Psyche
alle pijlers
'Tweede puberteit'
zaterdag 21 november 2015 om 13:29
Hallo allen,
Recentelijk ben ik erachter gekomen dat ik in een soort van 'tweede puberteit' zit. Vroeger heb ik niet echt kunnen puberen, want zorgde emotioneel voor mijn ouders en broertje. En na twee turbulente jaren en tegenslagen, is het hek nu van de dam. Ben alleen inmiddels 27 jaar oud. Ik zit dan ook in een totaal andere fase dan mijn vriendinnen (lange relaties, verloven/trouwen, kinderen) en vind het lastig om erover te praten.
Zijn er meer mensen die een soortgelijke fase herkennen? Op welke leeftijd kwam dat bij jullie los? Hoe lang duurde deze fase bij jullie?
Recentelijk ben ik erachter gekomen dat ik in een soort van 'tweede puberteit' zit. Vroeger heb ik niet echt kunnen puberen, want zorgde emotioneel voor mijn ouders en broertje. En na twee turbulente jaren en tegenslagen, is het hek nu van de dam. Ben alleen inmiddels 27 jaar oud. Ik zit dan ook in een totaal andere fase dan mijn vriendinnen (lange relaties, verloven/trouwen, kinderen) en vind het lastig om erover te praten.
Zijn er meer mensen die een soortgelijke fase herkennen? Op welke leeftijd kwam dat bij jullie los? Hoe lang duurde deze fase bij jullie?
woensdag 25 november 2015 om 12:35
Ik had mijn tweede puberteit ongeveer van mijn 24e tot mijn 29e. In mijn geval kwam het doordat ik lesbisch ben. Op de middelbare school was ik nog niet uit de kast en probeerde ik wel 'mee te doen' met al het praten over jongens, sommige vond ik ook echt wel leuk / spannend. Maar ik 'snapte' het toch ook niet helemaal, ik voelde het gewoon niet zo. Als een vriendin dan weer hard moest huilen op een feestje om een jongen, dacht ik alleen maar: "maar hij was toch ook een eikel?"
Ik was ook best een brave harrie en was niet zo van de alcohol of het te laat wegblijven (of zelfs uit het raam klimmen om stiekem uit te gaan, zoals mijn zusje).
Van mijn 22e t/m 24e had ik een vriendin maar ik was eigenlijk nog nooit in de gay scene uit geweest en er had nog nooit een vrouw met me geflirt / gezegd dat ze verliefd op me was (op mijn hetero zusje wel!).
Nadat het uit was met die vriendin, dook ik de gay scene in. Opeens begreep ik waarom die hetero vriendinnen van mij de feestjes en het uitgaan altijd zo superleuk en spannend vonden. Flirten, spanning, verliefdheden, seks. Dat had ik nog nooit meegemaakt met mensen waar ik op viel! (Ja okee, met mijn eerste vriendin die ik via een baantje kende, maar niet die buzz die op een feestje hangt, en dat vreemde vrouwen met je flirten.)
Ik deed alles wat veel pubers doen: veel te lang tutten voordat je uitgaat want misschien is 'zij' er wel, als een bakvis crushes hebben op deze of gene, rondfladderen en -scharrelen, drama's als het uit was, veel stappen en drinken.
In mijn geval deed ik mijn tweede puberteit met allerlei leeftijdgenoten die wél in dezelfde fase zaten. Ik kan me voorstellen dat het voor jou lastig is nu!
Misschien is het te vergelijken met de fase waarin ik nu zit, begin 40 en ik hou nog steeds wel van uitgaan en dansen (alleen hoeft het niet zo vaak als vroeger, maar toch liefst wel elke maand een keertje). Maar bijna al die vriendinnen zijn inmiddels gesetteld en gaan amper nog uit, of hielden al nooit van housemuziek, ze zetten zich daar vroeger overheen om maar uit te kunnen, maar gaan dus nooit meer mee... Ik leer wel via dat uitgaan wat andere mensen kennen die ook eind 30 / begin 40 zijn en gelukkig wel houden van dansen en een biertje.
En met die andere vriendinnen ga ik dan maar andere dingen doen, bv. samen eten, wandelen, naar de film of naar een kroegje. Er blijven toch ook wel genoeg onderwerpen van gesprek over? Werk, privéleven, hoe het met familie gaat, het nieuws, etc? Of heb jij dat niet?
