Overig
alle pijlers
Ode aan hulpverleners
dinsdag 4 oktober 2016 om 13:49
Op het forum lees ik vaak klachten over allerlei hulpverleners. Die klachten zullen soms terecht zijn, soms ook niet. Mijn ervaringen zijn anders dus hierbij een ode aan hulpverleners.
Aan de psychotherapeut die me lang geleden zoveel wijze lessen heeft geleerd over de lat niet te hoog leggen. Die me leerde dat ik zelf niet alleen "slachtoffer" was, maar zelf door te kiezen voor bepaald gedrag heel veel invloed kan uitoefenen op situaties. Helaas is deze peut veel te jong overleden, maar ik ben hem nog elke dag dankbaar voor zijn begeleiding, want ik heb nog elke dag baat bij zijn wijze lessen.
Aan de psychologen van de verslavingskliniek waar ik eindelijk, na tientallen jaren worstelen, de veilige omgeving heb gevonden die me moed en het inzicht gaf die nodig waren om mijn eetprobleem los te laten en te kiezen voor een gezondere manier van leven. Op momenten dat ik terug dreig te vallen in mijn oude gedrag helpt wat ik daar geleerd heb me om vol te houden en niet toe te geven aan wat ooit een hopeloos onweerstaanbare drang leek.
Aan de arbo-arts die me niet als opgejaagd wild zonder te luisteren zo snel mogelijk weer aan het werk wil schoppen, maar juist met interesse en betrokkenheid een luisterend oor biedt, met nuchterheid mijn onzekerheid en angst in een hoopvol perspectief plaatst en me telkens op het hart drukt te kijken naar wat ik nodig heb om goed te kunnen functioneren.
Ik heb het geluk dat ik in mijn leven goede, betrokken, fijne hulpverleners heb ontmoet, zonder wie mijn leven een stuk moeilijker was geweest.
Ben benieuwd naar jullie positieve ervaringen hiermee.
Aan de psychotherapeut die me lang geleden zoveel wijze lessen heeft geleerd over de lat niet te hoog leggen. Die me leerde dat ik zelf niet alleen "slachtoffer" was, maar zelf door te kiezen voor bepaald gedrag heel veel invloed kan uitoefenen op situaties. Helaas is deze peut veel te jong overleden, maar ik ben hem nog elke dag dankbaar voor zijn begeleiding, want ik heb nog elke dag baat bij zijn wijze lessen.
Aan de psychologen van de verslavingskliniek waar ik eindelijk, na tientallen jaren worstelen, de veilige omgeving heb gevonden die me moed en het inzicht gaf die nodig waren om mijn eetprobleem los te laten en te kiezen voor een gezondere manier van leven. Op momenten dat ik terug dreig te vallen in mijn oude gedrag helpt wat ik daar geleerd heb me om vol te houden en niet toe te geven aan wat ooit een hopeloos onweerstaanbare drang leek.
Aan de arbo-arts die me niet als opgejaagd wild zonder te luisteren zo snel mogelijk weer aan het werk wil schoppen, maar juist met interesse en betrokkenheid een luisterend oor biedt, met nuchterheid mijn onzekerheid en angst in een hoopvol perspectief plaatst en me telkens op het hart drukt te kijken naar wat ik nodig heb om goed te kunnen functioneren.
Ik heb het geluk dat ik in mijn leven goede, betrokken, fijne hulpverleners heb ontmoet, zonder wie mijn leven een stuk moeilijker was geweest.
Ben benieuwd naar jullie positieve ervaringen hiermee.
dinsdag 4 oktober 2016 om 13:58
Ik heb jaren hetzelfde 'team' van 2 vrouwen en 1 man gehad. 1 psychiater, en een persoonlijk begeleidster en woonbegeleider van de stichting waar ik woonde. Inmiddels hebben onze wegen zich gescheiden maar ik ben ze zo dankbaar!! Ze hebben mij altijd gesteund, waren er altijd, durfde kritisch te zijn als de situatie daarom vroeg maar altijd op een vriendelijke manier. Ik durf oprecht te zeggen dat mijn leven heel anders eruit had gezien als ik deze 3 toppers met hart voor hun werk niet had gehad. De onderlinge samenwerking was ook heel goed (ondanks dat het twee verschillende instellingen betrof).
