Psyche
alle pijlers
'(h)exentrauma'
zaterdag 9 april 2016 om 01:49
Hoi,
Ik heb even heel erg veel behoefte om anoniem mijn verhaal te doen en ik hoop dat er mensen zijn die het willen lezen en hun gedachten erover met mij willen delen. Ook kritische reacties zijn heel erg welkom; ik wil er immers alles aan doen om weer goed in mijn vel te gaan zitten.
Het klinkt misschien ietwat dramatisch voor iemand van halverwege de twintig, maar ik heb best een aantal relaties achter de rug die mij op zijn zachtst gezegd geen goed hebben gedaan. Ik heb ontzettend veel behoefte om ook weer eens liefde te geven en ontvangen en dat is dan ook de reden dat ik het als erg vervelend ervaar dat ik het niet aandurf om er ook maar een beetje voor open te staan.
Twee relaties hebben een behoorlijke indruk bij mij achtergelaten. Een heeft haar leven een aantal jaar geleden beëindigd. De relatie met haar was heel heftig. Ze klampte zich aan mij vast en uiteindelijk benauwde me dat zo, dat ik afstand wilde en om het verhaal even kort samen te vatten: nadat ik haar duidelijk had gemaakt dat ik echt niet meer met haar verder wilde en niet meer van haar hield, heeft ze zich enkele uren later verhangen.
Jarenlang heb ik mij schuldig gevoeld, maar inmiddels besef ik mij dat zij sowieso al een erg instabiel persoon was met psychische problematiek; de laatste maanden heeft zij full-time in een kliniek doorgebracht. Tevens de plek waar zij is overleden.
Het heeft mij toen, en ik geloof dat dat wel logisch is, heel lang gekost om aan te sterken. Ik heb in de tussentijd wat gescharreld en ook nog een relatie gehad (niet zoveel bijzonders) en uiteindelijk ontmoette ik degene met wie het nu ongeveer 10 maanden uit is.
Ik dacht dat ik aan B (zo noem ik haar maar even) echt een goede had; ze was lief, grappig, muzikaal, charismatisch, intelligent en gepassioneerd. Ik voelde me door haar gewaardeerd en geliefd en onze relatie was heel fijn. Ook mijn vrienden vonden haar leuk en waren blij dat ik eindelijk eens een normaal iemand aan mijn zijde had.
Ik beschik namelijk over het 'talent' om met nogal onprettige types thuis te komen. Iets waar ik niet trots op ben, maar wat helaas tot nu toe altijd zo is gebleken.
Helaas kwam er aan de fijne tijd met B ook een einde: het ging niet goed met haar. Ze verzuimde van haar opleiding, trok zich terug, had bizarre woede-aanvallen (spullen kapot trappen, schreeuwen/krijsen/tandenknarsen) en lag ongeveer 16 uur per dag in bed. Ze kon zich tot niets zetten. De woede was trouwens niet vaak naar mij toegericht.
Uiteindelijk zaten haar vader en ik met haar bij de crisisdienst; het kon echt niet meer verder zo.
B zag vanaf toen met enige regelmaat een hulpverlener/psychiater en er werd gesproken over een Borderline Persoonlijkheiddstoornis (een aantal jaren voordat ik haar leerde kennen was er blijkbaar ook gezegd dat ze mogelijk een Bipolaire stoornis heeft).
Omdat ze van de Universiteit was gestuurd en bovendien geen werk had, volgde ze een soort dagbestedingstherapie, zodat ze in ieder geval een ritme had. Ook werd ze aangemeld voor een vervolgtraject.
Mijn vriendin waarvan ik echt onbeschrijfelijk veel hield zag ik met de dag achteruitgaan, ze leek wel levensmoe en het was precies zoals met mijn overleden ex. Ze woonde trouwens eerst bij mij, maar toen het zo heftig werd en ik uiteindelijk net zoals bij mijn ex de rol van verzorgster op mij kreeg en ik dagelijks bovendien met zoveel emotioneel leed geconfronteerd werd, heb ik haar met pijn in mijn hart gevraagd weer terug naar haar ouders te gaan.
Hier is ze nog veel verder achteruit gegaan helaas. Bij haar ouders was ze niet te handhaven en die arme mensen (vooral haar moeder) kregen het zwaar te verduren.
En terwijl ik mijn leven aardig op de rit had (stage, school, nieuw appartementje), leek mijn vriendin zich alleen maar rotter te gaan voelen. Ook omdat ze zich, naar eigen zeggen, zo schuldig voelde dat ze mij niet meer kon bieden en omdat ze vond dat ze slecht voor me was.
Uiteindelijk is de relatie uitgegaan. B appte (!!!) me dat het beter was als we ermee zouden stoppen, omdat ze toch alleen maar slecht voor me was en ik -die dat al zo vaak te horen had gekregen- zei dat we dat dan maar misschien moesten doen en zo geschiedde. B wilde graag aan zichzelf werken.
En in de tijd dat ze aan zichzelf wilde werken heeft zij uiteindelijk een nieuwe liefde gevonden; binnen een week of twee had ze een goede vriendin van mij aan de haak geslagen. Wait whut, is dit GTST? Nee, dit is mijn leven
Buiten mezelf van woede en verdriet verbrak ik definitief het contact met hen en buiten een paar 'zakelijke' sms'jes en nog een boze email-woordenwisseling, was het ook echt klaar en heb ik mijn ex nooit meer een blik waardig gegund. Mijn ex schreef helaas lelijke dingen over mij op het internet, iets waar ik ook veel moeite mee had.
En nu
Oeps, ik ben volgens mij een beetje lang van stof. Sorry daarvoor.
Ik zit sindsdien eigenlijk niet meer lekker in mijn vel. Ik ben heel bewust met mijn liefdesverdriet en hetgeen wat de relatie met mij heeft gedaan omgegaan. Ik heb er om gehuild, mijn gevoelens en ervaringen gedeeld met mijn beste vrienden en er veel over geschreven.
Daarnaast heb ik gewoon een leuke baan, een fijn appartement en genoeg mensen om mij heen. Gezien het feit dat het zo lang geleden is en ik bewust met mijn verdriet om ben gegaan, zou je toch zeggen dat ik me inmiddels wel wat beter mag gaan voelen?
Niets is minder waar. Ik loop nog steeds met een leeg gevoel en een gebroken hart rond. Soms mis ik mijn ex. Of nou ja, niet die buien en niet al die ellende, maar wel het fijne wat we hadden. Ik heb nog dikwijls dat ik in tranen uitbarst om haar. En dat terwijl ik nooit, maar dan ook nooit meer met haar een relatie zou willen: ze is manipulatief, extreem instabiel en onbetrouwbaar. Maar toch.
En daarbij komt nu ook dat ik er zo van baal dat ik mijn ervaringen uit het verleden zo bepalend laat zijn voor nu. Ik was echt een persoon die heel erg kon liefhebben, maar nu voel ik mij afstandelijk en heb ik geen vertrouwen dat ik ooit eens in staat ben om een persoon mee naar huis te nemen zonder allemaal lijken in de kast.
Ik wil niets forceren, maar ik zou het best leuk vinden als ik eens weer open kan staan voor iemand! Dit is allemaal zo ernstig allemaal en ik wil gewoon weer een beetje genieten.
Wat zijn jullie gedachte hierover?
Liefs,
ErnstigeSchade
P.s: Ik ben echt HEEL erg slaapdronken. Sorry daarvoor.
p.p.s: Het betreffen inderdaad lesbische relaties, mocht dat relevant zijn.
Ik heb even heel erg veel behoefte om anoniem mijn verhaal te doen en ik hoop dat er mensen zijn die het willen lezen en hun gedachten erover met mij willen delen. Ook kritische reacties zijn heel erg welkom; ik wil er immers alles aan doen om weer goed in mijn vel te gaan zitten.
