor een ruimer soort houden van, mildere blik vol (zelf)compassie naar jezelf & anderen dat je ook van jezelf & anderen kunt houden mét eigen/hun donkerder schaduwzijden, mindere eigenschappen, verschillen, en zelfs als ze geen/ niet langer oog hebben voor die van jou.
In mijn persoonlijke ervaring is een soort evenwicht het hoogst haalbare: een zekere berusting in hoe iets gelopen en afgelopen is, hoe de dingen zijn zoals ze zijn, momenten van stilstaan bij gemis er mogen zijn (en verminderen naarmate de tijd verstrijkt, maar wellicht nooit helemaal weg gaan en dat hoeft ook niet, je mag dat koesteren in jezelf en uiteindelijk -hopelijk- het mooie van die persoon en/of periode bewaren in je hart, en alle liefde die daarin besloten ligt dus niet proberen te vergeten, maar te koesteren).
Of diegene(n) maar kort in je leven is geweest (zoals Sunemom haar kinderen) of heel erg lang, doet er uiteindelijk niks toe hoeveel liefde in de pijn besloten ligt, en afscheid moeten nemen van een toekomstbeeld dat je heel anders voor je zag hoort daarbij, als de realiteit je iets anders toebedeeld heeft.
Loslaten heeft voor mij een andere betekenis gekregen dan wat mensen vaak zeggen: je moet het/diegene zien te vergeten en als je maar nooit meer aan diegene denkt of om rouwt, dan heb je het (pas) losgelaten.
Ik geloof daar niet meer in, want dan probeer je ook alle liefde te vergeten en waarom zou je dat doen?
Alle liefde en elk persoon van wie je gehouden hebt, op welke manier en hoe kort of lang ook, mag je bewaren en koesteren, want imo draait het leven daar juist om en is dát het, waar het leven om draait en betekenis geeft aan het leven wat je geschonken is.
Pijn (om gemis van geliefden) hoort mensen imo niet te "verharden", dat is niet de "taak"/"functie" van verdriet, teleurstelling en gemis en om dat verder maar zoveel mogelijk te proberen te voorkomen, door maar helemaal niet meer te beginnen aan en te geloven in zulke diepe verbindingen.
Het niet-geloven daarin komt volgens mij voort uit dat dat nog (lang?) niet verwerkt is, ik weet uit eigen ervaring iig dat dat kan terugkeren, zij het misschien op een andere manier, of ruimere manier, een wezenlijker soort verbindingen ipv een sprookjesbeeld.
Ik vond het erg om te zien dat mijn kinderen niet langer geloofden in "liefde voor altijd -of tot de dood scheidt-".
Maar als je het van een andere kant bekijkt, hebben juist zij (en ik ook) een reelere beleving daarvoor in de plaats gekregen: geen torenhoge verwachtingen van iemand die jou gelukkig maakt of die jij zelf gelukkig moet zien te maken (en houden), maar ook dat de wereld niet instort als dat voorbijgaand blijkt, levensfasen kunnen zijn, en in andere fasen daar weer andere mensen bij kunnen passen, dat je elkaar niet hoeft te laten vallen als dat niet hoéft.
En niet hoeft te verbitteren, vergelden, vol met wrok of haat, ongeloof, gemis of pijn hoeft te zijn/blijven als naast al die gevoelens die je gewoon voelt (oa "negatieve") tzt óók het goede van diegene of die periode/ ervaring kunt zien (en koesteren).
Loslaten is imo niet (alles) vergeten, maar dat uiteindelijk (na misschien jaren en jaren) het mooie overheerst, terwíjl je je die persoon/ periode/ ervaring herinnert.
Het is bijna "jammer" dat zoveel mensen liefst willen ontsnappen aan mentale pijn, want juist die pijn voelen is net zo goed een vorm van liefde voelen.
Liefde gelijkstellen met "alleen maar gelukkig en blij voelen" doet het begrip "houden van/ liefde" tekort.
Pijn gaat gelijk op met liefde.
Het doel (van verwerken/loslaten) moet volgens niét worden onverschilligheid (niéts meer voelen als je aan diegene denkt), maar dat diegene zoveel voor je betekend heeft en jij voor diegene.
Pijn en gemis geeft aan dat het niet allemaal voor niks was, of niks voorstelde, of die hele tijd niks voorgesteld heeft, alleen maar omdat het voorbij is gegaan, veranderd is, verloren is.
Voor mij is het het goede blijven herinneren en meenemen in mijn verdere leven.