Afscheid nemen hoort er helaas bij maar ze houden voor altijd een plekje in mijn hart!
Afscheid nemen hoort er helaas bij maar ze houden voor altijd een plekje in mijn hart!
dinsdag 4 oktober 2016 om 14:02
Tijdens mijn opname op de PAAZ had ik een hele goede verpleegkundige en psychiater.
De psychiater maakte heel veel tijd voor mij vrij, naast de normale ronde (10 minuten gesprek op dinsdag), had ik altijd een gesprek van rond de driekwartier ernaast.
En dat was heel fijn want met de klinisch psycholoog had ik niet zo'n klik en ging het altijd over heftige dingen terwijl die psychiater mij handvaten gaf die ik nu nog steeds gebruik.
De psychiater maakte heel veel tijd voor mij vrij, naast de normale ronde (10 minuten gesprek op dinsdag), had ik altijd een gesprek van rond de driekwartier ernaast.
En dat was heel fijn want met de klinisch psycholoog had ik niet zo'n klik en ging het altijd over heftige dingen terwijl die psychiater mij handvaten gaf die ik nu nog steeds gebruik.
dinsdag 4 oktober 2016 om 14:16
De zoveelste huisarts die ik heb gehad die me eindelijk wél doorstuurde naar het ziekenhuis en daar een verklaring werd gevonden voor mijn jarenlange buikpijn. Nog steeds dankbaar voor, ook al moest ik er enorm op aandringen.
Verder ben ik zelf hulpverlener en kan ik wel een egoboost gebruiken, dus kom maar op
Verder ben ik zelf hulpverlener en kan ik wel een egoboost gebruiken, dus kom maar op
dinsdag 4 oktober 2016 om 14:22
Aan mijn MS- verpleegkundige aan wie ik altijd alles kan vragen, die altijd tijd voor je maakt en de boel met de nodige humor benadert.
Aan mijn bedrijfsarts die zo goed met me meegedacht heeft en me juist vaak verboden heeft om te gaan werken terwijl ik zo graag wilde. Soms is het beter me af te remmen.
Aan de keuringsarts van het uwv (ja het kan!), van wie ik eerst mocht blijven werken, terwijl ze me ook wel af wilde keuren. Aan diezelfde keuringsarts die mij later toch zonder problemen wel afkeurde. Ik heb veel aan haar gehad.
En aan mijn revalidatieteam in het ziekenhuis. Mede dankzij hun loop ik weer rond en staat mijn rolstoel te verstoffen in de schuur.
Aan mijn bedrijfsarts die zo goed met me meegedacht heeft en me juist vaak verboden heeft om te gaan werken terwijl ik zo graag wilde. Soms is het beter me af te remmen.
Aan de keuringsarts van het uwv (ja het kan!), van wie ik eerst mocht blijven werken, terwijl ze me ook wel af wilde keuren. Aan diezelfde keuringsarts die mij later toch zonder problemen wel afkeurde. Ik heb veel aan haar gehad.
En aan mijn revalidatieteam in het ziekenhuis. Mede dankzij hun loop ik weer rond en staat mijn rolstoel te verstoffen in de schuur.
dinsdag 4 oktober 2016 om 14:27
Aan mijn bedrijfsarts, die continu gekeken heeft naar wat het best voor mij was, en me tegenhield waar nodig. Aan de coach die me liet inzien dat "flink zijn en niet zeuren" niet altijd werkt. Aan mijn huidige arts in het ziekenhuis die wél naar me luistert. En vooral aan mijn leidinggevende die alle adviezen van P&O naast zich neerlegde en me net zolang door bleef betalen tot ik weer helemaal aan het werk was.
