Versta ik dat nu goed?

11-08-2012 20:21 165 berichten
Soms zeggen mensen wel eens dingen, waarvan je denkt: zegt hij/zij dat nu echt?



Een voorbeeld. Ik kom net terug van een verjaardag met behoorlijk wat oude mensen. Eén van die mensen zegt. Goh je lijkt wel op iemand die ik ken. Ja net zulk haar, en zij is ook best wel fors. Jij wordt zeker ook wel gepest..... AUW



Ik ben echt wel te zwaar, maar dat zeg je toch niet? Ik denk ook niet dat hij besefte hoe erg ik deze opmerking vond en omdat ik geen zin in ruzie had, heb ik niks gezegd. Maar het gaf (geeft) me wel een rotgevoel.



Ik ben benieuwd. Hebben jullie dit ook wel eens? En hoe reageer je dan? Laat je het gaan of niet?
Alle reacties Link kopieren
quote:workit schreef op 11 augustus 2012 @ 20:29:

Ja, ik weet dat ik het me niet aan moet trekken. Maar daar sta je dan in je feestjurk. Ik had echt mijn best gedaan op mijn outfit. Mijn gewicht is sowieso best wel een issue voor me (maat 42/44), dus deze kwam gewoon erg hard aan. Ik wilde ook geen ruzie maken op het feestje van mijn oma.

Ik snap die overgevoeligheid niet.

Maat 42/44, daar zou ik een moord voor doen, maar dit terzijde.

Ik ben ook te zwaar en ja, dat valt op, dus daar zeggen mensen wel es iets over. Daarnaast ben ik erg lang (1,90 m), daar zeggen mensen ook regelmatig iets over.

Big deal.
You can do whatever you want - no one cares.
Week 34 van de Extremely Demotivational Calendar
Alle reacties Link kopieren
Het triggert een gevoel wat in jezelf zit.



Als je overtuigt zou zijn van je eigen schoonheid dan hielpen de positieve opmerking dat nog meer op te bouwen.



Ipv daarvan halen juist de negatieve opmerkingen je verder naar beneden.



Misschien wat meer positieve gedachten toevoegen aan je zelfbeeld.
Vosje wat een rare opmerking inderdaad. Zou ook even niks te zeggen weten.



Zus, als ze had gezegd 'zijn heeft jouw maat' (punt), dan was haar vraag ook duidelijk. Die opmerking over overgewicht voegt niks toe.



Ik was drie jaar geleden echt veel slanker (als in veel stress, ik zakte direct terug naar maat 36/38). Maar ook toen hadden mensen wel eens commentaar. En ondanks dat ik nu te zwaar ben (en dat blijft iets waar ik aan werk), ben ik verder niet super onzeker. Alles is goed verdeeld zeg maar. Maar toch zijn deze opmerkingen kwetsend.
Alle reacties Link kopieren
Maar workit, het is wel wat Sgaaaaaaapie zegt: het triggert bij jou iets, zo'n opmerking. Jij vindt het kwetsend.

Ik vind zulke opmerkingen vrijwel nooit kwetsend, omdat het gewoon klopt dat ik te zwaar ben.
You can do whatever you want - no one cares.
Week 34 van de Extremely Demotivational Calendar
quote:Solomio schreef op 12 augustus 2012 @ 09:39:

[...]



Ik snap die overgevoeligheid niet.

Maat 42/44, daar zou ik een moord voor doen, maar dit terzijde.

Ik ben ook te zwaar en ja, dat valt op, dus daar zeggen mensen wel es iets over. Daarnaast ben ik erg lang (1,90 m), daar zeggen mensen ook regelmatig iets over.

Big deal.



Ja, ik vind een opmerking als: 'die heeft OOK overgewicht' ook niet heel erg, zeker niet als het echt zo is. Hoe moet je het dan zeggen? Ik ben 1.93. Mensen zeggen regelmatig dat ik wel hhheeeeeeeeeeeeeeeeelllllllllll erg lang ben. (vroeger direct gevolgd door de opmerking: heb je daar geen moeite mee en/of kun je zo wel een kerel krijgen?) Tja. kan ik gekwetst over doen, maar het IS toch ook gewoon zo?

En als je een BMI van 27 (oid) hebt, ja, dan heb je overgewicht ja. En als dat al niet gezegd maar worden... dan is er niets mis met die mensen die dat zeggen, maar met jou zelf vertrouwen, blijkbaar.
quote:Solomio schreef op 12 augustus 2012 @ 09:45:

Maar workit, het is wel wat Sgaaaaaaapie zegt: het triggert bij jou iets, zo'n opmerking. Jij vindt het kwetsend.

