20 en ingestort

Hoi allemaal,



ik moet even mijn verhaal kwijt. Ik ben 20 jaar en ik heb een drukke baan in de kinderopvang. Ook al ben ik gek op mijn werk, ik heb een punt bereikt dat ik het niet meer trek om 4 dagen in de week te werken. Daarnaast ga ik ook nog 1 dag in de week naar school.

Ik heb gelukkig een hoop begripvolle mensen om mij heen en we hebben samen afgesproken dat ik nu 2 dagen ga werken ipv 4.



Toch zit het me nog steeds niet lekker. Ik weet dat er van me verwacht wordt dat ik het werken weer op ga bouwen en kwam donderdag na een drukke dag huilend uit mijn werk.

Ook mijn privéleven stort een beetje in, omdat ik gewoon te weinig energie heb om bijvoorbeeld te gaan stappen met mijn vriendinnen.

Ik heb de laatste tijd vaak huilbuien en paniekaanvallen. Zelfs nu mijn werkgever mij de rust heeft gegund van de helft minder werken kom ik niet tot rust. Ik ben alleen maar bezig met me druk maken over wat er komen gaat.

Ook heb ik het gevoel dat ik nu stil sta in het leven en dat er niks gebeurd omdat ik het gewoon niet trek om dingen te ondernemen.



Ik schaam me er een beetje voor en ik voel me heel stom dat dit mij op mijn 20e al overkomt. Tegen iemand anders met dit probleem zou ik zelfs misschien zeggen van: stel je niet aan en ga eruit!

Maar helaas is het niet zo makkelijk.



Kennen jullie dit? Wat moet ik hier nou mee?



Liefs

quote:NummerZoveel schreef op 30 november 2013 @ 13:22:

Zoek hulp! Als je verder goed gezond bent, dan is het niet normaal dat je als 20-jarige een 5-daagse werk/leerweek niet aankunt. Dat betekent dat er op mentaal vlak iets niet helemaal lekker zit. En een professional kan jou helpen om dat weer op de rit te krijgen. Het is niets om je voor te schamen als het even niet lukt allemaal, maar wees niet koppig door zelf allerlei noodoplossingen te blijven bedenken, terwijl je steeds meer klachten krijgt. Met behulp van een professional zit je veel sneller weer lekker in je vel en hoe eerder je ingrijpt hoe makkelijker het zal gaan. Dus, niet wachten maar echt maandag meteen op zoek gaan naar hulp! Sterkte.



Dankjewel voor je reactie! Ik laat me sowieso even helemaal binnenstebuiten halen door een arts om er zeker van te zijn dat er lichamelijk niks aan de hand is zoals pfeiffer of wat dan ook.

Maandag over een week heb ik een afspraak met een psycholoog die mij gaat helpen! Ik hoop dat het werkt..

quote:ranny1989 schreef op 30 november 2013 @ 13:54:

Ik herken het ook.



Hoe gaat het op je werk? Hoe verlopen je dagen en hoe groot is de groep op die dagen? Doe je horizontaal of verticaal? Dat heeft er persoonlijk bij mij ook wel mee te maken, en de grootte van de groep.Ik werk op een verticale groep van ongeveer 9/10 kinderen. Ik heb ook een collega die er totaal de kantjes vanaf loopt dus ik heb vaak het gevoel dat ik de groep alleen draai. Dat vind ik niet erg, de kinderen zijn duidelijk gekker op mij dan op haar, maar voor mijn gezondheid is dit echt een no go..