Wie herkent dit?

26-02-2018 19:16 23 berichten
Het zou nooit in me opkomen om een topic te openen waarin ik een verhaal neerzet wat ik vervolgens afsluit met ‘wie herkent dit?’

Het is niet concreet, de vraag gaat niet over het verhaal (want uiteraard gaat het topic over jezelf) en het houdt armlengte van je eigen betrokkenheid erbij.

Ik snap het gewoon niet. Is het een vrouwendingetje?
Ja
Oh. Nou, ook weer opgelost dan.
Ik denk dat (sommige ) vrouwen eerder herkenning zoeken dan enige vorm van oplossing. Daar bots ik bijvoorbeeld over met mijn moeder, ik denk oplossingsgericht, daar waar zij gewoon even lekker wil zwelgen en haar verhaal kwijt wil. Ze geeft ook aan dat ze de herkenning bij lotgenoten heel erg prettig vindt, dus ja, ik denk dat sommige vrouwen meer steun vinden in herkenning dan om werkelijk met een oplossing aan de slag te moeten.
Alle reacties Link kopieren
En het houdt armlengte van je eigen betrokkenheid erbij.

Man, je spreekt in raadselen!

Maar misschien is het een vrouwendingetje dat ik dit niet snap.
Je hebt zo’n 26.000 dagen tussen níets en eeuwigheid, je kunt lachen, je kunt klagen, maar elke dag ben je voor eeuwig kwijt.
Alle reacties Link kopieren
Het gevoel van eenzaamheid wordt minder als iemand iets soortgelijks heeft meegemaakt. Denk ik.
En als het vuur gedoofd is komen er wolven
feow schreef:
26-02-2018 19:19
En het houdt armlengte van je eigen betrokkenheid erbij.

Man, je spreekt in raadselen!

Maar misschien is het een vrouwendingetje dat ik dit niet snap.
Er staat dan niet ‘ik maak me hier wezenloos zorgen om’, wat zo goed als altjd wel het geval blijkt te zijn. Armlenge afstand houden van het probleem, dus. Alsof het niet over jezelf gaat.
Vrouwen willen praten over hun problemen, mannen willen ze oplossen.
retrostar schreef:
26-02-2018 19:22
Het gevoel van eenzaamheid wordt minder als iemand iets soortgelijks heeft meegemaakt. Denk ik.
Maar waarom niet concreet dan? ‘Mijn man gaat vreemd, hij weet dat ik het weet en we zwijgen er allebei over. Wat moet ik doen?’.

Zo’n topic open je niet omdat je dan minder eenzaam wordt wanneer je leest andere vrouwen hetzelfde hebben meegemaakt (wat het geval is, dat weet je van tevoren).

Wat is de de psyche achter het neerzetten van ‘wie herkent dit’ in plaatsvan het voor de hand liggende ‘ik heb hulp nodig’?
anoniem_359747 wijzigde dit bericht op 26-02-2018 19:37
1.60% gewijzigd
Gedeelde smart is halve smart. En wellicht ontdek je nog andere opties die je zelf niet (meer) kunt zien/bedenken.
Jufjoke schreef:
26-02-2018 19:19
Ik denk dat (sommige ) vrouwen eerder herkenning zoeken dan enige vorm van oplossing. Daar bots ik bijvoorbeeld over met mijn moeder, ik denk oplossingsgericht, daar waar zij gewoon even lekker wil zwelgen en haar verhaal kwijt wil. Ze geeft ook aan dat ze de herkenning bij lotgenoten heel erg prettig vindt, dus ja, ik denk dat sommige vrouwen meer steun vinden in herkenning dan om werkelijk met een oplossing aan de slag te moeten.
Dat klinkt nogal defaitistisch.
Alle reacties Link kopieren
Mwah...ik zie het hier ook door mannen gebeuren. Ellenlange OPs, idioot veel details en dan de vraag of het herkenbaar is. Dat vond ik juist opvallend, omdat de meeste mannen in mijn omgeving veel sneller to the point zijn.
There is always something happening, and it's usually right now
Dus ik begrijp dat to nooit zelf een topic gaat openen met de onderliggende toon 'wie herkent dit'?

Of is het puur de letterlijke zin als afsluiter?
Amant schreef:
26-02-2018 19:36
Dat klinkt nogal defaitistisch.
Vind je dat? Waarom dan?
Jufjoke schreef:
26-02-2018 21:27
Vind je dat? Waarom dan?
Nou, wanneer ik iets als een probleem ervaar zou mijn aanpak zijn om advies te vragen over hoe ik er iets aan kan doen in plaats van empathie te gaan oogsten. Daarmee los je niets op, nouja behave dan dat je altijd wel een meute meekrijgt die de ander (het is altijd een ander) de schuld geeft van jouw misère.