Het klinkt misschien ietwat dramatisch voor iemand van halverwege de twintig, maar ik heb best een aantal relaties achter de rug die mij op zijn zachtst gezegd geen goed hebben gedaan. Ik heb ontzettend veel behoefte om ook weer eens liefde te geven en ontvangen en dat is dan ook de reden dat ik het als erg vervelend ervaar dat ik het niet aandurf om er ook maar een beetje voor open te staan.
Twee relaties hebben een behoorlijke indruk bij mij achtergelaten. Een heeft haar leven een aantal jaar geleden beëindigd. De relatie met haar was heel heftig. Ze klampte zich aan mij vast en uiteindelijk benauwde me dat zo, dat ik afstand wilde en om het verhaal even kort samen te vatten: nadat ik haar duidelijk had gemaakt dat ik echt niet meer met haar verder wilde en niet meer van haar hield, heeft ze zich enkele uren later verhangen.
Jarenlang heb ik mij schuldig gevoeld, maar inmiddels besef ik mij dat zij sowieso al een erg instabiel persoon was met psychische problematiek; de laatste maanden heeft zij full-time in een kliniek doorgebracht. Tevens de plek waar zij is overleden.
Het heeft mij toen, en ik geloof dat dat wel logisch is, heel lang gekost om aan te sterken. Ik heb in de tussentijd wat gescharreld en ook nog een relatie gehad (niet zoveel bijzonders) en uiteindelijk ontmoette ik degene met wie het nu ongeveer 10 maanden uit is.
Ik dacht dat ik aan B (zo noem ik haar maar even) echt een goede had; ze was lief, grappig, muzikaal, charismatisch, intelligent en gepassioneerd. Ik voelde me door haar gewaardeerd en geliefd en onze relatie was heel fijn. Ook mijn vrienden vonden haar leuk en waren blij dat ik eindelijk eens een normaal iemand aan mijn zijde had.
Ik beschik namelijk over het 'talent' om met nogal onprettige types thuis te komen. Iets waar ik niet trots op ben, maar wat helaas tot nu toe altijd zo is gebleken.
Helaas kwam er aan de fijne tijd met B ook een einde: het ging niet goed met haar. Ze verzuimde van haar opleiding, trok zich terug, had bizarre woede-aanvallen (spullen kapot trappen, schreeuwen/krijsen/tandenknarsen) en lag ongeveer 16 uur per dag in bed. Ze kon zich tot niets zetten. De woede was trouwens niet vaak naar mij toegericht.
Uiteindelijk zaten haar vader en ik met haar bij de crisisdienst; het kon echt niet meer verder zo.
B zag vanaf toen met enige regelmaat een hulpverlener/psychiater en er werd gesproken over een Borderline Persoonlijkheiddstoornis (een aantal jaren voordat ik haar leerde kennen was er blijkbaar ook gezegd dat ze mogelijk een Bipolaire stoornis heeft).
Omdat ze van de Universiteit was gestuurd en bovendien geen werk had, volgde ze een soort dagbestedingstherapie, zodat ze in ieder geval een ritme had. Ook werd ze aangemeld voor een vervolgtraject.
Mijn vriendin waarvan ik echt onbeschrijfelijk veel hield zag ik met de dag achteruitgaan, ze leek wel levensmoe en het was precies zoals met mijn overleden ex. Ze woonde trouwens eerst bij mij, maar toen het zo heftig werd en ik uiteindelijk net zoals bij mijn ex de rol van verzorgster op mij kreeg en ik dagelijks bovendien met zoveel emotioneel leed geconfronteerd werd, heb ik haar met pijn in mijn hart gevraagd weer terug naar haar ouders te gaan.
Hier is ze nog veel verder achteruit gegaan helaas. Bij haar ouders was ze niet te handhaven en die arme mensen (vooral haar moeder) kregen het zwaar te verduren.
En terwijl ik mijn leven aardig op de rit had (stage, school, nieuw appartementje), leek mijn vriendin zich alleen maar rotter te gaan voelen. Ook omdat ze zich, naar eigen zeggen, zo schuldig voelde dat ze mij niet meer kon bieden en omdat ze vond dat ze slecht voor me was.
Uiteindelijk is de relatie uitgegaan. B appte (!!!) me dat het beter was als we ermee zouden stoppen, omdat ze toch alleen maar slecht voor me was en ik -die dat al zo vaak te horen had gekregen- zei dat we dat dan maar misschien moesten doen en zo geschiedde. B wilde graag aan zichzelf werken.
En in de tijd dat ze aan zichzelf wilde werken heeft zij uiteindelijk een nieuwe liefde gevonden; binnen een week of twee had ze een goede vriendin van mij aan de haak geslagen. Wait whut, is dit GTST? Nee, dit is mijn leven
Buiten mezelf van woede en verdriet verbrak ik definitief het contact met hen en buiten een paar 'zakelijke' sms'jes en nog een boze email-woordenwisseling, was het ook echt klaar en heb ik mijn ex nooit meer een blik waardig gegund. Mijn ex schreef helaas lelijke dingen over mij op het internet, iets waar ik ook veel moeite mee had.
En nu
Oeps, ik ben volgens mij een beetje lang van stof. Sorry daarvoor.
Ik zit sindsdien eigenlijk niet meer lekker in mijn vel. Ik ben heel bewust met mijn liefdesverdriet en hetgeen wat de relatie met mij heeft gedaan omgegaan. Ik heb er om gehuild, mijn gevoelens en ervaringen gedeeld met mijn beste vrienden en er veel over geschreven.
Daarnaast heb ik gewoon een leuke baan, een fijn appartement en genoeg mensen om mij heen. Gezien het feit dat het zo lang geleden is en ik bewust met mijn verdriet om ben gegaan, zou je toch zeggen dat ik me inmiddels wel wat beter mag gaan voelen?
Niets is minder waar. Ik loop nog steeds met een leeg gevoel en een gebroken hart rond. Soms mis ik mijn ex. Of nou ja, niet die buien en niet al die ellende, maar wel het fijne wat we hadden. Ik heb nog dikwijls dat ik in tranen uitbarst om haar. En dat terwijl ik nooit, maar dan ook nooit meer met haar een relatie zou willen: ze is manipulatief, extreem instabiel en onbetrouwbaar. Maar toch.
En daarbij komt nu ook dat ik er zo van baal dat ik mijn ervaringen uit het verleden zo bepalend laat zijn voor nu. Ik was echt een persoon die heel erg kon liefhebben, maar nu voel ik mij afstandelijk en heb ik geen vertrouwen dat ik ooit eens in staat ben om een persoon mee naar huis te nemen zonder allemaal lijken in de kast.
Ik wil niets forceren, maar ik zou het best leuk vinden als ik eens weer open kan staan voor iemand! Dit is allemaal zo ernstig allemaal en ik wil gewoon weer een beetje genieten.
Wat zijn jullie gedachte hierover?
Liefs,
ErnstigeSchade
P.s: Ik ben echt HEEL erg slaapdronken. Sorry daarvoor.
p.p.s: Het betreffen inderdaad lesbische relaties, mocht dat relevant zijn.
test
zaterdag 9 april 2016 om 01:58
Ik weet niet of het goed is om nu een nieuwe relatie te willen of aan te gaan. Als je nog niet aan jezelf gewerkt hebt. Want het is natuurlijk de vraag of het wel toeval is dat je twee keer een relatie hebt met iemand die emotioneel gezien zo instabiel/heftig is. Dat kan natuurlijk ook iets zeggen over jou. Dat zou ik eerst eens uitzoeken; waarom val je op dit soort types?
Hopelijk kun je dan in de toekomst een gezonde relatie hebben, met iemand die goed in haar vel zit.
Liefdesverdriet suckssss. Blehh.
Hopelijk kun je dan in de toekomst een gezonde relatie hebben, met iemand die goed in haar vel zit.