Ik was ook best een brave harrie en was niet zo van de alcohol of het te laat wegblijven (of zelfs uit het raam klimmen om stiekem uit te gaan, zoals mijn zusje).
Van mijn 22e t/m 24e had ik een vriendin maar ik was eigenlijk nog nooit in de gay scene uit geweest en er had nog nooit een vrouw met me geflirt / gezegd dat ze verliefd op me was (op mijn hetero zusje wel!).
Nadat het uit was met die vriendin, dook ik de gay scene in. Opeens begreep ik waarom die hetero vriendinnen van mij de feestjes en het uitgaan altijd zo superleuk en spannend vonden. Flirten, spanning, verliefdheden, seks. Dat had ik nog nooit meegemaakt met mensen waar ik op viel! (Ja okee, met mijn eerste vriendin die ik via een baantje kende, maar niet die buzz die op een feestje hangt, en dat vreemde vrouwen met je flirten.)
Ik deed alles wat veel pubers doen: veel te lang tutten voordat je uitgaat want misschien is 'zij' er wel, als een bakvis crushes hebben op deze of gene, rondfladderen en -scharrelen, drama's als het uit was, veel stappen en drinken.
In mijn geval deed ik mijn tweede puberteit met allerlei leeftijdgenoten die wél in dezelfde fase zaten. Ik kan me voorstellen dat het voor jou lastig is nu!
Misschien is het te vergelijken met de fase waarin ik nu zit, begin 40 en ik hou nog steeds wel van uitgaan en dansen (alleen hoeft het niet zo vaak als vroeger, maar toch liefst wel elke maand een keertje). Maar bijna al die vriendinnen zijn inmiddels gesetteld en gaan amper nog uit, of hielden al nooit van housemuziek, ze zetten zich daar vroeger overheen om maar uit te kunnen, maar gaan dus nooit meer mee... Ik leer wel via dat uitgaan wat andere mensen kennen die ook eind 30 / begin 40 zijn en gelukkig wel houden van dansen en een biertje.
En met die andere vriendinnen ga ik dan maar andere dingen doen, bv. samen eten, wandelen, naar de film of naar een kroegje. Er blijven toch ook wel genoeg onderwerpen van gesprek over? Werk, privéleven, hoe het met familie gaat, het nieuws, etc? Of heb jij dat niet?
You can never have too many hats, gloves and shoes
woensdag 25 november 2015 om 12:44
quote:Zalmroze schreef op 21 november 2015 @ 14:07:
Misschien schop ik ook wel tegen het plaatje van mijzelf aan (ik ben niet perfect, ik ben niet altijd lief, ik ben niet altijd zorgzaam, etc). Maar schrik een beetje van mijzelf... of zijn het wilde haren die je nog even kwijt moet, etc.?
Ook wel herkenbaar. Ik was altijd maar de brave harrie zoals ik al eerder schreef, die alles volgens de regeltjes deed, al mijn huiswerk braaf maakte en hoge cijfers haalde, op tijd kwam, alles 'hoe het hoorde', en probeerde zo min mogelijk andere mensen tot last te zijn (bv. op straat in de weg staan). Die neiging heb ik nog steeds wel.
Maar ik wil helemaal niet zo braaf zijn! Het leven is veel leuker (en andere mensen vinden je ook veel leuker) als je af en toe dingen doet die niet mogen / die een beetje asociaal zijn. Die keer dat ik per ongeluk veel teveel dronk (vanwege verdriet), niet meer kon opstaan uit mijn omhelzing met een wc-pot in de discotheek, mijn vrienden me kwamen redden en er iemand van het personeel de toiletdeur moest komen openmaken... daarmee heb ik juist onwijze punten gescoord bij die vrienden. Ze vinden het nog steeds een prachtig verhaal en het maakt mij blijkbaar menselijk. Dus over de schaamte van dat kotsen en hoe ik daar zat op de grond, kan ik me nu ook prima heen zetten en er vrolijk om mee lachen.
Het lijkt erop dat jij je inderdaad aan het losmaken bent van (te hoge / verkeerde) verwachtingen van anderen én van jezelf. Ik vind het wel gezond klinken eigenlijk, ik hou nooit zo van die über-zorgzame types die altijd alleen maar aan anderen denken en zichzelf voorbij lopen. Nu is het tijd voor jou, en wie jij wilt zijn. En dan verken je dus je grenzen. Heel logisch, als je daar in je tienerjaren de tijd/kans niet voor hebt gehad.
