aanpassen

waarom ga je dan in je "kleine meisjes rol" zitten? Wat is dat eigenlijk?

Misschien ben je introvert en ben je beter in een op een contact?

Ja herkenbaar!

En wat ga je eraan doen?

Lieve schat, niemand is normaal. Wat is normaal? Als normaal al zou bestaan zou het saai zijn.

Ik heb het ook wel, de ene keer kan ik de hele wereld aan en de andere keer denk ik: ik wil thuis op de bank en niets hoeven, ook niet hoeven praten, gewoon doen (of laten) wat ik zelf wil.

Net of je soms sterker bent en dan weer een soort van "klein" voelen.

Het is lastig, meer voor jezelf denk ik dan voor een ander en wat die ander dan eventueel denkt moet hij/zij weten.

Dit is wat je bent, dit is je persoonlijkheid.

@Strong: ik vind het niet zozeer een kwestie van aanpassen (zoals je je titel zegt). Dan zou je immers voor anderen anders willen gedragen dan je je op dat moment voelt.



Maar weetje, ik heb een andere insteek voor je: waarom zou jij het zelf prettig moeten vinden dat je zo heen en weer slingert, afhankelijk van je emoties van dat moment? Zie je jezelf als een willoos popje, dat overgeleverd is aan haar stemmingen? Dat die vanzelf opkomen, en jij daar geen enkele invloed op hebt dan eraan toe te (moeten) geven?



Het goede nieuws is dat ze er in onderzoeken (in de neuropsychologie, mbv scans en chemische boodschap-stofjes enz) erachter komen dat je niet bestuurd wordt door je verstand of emoties of instincten, maar dat jouw geest die 3 gebieden bestuurt. Ook als je van jongs af aan bepaalde hersengebieden en hersenverbindingen hebt gelegd, kan je toch je hele leven nog nieuwe verbindingen leggen. En door herhaling nieuwe routes leggen (nieuwe aanpak, nieuwe denkwijzen, nieuwe denk- en reactiepatronen aanleren).



Je bent dus niet willoos overgeleverd aan je gevoelen of aan wat je altijd gekend hebt hoe je reageert in bepaalde situaties/ groepen! En dat is (vind ik) enorm goed nieuws!



Want met name heb jij hier zelf last van, het gaat er niet om dat je "moet" veranderen of aanpassen om sociaal erbij te horen, voor anderen dus. Het gaat erom dat jij je emoties en stemmingen niet hoeft te volgen, maar daar dus zelf aan het stuur kan komen. Alleen ben je dat niet gewend en in het begin zullen veranderingen dan ook "nep" voelen.



Maar dat maakt voor je brein niks uit! Die leert nieuwe patronen en legt die door herhaling/ oefening ook weer vast. Net zo lang tot dat de nieuwe gewoonte/ denkpatroon is geworden.



Als je als kind vaak angstig was in bepaalde situaties (bijv groepen of onbekenden) dan reageert je brein op latere soortgelijke situaties hetzelfde als toen (dat noemen ze dan je kind-rol kennelijk). Dat is je "vastgelegde" automatische 1e reactie op een soortgelijke situatie dus. Dat is het idee dat gevoelens je "overvallen", dat je daar niks aan kan doen, dat gaat automatich idd. (maar alleen maar omdat dat zo vaak herhaald is dat dat je "hersenroute" is geworden, een ingesleten geautomatiseerde reactie dus). Dwz dat dat idd onbewust je stemming en reactie vormt, hoe jij je voelt op dat moment.



Maar het goede nieuws is dus dat je daar niet aan hoeft toe te geven, zo van: "zo voel ik me nu op dit moment nu eenmaal". Je kan daar bewust iets aan doen. Dat is geen aanpassen, maar een kwestie van ervoor kiezen om je niet te laten beheersen/ bepalen door je stemmingen (en bijbehorende gedachten) die "vanzelf" opkomen. Je kan je gedachten ook bewust leren "sturen", bewust voor je gaan zien hoe het anders kan, niet te luisteren naar die stemming die je "overkomt"/overvalt.



Je hebt dus meer macht over je gevoelens dan je zou denken! Je weet alleen niet hoe. Ik neem aan/ hoop dat de psych je ook dat leert, heb je cognitieve (=gedrags) therapie?

Ik snap dat je dat als aanpassen voelt, als "nep", als "ik moet me anders gedragen dan ik me voel". Maar gevoelens/ stemmingen zijn ook "maar" (ooit) aangeleerde reacties op bepaalde mensen/situaties en meer niet.



Het is namelijk nog niet "waar" wat je voelt. Het kan heel erg scheef gegroeid zijn met die emoties, afhankelijk van je ervaringen! Dus als je vroeger (vaak) angstig reageerde op bepaalde dingen, doe je dat automatisch nog steeds, oa omdat die hersengebieden worden geactiveerd die gewend zijn zo te reageren, ook als de situatie er alleen maar op lijkt (en helemaal nu niet iets is waar je angstig of chagrijnig om zou hoeven te zijn).