Liefdesverdriet suckssss. Blehh.
zaterdag 9 april 2016 om 02:03
Je hebt de macht dit anders te doen. Ik heb tien jaar een relatie gehad van 14 tot 24 met een man van tien jaar ouder die drugs verslaafd zeer agressief was en veel ellende mee gemaakt. Toen ik me los geworsteld had ging ik van fout naar fout allemaal mensen met psychiatrische problemen. Toen koos ik voor mijzelf na vier jaar worstelen. Ik heb alle slechte gevoelens over die tien jaar over boord gegooid. Besloten dat ik een jonge vrouw was in de bloei van mijn leven en dat niet ging laten bepalen door herinneringen. T had me genoeg gekost. Ik ben ontzettend gaan genieten van mijn leven nieuw nr genomen exit al die mannen met issues en mijzelf anders gaan gedragen. Beter voor mezelf zorgen, respect tonen naar mijzelf. En Voila ik ontmoette uit het niets de leukste jongen van de hele wereld. Sociaal lief alles goed op de rit slim en we pasten perfect. Natuurlijk werd ik Spaans benauwd. Dit was mijn type niet hij was te netjes ik was te getraumatiseerd alles maakte ik mezelf wijs. Maar ik was verliefd en besloot ik ga ervoor. Ik heb hem 1 avond wat in grote lijnen verteld over mijn leven bewust niet in details waardoor hij wist dat t niet allemaal makkelijk was maar ook gezegd ik neem dat niet mee in onze relatie dus we hoeven hier niets mee. Ik ben ondanks al mijn angsten doorgegaan omdat ik hem die moeite waard vond. Het eerste jaar was zwaar voor mij in mijzelf maar nu o zo gelukkig en wat is mijn leven ongecompliceerd en wat kom ik graag thuis bij mijn lief na een dag werken. En wat ben ik gelukkig. Zwanger van ons eerste kindje en ik ben zo rustig en vrolijk en het leven is licht.
Hoop dat jij ook zoiets voor jezelf kan doen.
Hoop dat jij ook zoiets voor jezelf kan doen.
where ever you go, go with your heart
zaterdag 9 april 2016 om 02:18
Miss-Pippilotta: Bedankt voor je reactie! Het kan niet anders dan dat het (heel) veel over mij zegt dat ik toch telkens met dit soort types een relatie krijg en ik vraag mezelf dan ook dikwijls af wat de psychologie hierachter is en nog belangrijker; hoe ik dit kan veranderen. Het lijkt me nogal moeilijk om jezelf te kunnen sturen in op wie je verliefd wordt.
Hierdoor doe ik er inderdaad verstandig aan om geen nieuwe relatie aan te gaan, maar dat neemt niet weg dat ik toch af en toe hunker naar liefde en hoop dat ik hier ooit weer voor open durf te staan.
Hierdoor doe ik er inderdaad verstandig aan om geen nieuwe relatie aan te gaan, maar dat neemt niet weg dat ik toch af en toe hunker naar liefde en hoop dat ik hier ooit weer voor open durf te staan.
test
zaterdag 9 april 2016 om 02:29
@Moiren_: Heb je even, haha. 
@MarianneDavids: That's me, die magneet. In ieder geval wat relaties betreft dan. Mijn vrienden zijn (gelukkig) wel stabiel. :') Mij focussen op een vaste relatie doe ik allang niet meer. Met B heb ik ook een tijdje de kat uit de boom gekeken; de eerste paar maanden leek er dan ook niets aan de hand te zijn.
Het is zo vreemd hoe slecht ik ben in het inschatten van mijn partners.
@Skawa: Wat fijn dat jij die knop om hebt kunnen zetten en uiteindelijk wel een goede jongen bent tegengekomen. Ik kan mij voorstellen dat het voor jou een worsteling is geweest en je het benauwd kreeg; vind je het gek na die ervaringen. Denk dat het voor mij ook een worsteling zal worden, mocht er weer iemand op mijn pad komen.
Ik vind het inderdaad net als jij ook heel belangrijk om mijn sores uit mijn vorige relaties niet mee te nemen naar een nieuwe. Maar goed, dat is nog niet aan de orde
@MarianneDavids: That's me, die magneet. In ieder geval wat relaties betreft dan. Mijn vrienden zijn (gelukkig) wel stabiel. :') Mij focussen op een vaste relatie doe ik allang niet meer. Met B heb ik ook een tijdje de kat uit de boom gekeken; de eerste paar maanden leek er dan ook niets aan de hand te zijn.
Het is zo vreemd hoe slecht ik ben in het inschatten van mijn partners.
@Skawa: Wat fijn dat jij die knop om hebt kunnen zetten en uiteindelijk wel een goede jongen bent tegengekomen. Ik kan mij voorstellen dat het voor jou een worsteling is geweest en je het benauwd kreeg; vind je het gek na die ervaringen. Denk dat het voor mij ook een worsteling zal worden, mocht er weer iemand op mijn pad komen.
Ik vind het inderdaad net als jij ook heel belangrijk om mijn sores uit mijn vorige relaties niet mee te nemen naar een nieuwe. Maar goed, dat is nog niet aan de orde
test
zaterdag 9 april 2016 om 02:35
Hoe is de relatie met je ouders? Zie je overeenkomsten tussen een van je ouders (of andere belangrijke personen uit je leven) en je exen? Welke 'abnormaliteit' 'probleem' van jezelf raakt op de achtergrond als je voor iemand als jouw ex aan het zorgen bent?
Ik ken twee mensen in mijn omgeving die hetzelfde hebben in relaties, en wat ik gaande weg ben gaan zien is dat ze zelf een heel arsenaal aan emoties lijken te missen, of zich er soms te goed voor lijken te voelen. Hierdoor lijkt het dan alsof hun partner dat gat opvult. Msschien is het bij jou helemaal anders, en misschien vergis ik me ook bij deze mensen hoor, want het is ook maar gewoon een gedachte van mezelf hierover.
Ik ken twee mensen in mijn omgeving die hetzelfde hebben in relaties, en wat ik gaande weg ben gaan zien is dat ze zelf een heel arsenaal aan emoties lijken te missen, of zich er soms te goed voor lijken te voelen. Hierdoor lijkt het dan alsof hun partner dat gat opvult. Msschien is het bij jou helemaal anders, en misschien vergis ik me ook bij deze mensen hoor, want het is ook maar gewoon een gedachte van mezelf hierover.
"Dus zie je iemand lopen Met rode ogen heel bedeesd Dan weet je, haar potje is pas vol geweest."
zaterdag 9 april 2016 om 02:48
@DidiRidi: De relatie met mijn ouders is sinds een aantal jaren goed! In de puberteit was dit wel anders, maar dat was voornamelijk door mijn eigen onmogelijke gedrag. Ik zie vooral mijn moeder regelmatig, maar mijn vader ben ik ook goed.
Mijn ouders zijn sinds ik 10 ben gescheiden. Ze hadden nooit veel ruzie met elkaar, dus het was gelukkig geen vechtscheiding. Ze zijn een lange tijd nog vrienden gebleven, maar inmiddels is dit niet meer zo vanwege de vrouw van mijn vader die er te veel moeite mee had.
Ik zie geen overeenkomsten tussen mijn exen en een van mijn ouders. Integendeel! Ik herken mezelf wel ergens in mijn vader. Hij heeft ook relaties gehad met -ik noem ze maar- probleemgevallen en voelde zich ook altijd erg verantwoordelijk en de behoefte om er voor hen te zijn.
Mijn moeder is trouwens een erg sterke vrouw, maar voor en na haar heeft hij echt precies hetzelfde als ik gehad. Volgens mij lijken wij best wel heel erg op elkaar.
En eigen abnormaliteit, hmm. Misschien mijn eigen gevoeligheid voor depressie? Inmiddels heb ik die trouwens al een aantal jaar onder controle, maar dat is wel eens anders geweest.
