Overig
alle pijlers
Wow, viel dat ff mee!
woensdag 22 juni 2016 om 13:51
Heb je ook wel eens dat je ergens héél erg tegenop ziet, soms zó erg dat je de nacht ervoor echt wakker ligt, maar dat als het klaar is je denkt. 'Jeetje, was dit het?'
Ik moest gister mijn verstandskiezen laten trekken. Een en al horror en ellende gehoord dus ik was behoorlijk zenuwachtig, maar het was echt binnen een paar minuten gebeurd. Toen de verdoving uitgewerkt was wel pijn maar goed te onderdrukken en vanochtend wakker geworden met een heel gewone wang, geen beursheid, alleen een beetje een zeurend gevoel. Ik ben echt heel erg verbaasd
Waar zag jij heel erg tegenop wat uiteindelijk wel mee bleek te vallen?
Ik moest gister mijn verstandskiezen laten trekken. Een en al horror en ellende gehoord dus ik was behoorlijk zenuwachtig, maar het was echt binnen een paar minuten gebeurd. Toen de verdoving uitgewerkt was wel pijn maar goed te onderdrukken en vanochtend wakker geworden met een heel gewone wang, geen beursheid, alleen een beetje een zeurend gevoel. Ik ben echt heel erg verbaasd
Waar zag jij heel erg tegenop wat uiteindelijk wel mee bleek te vallen?
Natte tosti..
woensdag 22 juni 2016 om 13:55
Ik zie altijd heel erg op tegen bellen. Geen idee waarom. Ik vind het niet leuk, stel het uit, voel me schuldig daarover, maar stel het dan tóch weer uit. Stom stom. Maar achteraf valt het altijd mee. En de opluchting dat het achter de rug is, helpt ook mee in het gevoel van 'was dat nou alles?'. Tot het volgende telefoontje...
Nier te vergelijken mer verstandskiezen, i know... Maar aan de andere kant: die heb je maar 4!
Nier te vergelijken mer verstandskiezen, i know... Maar aan de andere kant: die heb je maar 4!
woensdag 22 juni 2016 om 13:57
quote:helena2 schreef op 22 juni 2016 @ 13:55:
Ik zie altijd heel erg op tegen bellen. Geen idee waarom. Ik vind het niet leuk, stel het uit, voel me schuldig daarover, maar stel het dan tóch weer uit. Stom stom. Maar achteraf valt het altijd mee. En de opluchting dat het achter de rug is, helpt ook mee in het gevoel van 'was dat nou alles?'. Tot het volgende telefoontje...
Nier te vergelijken mer verstandskiezen, i know... Maar aan de andere kant: die heb je maar 4! Nu nog maar 2 maar dat van bellen herken ik ook zeker. Vooral als net naar instanties ofzo is.
Ik zie altijd heel erg op tegen bellen. Geen idee waarom. Ik vind het niet leuk, stel het uit, voel me schuldig daarover, maar stel het dan tóch weer uit. Stom stom. Maar achteraf valt het altijd mee. En de opluchting dat het achter de rug is, helpt ook mee in het gevoel van 'was dat nou alles?'. Tot het volgende telefoontje...
Nier te vergelijken mer verstandskiezen, i know... Maar aan de andere kant: die heb je maar 4! Nu nog maar 2 maar dat van bellen herken ik ook zeker. Vooral als net naar instanties ofzo is.
Natte tosti..
woensdag 22 juni 2016 om 14:00
quote:mariposita schreef op 22 juni 2016 @ 13:53:
De afwas.
En dan de volgende keer er weer tegenop kijken, he.haha ja! Het zit er hier inmiddels gelukkig wel een beetje in dat het niet meer opspaart maar er de hele tijd tegenaan kijken en dan moeten begínnen... Zelfde met de was overigens.
De afwas.
En dan de volgende keer er weer tegenop kijken, he.haha ja! Het zit er hier inmiddels gelukkig wel een beetje in dat het niet meer opspaart maar er de hele tijd tegenaan kijken en dan moeten begínnen... Zelfde met de was overigens.