Ik vind zulke opmerkingen vrijwel nooit kwetsend, omdat het gewoon klopt dat ik te zwaar ben.Klopt hoor, die man kan er niks aan doen dat ik te zwaar ben en dat ik dat vervelend vind. Maar het is gewoon niet nodig om dat te zeggen. Wel fijn voor je dat jij er zo makkelijk mee omgaat.
Alle reacties Link kopieren
quote:Solomio schreef op 12 augustus 2012 @ 09:45:

Maar workit, het is wel wat Sgaaaaaaapie zegt: het triggert bij jou iets, zo'n opmerking. Jij vindt het kwetsend.

Ik vind zulke opmerkingen vrijwel nooit kwetsend, omdat het gewoon klopt dat ik te zwaar ben.Als iemand wat tegen mij zegt raakt hem me idd. Maar juist omdat ik me realiseer dat er wel een paar kilo af mogen in ik de botte pech heb dat alleen mijn buik te dik wordt en de rest in verhouding veel minder.
Daar hebben jullie ook wel gelijk in hoor, maar het gaat mij erom dat ik niet begrijp waarom iemand sowieso het nodig vind om dit te vertellen. Van een klein kind zou ik het begrijpen, maar van een volwassen man. Ik zou het echt niet in mijn hoofd halen om zomaar tegen een wildvreemde te vertellen dat hij/zij te dik, te dun, te scheel, te vul maar in is.
Alle reacties Link kopieren
Ik ga al niet meer naar m'n schoonmoeder toe, mevrouw weet het keer op keer weer te presteren om me te kwetsen zonder dat ze het zelf door heeft.



Ze koopt allemaal afslank producten voor me, als of ik het zelf niet kan.

Voor kerst kreeg ik een schoonheidsbehandeling want dat had ik wel nodig met mijn gezicht ... Urm pardon... Wat?!

Goh zou je dat wel doen een hap en die kilo zit er weer aan ben je weer jaren bezig!



En dan nog die klanten in de winkel waar ik werk, goh vruchtbaar team hier hè? Hoe lang moet je nog?

Tot mijn 67ste mevrouw... Waarna ze mij stom aan kijkt...

Ik bedoel met je zwangerschap zegt ze dan nog leuk er achteraan...

Mevrouw ik ben niet zwanger. Toen was ze wel gauw weg
Alle reacties Link kopieren
Toen ik begin twintig nog echt heel dun (45 kg bij 1.67) was, hoewel ik alles at wat los en vast zat, en ik juist havermout was gaan eten en glazen melk aanvulde met eiwitpoeder omdat ik zo graag een beetje kont in mijn broek wilde en als het kon ook nog een decolleteetje, ergerde ik me aan wat mijn latere schoonmoeder zei ,toen ik voor de eerste keer een verjaardag daar meemaakte, waar de visite in een grote kring zat.



Ik had een maand of twee verkering en ik was één keer eerder bij mijn schoonouders langsgeweest, voor dé kennismaking, zo gepland omdat er een verjaardag met de hele familie op handen was, en iedereen erg benieuwd naar de vlam van ik noem hem maar 'ex' was, dus ik werd die avond erg bekeken.



Het begon al bij de koffie: :Jij hoeft zeker geen gebak, want jij eet zeker niks om zo dun te blijven?

Dan met de onvermijdelijke ( ik heb in de 20 volgende jaren niet anders gezien) kaas/mosterd - leverworst - kaas/stukje ananas - cervelaatworst - kaas/gember - hausmacher- op een stalen schotel: "Ik zal jou maar overslaan, dat is voor jou zeker verboden terrein, niet?"

Om tenslotte bij het neerzetten van de schaaltjes borrelnootjes, chips en studentenhaver nog even op te merken, dat het niet nodig was om het enigszins binnen mijn bereik te zetten, omdat ik er toch niet van zou pakken..



Dat kon volgens haar niet anders, anders kon ik nooit zo dun blijven. Knap hoor, zo'n beheersing.



Toen ik later wel aankwam, teveel juist, zei ze steeds dat het veel gezelliger was zo'n paar kilo's extra, en ja daar kan je niks tegen doen, het komt gewoon omdat je het zo gezellig hebt.

