Psyche
alle pijlers
30 en een burnout ;(
zaterdag 23 februari 2013 om 21:39
Nog nooit heb ik iets op een forum geschreven, maar ik schrijf nu wel omdat ik echt advies/hulp nodig heb.
Ik probeer het kort te houden. Mijn leven heeft veel obstakels gehad, maar ik dacht dat ik dat af had gesloten. Van schade en schande wordt men wijs, dus ik was bijna blij dat ik dat mee had gemaakt, want daar werd ik volwassen van. Tot de afgelopen kerstvakantie. Ik werd ziek, erg ziek, kon bijna niet eten, trilde, en zag wazig. Ik ging naar de huisarts en ze zei dat ik overspannen was. Ok dacht ik, even rustig aan doen en dan lukt het wel weer. Niet zeuren, iedereen heeft het zwaar. Na 2 weken rust werd het niet minder erg, eerder erger. Hoe kan dat nou? Toen ben ik wel aan de bel gaan trekken bij de huisarts, op mijn werk en bij de arboarts. Ook ben ik naar de psycholoog gegaan omdat ook mijn relatie, waar ik mee samen woon(de) het begaf. Hij vondt mij al 2 jaar moe en gestresst. (ik ken hem 2 jaar)
Mijn klappen in mijn leven waren een depressieve vader die mij kleineerde en er kwam ook fysiek geweld aan te pas. Nu snap ik waarom want hij kreeg parkinson, waardoor hij al jaren dopamine te weinig aanmaakte. Mijn moeder kreeg terminale kanker toen mijn vader de diagnose parkinson kreeg en ik zorgde naast mijn afstuderen voor ze. (gelukkig is mijn moeder er nog, maar ze loopt met een wandelende tijdbom in haar lichaam...Daarna kreeg ik een relatie met iemand die mij heeft gekwetst en ook mijn spaargeld heeft gestolen. En dat is niet eens zo erg. Ik ben ook vrienden kwijt geraakt omdat ik achter hem stond in een conflictsituatie... domdomdom....
nouja, dat was het en nu is deze relatie ook stuk...en ik eigenlijk ook. Ik ben doodop en moet over 3 weken het huis uit van hem.... waar heen? geen idee... liever niet bij mijn ouders, ik wil niet bij mijn vader zijn en mijn moeder belasten... ik overzie gewoon de situatie niet meer...
Heeft iemand tips of advies.
Bedankt....
Ik probeer het kort te houden. Mijn leven heeft veel obstakels gehad, maar ik dacht dat ik dat af had gesloten. Van schade en schande wordt men wijs, dus ik was bijna blij dat ik dat mee had gemaakt, want daar werd ik volwassen van. Tot de afgelopen kerstvakantie. Ik werd ziek, erg ziek, kon bijna niet eten, trilde, en zag wazig. Ik ging naar de huisarts en ze zei dat ik overspannen was. Ok dacht ik, even rustig aan doen en dan lukt het wel weer. Niet zeuren, iedereen heeft het zwaar. Na 2 weken rust werd het niet minder erg, eerder erger. Hoe kan dat nou? Toen ben ik wel aan de bel gaan trekken bij de huisarts, op mijn werk en bij de arboarts. Ook ben ik naar de psycholoog gegaan omdat ook mijn relatie, waar ik mee samen woon(de) het begaf. Hij vondt mij al 2 jaar moe en gestresst. (ik ken hem 2 jaar)
Mijn klappen in mijn leven waren een depressieve vader die mij kleineerde en er kwam ook fysiek geweld aan te pas. Nu snap ik waarom want hij kreeg parkinson, waardoor hij al jaren dopamine te weinig aanmaakte. Mijn moeder kreeg terminale kanker toen mijn vader de diagnose parkinson kreeg en ik zorgde naast mijn afstuderen voor ze. (gelukkig is mijn moeder er nog, maar ze loopt met een wandelende tijdbom in haar lichaam...Daarna kreeg ik een relatie met iemand die mij heeft gekwetst en ook mijn spaargeld heeft gestolen. En dat is niet eens zo erg. Ik ben ook vrienden kwijt geraakt omdat ik achter hem stond in een conflictsituatie... domdomdom....
nouja, dat was het en nu is deze relatie ook stuk...en ik eigenlijk ook. Ik ben doodop en moet over 3 weken het huis uit van hem.... waar heen? geen idee... liever niet bij mijn ouders, ik wil niet bij mijn vader zijn en mijn moeder belasten... ik overzie gewoon de situatie niet meer...
Heeft iemand tips of advies.
Bedankt....
zaterdag 23 februari 2013 om 21:47
Moeilijk.
Waarschijnlijk geef ik je niet de tip die je wil, maar ik lees vooral dat je jezelf slachtoffer vindt.
Ja, je hebt veel ellende meegemaakt, maar dat doet er voor deze situatie niet echt toe.
Je bent overspannen en je relatie is over. Je moet nu aan jezelf werken.
Laat je huisarts je doorverwijzen naar een psycholoog, schrijf je in voor een huurwoning en ga tijdelijk bij een vriendin/zus/etc. wonen. Niet de meest wenselijke situatie, maar je moet wel iets. Probeer wat positiever te denken, ook al zal dat best moeilijk zijn.
Succes!
Waarschijnlijk geef ik je niet de tip die je wil, maar ik lees vooral dat je jezelf slachtoffer vindt.
Ja, je hebt veel ellende meegemaakt, maar dat doet er voor deze situatie niet echt toe.
Je bent overspannen en je relatie is over. Je moet nu aan jezelf werken.