Natte tosti..
woensdag 22 juni 2016 om 14:06
Mijn ouders vertellen dat ik zwanger van mijn scharrel was. Ze wisten van zijn bestaan en wat voor soort relatie we hadden. Maar in die 1,5 jaar hadden ze hem nog nooit gezien en wisten ze eigenlijk vrij weinig over hem.
Toen ik het net trillende benen en stotterend vertelde was mijn moeders reactie : Dat dacht ik al!
Je bent volwassen en we kunnen geen keuzes voor je maken. Toen kwam de wijze woorden van mijn ouwe heer: als het niet gaat zoals het moet, dan moet het zoals het gaat.
Tijdje geleden hebben ze scharrel voor het eerst gezien. Heb 3 dagen niet naar de wc gekunt zo zenuwachtig was ik! Mijn ouders weten dat ik hoer last van heb als ik zenuwachtig ben. Zegt mijn vader na het eten doodleuk je kan weer gerust schijten hij is goedgekeurd.
Toen ik het net trillende benen en stotterend vertelde was mijn moeders reactie : Dat dacht ik al!
Je bent volwassen en we kunnen geen keuzes voor je maken. Toen kwam de wijze woorden van mijn ouwe heer: als het niet gaat zoals het moet, dan moet het zoals het gaat.
Tijdje geleden hebben ze scharrel voor het eerst gezien. Heb 3 dagen niet naar de wc gekunt zo zenuwachtig was ik! Mijn ouders weten dat ik hoer last van heb als ik zenuwachtig ben. Zegt mijn vader na het eten doodleuk je kan weer gerust schijten hij is goedgekeurd.
woensdag 22 juni 2016 om 14:21
Bellen naar instanties inderdaad, vreselijk vind ik dat.
Meestal heb ik de ballen verstand van de moeilijke woorden die ze uitkramen, dat mijn man de gesprekken maar van me overneemt. Ik bel al niet eens als ik alleen ben, voor als ik het niet snap.
Heel erg, maar lig er ook niet wakker van.
Pressi, je vader
Meestal heb ik de ballen verstand van de moeilijke woorden die ze uitkramen, dat mijn man de gesprekken maar van me overneemt. Ik bel al niet eens als ik alleen ben, voor als ik het niet snap.
Heel erg, maar lig er ook niet wakker van.
Pressi, je vader
woensdag 22 juni 2016 om 14:23
quote:helena2 schreef op 22 juni 2016 @ 13:55:
Ik zie altijd heel erg op tegen bellen. Geen idee waarom. Ik vind het niet leuk, stel het uit, voel me schuldig daarover, maar stel het dan tóch weer uit. Stom stom. Maar achteraf valt het altijd mee. En de opluchting dat het achter de rug is, helpt ook mee in het gevoel van 'was dat nou alles?'. Tot het volgende telefoontje...
Nier te vergelijken mer verstandskiezen, i know... Maar aan de andere kant: die heb je maar 4! Heb ik ook hoor, vind het verschrikkelijk om te bellen! Terwijl als ik voor m'n werk ergens heen moet bellen, geen enkel probleem! Heel raar
Ik zie altijd heel erg op tegen bellen. Geen idee waarom. Ik vind het niet leuk, stel het uit, voel me schuldig daarover, maar stel het dan tóch weer uit. Stom stom. Maar achteraf valt het altijd mee. En de opluchting dat het achter de rug is, helpt ook mee in het gevoel van 'was dat nou alles?'. Tot het volgende telefoontje...
Nier te vergelijken mer verstandskiezen, i know... Maar aan de andere kant: die heb je maar 4! Heb ik ook hoor, vind het verschrikkelijk om te bellen! Terwijl als ik voor m'n werk ergens heen moet bellen, geen enkel probleem! Heel raar
woensdag 22 juni 2016 om 14:24
woensdag 22 juni 2016 om 14:28
Toen ik mijn scheenbeen gebroken had en enkel gekneusd keek ik er eerlijk gezegd tegen op om 112 te bellen. Woon 3 hoog op een flat en had van een buurvrouw horror-verhalen gehoord dat ze je gewoon op een brancard gooien en je zo naar benden rijden. Ook over de trap wat verschrikkelijk hobbeld. Volgens haar viel het moment van breken in het niets met de pijn die je voelt tijdens het vervoeren. En dan hadden we het nog niet eens over de pijn van het rechtzetten gehad.