Niet eoa ideaalplaatje, maar diegene als geheel, het totaalplaatje en (uiteindelijk) je kunnen warmen aan alles wie en wat je gegund is en van betekenis is (geweest, en nog gegund wordt in het nu en de toekomst).
Als ze die verbinding niet voelen, en voornamelijk onbegrip ontmoeten.
Geen echte warmte, betrokkenheid en empathie ondervinden, zich groot "moeten" houden (van zichzelf of denken dat anderen dat verwachten).
Dan is die (ver)binding min of meer gebaseerd op een masker en niet op wie daaronder werkelijk schuilt, en zich daar heel alleen in voelt staan.
Ik ken dat soort eenzaamheid zelf ook: empathie bouwt denk ik op door zelf eea meegemaakt te hebben, door levenservaring, door gemis en verdriet te kennen, zodat je je enigszins kunt inleven in de emoties van anderen.
Ook al zijn het niet dezelfde ervaringen, je kunt bij benadering iig de lading van die emoties meevoelen/invoelen en het raakt je eigen verdriet en gemis, als je iemand bent die daar niet bang voor is. (en veel mensen zijn dat helaas wel, die wíllen dat soort inleving en (mee)beleving niet en ontlopen de confrontatie daarmee (met zichzelf dus en wat het in zichzelf aanraakt) liever, en dat voelt als afwijzing: dat ze niet wíllen weten wat er onder de oppervlakte in jouzelf afspeelt.
Dan blijft iets júist wringen daarbinnen!
Ik ervaar zelf al jaren dat het náást elkaar kan bestaan zonder dat het "nep" is/voelt: naast verdriet om gemis van meerdere dierbare mensen die ik onderweg ben verloren kan ik me óók fijn, opgewekt, optimistisch, geliefd en gelukkig voelen, waardering en dankbaarheid voelen en ook warme gevoelens van affectie, medeleven en liefhebben ook aan anderen geven.
Het is niet of-of als groot (oud/recent) zeer niet (langer) overheerst, heb ik gemerkt in de loop der tijd: het wordt én-én.
Natuurlijk raakt het een eenzaamheid in jezelf, als je die van anderen leest/ ziet/ kunt be/ indenken.
Zo ook bij mij.
Ook al heb je zoveel om dankbaar voor te zijn, zoveel liefs en warms van allerlei mensen ook wél om je heen, dan nog compenseert dat niet/nooit dat je die anderen mist, die je óók lief zijn of zijn geweest, ook niet na 20 jaar idd, ook niet als je nog andere geliefde mensen en/of kinderen over hebt, dat weet iedereen die 1 of meer specifieke mensen of hun liefde en betrokkenheid mist, of diegene's/hun aanwezigheid of het gezin zoals het was of had kunnen zijn mist, of eerder rotsvast geloof in de liefde of de toekomst(verwachting) en dergelijke mist.
Al voel je die warmte en affectie voor en van 1000 anderen, dat neemt de pijn om anderen niet weg.
Eleonora en Bloem: een nieuwe liefde neemt idd jouw recente verdriet om (de enorme teleurstelling van) het uiteengevallen gezin en (verraad/ plots verdwenen gevoelens van) je ex en het gemis van het geloof in een ijzersterke liefde die voortduurt niet weg. Het is ánders, het compenseert niet, het bestaat naast elkaar (en dan is het wel zo fijn als er iig liefde om/van/met/aan anderen ís iig).
Ik voel me in gezelschap van bepaalde mensen oprecht opgewekt en gezellig, dat is niet nep of gespeeld en ook niet oppervlakkig, geen verplichting of doen alsof.
Met mijn moeder 2e kerstdag hoeft het niet alleen maar opgewekt te zijn, is er ook plaats voor wat zij en ik missen aan mensen afgelopen jaren, is de band onderling met haar alleen maar sterker en (opr)echter geworden, met wederzijdse empathie.
Zij is begin januari alweer 21 jaar weduwe, ik ben op dezelfde datum alweer 11 jaar single moeder (na zo'nzelfde ervaring als jij), we snappen eea van elkaar en lijken in bepaalde opzichten ook in hoe we daarmee omgaan (+ verlies van gemeenschappelijke geliefde personen, zoals mijn vader, 1 broer en zus van mij, haar kinderen dus, en mijn (geliefde) tantes en ooms van moeders kant, haar zussen en broer en zwagers dus).