Tjezus, wat vals
dinsdag 4 oktober 2016 om 14:30
Ik geloof niet dat ik ooit echt reden tot ontevredenheid heb gehad, terwijl ik nogal wat te maken heb met medici en hulpverleners.
Top 3 dan maar:
* De verloskundige bij mijn eerste bevallingen.
* Het hele team van SEIN, vooral voor hoe ze mijn zoon helpen, maar ook voor mijn eigen behandeling.
* De klinisch neuropsycholoog van het Donders (geen behandelend arts dus, maar een onderzoeker aan de Radboud Universiteit) die ontdekte welke aandoening ik heb. Dankzij hem wordt mijn revalidatie nu effectiever aangepakt.
Top 3 dan maar:
* De verloskundige bij mijn eerste bevallingen.
* Het hele team van SEIN, vooral voor hoe ze mijn zoon helpen, maar ook voor mijn eigen behandeling.
* De klinisch neuropsycholoog van het Donders (geen behandelend arts dus, maar een onderzoeker aan de Radboud Universiteit) die ontdekte welke aandoening ik heb. Dankzij hem wordt mijn revalidatie nu effectiever aangepakt.
dinsdag 4 oktober 2016 om 14:37
quote:yette schreef op 04 oktober 2016 @ 14:35:
Oh en nummer 4: die ene verpleger op de kinderafdeling in ons lokale ziekenhuis die altijd de zorg voor mijn zoon krijgt als we weer eens een spoedopname hebben. Je zou het haast 'thuiskomen' noemen, zó vertrouwd is die man Dat is fijn, een vertrouwd gezicht, voor je zoon zeker ook.
Oh en nummer 4: die ene verpleger op de kinderafdeling in ons lokale ziekenhuis die altijd de zorg voor mijn zoon krijgt als we weer eens een spoedopname hebben. Je zou het haast 'thuiskomen' noemen, zó vertrouwd is die man Dat is fijn, een vertrouwd gezicht, voor je zoon zeker ook.
dinsdag 4 oktober 2016 om 14:38
dinsdag 4 oktober 2016 om 14:52
Mijn eigen hulpverleners zijn allemaal erg betrokken en kijken verder dan de 'aandoeningen' die ik heb. Heel fijn!
Maar mijn grootste pluim gaat toch naar de thuisverpleegkundige die ons bij heeft gestaan in het stervensproces van mijn schoonmoeder. Ze stond ALTIJD klaar. Vertelde ons keer op keer dat we het goed deden, benadrukten dat we NOOIT te vaak konden bellen. Ook als ik gewoon belde om advies stond ze binnen de 10 minuten aan de deur. En het respect waarmee ze schoonmoeder behandelde. Dat ze - ook toen schoonmoeder comateus was - elke handeling met zachte, warme stem aankondigde en uitlegde
Maar mijn grootste pluim gaat toch naar de thuisverpleegkundige die ons bij heeft gestaan in het stervensproces van mijn schoonmoeder. Ze stond ALTIJD klaar. Vertelde ons keer op keer dat we het goed deden, benadrukten dat we NOOIT te vaak konden bellen. Ook als ik gewoon belde om advies stond ze binnen de 10 minuten aan de deur. En het respect waarmee ze schoonmoeder behandelde. Dat ze - ook toen schoonmoeder comateus was - elke handeling met zachte, warme stem aankondigde en uitlegde
Als het gras bij de buren altijd groener is dan is het kunstgras
dinsdag 4 oktober 2016 om 14:55
De psycholoog die me van mijn postnatale depressie af hielp na een paar sessies. Dook er helemaal in om me er af te helpen en om te kunnen genieten van het moederschap. Ben haar daar nog altijd dankbaar voor.