Misschien schop ik ook wel tegen het plaatje van mijzelf aan (ik ben niet perfect, ik ben niet altijd lief, ik ben niet altijd zorgzaam, etc). Maar schrik een beetje van mijzelf... of zijn het wilde haren die je nog even kwijt moet, etc.?
Ook wel herkenbaar. Ik was altijd maar de brave harrie zoals ik al eerder schreef, die alles volgens de regeltjes deed, al mijn huiswerk braaf maakte en hoge cijfers haalde, op tijd kwam, alles 'hoe het hoorde', en probeerde zo min mogelijk andere mensen tot last te zijn (bv. op straat in de weg staan). Die neiging heb ik nog steeds wel.
Maar ik wil helemaal niet zo braaf zijn! Het leven is veel leuker (en andere mensen vinden je ook veel leuker) als je af en toe dingen doet die niet mogen / die een beetje asociaal zijn. Die keer dat ik per ongeluk veel teveel dronk (vanwege verdriet), niet meer kon opstaan uit mijn omhelzing met een wc-pot in de discotheek, mijn vrienden me kwamen redden en er iemand van het personeel de toiletdeur moest komen openmaken... daarmee heb ik juist onwijze punten gescoord bij die vrienden. Ze vinden het nog steeds een prachtig verhaal en het maakt mij blijkbaar menselijk. Dus over de schaamte van dat kotsen en hoe ik daar zat op de grond, kan ik me nu ook prima heen zetten en er vrolijk om mee lachen.
Het lijkt erop dat jij je inderdaad aan het losmaken bent van (te hoge / verkeerde) verwachtingen van anderen én van jezelf. Ik vind het wel gezond klinken eigenlijk, ik hou nooit zo van die über-zorgzame types die altijd alleen maar aan anderen denken en zichzelf voorbij lopen. Nu is het tijd voor jou, en wie jij wilt zijn. En dan verken je dus je grenzen. Heel logisch, als je daar in je tienerjaren de tijd/kans niet voor hebt gehad.
You can never have too many hats, gloves and shoes
woensdag 25 november 2015 om 13:26
Leuk, soortgenoten! Ik vind het ook moeilijk om een af en toe in de contramine te zitten terwijl ik dubbel zo oud ben als een puber en laat het zo min mogelijk merken. In gedachten scheld ik op dingen, zoals tips die ik tijdens een functioneringsgesprek krijg en waarvan ik denk: dat beslis ik zelf wel, wat een bullshit! Het is iets anders om eruit gestuurd te worden wegens keten in de les dan ontslagen worden voor het uiten van je recalcitrante pubergedachten, dat wil ik voorkomen;-)
Ik was ook een vrij makkelijke tiener die tot een paar jaar geleden geen tijd en te veel verantwoordelijkheid voelde om los te gaan met puberale of volwassen dingen, teveel huiswerk, werkgedoe dat mijn aandacht opslokte... en voor je het weet ben je een dertiger. Werd zowel qua uiterlijk als innerlijk veel jonger ingeschat en nu pluk ik er de vruchten van. Iedere maand lekker naar een feest voor wat oudere feestgangers, heerlijk! Maar terwijl iedereen dit al 15 jaar eerder intensief kon doen en nu aan partner en kids is begonnen zoek ik iets jongere vrienden uit en zoek leuke activiteiten waar mensen van allerlei leeftijden komen.
Ik was ook een vrij makkelijke tiener die tot een paar jaar geleden geen tijd en te veel verantwoordelijkheid voelde om los te gaan met puberale of volwassen dingen, teveel huiswerk, werkgedoe dat mijn aandacht opslokte... en voor je het weet ben je een dertiger. Werd zowel qua uiterlijk als innerlijk veel jonger ingeschat en nu pluk ik er de vruchten van. Iedere maand lekker naar een feest voor wat oudere feestgangers, heerlijk! Maar terwijl iedereen dit al 15 jaar eerder intensief kon doen en nu aan partner en kids is begonnen zoek ik iets jongere vrienden uit en zoek leuke activiteiten waar mensen van allerlei leeftijden komen.
respecteer de overtuigingen van een ander