We herkennen eea aan afwijzing, verlies, gemis en alleenzijn (met ál je eigen gevoelens), maar ook bepaalde eigenschappen hoe we daarmee omgaan, oa goed alleen kunnen zijn met onszelf én ondanks alles nog steeds kunnen waarderen wie en wat er allemaal nog wél is om dankbaarheid en waardering voor te voelen.
En uiteindelijk het vermogen om op dat laatste te focussen, al heeft dat de nodige tijd gekost om daarin te blíjven geloven en op te vertrouwen, en uiteindelijk dat dus ook weer te voélen.
Mijn kinderen zijn de deur uit, ik vier alweer een paar jaar 1e kerstdag met mijn ex, kinderen en exschoonfamilie, de band is als vanouds (ja, dat kan dus, en ik ben al die tussenliggende jaren ook blijven geloven daarin, dat liefde die niet langer "gevoeld" wordt (door verliefd/verlust op een ander of door oplopende, woekerende en niet kenbaar gemaakte irritaties die de overhand namen) nog niet wég hoeft te zijn (onder die teleurstellingen en "uit elkaar groeien").
We zijn inmiddels dus weer "family", ook al wonen we niet bij elkaar en willen we dat ook niet/ hoeft dat niet meer, om die verbondenheid te voelen/ merken/ "weten".
En nu op een oprechter basis, incl de mooie en minder fraaie kanten van elkaar te kennen (of misschien daardóór wel?!), ipv een ideaalplaatje wat wij ook vormden in onze vriendenkring en wij van elkaar dat plaatje verwachtten en verschuldigd dachten te waren.
Misschien is dat geloof in eigen ideaalbeeld van liefde die alles overwint aan diggelen gegaan en daar een reeler beeld voor in de plaats gekomen. Of (zoals ik hierboven ergens las) is er een andere beleving van wat liefde is voor in de plaats gekomen.
Een veel "breder" begrip van liefde met veel meer oog voor allerlei variaties die toch allemaal een diversiteit in vormen en gradaties van liefde/ houden van vormen.
Misschien wel nóg waardevoller, milder, warmer geworden en voor veel meer mensen en dieren (en dingen) dan voorheen het geval was (met een nauwere focus op een géliefde en gezin).
Misschien kan het een troost voor je zijn, dat de gevoelens van nu niet blijvend hoeven te zijn en plaats kúnnen maken voor een ruimer soort houden van, mildere blik vol (zelf)compassie naar jezelf & anderen dat je ook van jezelf & anderen kunt houden mét eigen/hun donkerder schaduwzijden, mindere eigenschappen, verschillen, en zelfs als ze geen/ niet langer oog hebben voor die van jou.
In mijn persoonlijke ervaring is een soort evenwicht het hoogst haalbare: een zekere berusting in hoe iets gelopen en afgelopen is, hoe de dingen zijn zoals ze zijn, momenten van stilstaan bij gemis er mogen zijn (en verminderen naarmate de tijd verstrijkt, maar wellicht nooit helemaal weg gaan en dat hoeft ook niet, je mag dat koesteren in jezelf en uiteindelijk -hopelijk- het mooie van die persoon en/of periode bewaren in je hart, en alle liefde die daarin besloten ligt dus niet proberen te vergeten, maar te koesteren).
Of diegene(n) maar kort in je leven is geweest (zoals Sunemom haar kinderen) of heel erg lang, doet er uiteindelijk niks toe hoeveel liefde in de pijn besloten ligt, en afscheid moeten nemen van een toekomstbeeld dat je heel anders voor je zag hoort daarbij, als de realiteit je iets anders toebedeeld heeft.
Loslaten heeft voor mij een andere betekenis gekregen dan wat mensen vaak zeggen: je moet het/diegene zien te vergeten en als je maar nooit meer aan diegene denkt of om rouwt, dan heb je het (pas) losgelaten.
Ik geloof daar niet meer in, want dan probeer je ook alle liefde te vergeten en waarom zou je dat doen?
Alle liefde en elk persoon van wie je gehouden hebt, op welke manier en hoe kort of lang ook, mag je bewaren en koesteren, want imo draait het leven daar juist om en is dát het, waar het leven om draait en betekenis geeft aan het leven wat je geschonken is.
Pijn (om gemis van geliefden) hoort mensen imo niet te "verharden", dat is niet de "taak"/"functie" van verdriet, teleurstelling en gemis en om dat verder maar zoveel mogelijk te proberen te voorkomen, door maar helemaal niet meer te beginnen aan en te geloven in zulke diepe verbindingen.