Mijn ouders zijn sinds ik 10 ben gescheiden. Ze hadden nooit veel ruzie met elkaar, dus het was gelukkig geen vechtscheiding. Ze zijn een lange tijd nog vrienden gebleven, maar inmiddels is dit niet meer zo vanwege de vrouw van mijn vader die er te veel moeite mee had.
Ik zie geen overeenkomsten tussen mijn exen en een van mijn ouders. Integendeel! Ik herken mezelf wel ergens in mijn vader. Hij heeft ook relaties gehad met -ik noem ze maar- probleemgevallen en voelde zich ook altijd erg verantwoordelijk en de behoefte om er voor hen te zijn.
Mijn moeder is trouwens een erg sterke vrouw, maar voor en na haar heeft hij echt precies hetzelfde als ik gehad. Volgens mij lijken wij best wel heel erg op elkaar.
En eigen abnormaliteit, hmm. Misschien mijn eigen gevoeligheid voor depressie? Inmiddels heb ik die trouwens al een aantal jaar onder controle, maar dat is wel eens anders geweest.
test
zaterdag 9 april 2016 om 04:10
zaterdag 9 april 2016 om 06:22
Jeetje wat rot! Je ex is waarschijnlijk niet lesbisch, iemand met borderline kunnen zeer verward zijn over hun geaardheid. Je vriendin is wel zeer lullig bezig door met je ex te gaan!
Heb je misschien behoefte om snel gebonden te zijn? Snel een intense band te hebben? Dit is wat ik heb gezien in mijn dagelijks leven vaak aan de orde. De mensen met wie ik werk kunnen binnen 1 dag hotel de botel zijn op iemand. Dat is een (schijn)veiligheid die mensen soms kan aantrekken.
Verder zou ik zeggen mocht er iemand op je pad gaan komen doe het rustig aan, neem je tijd om te daten. En neem een kijkje in haar leven voor het meteen "ons" leven wordt. Hoe gaat het op school? Heeft ze een stabiele sociale kring? Werkt ze? Hoe gaat ze om met tegenslag? Etc. Echt, neem die tijd om elkaar te leren kennen.
Heb je misschien behoefte om snel gebonden te zijn? Snel een intense band te hebben? Dit is wat ik heb gezien in mijn dagelijks leven vaak aan de orde. De mensen met wie ik werk kunnen binnen 1 dag hotel de botel zijn op iemand. Dat is een (schijn)veiligheid die mensen soms kan aantrekken.
Verder zou ik zeggen mocht er iemand op je pad gaan komen doe het rustig aan, neem je tijd om te daten. En neem een kijkje in haar leven voor het meteen "ons" leven wordt. Hoe gaat het op school? Heeft ze een stabiele sociale kring? Werkt ze? Hoe gaat ze om met tegenslag? Etc. Echt, neem die tijd om elkaar te leren kennen.
zaterdag 9 april 2016 om 08:09
@Mabelle: Dank je! Focussen op mezelf doe ik inderdaad en is nu heel belangrijk. Weet je, als vrijgezel voel ik mij een veel leuker en sterker persoon en in een relatie maak ik telkens weer de fout om me te laten opslokken door andermans problematiek met als gevolg dat ik zelf ook een stuk ongelukkiger word.
En na zo'n relatie moet ik weer herstellen en heruitvinden wie ik ben en wat ik wil. Deze keer duurt dat heel lang eigenlijk en ik heb nog steeds niet het gevoel dat ik er van ben hersteld.
En na zo'n relatie moet ik weer herstellen en heruitvinden wie ik ben en wat ik wil. Deze keer duurt dat heel lang eigenlijk en ik heb nog steeds niet het gevoel dat ik er van ben hersteld.
test
zaterdag 9 april 2016 om 08:13
Je mag je gewoon rot/naar/kut voelen om beiden relaties hoor! Ondanks dat het geen goede relaties waren mag jij ook gewoon rouwen om het verlies ervan.
Ik heb het idee dat je van jezelf niet mag 'voelen' .
Natuurlijk mis je je ex. Dat de relatie niet goed was doet niets af aan je gevoelens. Je kunt iemand missen en tegelijk weten dat het nooit meer hoed gaat komen. Dat kan en dat mag
Ik heb het idee dat je van jezelf niet mag 'voelen' .
Natuurlijk mis je je ex. Dat de relatie niet goed was doet niets af aan je gevoelens. Je kunt iemand missen en tegelijk weten dat het nooit meer hoed gaat komen. Dat kan en dat mag
zaterdag 9 april 2016 om 08:33
@Livetti: Ondanks dat ik wel snap wat je bedoelt, ben ik er wel zeer zeker van dat mijn ex gewoon lesbisch is haha.
Ik heb niet de behoefte om me snel te binden. Nu heb ik met de door mij beschreven twee exen wel de fout gemaakt om, tegen mijn gevoel en verstand in, hen in mijn huis te laten wonen. Bij mijn laatste ex was dit omdat ze heel ver van haar Universiteit woonde en ze veel ruzie had met haar moeder. Ze beloofde mij toen om op zoek te gaan naar een kamer, maar -hoeveel ik haar ook achter haar broek aan zat- ze ging niet actief op zoek naar andere woonruimte.
Ik ben een persoon dat heel graag alleen is. Dat klinkt misschien een beetje ongezellig, maar ik woon nu in mijn eigen appartementje en vind het heel fijn om mijn eigen gang te gaan en geen andere huisgenoot te hebben. Wat dat betreft zie ik een lat-relatie echt als ideaal.
Een intense band met mijn vriendin vind ik wel belangrijk, maar ik bouw deze liever rustig op. In de praktijk ging het met mijn twee 'borderline-exen' in sneltreinvaart. Vooral met die laatste. Ze was zo charmant, intens en liefdevol en ik ben er toen in meegegaan en genoot er in eerste instantie van.
Achteraf gezien had ik inderdaad langer de tijd moeten nemen om haar te 'screenen.' Toen ik haar ontmoette had ze het redelijk voor elkaar: ze studeerde, had een bijbaantje, ging stappen en had een paar vrienden.
Ook weet ik nu dat het bij haar een patroon is dat zich steeds herhaalt: het gaat even goed, ze maakt plannen, begint vol overgave met iets nieuws, geniet van het leven en dan slaat haar stemming voor lange tijd om, is ze 'zichzelf' niet meer, wordt ze depressief, laat ze alles dat ze in korte tijd heeft opgebouwd uit handen vallen en zoekt (of andere mensen zoeken voor haar) uiteindelijk psychische hulp.
Deze hulp ondergaat ze dan heel even en dan gaat ze een nieuwe (intense) relatie aan, voelt zich weer helemaal goed en stapt direct uit het hele hulpverleningstraject.
Ik heb niet de behoefte om me snel te binden. Nu heb ik met de door mij beschreven twee exen wel de fout gemaakt om, tegen mijn gevoel en verstand in, hen in mijn huis te laten wonen. Bij mijn laatste ex was dit omdat ze heel ver van haar Universiteit woonde en ze veel ruzie had met haar moeder. Ze beloofde mij toen om op zoek te gaan naar een kamer, maar -hoeveel ik haar ook achter haar broek aan zat- ze ging niet actief op zoek naar andere woonruimte.
Ik ben een persoon dat heel graag alleen is. Dat klinkt misschien een beetje ongezellig, maar ik woon nu in mijn eigen appartementje en vind het heel fijn om mijn eigen gang te gaan en geen andere huisgenoot te hebben. Wat dat betreft zie ik een lat-relatie echt als ideaal.
Een intense band met mijn vriendin vind ik wel belangrijk, maar ik bouw deze liever rustig op. In de praktijk ging het met mijn twee 'borderline-exen' in sneltreinvaart. Vooral met die laatste. Ze was zo charmant, intens en liefdevol en ik ben er toen in meegegaan en genoot er in eerste instantie van.
Achteraf gezien had ik inderdaad langer de tijd moeten nemen om haar te 'screenen.' Toen ik haar ontmoette had ze het redelijk voor elkaar: ze studeerde, had een bijbaantje, ging stappen en had een paar vrienden.