(en dat kwam dan door haar zoon.. )
Alle reacties Link kopieren
In je OP schrijf je dat die man zei: zij is ook best wel fors.

En nu schrijf je dat die man zei dat jij TE dik bent.

Daar zie ik toch echt jouw interpretatie bij. Die man heeft niet gezegd dat jij TE dik bent, maar dat jij best wel fors bent. Wat waarschijnlijk gewoon een feit is.

In jouw hoofd wordt het een oordeel, namelijk dat je TE dik bent.



Ik word juist kriegel van mensen die zeggen dat ik best wel fors ben. Ik ben namelijk gewoon dik en 'best wel fors' vind ik dan weer zo'n politiek correcte term, om mij vooral niet te kwetsen. Brrrrrrrrrrr.
You can do whatever you want - no one cares.
Week 34 van de Extremely Demotivational Calendar
Hij zij inderdaad fors, en daarna 'daar word je zeker wel mee gepest'. Dat vond ik geen compliment. En ik ben niet fors, maar te dik. Maar punt is ook niet of hij gelijk heeft, want dat heeft hij.
Alle reacties Link kopieren
quote:zwartezwanen schreef op 11 augustus 2012 @ 20:48:

Oude mensen spreken niet per se de waarheid overigens. Wat ze soms wel hebben, is minder behoefte/neiging om rekenign te houden met anderen.



Maar zo'n opmerking komt toch vooral voort uit de eigen associatie van degene die hem maakt. Hij zal dus zelf wel veel gepest zijn, denk ik dan.

Dat herken ik, mijn moeder is halverwege de 80, als ze iets zegt houd ze gewoon weinig rekening met anderen..

Vroeger deed ze dat juist wel.



Zo waren we pas bij de supermarkt, ze komt iemand tegen die ze kent uit de buurt en die net bevallen is, ze feliciteerd en vraagt hoe het gaat. Dan lopen we verder, we zijn nog geen 2 stappen verder als ze zegt: Nou dat is ook niet zo'n mooi kindje...



Ik schaamde me echt kapot
Perel, wat een voordelen zeg. Pfff, vermoeiend.

Darkish, klinkt ook gezellig zeg, je schoonmoeder.
Alle reacties Link kopieren
quote:pearle schreef op 12 augustus 2012 @ 10:03:

[...]



Dat herken ik, mijn moeder is halverwege de 80, als ze iets zegt houd ze gewoon weinig rekening met anderen..

Vroeger deed ze dat juist wel.



Zo waren we pas bij de supermarkt, ze komt iemand tegen die ze kent uit de buurt en die net bevallen is, ze feliciteerd en vraagt hoe het gaat. Dan lopen we verder, we zijn nog geen 2 stappen verder als ze zegt: Nou dat is ook niet zo'n mooi kindje...



Ik schaamde me echt kapot Ik herken dat. Mijn vader kan dat ook zo hebben. Het lijkt wel iets van vervagende grenzen wat wel en wat niet kan dat te maken heeft met het ouder worden en ook nog een eigenwijs-achtig iets van ik ben oud, dus ik mag alles zeggen wat ik denk. En dat hoeft ook niet zachtjes.
Ok, ik neem me dan nu voor om nooit een onaardige bejaarde te worden



Ik ga zo maar eens van het zonnetje genieten!
Alle reacties Link kopieren
quote:workit schreef op 12 augustus 2012 @ 10:09:

Ok, ik neem me dan nu voor om nooit een onaardige bejaarde te worden



Ik ga zo maar eens van het zonnetje genieten!Geniet ze!
Alle reacties Link kopieren
Jaren geleden (toen ik dus nog slank was. Dat was voordat ik ziek werd), zei iemand van de sportschool eens "dikke" tegen mij. Ik heb hem een schop tegen zijn schenen verkocht, en hij heeft het nooit meer gezegd. Nu ik echt dik ben, heb ik twee x een opmerking gekregen van oude mannen. Bij de laatste heb ik gereageerd van dank je wel maar ik ben ziek! Stond die lul met vingers even met zijn mond vol tanden. Men hoeft mij niet eraan te herinneren dat mijn lijf mij in de steek heeft gelaten. Volgende keer zeg ik: goh wat raar, toen ik vanochtend in de spiegel keek was dat nog niet zo! En dan met grote ogen van schrik en mijn hand voor mijn mond ooh vormen! Eerlijkheid snap ik, maar je hoeft een ander niet te kwetsen!
Alle reacties Link kopieren
Nu ik zwanger ben lijkt het alsof iedereen opeens ongegeneerd wat over je te zeggen hebt. Gewoon recht in je gezicht.