Het niet-geloven daarin komt volgens mij voort uit dat dat nog (lang?) niet verwerkt is, ik weet uit eigen ervaring iig dat dat kan terugkeren, zij het misschien op een andere manier, of ruimere manier, een wezenlijker soort verbindingen ipv een sprookjesbeeld.
Ik vond het erg om te zien dat mijn kinderen niet langer geloofden in "liefde voor altijd -of tot de dood scheidt-".
Maar als je het van een andere kant bekijkt, hebben juist zij (en ik ook) een reelere beleving daarvoor in de plaats gekregen: geen torenhoge verwachtingen van iemand die jou gelukkig maakt of die jij zelf gelukkig moet zien te maken (en houden), maar ook dat de wereld niet instort als dat voorbijgaand blijkt, levensfasen kunnen zijn, en in andere fasen daar weer andere mensen bij kunnen passen, dat je elkaar niet hoeft te laten vallen als dat niet hoéft.
En niet hoeft te verbitteren, vergelden, vol met wrok of haat, ongeloof, gemis of pijn hoeft te zijn/blijven als naast al die gevoelens die je gewoon voelt (oa "negatieve") tzt óók het goede van diegene of die periode/ ervaring kunt zien (en koesteren).
Loslaten is imo niet (alles) vergeten, maar dat uiteindelijk (na misschien jaren en jaren) het mooie overheerst, terwíjl je je die persoon/ periode/ ervaring herinnert.
Het is bijna "jammer" dat zoveel mensen liefst willen ontsnappen aan mentale pijn, want juist die pijn voelen is net zo goed een vorm van liefde voelen.
Liefde gelijkstellen met "alleen maar gelukkig en blij voelen" doet het begrip "houden van/ liefde" tekort.
Pijn gaat gelijk op met liefde.
Het doel (van verwerken/loslaten) moet volgens niét worden onverschilligheid (niéts meer voelen als je aan diegene denkt), maar dat diegene zoveel voor je betekend heeft en jij voor diegene.
Pijn en gemis geeft aan dat het niet allemaal voor niks was, of niks voorstelde, of die hele tijd niks voorgesteld heeft, alleen maar omdat het voorbij is gegaan, veranderd is, verloren is.
Voor mij is het het goede blijven herinneren en meenemen in mijn verdere leven.
Niet eoa ideaalplaatje, maar diegene als geheel, het totaalplaatje en (uiteindelijk) je kunnen warmen aan alles wie en wat je gegund is en van betekenis is (geweest, en nog gegund wordt in het nu en de toekomst).
Een open hart toont de weg naar een bezield leven..
zondag 27 december 2015 om 15:35
De kerstdagen zijn voorbij maar alle verdrietige gevoelens van iedereen die hier schrijft natuurlijk niet. Daarom een knuffel voor iedereen die het nodig heeft.
Ik ben de kerstdagen redelijk doorgekomen. Gehuild bij het horen van kerstliederen waarbij ik in gedachten mijn vader hoorde zingen. Voor het eerst in mijn uppie naar het graf geweest , op mijn krukken door het natte gras, in de war omdat ik zijn graf niet kon vinden.
Het was ondanks het gemis fijn om met de familie samen te zijn. Oud en nieuw heb ik nooit leuk gevonden. Meestal ben ik aan het werk maar dit jaar niet. Morgen word ik aan mijn knie geopereerd dus ik zit donderdag heerlijk op de bank, met mijn lief en dan vind ik het wel best
Ik ben de kerstdagen redelijk doorgekomen. Gehuild bij het horen van kerstliederen waarbij ik in gedachten mijn vader hoorde zingen. Voor het eerst in mijn uppie naar het graf geweest , op mijn krukken door het natte gras, in de war omdat ik zijn graf niet kon vinden.
Het was ondanks het gemis fijn om met de familie samen te zijn. Oud en nieuw heb ik nooit leuk gevonden. Meestal ben ik aan het werk maar dit jaar niet. Morgen word ik aan mijn knie geopereerd dus ik zit donderdag heerlijk op de bank, met mijn lief en dan vind ik het wel best
zondag 27 december 2015 om 15:38
quote:Sunemom schreef op 26 december 2015 @ 23:14:
Aztec wat fijn!
felice
voor iedereen
Kerst is (zo goed als) voorbij. We hebben het allemaal, ondanks alle moeilijke momenten en dankzij de mooie momenten, doorstaan.