Ook weet ik nu dat het bij haar een patroon is dat zich steeds herhaalt: het gaat even goed, ze maakt plannen, begint vol overgave met iets nieuws, geniet van het leven en dan slaat haar stemming voor lange tijd om, is ze 'zichzelf' niet meer, wordt ze depressief, laat ze alles dat ze in korte tijd heeft opgebouwd uit handen vallen en zoekt (of andere mensen zoeken voor haar) uiteindelijk psychische hulp.
Deze hulp ondergaat ze dan heel even en dan gaat ze een nieuwe (intense) relatie aan, voelt zich weer helemaal goed en stapt direct uit het hele hulpverleningstraject.
test
zaterdag 9 april 2016 om 08:41
@MinionX: hier heb je inderdaad zo gelijk in! Omdat ik feitelijk weet dat de relaties mij geen goed hebben gedaan en dat ik mijn ex nooit meer moet toelaten (niet dat ik verwacht dat zij ooit nog contact gaat zoeken), vind ik het gegeven dat ik zo'n liefdesverdriet om haar heb heel lastig.
Komt erbij dat ze als kers op de taart binnen twee weken aangepapt heeft met een goede vriendin van mij en de twee tortelduifjes nu gezellig samenwonen. Dat heeft mij heeft mij heel veel pijn gedaan; sowieso omdat het allemaal achter mijn rug is gebeurd.
Ergens vind ik het ook niet helemaal tof dat zij na een paar dagen die vriendin van mij is op gaan zoeken en binnen eveneens korte tijd al in een relatie met haar stapte, terwijl ik nog braaf mijn liefdesverdriet aan het hebben ben. Ik kan je zeggen; dat is niet helemaal goed voor mijn ego
En nog steeds moet ik heel erg mijn best doen om bovenstaande los te laten: er valt nou eenmaal niets meer aan te doen. De relatie is over, de vriendschap is ook over en het is inmiddels al 10 maanden geleden.
Ik weet dat er geen algemeen reglement is waarin staat hoe lang je over een ex mag rouwen, maar ik vind het nu wel genoeg geweest.
Haha, nogmaals; je hebt zo gelijk. Zelfs hierboven kan je lezen dat ik mezelf veroordeel om mijn liefdesverdriet.
Komt erbij dat ze als kers op de taart binnen twee weken aangepapt heeft met een goede vriendin van mij en de twee tortelduifjes nu gezellig samenwonen. Dat heeft mij heeft mij heel veel pijn gedaan; sowieso omdat het allemaal achter mijn rug is gebeurd.
Ergens vind ik het ook niet helemaal tof dat zij na een paar dagen die vriendin van mij is op gaan zoeken en binnen eveneens korte tijd al in een relatie met haar stapte, terwijl ik nog braaf mijn liefdesverdriet aan het hebben ben. Ik kan je zeggen; dat is niet helemaal goed voor mijn ego
En nog steeds moet ik heel erg mijn best doen om bovenstaande los te laten: er valt nou eenmaal niets meer aan te doen. De relatie is over, de vriendschap is ook over en het is inmiddels al 10 maanden geleden.
Ik weet dat er geen algemeen reglement is waarin staat hoe lang je over een ex mag rouwen, maar ik vind het nu wel genoeg geweest.
Haha, nogmaals; je hebt zo gelijk. Zelfs hierboven kan je lezen dat ik mezelf veroordeel om mijn liefdesverdriet.
test
zaterdag 9 april 2016 om 09:13
quote:ErnstigeSchade schreef op 09 april 2016 @ 08:41:
Ik weet dat er geen algemeen reglement is waarin staat hoe lang je over een ex mag rouwen, maar ik vind het nu wel genoeg geweest.
Haha, nogmaals; je hebt zo gelijk. Zelfs hierboven kan je lezen dat ik mezelf veroordeel om mijn liefdesverdriet.
Je bent niet zo lief voor jezelf hé.
Je neemt jezelf blijkbaar van alles kwalijk, waar jij in de fout bent gegaan in die relaties.
Ik lees vrij weinig over wat je exen hebben fout gedaan, en dat siert je, dat je hen hier niet tot op de grond afbreekt.
Maar mag je van jezelf wel boos zijn op hun? Want ondanks dat een en ander is ingegeven door hun problematiek blijft het natuurlijk wel een feit dat jij je bij bepaald gedrag van hen niet prettig voelde.
Daar mag je best wel boos en verdrietig om zijn, denk ik.
Hoe groot is je schuldgevoel over de zelfmoord van A?
Je kunt wel beredeneren dat ze dat zonder jou ook wel had gedaan, maar voel je dat ook echt zo?
En zou het kunnen dat je door die zelfmoord zo hard bent geschrokken dat je helemaal vindt dat je niet boos mag zijn op labiele mensen, dat je hen hulp en bijstand 'verplicht' bent en dat jouw grenzen en wensen daaraan ondergeschikt zijn?
Je zegt dat je op je vader lijkt, en dat hij behalve jouw moeder ook altijd met gelijkaardige types ging.
Zou je iets kunnen leren uit de manier waarop je ouders hun relatie hadden en waarom en hoe ze uit elkaar gingen?
Staan je ouders, en vooral je vader, denk je open voor gesprekken met jou hierover?
Dit lijkt mij hoedanook te groot om allemaal alleen te handelen.
Je hebt denk ik wel wat inzichten in hoe en wat, maar ik zou ernstig overwegen hier hulp bij te zoeken.
Je kunt nl. wel die inzichten hebben, maar hoe je die inzichten kunt gebruiken om je leven beter te maken is een ander ding.
Het klinkt een beetje alsof je nu in kringetjes ronddraait, iemand die jou even een soort richtingaanwijzer geeft zodat je verder kan.
Daar kan iemand van buitenaf jou volgens mij wel mee verder helpen.
Ik weet dat er geen algemeen reglement is waarin staat hoe lang je over een ex mag rouwen, maar ik vind het nu wel genoeg geweest.
Haha, nogmaals; je hebt zo gelijk. Zelfs hierboven kan je lezen dat ik mezelf veroordeel om mijn liefdesverdriet.
Je bent niet zo lief voor jezelf hé.
Je neemt jezelf blijkbaar van alles kwalijk, waar jij in de fout bent gegaan in die relaties.
Ik lees vrij weinig over wat je exen hebben fout gedaan, en dat siert je, dat je hen hier niet tot op de grond afbreekt.
Maar mag je van jezelf wel boos zijn op hun? Want ondanks dat een en ander is ingegeven door hun problematiek blijft het natuurlijk wel een feit dat jij je bij bepaald gedrag van hen niet prettig voelde.
Daar mag je best wel boos en verdrietig om zijn, denk ik.
Hoe groot is je schuldgevoel over de zelfmoord van A?
Je kunt wel beredeneren dat ze dat zonder jou ook wel had gedaan, maar voel je dat ook echt zo?
En zou het kunnen dat je door die zelfmoord zo hard bent geschrokken dat je helemaal vindt dat je niet boos mag zijn op labiele mensen, dat je hen hulp en bijstand 'verplicht' bent en dat jouw grenzen en wensen daaraan ondergeschikt zijn?
Je zegt dat je op je vader lijkt, en dat hij behalve jouw moeder ook altijd met gelijkaardige types ging.
Zou je iets kunnen leren uit de manier waarop je ouders hun relatie hadden en waarom en hoe ze uit elkaar gingen?
Staan je ouders, en vooral je vader, denk je open voor gesprekken met jou hierover?
Dit lijkt mij hoedanook te groot om allemaal alleen te handelen.
Je hebt denk ik wel wat inzichten in hoe en wat, maar ik zou ernstig overwegen hier hulp bij te zoeken.
Je kunt nl. wel die inzichten hebben, maar hoe je die inzichten kunt gebruiken om je leven beter te maken is een ander ding.