Zwelgen. Je noemde het zelf al. Ik vertaalde dat naar defaitisme. Misschien is het wel veel te confronterend om rechtstreeks om hulp te vragen. Misschien is dat het.
Dat is toch de essentie van 'Mannen komen van Mars, vrouwen van Venus'? Als een vrouw zegt: "Ik heb hoofdpijn", dan zegt de man: "Neem een parecetemol", terwijl de vrouw wil horen "Wat vervelend, ik heb ook weleens hoofdpijn, ik weet hoe rot dat is." Tenminste, zo heb ik dat begrepen van de cover, ik heb het boek niet zelf gelezen...


Ik herken het wel, Amant, ik maak het ook weleens mee en weet hoe rot het is.
Soms wil ik een oplossing en soms zoek ik herkenning (meestal heb ik dan zelf al een oplossing bedacht). De herkenning zorgt voor een soort van opluchting. Ik voel me dan niet zo alleen met mijn probleem (ook al weet ik rationeel ook wel dat ik echt niet de enige ben) en door het delen van ervaringen/herkenning kom ik soms tot andere inzichten of (betere) oplossingen. Het is geen zwelgen in zelfmedelijden.
Ook zorgt het delen van herkenning ervoor dat ik minder ga piekeren.

En geen idee of het typisch iets voor vrouwen is. Denk dat er ook mannen zijn die behoefte hebben aan het delen van ervaringen.
febag schreef:
27-02-2018 07:01
Dat is toch de essentie van 'Mannen komen van Mars, vrouwen van Venus'? Als een vrouw zegt: "Ik heb hoofdpijn", dan zegt de man: "Neem een parecetemol", terwijl de vrouw wil horen "Wat vervelend, ik heb ook weleens hoofdpijn, ik weet hoe rot dat is." Tenminste, zo heb ik dat begrepen van de cover, ik heb het boek niet zelf gelezen...


Ik herken het wel, Amant, ik maak het ook weleens mee en weet hoe rot het is.
Hardop aan het lachen hier, heerlijke post Febag!
Amant schreef:
26-02-2018 22:26
Nou, wanneer ik iets als een probleem ervaar zou mijn aanpak zijn om advies te vragen over hoe ik er iets aan kan doen in plaats van empathie te gaan oogsten. Daarmee los je niets op, nouja behave dan dat je altijd wel een meute meekrijgt die de ander (het is altijd een ander) de schuld geeft van jouw misère.

Zwelgen. Je noemde het zelf al. Ik vertaalde dat naar defaitisme. Misschien is het wel veel te confronterend om rechtstreeks om hulp te vragen. Misschien is dat het.
Eens. Sommige mensen, en dat zijn vaak vrouwen, hebben medeleven / medelijden méér nodig dan iemand die met ze meedenkt. Vergelijk het met de man die van alles moet doen in het huishouden, maar wel graag uit zichzelf en op háár manier.
Soms hebben mensen last van gevoelens als schaamte, schuld en angst in hun situatie. Die verlamd, beperkt in het oplossingsgericht denken. Als ze dan eerst herkenning en erkenning ervaren m.b.t. hun eigen verhaal, dan zien ze dat er wel degelijk mogelijkheden zijn om echt los te komen van de situatie. (En ja, rationeel weten ze het al, emotioneel voelen ze het niet zo.) Dit kan ze helpen om naar oplossingen toe te werken.
Niet iedereen heeft de vaardigheid om actief met zichzelf en / of de situatie aan de slag te gaan. Sommige mensen willen idd geen oplossing maar gewoon even zeiken. Heeft vast iedereen last van; het even van je af praten.
Wat helaas ook mee kan spelen (even generaliserend): vrouwen wordt meer dan mannen aangeleerd dienstbaar aan de omgeving te zijn, je aan te passen. Bij een probleem dat om actie vraagt spelen dan (onbewust) sneller gevoelens van machteloosheid mee en wordt eerst de omgeving gepeild om na te gaan welke speelruimte je precies hebt, wil de omgeving je nog steeds accepteren als je zus of zo doet (vragen naar erkenning).
Wie die speelruimte (macht) al verwacht te hebben zal directer naar een oplossing zoeken. Dan verwacht je juist bijval in het zoeken naar een efficiënte aanpak en heb je die erkenning a.h.w. al in je zak, tussen de regels door.
Het lijkt een zelfvertrouwen-dingetje te zijn, dus?
Amant schreef:
27-02-2018 09:48
Het lijkt een zelfvertrouwen-dingetje te zijn, dus?
Deze conclusie vind ik behoorlijk tegenvallen, ik had er meer van verwacht.

Dit is een oud topic. Het topic is daarom gesloten.
Maak een nieuw topic aan om verder praten over dit onderwerp.

Terug naar boven