Ik heb het vandaag goed gehad met mijn kinderen. We hebben spelletjes gegaan, een stuk gewandeld, gekleurd, chinees gegeten. Beide kinderen vertelden toen ze gingen slapen dat ze zo'n leuke dag, zo'n fijne kerst hadden gehad. Doel geslaagd!
Man heb ik de hele dag niet gezien, aan het bord in de keuken te zien heeft ie gegeten toen wij waren wandelen. De kinderen vinden het jammer dat hij niet beneden kwam, maar hebben er na de brunch niet meer om gevraagd.
Sinds de kinderen op bed liggen zit ik weer alleen beneden, kaarsjes aan bij de urn van ons meisje. Nog steeds heel erg verdrietig, maar ook een soort trots, ik heb het toch maar voor elkaar gekregen dat de kinderen genoten hebben.
Dit is echt het verdrietigste bericht dat ik op dit forum gelezen heb. Gisteravond laat las ik het en heb er de hele dag aan gedacht.m
Wat verschrikkelijk voor je om dit mee te maken.
Heel veel sterkte.
Aztec wat fijn!
felice
voor iedereen
Kerst is (zo goed als) voorbij. We hebben het allemaal, ondanks alle moeilijke momenten en dankzij de mooie momenten, doorstaan.
Ik heb het vandaag goed gehad met mijn kinderen. We hebben spelletjes gegaan, een stuk gewandeld, gekleurd, chinees gegeten. Beide kinderen vertelden toen ze gingen slapen dat ze zo'n leuke dag, zo'n fijne kerst hadden gehad. Doel geslaagd!
Man heb ik de hele dag niet gezien, aan het bord in de keuken te zien heeft ie gegeten toen wij waren wandelen. De kinderen vinden het jammer dat hij niet beneden kwam, maar hebben er na de brunch niet meer om gevraagd.
Sinds de kinderen op bed liggen zit ik weer alleen beneden, kaarsjes aan bij de urn van ons meisje. Nog steeds heel erg verdrietig, maar ook een soort trots, ik heb het toch maar voor elkaar gekregen dat de kinderen genoten hebben.
Dit is echt het verdrietigste bericht dat ik op dit forum gelezen heb. Gisteravond laat las ik het en heb er de hele dag aan gedacht.m
Wat verschrikkelijk voor je om dit mee te maken.
Heel veel sterkte.
zondag 27 december 2015 om 15:47
quote:amaia schreef op 27 december 2015 @ 15:35:
De kerstdagen zijn voorbij maar alle verdrietige gevoelens van iedereen die hier schrijft natuurlijk niet. Daarom een knuffel voor iedereen die het nodig heeft.
Ik ben de kerstdagen redelijk doorgekomen. Gehuild bij het horen van kerstliederen waarbij ik in gedachten mijn vader hoorde zingen. Voor het eerst in mijn uppie naar het graf geweest , op mijn krukken door het natte gras, in de war omdat ik zijn graf niet kon vinden.
Het was ondanks het gemis fijn om met de familie samen te zijn. Oud en nieuw heb ik nooit leuk gevonden. Meestal ben ik aan het werk maar dit jaar niet. Morgen word ik aan mijn knie geopereerd dus ik zit donderdag heerlijk op de bank, met mijn lief en dan vind ik het wel bestSterkte met de operatie
De kerstdagen zijn voorbij maar alle verdrietige gevoelens van iedereen die hier schrijft natuurlijk niet. Daarom een knuffel voor iedereen die het nodig heeft.
Ik ben de kerstdagen redelijk doorgekomen. Gehuild bij het horen van kerstliederen waarbij ik in gedachten mijn vader hoorde zingen. Voor het eerst in mijn uppie naar het graf geweest , op mijn krukken door het natte gras, in de war omdat ik zijn graf niet kon vinden.
Het was ondanks het gemis fijn om met de familie samen te zijn. Oud en nieuw heb ik nooit leuk gevonden. Meestal ben ik aan het werk maar dit jaar niet. Morgen word ik aan mijn knie geopereerd dus ik zit donderdag heerlijk op de bank, met mijn lief en dan vind ik het wel bestSterkte met de operatie
zondag 27 december 2015 om 15:55
quote:Eleonora-1 schreef op 27 december 2015 @ 15:48:
Eens Gedanst.
Het is zo verschrikkelijk verdrietig, het beneemt je de adem....