Het klinkt een beetje alsof je nu in kringetjes ronddraait, iemand die jou even een soort richtingaanwijzer geeft zodat je verder kan.
Daar kan iemand van buitenaf jou volgens mij wel mee verder helpen.
zaterdag 9 april 2016 om 11:40
Ook jij oprecht bedankt voor je reactie MonicaGellar. Fijn dat je er zo uitgebreid op in gaat. Je geeft me stof tot nadenken.
Ik heb inderdaad heel veel moeite om lief voor mezelf te zijn en begrip te (blijven..) hebben voor mijn pijn en verdriet. Ik vind dat ik er zo in blijf hangen en dat vind ik heel ergerlijk.
Mijn exen hebben in mijn ogen ook een hoop dingen fout gedaan hoor, alleen ik voel mij zelf volledig verantwoordelijk voor het feit dat ik 1) mij telkens met dat soort mensen omring en 2) niet op tijd afstand neem. Afstand nemen doe ik uiteindelijk wel, maar dan is het vaak al te laat en zit ik (weer) in een positie dat ik veel te veel heb moeten zorgen voor een persoon wiens situatie vrij uitzichtloos lijkt te zijn.
Een voorbeeld hiervan is dat ik bij ex A (dus niet mijn laatste, maar diegene die is overleden) na een tijdje merkte dat ze bergafwaarts ging. Niet een beetje trouwens, maar echt extreem: mensen afstoten, alleen maar in bed liggen en mij in een enorm moeilijke positie brengen door dingen te zeggen als dat ik nog het enige ben wat haar leven een beetje dragelijk maakt.
En dan zit je dan als net 21-jarige met een zwaar suïcidale vriendin van 29 jaar oud die haar laatste beetje levenslust van jou af laat hangen. Dat was heel naar, vooral omdat mijn verliefde gevoelens voor haar over waren en ik de relatie wilde beëindigen.
Overigens wist ik dat het geen loos dreigement was, zoals soms wel vaker het geval is bij mensen die roepen dat ze zelfmoord gaan plegen. Uiteindelijk begon A zich ook naar mij heel vervelend op te stellen; ze was onberekenbaar, reageerde zich af, hield zich niet aan afspraken (dan wilde ze bijvoorbeeld afspreken op een bepaalde plek en zat ik vervolgens een uur te wachten en hoorde ik de volgende dag pas weer wat van haar).
Ik heb er toen veel met mijn vrienden en moeder over gepraat en heb toen toch gezegd dat ik niet verder wilde met haar. Uiteindelijk is ze mij letterlijk telefonisch gaan stalken vanuit de kliniek en sprak ze in dat ze mij voor mijn school zou gaan opwachten. Ook stuurde ze mij verwarde sms'jes.
Ik ben toen een keer zo zwak (oordeel naar mezelf) geweest om hier aan toe te geven en heb met haar afgesproken. Ik heb toen nog even een hapje met haar gegeten en ben toen naar school gegaan. Is de laatste keer dat ik haar levend heb gezien trouwens.
Achteraf gezien was het heel onverstandig geweest dat ik me heb laten manipuleren; ze was al zo labiel en ik had gewoon bij mijn punt moeten blijven.
Toen ik het na een tijdje definitief uitmaakte (met de pijnlijke woorden; 'ik hou niet meer van je'), werd ik de volgende dag wakker met een paar sms'jes van haar. De eerste was een hele tirade vol scheldwoorden en verwijten, de tweede was een bericht dat ik geen last meer van haar zou hebben en dat er na mij nooit meer iemand zou komen.
Ik weet inmiddels niet alleen verstandelijk, maar ook emotioneel gezien dat het niet mijn schuld is dat ze haar leven heeft beëindigd. Dat heeft me echt bijna 4 jaar gekost om te beseffen. Ik was de laatste druppel en bovendien; misschien had ze het wel eerder gedaan als ik er niet was geweest. Dat is alleen maar giswerk.
Haar broer en een van haar beste vriendinnen hebben wel een hekel aan mij; zij houden mij er verantwoordelijk voor en willen niets met mij te maken hebben. Dat heeft voor mij het verwerkingsproces nog verder vertraagd en het schuldgevoel -dat toch al aanwezig was- erger gemaakt.
Maar nu zie ik wel in dat ik echt niet verantwoordelijk kan zijn voor iemands volledige levensgeluk. Ze was sowieso diep ongelukkig en op het einde woog ze nog maar 38 kilo (ruim 15 kilo minder dan toen ik haar leerde kennen). Ik heb meermaals naar haar kliniek gebeld om hen op het hart te drukken goed op haar te letten en hen op de hoogte te stellen wat ze zoal tegen me zei.
Die mensen hebben ook gedaan wat ze konden, maar als iemand echt dood wilt, tja, dan lukt het uiteindelijk toch vaak wel.
Goed, sorry, ik dwaal af. Samengevat is mijn schuldgevoel echt een stuk minder.
Ik vind, zeker tegenwoordig, dat mijn grenzen en wensen niet van ondergeschikt belang zijn. Dat is ook de reden dat ik op een gegeven moment B (mijn laatste ex dus) weer terug naar haar ouders heb gestuurd. Ik ben alleen telkens zo laat met het trekken van een grens.
Aan de andere kant; ik heb natuurlijk weinig belang bij zo'n relatie en kies er toch telkens voor om voor de ander te 'zorgen.' En dat is zeker niet in mijn belang. Dus eigenlijk heb je wel gelijk.
Mijn ouders zijn heel open en zullen er zeker met mij over willen praten. Ondanks dat ze gescheiden zijn, hebben ze wel altijd laten zien hoe je respectvol en liefdevol met elkaar om hoort te gaan, zonder jezelf daarbij tekort te doen. Toen mijn moeder merkte dat het niet meer werkte tussen mijn vader en haar, hebben ze dan ook besloten uit elkaar te gaan. Iets waar ik alleen maar begrip voor heb en waarvan ik hoop dat ik dat in de toekomst ook zal doen als ik weer een relatie heb.
Mijn vader heeft na mijn moeder heel veel 'scharrels' en 'flings' (hoe noem je dat eigenlijk bij mensen op leeftijd?) gehad met zeer instabiele vrouwen en is uiteindelijk met mijn stiefmoeder beland; zij was zwanger. Ook een moeilijke vrouw trouwens, maar in ieder geval geen borderline. Mijn vader lijkt er het beste van te maken, maar toch hoop ik van harte dat ik uiteindelijk wat minder consessies hoef te doen en een vriendin (of niet!) vind met wie het allemaal wat makkelijker gaat.
Mijn moeder heeft nu eindelijk een hele lieve man gevonden (Tinder ftw). Mijn stiefvader daarvoor was wel een hork, maar goed, dat is voorbij. Ze hebben de relatie die ik ooit hoop te kunnen hebben met iemand: ze kunnen goed met elkaar praten, hebben de grootste lol en laten elkaar in hun waarde. En niet onbelangrijk: ze zijn allebei zelf ook in balans.
Ja, ik denk dat ik best wel lering uit hun ervaringen kan trekken. Snap eigenlijk niet waarom ik mijn vader niet naar het waarom heb gevraagd?
Ik zit inderdaad in een vicieuze cirkel, hoewel ik nu eigenlijk helemaal stil sta. In tegenstelling tot wat ik vroeger deed vermijd ik het nu om nieuwe vrouwen te ontmoeten (ook voor alleen wat gescharrel trouwens). En dat om alleen maar te voorkomen dat ik weer in zo'n situatie beland, want zo voelt het wel; alsof ik er zelf (nog) niet de controle over heb.
Misschien is hulp niet eens zo slecht. Wat voor hulp weet ik niet. Volgens mij is er in Utrecht een groepje voor mensen die steeds in dergelijke situaties terecht komen en uiteindelijk in de 'zorgende' rol belanden. Er wordt er vanuit gegaan dat deze mensen verslaafd zijn aan de liefde. Ik weet eigenlijk niet zo wat ik ervan moet vinden. Misschien gewoon een keertje proberen?