Laat je huisarts je doorverwijzen naar een psycholoog, schrijf je in voor een huurwoning en ga tijdelijk bij een vriendin/zus/etc. wonen. Niet de meest wenselijke situatie, maar je moet wel iets. Probeer wat positiever te denken, ook al zal dat best moeilijk zijn.
Succes!
zaterdag 23 februari 2013 om 21:56
Ik vind je verhaal heftig, je hebt veel meegemaakt. Het lijkt erop dat je om te 'overleven' je gevoel teveel hebt uitgeschakeld en nu komen toch onverwerkte emoties naar boven.
Ik zou psychische hulp zoeken als ik jou was. En daarnaast je niet te druk maken. Je zult zien, hoe een zooitje het nu ook allemaal lijkt, alles komt uiteindelijk op zn pootjes terecht. Je vind je kracht wel. Dicht bij jezelf blijven, rusten en pluk de dag. Van een burn-out kun je op de lange termijn ontzettend veel leren. En in tussentijd misschien even bij een van je ouders inwonen of een vriendin etc, dat overleef je echt wel. Geloof in jezelf. Juist nu.
Ik zou psychische hulp zoeken als ik jou was. En daarnaast je niet te druk maken. Je zult zien, hoe een zooitje het nu ook allemaal lijkt, alles komt uiteindelijk op zn pootjes terecht. Je vind je kracht wel. Dicht bij jezelf blijven, rusten en pluk de dag. Van een burn-out kun je op de lange termijn ontzettend veel leren. En in tussentijd misschien even bij een van je ouders inwonen of een vriendin etc, dat overleef je echt wel. Geloof in jezelf. Juist nu.
zaterdag 23 februari 2013 om 22:06
het klinkt of je tot nog toe alleen maar via een omweggetje voor jezelf hebt willen zorgen, alsof je door te zorgen dat de anderen je respecteerden, van je hielden, door anderen te verontschuldigen, door je schuldig te voelen, je hopelijk genoeg liefde kon vergaren om het waard te zijn om te leven.
Maar zoiets bestaat eigenlijk niet. Als jij jezelf niet op de eerste plaats zet en zorgt dat je in alle opzichten aan je trekken komt, doet niemand het voor je. Niet omdat het slechte mensen zijn, maar omdat zij al iemand hebben om onvoorwaardelijk van te houden: zichzelf.
Maar zoiets bestaat eigenlijk niet. Als jij jezelf niet op de eerste plaats zet en zorgt dat je in alle opzichten aan je trekken komt, doet niemand het voor je. Niet omdat het slechte mensen zijn, maar omdat zij al iemand hebben om onvoorwaardelijk van te houden: zichzelf.
it's a big club and you ain't in it
zaterdag 23 februari 2013 om 22:53
Op dit moment is er al behoorlijk wat misgegaan en ik hoop dat je hier goed uit komt. Begin inderdaad met het zoeken naar een woning.
Maar voor in de toekomst zou het misschien handig zijn om wat beter je grenzen te leren bewaken. Denk eens aan jezelf. Ik weet niet hoe hij je spaargeld heeft kunnen stelen, waarom je je vrienden kwijtraakte en waarom hij jou zomaar uit huis kan zetten, maar het klinkt allemaal alsof je dingen niet goed voor jezelf regelt. Ik hoop dat je voortaan wat meer aan jezelf kunt denken. Zorg goed voor jezelf en bewaak je grenzen.
Maar voor in de toekomst zou het misschien handig zijn om wat beter je grenzen te leren bewaken. Denk eens aan jezelf. Ik weet niet hoe hij je spaargeld heeft kunnen stelen, waarom je je vrienden kwijtraakte en waarom hij jou zomaar uit huis kan zetten, maar het klinkt allemaal alsof je dingen niet goed voor jezelf regelt. Ik hoop dat je voortaan wat meer aan jezelf kunt denken. Zorg goed voor jezelf en bewaak je grenzen.
zondag 24 februari 2013 om 16:23
Lieve allemaal,
Bedankt voor jullie reacties
Vogelnestje: Je hebt gelijk.. ik moet weer opzoek naar de leuke dingen in het leven
Roosje32... wat ik zelf niet kon verworden zeg jij... mijn gevoel uitgeschakeld...ik ga daar wat mee doen. Bedankt
Rionyriony.. ook jij zegt iets waar ik mij in kan vinden als ik het lees... misschien was/ben ik teveel een pleaser.
Melissa-x: Ja die grenzen ga ik voor mijzelf stellen... er moet nog een hoop gebeuren.
Allemaal thanks.. ik vindt nu weer wat kracht om te vechten.
Bedankt voor jullie reacties
Vogelnestje: Je hebt gelijk.. ik moet weer opzoek naar de leuke dingen in het leven
Roosje32... wat ik zelf niet kon verworden zeg jij... mijn gevoel uitgeschakeld...ik ga daar wat mee doen. Bedankt
Rionyriony.. ook jij zegt iets waar ik mij in kan vinden als ik het lees... misschien was/ben ik teveel een pleaser.
Melissa-x: Ja die grenzen ga ik voor mijzelf stellen... er moet nog een hoop gebeuren.
Allemaal thanks.. ik vindt nu weer wat kracht om te vechten.
maandag 25 februari 2013 om 20:05
Sterkte, mij overkwam iets gelijkssoortigs een jaar geleden, ik was toen 29. En nu een jaar later... een heleboel geleerd, een heleboel verwerkt, een heleboel gelukkiger. Zorg goed voor jezelf en je hoeft het niet alleen te doen. Er zijn meerdere topics over burnout, misschien fijn om daarin mee te schrijven.