En mijn verloskundige, die beiden bevallingen niet heeft kunnen begeleiden, maar me wel er doorheen heeft gesleept toen mijn moeder overleed toen ik 7 maanden zwanger was. De controle duurde wat langer om er even over te kunnen praten en ik mocht altijd extra komen of bellen. In de kraamtijd hielden zij en de kraamverzorgster een oogje in het zeil. Het was zo fijn dat er iemand op me lette en daardoor heb ik me heel prettig door die kraamtijd (en de tijd daarna) bewogen. Heel waardevol!
En mijn verloskundige, die beiden bevallingen niet heeft kunnen begeleiden, maar me wel er doorheen heeft gesleept toen mijn moeder overleed toen ik 7 maanden zwanger was. De controle duurde wat langer om er even over te kunnen praten en ik mocht altijd extra komen of bellen. In de kraamtijd hielden zij en de kraamverzorgster een oogje in het zeil. Het was zo fijn dat er iemand op me lette en daardoor heb ik me heel prettig door die kraamtijd (en de tijd daarna) bewogen. Heel waardevol!
dinsdag 4 oktober 2016 om 14:57
En nu ik jouw reactie lees Oudblond: de thuiszorg bij mijn moeder verdient ook een dikke pluim. Ze werkten de hele nacht door om mijn moeder en ons te ontlasten. Eentje werkte zelfs op de kraamafdeling van het ziekenhuis waar ik bevallen ben. Helaas was zij toen niet aan het werk die dag (maar was er wel al veel naar mij gevraagd, iedereen wist al wie ik was!), maar is daarna nog bij mij thuis op bezoek geweest om de kleindochter van mijn moeder te kunnen bewonderen.
dinsdag 4 oktober 2016 om 15:00
dinsdag 4 oktober 2016 om 15:06
Aan mijn psycholoog ten tijde van mijn "burn out" Bij hem kon ik uithuilen en mijn gevoelens kwijt zonder dat ik het gevoel had iemand tot last te zijn of zwak was. Hij heeft me geleerd mijn grenzen aan te geven en soms tijd te nemen om te doen wat ik wil zonder altijd alleen maar bezig te zijn met wat een ander wil. Soms is dat nog wel moeilijk voor me, maar ik blijf vooruit gaan.
"Mensen zullen vergeten wat je zei. Mensen zullen vergeten wat je deed. Maar mensen zullen nooit vergeten hoe je hen liet voelen." ( Maya Angelou )
dinsdag 4 oktober 2016 om 15:11
Aan de mevrouw van 112 en daar heb ik meerderemalen een ode aan!
Mijn zoontje was 10 uur oud toen hij stikte, de mevrouw aan de lijn hield mij rustig en vertelde wat ik moest doen voor de ambulance kwam.
En een keer getuige geweest van een zeer ernstig ongeval. De man heb ik uit die situatie gehaald en toen 112 gebeld. De ademende niet meer normaal maar gorgelde alleen maar, zijn borstkas was verbrijzeld en de schedel van zijn achterhoofd was gewoon weg. Weer heeft een 112 mevrouw mij rustig gehouden tot de ambulance ( en brandweer en politie en trauma helikopter ) er was. Later bleek dat zijn verbrijzelde borstkas en gebroken schedel het minst van zijn zorgen waren maar hij heeft het wel overleefd.
Mijn zoontje was 10 uur oud toen hij stikte, de mevrouw aan de lijn hield mij rustig en vertelde wat ik moest doen voor de ambulance kwam.
En een keer getuige geweest van een zeer ernstig ongeval. De man heb ik uit die situatie gehaald en toen 112 gebeld. De ademende niet meer normaal maar gorgelde alleen maar, zijn borstkas was verbrijzeld en de schedel van zijn achterhoofd was gewoon weg. Weer heeft een 112 mevrouw mij rustig gehouden tot de ambulance ( en brandweer en politie en trauma helikopter ) er was. Later bleek dat zijn verbrijzelde borstkas en gebroken schedel het minst van zijn zorgen waren maar hij heeft het wel overleefd.