Ik hoop in ieder geval dat het ok is om hier af en toe mijn gedachten neer te zetten. Ik schrijf al veel, maar ik vind het ook prettig als anderen soms even met mij mee willen denken
Nogmaals, bedankt.
Ik heb inderdaad heel veel moeite om lief voor mezelf te zijn en begrip te (blijven..) hebben voor mijn pijn en verdriet. Ik vind dat ik er zo in blijf hangen en dat vind ik heel ergerlijk.
Mijn exen hebben in mijn ogen ook een hoop dingen fout gedaan hoor, alleen ik voel mij zelf volledig verantwoordelijk voor het feit dat ik 1) mij telkens met dat soort mensen omring en 2) niet op tijd afstand neem. Afstand nemen doe ik uiteindelijk wel, maar dan is het vaak al te laat en zit ik (weer) in een positie dat ik veel te veel heb moeten zorgen voor een persoon wiens situatie vrij uitzichtloos lijkt te zijn.
Een voorbeeld hiervan is dat ik bij ex A (dus niet mijn laatste, maar diegene die is overleden) na een tijdje merkte dat ze bergafwaarts ging. Niet een beetje trouwens, maar echt extreem: mensen afstoten, alleen maar in bed liggen en mij in een enorm moeilijke positie brengen door dingen te zeggen als dat ik nog het enige ben wat haar leven een beetje dragelijk maakt.
En dan zit je dan als net 21-jarige met een zwaar suïcidale vriendin van 29 jaar oud die haar laatste beetje levenslust van jou af laat hangen. Dat was heel naar, vooral omdat mijn verliefde gevoelens voor haar over waren en ik de relatie wilde beëindigen.
Overigens wist ik dat het geen loos dreigement was, zoals soms wel vaker het geval is bij mensen die roepen dat ze zelfmoord gaan plegen. Uiteindelijk begon A zich ook naar mij heel vervelend op te stellen; ze was onberekenbaar, reageerde zich af, hield zich niet aan afspraken (dan wilde ze bijvoorbeeld afspreken op een bepaalde plek en zat ik vervolgens een uur te wachten en hoorde ik de volgende dag pas weer wat van haar).
Ik heb er toen veel met mijn vrienden en moeder over gepraat en heb toen toch gezegd dat ik niet verder wilde met haar. Uiteindelijk is ze mij letterlijk telefonisch gaan stalken vanuit de kliniek en sprak ze in dat ze mij voor mijn school zou gaan opwachten. Ook stuurde ze mij verwarde sms'jes.
Ik ben toen een keer zo zwak (oordeel naar mezelf) geweest om hier aan toe te geven en heb met haar afgesproken. Ik heb toen nog even een hapje met haar gegeten en ben toen naar school gegaan. Is de laatste keer dat ik haar levend heb gezien trouwens.
Achteraf gezien was het heel onverstandig geweest dat ik me heb laten manipuleren; ze was al zo labiel en ik had gewoon bij mijn punt moeten blijven.
Toen ik het na een tijdje definitief uitmaakte (met de pijnlijke woorden; 'ik hou niet meer van je'), werd ik de volgende dag wakker met een paar sms'jes van haar. De eerste was een hele tirade vol scheldwoorden en verwijten, de tweede was een bericht dat ik geen last meer van haar zou hebben en dat er na mij nooit meer iemand zou komen.
Ik weet inmiddels niet alleen verstandelijk, maar ook emotioneel gezien dat het niet mijn schuld is dat ze haar leven heeft beëindigd. Dat heeft me echt bijna 4 jaar gekost om te beseffen. Ik was de laatste druppel en bovendien; misschien had ze het wel eerder gedaan als ik er niet was geweest. Dat is alleen maar giswerk.
Haar broer en een van haar beste vriendinnen hebben wel een hekel aan mij; zij houden mij er verantwoordelijk voor en willen niets met mij te maken hebben. Dat heeft voor mij het verwerkingsproces nog verder vertraagd en het schuldgevoel -dat toch al aanwezig was- erger gemaakt.
Maar nu zie ik wel in dat ik echt niet verantwoordelijk kan zijn voor iemands volledige levensgeluk. Ze was sowieso diep ongelukkig en op het einde woog ze nog maar 38 kilo (ruim 15 kilo minder dan toen ik haar leerde kennen). Ik heb meermaals naar haar kliniek gebeld om hen op het hart te drukken goed op haar te letten en hen op de hoogte te stellen wat ze zoal tegen me zei.
Die mensen hebben ook gedaan wat ze konden, maar als iemand echt dood wilt, tja, dan lukt het uiteindelijk toch vaak wel.
Goed, sorry, ik dwaal af. Samengevat is mijn schuldgevoel echt een stuk minder.
Ik vind, zeker tegenwoordig, dat mijn grenzen en wensen niet van ondergeschikt belang zijn. Dat is ook de reden dat ik op een gegeven moment B (mijn laatste ex dus) weer terug naar haar ouders heb gestuurd. Ik ben alleen telkens zo laat met het trekken van een grens.
Aan de andere kant; ik heb natuurlijk weinig belang bij zo'n relatie en kies er toch telkens voor om voor de ander te 'zorgen.' En dat is zeker niet in mijn belang. Dus eigenlijk heb je wel gelijk.
Mijn ouders zijn heel open en zullen er zeker met mij over willen praten. Ondanks dat ze gescheiden zijn, hebben ze wel altijd laten zien hoe je respectvol en liefdevol met elkaar om hoort te gaan, zonder jezelf daarbij tekort te doen. Toen mijn moeder merkte dat het niet meer werkte tussen mijn vader en haar, hebben ze dan ook besloten uit elkaar te gaan. Iets waar ik alleen maar begrip voor heb en waarvan ik hoop dat ik dat in de toekomst ook zal doen als ik weer een relatie heb.
Mijn vader heeft na mijn moeder heel veel 'scharrels' en 'flings' (hoe noem je dat eigenlijk bij mensen op leeftijd?) gehad met zeer instabiele vrouwen en is uiteindelijk met mijn stiefmoeder beland; zij was zwanger. Ook een moeilijke vrouw trouwens, maar in ieder geval geen borderline. Mijn vader lijkt er het beste van te maken, maar toch hoop ik van harte dat ik uiteindelijk wat minder consessies hoef te doen en een vriendin (of niet!) vind met wie het allemaal wat makkelijker gaat.
Mijn moeder heeft nu eindelijk een hele lieve man gevonden (Tinder ftw). Mijn stiefvader daarvoor was wel een hork, maar goed, dat is voorbij. Ze hebben de relatie die ik ooit hoop te kunnen hebben met iemand: ze kunnen goed met elkaar praten, hebben de grootste lol en laten elkaar in hun waarde. En niet onbelangrijk: ze zijn allebei zelf ook in balans.
Ja, ik denk dat ik best wel lering uit hun ervaringen kan trekken. Snap eigenlijk niet waarom ik mijn vader niet naar het waarom heb gevraagd?
Ik zit inderdaad in een vicieuze cirkel, hoewel ik nu eigenlijk helemaal stil sta. In tegenstelling tot wat ik vroeger deed vermijd ik het nu om nieuwe vrouwen te ontmoeten (ook voor alleen wat gescharrel trouwens). En dat om alleen maar te voorkomen dat ik weer in zo'n situatie beland, want zo voelt het wel; alsof ik er zelf (nog) niet de controle over heb.
Misschien is hulp niet eens zo slecht. Wat voor hulp weet ik niet. Volgens mij is er in Utrecht een groepje voor mensen die steeds in dergelijke situaties terecht komen en uiteindelijk in de 'zorgende' rol belanden. Er wordt er vanuit gegaan dat deze mensen verslaafd zijn aan de liefde. Ik weet eigenlijk niet zo wat ik ervan moet vinden. Misschien gewoon een keertje proberen?