Oké ik heb dunne benen en armen, rest is gewoon maat 38.



Ik citeer: je buik is wel heel klein, ben je aan het afvallen en gaat het wel goed met je, je wordt nu wel heel dun hoor.

Je benen zijn nu wel heel dun geworden hoor!

Heb je die punt knieën gezien?

Je hebt nu echt stokjes onder die buik.

Enz........



Nou mijn lijf is altijd al zo. Weet ik gelijk hoe diegene over mijn lijf denkt.



Bah, hou gewoon die opmerkingen voor je. Wat heeft iemand daar aan? De een is te dun. De ander te dik enz.
Alle reacties Link kopieren
quote:Perel schreef op 12 augustus 2012 @ 10:07:

[...]



Ik herken dat. Mijn vader kan dat ook zo hebben. Het lijkt wel iets van vervagende grenzen wat wel en wat niet kan dat te maken heeft met het ouder worden en ook nog een eigenwijs-achtig iets van ik ben oud, dus ik mag alles zeggen wat ik denk. En dat hoeft ook niet zachtjes.Mijn moeder is ook behoorlijk doof, dus zacht praten zit er al helemaal niet meer in..
Alle reacties Link kopieren
Haha ik moet gewoon lachen om die opmerkingen van mensen. Dommigheid, denk ik dan. (niet minder kwetsend, maar ok)



Ik kwam een jaar of wat geleden op mijn oma's verjaardag. Kort daarvoor was ik door -toen nog- onduidelijke redenen 40kg aangekomen. je zult begrijpen dat me dat allereerst niet lekker zat omdat het 40 kilo was, en ten tweede omdat ik echt niet wist waardoor het kwam, en de artsen ook niet. Dat was binnen de familie ook bekend trouwens.



Komt mijn oom binnen (type gedrongen, overgewicht en twee turven hoog), en zegt: zozo, jij bent voort ook flink aan de maat hè? (over het geluid van 30 man praten heen, zo hard). Met mijn liefste glimlach op bekeek ik hem van top tot teen en zei: 'ja, van hetzelfde hè..'



Vervolgens nam een ander het 'gesprek' over door te vragen hoe dat toch kwam, want ik was toch al nooit de slankste.



Ik was vroeg thuis die avond... Dat wel
quote:Perel schreef op 12 augustus 2012 @ 09:59:

Dan met de onvermijdelijke ( ik heb in de 20 volgende jaren niet anders gezien) kaas/mosterd - leverworst - kaas/stukje ananas - cervelaatworst - kaas/gember - hausmacher-

Hmmm, lekker



Je had de schaal op schoot moeten nemen, en moeten zeggen: 'Jullie hoeven zeker niet?'
quote:Solomio schreef op 12 augustus 2012 @ 09:45:

Maar workit, het is wel wat Sgaaaaaaapie zegt: het triggert bij jou iets, zo'n opmerking. Jij vindt het kwetsend.

Ik vind zulke opmerkingen vrijwel nooit kwetsend, omdat het gewoon klopt dat ik te zwaar ben.



wilde ik ook zeggen, het is de opmerking van die ander niet die je kwetst, het bevestigd enkel hoe je over jezelf denkt.

maar moet wel zeggen dat mensen ook wel hele erge domme opmerkingen kunnen maken. (ik lees hier dingen, daar zakt meiner hose vanab...)



het kost ff moeite, maar het is toch een kwestie van je schouders ophalen en vooral niet reageren. het zegt meer over die ander dan over jou (alhoewel bij het verhaal van Jaime die iemand aanspreekt op haar figuur had ik het teruggekaatst, echt te verleidelijk om keihard iets terug te roepen in de trant van 'en jij dan, ben je zwanger van een 6ling'? niet dat je daar wat mee opschiet maar als iemand bot gaat doen is het te verleidelijk om niet bot terug te doen...)
quote:jaimee21 schreef op 12 augustus 2012 @ 10:26:

Met mijn liefste glimlach op bekeek ik hem van top tot teen en zei: 'ja, van hetzelfde hè..'

En hoe reageerde hij daarop?



Ik gok erop dat hij net deed alsof hij het niet hoorde.
oww dat heb je ook gedaan jaimee

briljante reactie...

Dit is een oud topic. Het topic is daarom gesloten.
Maak een nieuw topic aan om verder praten over dit onderwerp.

Terug naar boven