Klopt Eleonora. Ik heb er echt de hele dag aan gedacht en het beneemt je de adem inderdaad. Sunemom, zoals ik het lees heb je twee kinderen verloren. Ik kan me niet voorstellen hoe jij je moet voelen, het is het ergste wat een ouder kan meemaken. Ik kan je sterkte wensen, maar daar heb je niet zo veel aan.
Ik wens je alle liefde toe en wat iemand al eerder schreef hier, jij komt over als een supermoeder.
Eens Gedanst.
Het is zo verschrikkelijk verdrietig, het beneemt je de adem....
Klopt Eleonora. Ik heb er echt de hele dag aan gedacht en het beneemt je de adem inderdaad. Sunemom, zoals ik het lees heb je twee kinderen verloren. Ik kan me niet voorstellen hoe jij je moet voelen, het is het ergste wat een ouder kan meemaken. Ik kan je sterkte wensen, maar daar heb je niet zo veel aan.
Ik wens je alle liefde toe en wat iemand al eerder schreef hier, jij komt over als een supermoeder.
zondag 27 december 2015 om 15:55
Suzy, ik reageer even op je stukje over het meenemen van de goede dingen.
Dat lukt soms.
Niet altijd.
Ik schreef al dat ik minder onbevangen ben geworden. Misschien zelfs zuur en verongelijkt.
Eigenlijk hoop ik dat ik, naarmate de tijd verstrijkt, er meer waardering komt, van mij, voor de goede dingen van de laatste jaren. Nu vind ik dat nog moeilijk merk ik. Ik kan nauwelijks herinneringen oproepen zonder er boos of verdrietig om te worden.
In deze tijd dus he, want op de een of andere manier is het een rottijd, dit.
De rest van het jaar gaat dat veel beter.
Hopelijk slijt de bitterheid en is er dan ook in de decembermaand ruimte voor het koesteren van de fijne dingen.
Dat lukt soms.
Niet altijd.
Ik schreef al dat ik minder onbevangen ben geworden. Misschien zelfs zuur en verongelijkt.
Eigenlijk hoop ik dat ik, naarmate de tijd verstrijkt, er meer waardering komt, van mij, voor de goede dingen van de laatste jaren. Nu vind ik dat nog moeilijk merk ik. Ik kan nauwelijks herinneringen oproepen zonder er boos of verdrietig om te worden.
In deze tijd dus he, want op de een of andere manier is het een rottijd, dit.
De rest van het jaar gaat dat veel beter.
Hopelijk slijt de bitterheid en is er dan ook in de decembermaand ruimte voor het koesteren van de fijne dingen.
zondag 27 december 2015 om 16:45
quote:sofietje83 schreef op 27 december 2015 @ 11:57:
Ja herkenbaar hoor DG. Vaak bedoelen ze het wel goed maar inleven is zo lastig. Zo vroeg een vriendin 5 maanden na het overlijden van zwager of ik er al een beetje overheen was. En het was natuurlijk geen familie.
Euh? We hadden wel een goede band en man elke dag met pijn te zien over het verlies deed mij ook pijn. Maar blijkbaar moet je daar na 5 maanden wel overheen zijn.
Ik praat er ook weinig over met "derden", ook niet over het feit dat mijn vader ongeneeslijk ziek is. De laatste keer kreeg ik een opmerking "maar hij kan toch nog veel? Zelfs lekker op vakantie!?
Herkenbaar, hier kwam die vraag al binnen drie maanden... want ja dat verdriet moet na drie maanden al over zijn hoor. Want hun leven gaat gewoon door dus dat van jou moet ook weer verder gaan hoor!
Ja herkenbaar hoor DG. Vaak bedoelen ze het wel goed maar inleven is zo lastig. Zo vroeg een vriendin 5 maanden na het overlijden van zwager of ik er al een beetje overheen was. En het was natuurlijk geen familie.
Euh? We hadden wel een goede band en man elke dag met pijn te zien over het verlies deed mij ook pijn. Maar blijkbaar moet je daar na 5 maanden wel overheen zijn.
Ik praat er ook weinig over met "derden", ook niet over het feit dat mijn vader ongeneeslijk ziek is. De laatste keer kreeg ik een opmerking "maar hij kan toch nog veel? Zelfs lekker op vakantie!?
Herkenbaar, hier kwam die vraag al binnen drie maanden... want ja dat verdriet moet na drie maanden al over zijn hoor. Want hun leven gaat gewoon door dus dat van jou moet ook weer verder gaan hoor!
Het vivaforum heeft wel een hoop regels waar de werkelijkheid slecht in past. *Feow