Ik hoop in ieder geval dat het ok is om hier af en toe mijn gedachten neer te zetten. Ik schrijf al veel, maar ik vind het ook prettig als anderen soms even met mij mee willen denken
Nogmaals, bedankt.
test
zaterdag 9 april 2016 om 11:49
quote:ErnstigeSchade schreef op 09 april 2016 @ 02:18:
Miss-Pippilotta: Bedankt voor je reactie! Het kan niet anders dan dat het (heel) veel over mij zegt dat ik toch telkens met dit soort types een relatie krijg en ik vraag mezelf dan ook dikwijls af wat de psychologie hierachter is en nog belangrijker; hoe ik dit kan veranderen. Het lijkt me nogal moeilijk om jezelf te kunnen sturen in op wie je verliefd wordt.
Hierdoor doe ik er inderdaad verstandig aan om geen nieuwe relatie aan te gaan, maar dat neemt niet weg dat ik toch af en toe hunker naar liefde en hoop dat ik hier ooit weer voor open durf te staan.
Snap ik! Dat is ook logisch en dat kan in de toekomst ook echt wel weer.
En het kan echt wel veranderen hoor. Je karakter is erg moeilijk te veranderen, maar dat je verliefd wordt op dit soort types komt doordat je op de een of andere manier zelf niet goed in je vel zit, of heeft bepaalde oorzaken vanuit het verleden. Als je er achter kunt komen waardoor het komt en wat er speelt bij jou, dan kun je hier aan werken. En daarna kun je echt wel verliefd worden op andere types. Mensen met wie je een stabiele relatie op kunt bouwen. Mensen voor wie je niet hoeft te zorgen en met wie het geen drama is.
Het is goed dat je jezelf er al van bewust bent dat het een oorzaak heeft, dat het 'iets' in jou is. Dan kun je er dus mee aan de slag.
Ik kan me trouwens voorstellen dat die zelfmoord er wel ingehakt heeft. Jee... Heb je hier professionele hulp bij gehad?
Miss-Pippilotta: Bedankt voor je reactie! Het kan niet anders dan dat het (heel) veel over mij zegt dat ik toch telkens met dit soort types een relatie krijg en ik vraag mezelf dan ook dikwijls af wat de psychologie hierachter is en nog belangrijker; hoe ik dit kan veranderen. Het lijkt me nogal moeilijk om jezelf te kunnen sturen in op wie je verliefd wordt.
Hierdoor doe ik er inderdaad verstandig aan om geen nieuwe relatie aan te gaan, maar dat neemt niet weg dat ik toch af en toe hunker naar liefde en hoop dat ik hier ooit weer voor open durf te staan.
Snap ik! Dat is ook logisch en dat kan in de toekomst ook echt wel weer.
En het kan echt wel veranderen hoor. Je karakter is erg moeilijk te veranderen, maar dat je verliefd wordt op dit soort types komt doordat je op de een of andere manier zelf niet goed in je vel zit, of heeft bepaalde oorzaken vanuit het verleden. Als je er achter kunt komen waardoor het komt en wat er speelt bij jou, dan kun je hier aan werken. En daarna kun je echt wel verliefd worden op andere types. Mensen met wie je een stabiele relatie op kunt bouwen. Mensen voor wie je niet hoeft te zorgen en met wie het geen drama is.
Het is goed dat je jezelf er al van bewust bent dat het een oorzaak heeft, dat het 'iets' in jou is. Dan kun je er dus mee aan de slag.
Ik kan me trouwens voorstellen dat die zelfmoord er wel ingehakt heeft. Jee... Heb je hier professionele hulp bij gehad?
zaterdag 9 april 2016 om 11:55
@Miss-Pippilotta: ik heb weinig structurele psychische hulp gehad (en gevraagd) nadat A was overleden, wel enkele sessies met een psycholoog maar dat kwam niet echt binnen. De eerste paar jaar had ik daar -als ik daar voor open stond- zeker wel wat aan kunnen hebben en misschien had het het verwerkingsproces wel wat kunnen versnellen.
Ik denk dat ik nu, ook al blijft het soms moeilijk, wat de zelfmoord betref geen psychische hulp (meer) nodig heb.
Het moet natuurlijk wel een oorzaak hebben dat ik steeds op dit soort types val. Maar wat? Haha, wat dat betreft ontbreekt het me volgens mij nogal aan zelfinzicht. Misschien heeft het te maken met mijn zelfbeeld? Vind ik mezelf niet leuk genoeg? Ik weet het niet eigenlijk.
Ik denk dat ik nu, ook al blijft het soms moeilijk, wat de zelfmoord betref geen psychische hulp (meer) nodig heb.
Het moet natuurlijk wel een oorzaak hebben dat ik steeds op dit soort types val. Maar wat? Haha, wat dat betreft ontbreekt het me volgens mij nogal aan zelfinzicht. Misschien heeft het te maken met mijn zelfbeeld? Vind ik mezelf niet leuk genoeg? Ik weet het niet eigenlijk.
test
zaterdag 9 april 2016 om 13:20
Oké, fijn dat je die zelfmoord in elk geval wel een plek hebt kunnen geven.
Tja, dat is lastig te zeggen. Jezelf niet leuk genoeg vinden/je zelfbeeld, iets vanuit je opvoeding of je jeugd, vanuit de relatie met je ouders of de relatie van je ouders met elkaar, niet goed in je vel zitten waardoor je er vatbaar voor bent.
Er zijn best nuttige psychologische boeken die je wat meer inzicht kunnen geven, maar ook daarbij moet je wel een beetje weten in welke richting je moet zoeken.
Of wellicht toch nog een aantal gesprekken bij een psycholoog, om eerst wat meer zelfinzicht te krijgen? Dan kun je er daarna weer zelf (door middel van lezen en acties) mee aan de slag. Zij kunnen soms de juiste vragen stellen, waardoor je je bewust wordt van dingen die je zelf misschien niet ziet. Daarna moet je het natuurlijk nog steeds zelf doen, maar voor inzicht kan het je misschien wel helpen.
Tja, dat is lastig te zeggen. Jezelf niet leuk genoeg vinden/je zelfbeeld, iets vanuit je opvoeding of je jeugd, vanuit de relatie met je ouders of de relatie van je ouders met elkaar, niet goed in je vel zitten waardoor je er vatbaar voor bent.
Er zijn best nuttige psychologische boeken die je wat meer inzicht kunnen geven, maar ook daarbij moet je wel een beetje weten in welke richting je moet zoeken.
Of wellicht toch nog een aantal gesprekken bij een psycholoog, om eerst wat meer zelfinzicht te krijgen? Dan kun je er daarna weer zelf (door middel van lezen en acties) mee aan de slag. Zij kunnen soms de juiste vragen stellen, waardoor je je bewust wordt van dingen die je zelf misschien niet ziet. Daarna moet je het natuurlijk nog steeds zelf doen, maar voor inzicht kan het je misschien wel helpen.
zaterdag 9 april 2016 om 21:07
Ja daar ben ik zelf ook heel blij mee, Miss-Pippilotta. Ik had niet verwacht daar ooit overheen te komen, maar het gaat wat dat betreft aardig goed met me 
Het cliché 'tijd heelt alle wonden' vind ik dus aardig kloppen.
Ik heb zelf al een boek waar ik toen het een paar weken uit was mee ben begonnen; 'als hij maar gelukkig is' van Robin Norwood.
Uiteindelijk verloor het mijn interesse en heb ik het hele relatie-gebeuren links laten liggen. Ga het boek weer openslaan.
Het cliché 'tijd heelt alle wonden' vind ik dus aardig kloppen. Ik heb zelf al een boek waar ik toen het een paar weken uit was mee ben begonnen; 'als hij maar gelukkig is' van Robin Norwood.
Uiteindelijk verloor het mijn interesse en heb ik het hele relatie-gebeuren links laten liggen. Ga het boek weer openslaan.
test