Want waar je als (jong) kind bang voor was of moeite mee had, je zwak in voelde, niet kon begrijpen of onmachtig in voelde, dat hoeft voor een volwassene niet angstig te zijn. Als volwassene kan je het namelijk ook beter beredeneren, jezelf met je verstand toespreken, jezelf geruststellen, enz. Maar dat moet je dan wel leren, als je al jaren gewend bent om je gevoelens de overhand te geven.



Je kan dus leren om andere hersengebieden in te schakelen, die een ander licht geven op dezelfde situatie. En ja, dat voelt in het begin als nep en aanpassen, maar in feite doe je niks anders dan nieuwe, betere of gezondere reacties aanleren.

Het schijnt dat een nieuwe gewoonte bijv ongeveer 3 maanden nodig heeft om "eigengemaakt" te voelen. Door herhaling wordt dit op den duur je nieuwe vaste automatische patroon/reactie. En dan voelt het niet meer "nep", maar als eigen.



Wetenschappers weten nu meer (maar nog lang niet alles) over de werking van het brein. Ook welke hersengebieden bijv aktief zijn en gevoel van optimisme geven, en welke angst of somberheid. Je kan die andere gebieden aktief maken, als die van huis uit niet zo geaktiveerd zijn. Of dat nu aanleg of (vroege) jeugd is, ze hoeven niet levenslang te overheersen, je kan zelf andere gebieden stimuleren dus.



Dat is zeker niet makkelijk, maar het is wel fijn te weten dat er een heleboel wel blijkt te kunnen. Het is niet zo dat je "nu eenmaal zo bent", het blijkt meer zo te zijn van: "zo ben ik nu eenmaal geworden". Je kan dat accepteren en denken dat dat zo moet blijven, of tegen strijden en niet accepteren (wat ook niet een fijn vooruitzicht is) of erkennen en proberen eea te veranderen, omdat je daar zelf zoveel profijt van zou hebben.



Je hoeft je niet zozeer aan te passen aan de situatie of andere mensen (uit sociaal oogpunt), en ook niet te verlangen dat mensen rekening moeten houden met jou of hopen/vragen dat ze jouw stemmingswisselingen begrijpen. Je kan dus invloed daarop krijgen als je weet/leert hoe en dan je eigen leven vergemakkelijken.



Erkennen is dan in de zin van jezelf beter begrijpen en je daar toch niet volkomen aan over geven of je erdoor laten beheersen. Jij kan dus leren (jouw geest) om dat (wat jou belemmert) meer te overheersen dan dat je wordt overheerst door stemmingen die je vanzelf overkomen.



Je kan dus (nu als volwassene) bepaalde angsten overwinnen, bepaalde stemmingen negeren/overrulen en bewust voor een andere reactie kiezen. (in 2e instantie dus, door bewust te denken: ik wil me zo niet voelen, ik hoef daar niet per se naar te luisteren of naar te gedragen).

Nogmaals: niet voor andere mensen of wat sociaal gewenster is, maar omdat die stemmingswisselingen jouzelf belemmeren en je daardoor (logisch) misschien situaties uit de weg gaat of je vaker somber of chagrijnig bent dan zou hoeven.



Zo blijkt bijv Mindfulness veelbelovende resultaten te geven, het maakt je iig bewuster van alles, oa zintuigen en meer "in het nu" te blijven.



Ik vind de boeken van Daniel Coleman over emotionele intelligentie en sociale intelligentie (gebaseerd op de nieuwste hoogstaande onderzoeken) aanraders, al zijn ze ingewikkeld niveau om zelf te lezen. Ook een aanrader is "Het Superbrein" van Deepak Chopra (samen geschreven met een wetenschapper in de neuropsychologie) en die laatste is een stuk leesbaarder voor ons, leken.



Het is een visie die niet nieuw is, dat je zelf veel invloed kan uitoefenen op ook hardnekkige patronen, aanleg, karaktereigenschappen, enz. Meer gewenst kan stimuleren en ongewenste kan ontmoedigen (door ze niet (langer) te "voeden" krijgen ze minder invloed op je).



Affijn, ik hoop dat je er iets aan hebt. Het hoeft dus niet altijd te zijn "ik ben nu eenmaal zo en daar moet ik (en mijn omgeving) mee leren omgaan". Tenminste, ik geloof daar niet in. En ik heb zelf ervaren dat het veel fijner is als je zelf aktief eea kan veranderen aan jezelf en je gedachten/patronen/ kijk op jezelf en de wereld.



In elk geval wens ik je veel succes met alles!

Oh, en wat anderen al zeggen hierboven: hang jezelf niet op aan wat "normaal" is of zou zijn. Wat normaal is is niet meer dan "de norm" en ook die verandert in tijd/cultuur/plaats waar en wanneer je leeft. Het boeit niet wat normaal is, het is veel belangrijker wat jij ervaart en wat voor jou prettig leven is! Geen mens is hetzelfde en gelukkig maar ook. Meet jezelf dus naar hoe je zelf zou willen zijn en niet wat anderen verwachten!