Psyche
alle pijlers
's nachts is alles anders
dinsdag 28 juli 2015 om 23:36
Ik heb de laatste tijd een raar probleem. 'S nachts pieker ik veel en heb ik rare buien. Dan zie ik het echt niet meer zitten en huil ik. Het lijkt wel of 's.nachts dingen anders zijn. Ik maak me zorgen, droom raar en zie op tegen werk. Maar als ik dan 's ochtends wakker word is alles weer oke en gaat alles zonder moeite. En dan denk ik: waar maak ik me toch zorgen om als ik in bed lig? Ook regelmatig dat 's nachts mijn hart in mijn keel klopt. Of dat ik ineens denk aan overleden dierbaren: shit die is er echt niet meer. Dat soort dingen.
Herkenbaar voor iemand? Iets om me zorgen om te maken?
Herkenbaar voor iemand? Iets om me zorgen om te maken?
woensdag 29 juli 2015 om 23:24
quote:brenne schreef op 29 juli 2015 @ 11:05:
Heel herkenbaar.
Ik heb het bij tijd en wijle ook. Sinds een paar maanden heb ik er weer erg last van. Ik ben werkzoekend, heb op het moment onvoorziene lasten en twijfel enorm aan mijn relatie.
Piekeren, alles komt dubbel zo hard binnen en lijkt dubbel zo hopeloos. Ik heb er hartkloppingen en paniekaanvallen bij. Tja en 's morgens ben ik geradbraakt, totaal kapot.
Ik heb het altijd al gehad maar in tijden van stress en onzekerheid steekt het de kop op. Dan kan ik nog zo moe zijn als ik naar bed ga. In slaap vallen lukt dan wel, maar voor even en dan begint het gesodemieter weer. Opstaan en even iets anders doen zou ik graag willen, maar ik ben dan zo uitgeput dat dat zelfs niet lukt. Hopelijk kom ik snel in rustiger vaarwater want dat lijkt het enige te zijn wat het kan doen stoppen. Wat overigens wel kan helpen, als je ervoor open staat, is mindfullness. Als je jezelf leert te focussen op iets, bijvoorbeeld een lichaamsdeel of je ademhaling, heeft je brein geen kans om over andere dingen te gaan emmeren. Er is wat oefening voor nodig maar het werkt wel.
Je hebt ook wel dingen om over te piekeren.
Misschien toch maar later naar bed gaan en voor het naar bed gaan uit de piekermodus raken.
Nou ja, ok, van te voren even piekeren,
Wat is het ergste dat kan gebeuren?
Hoe erg is dat werkelijk?
Zijn er oplossingen/hulpmiddelen voor?
Heel herkenbaar.
Ik heb het bij tijd en wijle ook. Sinds een paar maanden heb ik er weer erg last van. Ik ben werkzoekend, heb op het moment onvoorziene lasten en twijfel enorm aan mijn relatie.
Piekeren, alles komt dubbel zo hard binnen en lijkt dubbel zo hopeloos. Ik heb er hartkloppingen en paniekaanvallen bij. Tja en 's morgens ben ik geradbraakt, totaal kapot.
Ik heb het altijd al gehad maar in tijden van stress en onzekerheid steekt het de kop op. Dan kan ik nog zo moe zijn als ik naar bed ga. In slaap vallen lukt dan wel, maar voor even en dan begint het gesodemieter weer. Opstaan en even iets anders doen zou ik graag willen, maar ik ben dan zo uitgeput dat dat zelfs niet lukt. Hopelijk kom ik snel in rustiger vaarwater want dat lijkt het enige te zijn wat het kan doen stoppen. Wat overigens wel kan helpen, als je ervoor open staat, is mindfullness. Als je jezelf leert te focussen op iets, bijvoorbeeld een lichaamsdeel of je ademhaling, heeft je brein geen kans om over andere dingen te gaan emmeren. Er is wat oefening voor nodig maar het werkt wel.
Je hebt ook wel dingen om over te piekeren.
Misschien toch maar later naar bed gaan en voor het naar bed gaan uit de piekermodus raken.
Nou ja, ok, van te voren even piekeren,
Wat is het ergste dat kan gebeuren?
Hoe erg is dat werkelijk?
Zijn er oplossingen/hulpmiddelen voor?
Voortaan hier oostenwind en alle ruimte aan bodemloze putten van pure slechtheid. Juli 2020
woensdag 29 juli 2015 om 23:47
Trouwens,
met een kind is het even iets anders maar toen ik nog geen moeder was en ik 's nachts van die paniekaanvallen kreeg maar nog niet naar de radio luisterde, deed ik het volgende.
Ik sliep wanneer mijn lichaam aangaf dat ik moest slapen, ongeacht het uur.
Heel vaak kwam ik dan thuis uit mijn werk, at wat en ging dan even liggen op de bank met de TV op de achtergrond.
Dan had ik in ieder geval slaap te pakken gehad omdat ik toch wist dat ik 's nachts wakker zou zijn.
Vervolgens ging ik in het donker op de bank zitten en mezelf voorstellen hoe belachelijk dit eigenlijk wel niet was.
Ik zorgde ervoor dat ik wel een beetje om mezelf kon lachen om het zo te zeggen. Er moest een beetje luchtigheid in komen en ik moest mezelf vooral niet te serieus nemen. Dat verlicht het nachtelijk leed ook wel iets.
Ik kwam er al kettingrokend achter dat je in het donker de meest lumineuze ideeen kunt krijgen. Ik had dan ook standaard een notitieboekje bij de hand.
Met de komst van mijn kind ging dat niet meer en zo ben ik aan de radio gekomen.
met een kind is het even iets anders maar toen ik nog geen moeder was en ik 's nachts van die paniekaanvallen kreeg maar nog niet naar de radio luisterde, deed ik het volgende.
Ik sliep wanneer mijn lichaam aangaf dat ik moest slapen, ongeacht het uur.
Heel vaak kwam ik dan thuis uit mijn werk, at wat en ging dan even liggen op de bank met de TV op de achtergrond.
Dan had ik in ieder geval slaap te pakken gehad omdat ik toch wist dat ik 's nachts wakker zou zijn.
Vervolgens ging ik in het donker op de bank zitten en mezelf voorstellen hoe belachelijk dit eigenlijk wel niet was.
Ik zorgde ervoor dat ik wel een beetje om mezelf kon lachen om het zo te zeggen. Er moest een beetje luchtigheid in komen en ik moest mezelf vooral niet te serieus nemen. Dat verlicht het nachtelijk leed ook wel iets.
Ik kwam er al kettingrokend achter dat je in het donker de meest lumineuze ideeen kunt krijgen. Ik had dan ook standaard een notitieboekje bij de hand.
Met de komst van mijn kind ging dat niet meer en zo ben ik aan de radio gekomen.