Was alleen met zoontje, niemand kunnen bereiken. Dus toen maar met veel tegenzin 112 gebeld huilend. Hele lieve vrouw aan de telefoon gekregen. Die met mij is blijven praten tot de ambulance er was. Ambulance broeders ook 2 lieve mannen die eerst hebben uitgelegd wat er ging gebeuren en wat ze aan het doen waren. Voordat ik vervoerd werd heb ik een roesje gehad. Ze hebben er wel eerlijk bij verteld dat ze mij niet volledig pijnvrij konden krijgen maar dat ze het wel konden minimaliseren. Als ik het echt niet meer trok moest ik het aangeven.
Toen ze mij naar de ambulance brachten zij ze tegen mij blijven praten en vertelde ze wat ze aan het doen waren en wanneer we de trap af gingen.
In het ziekenhuis ook allemaal heel vriendelijk en lief tegen zoontje tot hij opgehaald werd.
Volgens de buurvrouw viel dat van mij mee omdat een arm veeeeeel erger is dan een been breken.
Het is zeker geen pretje maar in het ziekenhuis en in de ambulance doen ze echt wel alles om je te helpen.
Was alleen met zoontje, niemand kunnen bereiken. Dus toen maar met veel tegenzin 112 gebeld huilend. Hele lieve vrouw aan de telefoon gekregen. Die met mij is blijven praten tot de ambulance er was. Ambulance broeders ook 2 lieve mannen die eerst hebben uitgelegd wat er ging gebeuren en wat ze aan het doen waren. Voordat ik vervoerd werd heb ik een roesje gehad. Ze hebben er wel eerlijk bij verteld dat ze mij niet volledig pijnvrij konden krijgen maar dat ze het wel konden minimaliseren. Als ik het echt niet meer trok moest ik het aangeven.
Toen ze mij naar de ambulance brachten zij ze tegen mij blijven praten en vertelde ze wat ze aan het doen waren en wanneer we de trap af gingen.
In het ziekenhuis ook allemaal heel vriendelijk en lief tegen zoontje tot hij opgehaald werd.
Volgens de buurvrouw viel dat van mij mee omdat een arm veeeeeel erger is dan een been breken.
Het is zeker geen pretje maar in het ziekenhuis en in de ambulance doen ze echt wel alles om je te helpen.
woensdag 22 juni 2016 om 14:35
Verstandskies hier ook echt drama geweest.3 dagen niet naar de wc gekunt. Tandarts heeft gekeken en mij doorverwezen naar een kaakchirurg. Dat vond ik nog erger! Was ook nog onder én boven die eruit moesten. Onder krijg je vaak hechtingen had ik gehoord. 1 van mijn grote angsten is hechten!
Wederom 3 dagen niet baar de wc, mijn moeder ging mee. Nadat ik in de wachtkamer zat te wachten tot de verdoving werkte was ik bijna in slaap en kwam ik tot rust.( ik mag niet alle verdovingen hebben, dus werd met een zwaarder middel verdoofd die ik wel kan hebben.)
Opeens begon er iemand uit de behandelkamer te schreeuwen, ja het was een volwassen vent. Nou ik wou echt niet meer en het was maar dat mijn moeder me vast hield anders was ik zo naar huis gegaan.
De beste man zou eerst even kijken en hop zo had hij kies 1 beet, kies 2 was er ook zo uit. En dat hechten was zo klaar. In laten werken van de verdoving duurd langer dan het trekken.
Wederom 3 dagen niet baar de wc, mijn moeder ging mee. Nadat ik in de wachtkamer zat te wachten tot de verdoving werkte was ik bijna in slaap en kwam ik tot rust.( ik mag niet alle verdovingen hebben, dus werd met een zwaarder middel verdoofd die ik wel kan hebben.)
Opeens begon er iemand uit de behandelkamer te schreeuwen, ja het was een volwassen vent. Nou ik wou echt niet meer en het was maar dat mijn moeder me vast hield anders was ik zo naar huis gegaan.
De beste man zou eerst even kijken en hop zo had hij kies 1 beet, kies 2 was er ook zo uit. En dat hechten was zo klaar. In laten werken van de verdoving duurd langer dan het trekken.