Overig
alle pijlers
Voor Jumpy
zaterdag 14 april 2012 om 10:57
Voor Jumpy,
Een paar dagen geleden belde een van je familieleden op met de mededeling dat je bij een geweldsincident om het leven was gekomen. Het was een paar dagen daarvoor al gebeurd. Er was veel gebeurd in korte tijd. Er volgde een verwarrend verhaal. Het eindigde met de mededeling, dat er veel schulden waren, geen uitvaart verzekering en er niks meer kwam. De gemeente gaf de mogelijkheid wel, maar er zou toch niemand komen....
In shock hang je op. In tranen vertel je je lief wat er gebeurd is en belt direct die andere vriendin. Die andere vriendin, je had er maar twee.... Je leven was ontzettend moeilijk. Te moeilijk, je kon het niet aan. Je kon niet op eigen benen staan. Het leven zonder alcohol was te moeilijk voor je. Dit ondanks het feit dat je een paar jaar niet gedronken hebt. Je een vaste baan kreeg, je rijbewijs haalde en een leven opbouwde. Ergens kwam er een omslagpunt. Wij weten niet wanneer. Het ging mis. Totaal mis met je. Wij als vriendinnen renden steeds achter de feiten aan. Steeds was de waarheid vele malen erger. Je loog over zo ontzettend veel dingen, dat wij niet meer weten wat waarheid is. Bij de opnames in de kliniek liep je door de voordeur naar binnen om door de achterdeur weer weg te gaan. Je werd agressief om niets. De laatste leugen was te erg en kwetsend. Dat wist jij ook, maar toch zat het in je om dit soort dingen te doen. We hebben afstand genomen wanneer er alcohol in het spel was. Alleen nog sms contact gehad. Dit om jou te bewegen om nu écht iets te gaan doen. Door langdurig alcohol gebruik had je al een kapot lichaam. Het was zelfmoord om te drinken. Een paar weken geleden belde je oom me ook op. Je zou op straat gezet worden. Mocht je met ons contact opnemen, om je dan door te verwijzen naar de kliniek. We hebben niks van je gehoord. Tot het bericht van je familie over je dood.
Wat was jouw leven moeilijk! Jij hebt nooit een kans gehad. Je hebt nooit geweten hoe het echte leven is. Geweten wat liefde is, goedmaken is en op juiste manier aandacht te vragen. Je hebt geen jeugd en geen bescherming gehad. Al op jonge leeftijd was alcohol wat jouw leven leuk maakte.
En dan zo'n geweldadig einde,
geen mogelijkheid tot afscheid nemen,
een crematie waar niemand bij aanwezig is,
geen enkel familiebericht in de krant,
helemaal niets......
Geen enkele vorm van respect.
Daarom hier voor jou aandacht op dit forum al is je naam fictief (geen idee of dit vermeld mag worden)
Dat heb je zeker verdiend!
Een paar dagen geleden belde een van je familieleden op met de mededeling dat je bij een geweldsincident om het leven was gekomen. Het was een paar dagen daarvoor al gebeurd. Er was veel gebeurd in korte tijd. Er volgde een verwarrend verhaal. Het eindigde met de mededeling, dat er veel schulden waren, geen uitvaart verzekering en er niks meer kwam. De gemeente gaf de mogelijkheid wel, maar er zou toch niemand komen....
In shock hang je op. In tranen vertel je je lief wat er gebeurd is en belt direct die andere vriendin. Die andere vriendin, je had er maar twee.... Je leven was ontzettend moeilijk. Te moeilijk, je kon het niet aan. Je kon niet op eigen benen staan. Het leven zonder alcohol was te moeilijk voor je. Dit ondanks het feit dat je een paar jaar niet gedronken hebt. Je een vaste baan kreeg, je rijbewijs haalde en een leven opbouwde. Ergens kwam er een omslagpunt. Wij weten niet wanneer. Het ging mis. Totaal mis met je. Wij als vriendinnen renden steeds achter de feiten aan. Steeds was de waarheid vele malen erger. Je loog over zo ontzettend veel dingen, dat wij niet meer weten wat waarheid is. Bij de opnames in de kliniek liep je door de voordeur naar binnen om door de achterdeur weer weg te gaan. Je werd agressief om niets. De laatste leugen was te erg en kwetsend. Dat wist jij ook, maar toch zat het in je om dit soort dingen te doen. We hebben afstand genomen wanneer er alcohol in het spel was. Alleen nog sms contact gehad. Dit om jou te bewegen om nu écht iets te gaan doen. Door langdurig alcohol gebruik had je al een kapot lichaam. Het was zelfmoord om te drinken. Een paar weken geleden belde je oom me ook op. Je zou op straat gezet worden. Mocht je met ons contact opnemen, om je dan door te verwijzen naar de kliniek. We hebben niks van je gehoord. Tot het bericht van je familie over je dood.
Wat was jouw leven moeilijk! Jij hebt nooit een kans gehad. Je hebt nooit geweten hoe het echte leven is. Geweten wat liefde is, goedmaken is en op juiste manier aandacht te vragen. Je hebt geen jeugd en geen bescherming gehad. Al op jonge leeftijd was alcohol wat jouw leven leuk maakte.
En dan zo'n geweldadig einde,
geen mogelijkheid tot afscheid nemen,
een crematie waar niemand bij aanwezig is,
geen enkel familiebericht in de krant,
helemaal niets......
Geen enkele vorm van respect.
Daarom hier voor jou aandacht op dit forum al is je naam fictief (geen idee of dit vermeld mag worden)
Dat heb je zeker verdiend!
