Psyche
alle pijlers
acceptatie partner adhd
dinsdag 15 juli 2014 om 15:57
Hallo,
Graag zou ik wat adviezen willen van vreemden. Of iemand even lekker wil rationaliseren en mij advies kan geven hoe ik dit aan moet pakken.
Ik heb vijf jaar een relatie en mijn partner heeft adhd. Dit levert vooral thuis problemen op. Hij werkt wel fulltime. Thuis doe ik alles en is het zo gegaan dat ik eigenlijk zijn moeder ben. Ik doe het huishouden en ik regel en herinner hem aan alles en elke handeling die hij uitvoert ruim ik op. De laatste maanden doet hij wel dingen als ik het hem vraag dus dat is heel fijn. (keer boodschappen of stofzuigen)
Emotioneel gezien hebben wij een sterke band en helpt hij mij altijd als ik ergens mee zit. Hij is altijd mijn steun en toeverlaat.
Nu is het zo dat we alle hulpverlening hebben gehad en er niets is verandert. Het is moeilijk om te bepalen of het onwil of onkunde is. Veel praten en mooi praten maar niets doen.
Dus moet ik eigenlijk een beslissing maken of ik dit verder wil. Elke keer kon ik positief denken of dacht ik wel weer aan een oplossing.
Maar de afgelopen weken heb ik een rust over me heen gekregen en interesseert het me niet meer. Ik laat de problemen bij hem. Aan de ene kant vind ik dit fijn. Ik voelde me de labiele vriendin bij de ggz. Maar aan de andere kant beangstigd het me. Ik herken het niet van mezelf. Ik vind dat je je partner niet laat vallen in moeilijkheden. Dus denk ik elke keer is dit het begin van het einde? Verliefdheid voel ik ook niet. Het is koud.
Dus ja weg gaan of blijven. En als ik blijf hoe accepteer ik dat dan? Hoe accepteer je dingen überhaupt? Hoe doe ik alles zonder gefrustreerd te raken? Niet elke keer weer aan hem trekken en nieuwe dingen proberen. Vrede hebben dat dit het is. Niet verdrietig te raken als iedereen vol lof is over hem omdat hij werkt (wat iedereen belangrijk vind in deze maatschappij) en ik ben arbeidsongeschikt maar ik zorg verder wel voor alles. Hij waardeert het enorm dat ik dat doe maar het komt niet aan. Zijn familie kent wel zijn problemen maar dingen worden ontkent of kleiner gemaakt.
Maar aan de andere kant moet ik ook niet zeuren. Er zijn genoeg vrouwen die veel alleen doen en die hebben ook nog kinderen. Verder werk ik niet, het gaat veel beter en wil weer wat uren werken. Fulltime gaat het nooit worden dus is dit wat ik naar hem terug doe omdat hij fulltime werkt. Dit denk ik als ik me goed voel. Als ik me slecht voel ben ik een bak frustratie.
PS:
Voor de duidelijkheid ik vind het niet erg dat hij ADHD heeft. Het is een neurobiologische stoornis, alleen ik heb wel moeite dat hij niet dingen bedenkt om ermee om te gaan. Geen herinneringen zet in zijn telefoon, klussenlijsten niet volhoud enz. Hij hangt op de bank, altijd. Faalangst haal ik uit zijn woorden.
Graag zou ik wat adviezen willen van vreemden. Of iemand even lekker wil rationaliseren en mij advies kan geven hoe ik dit aan moet pakken.
Ik heb vijf jaar een relatie en mijn partner heeft adhd. Dit levert vooral thuis problemen op. Hij werkt wel fulltime. Thuis doe ik alles en is het zo gegaan dat ik eigenlijk zijn moeder ben. Ik doe het huishouden en ik regel en herinner hem aan alles en elke handeling die hij uitvoert ruim ik op. De laatste maanden doet hij wel dingen als ik het hem vraag dus dat is heel fijn. (keer boodschappen of stofzuigen)
Emotioneel gezien hebben wij een sterke band en helpt hij mij altijd als ik ergens mee zit. Hij is altijd mijn steun en toeverlaat.
Nu is het zo dat we alle hulpverlening hebben gehad en er niets is verandert. Het is moeilijk om te bepalen of het onwil of onkunde is. Veel praten en mooi praten maar niets doen.
Dus moet ik eigenlijk een beslissing maken of ik dit verder wil. Elke keer kon ik positief denken of dacht ik wel weer aan een oplossing.
Maar de afgelopen weken heb ik een rust over me heen gekregen en interesseert het me niet meer. Ik laat de problemen bij hem. Aan de ene kant vind ik dit fijn. Ik voelde me de labiele vriendin bij de ggz. Maar aan de andere kant beangstigd het me. Ik herken het niet van mezelf. Ik vind dat je je partner niet laat vallen in moeilijkheden. Dus denk ik elke keer is dit het begin van het einde? Verliefdheid voel ik ook niet. Het is koud.
Dus ja weg gaan of blijven. En als ik blijf hoe accepteer ik dat dan? Hoe accepteer je dingen überhaupt? Hoe doe ik alles zonder gefrustreerd te raken? Niet elke keer weer aan hem trekken en nieuwe dingen proberen. Vrede hebben dat dit het is. Niet verdrietig te raken als iedereen vol lof is over hem omdat hij werkt (wat iedereen belangrijk vind in deze maatschappij) en ik ben arbeidsongeschikt maar ik zorg verder wel voor alles. Hij waardeert het enorm dat ik dat doe maar het komt niet aan. Zijn familie kent wel zijn problemen maar dingen worden ontkent of kleiner gemaakt.
Maar aan de andere kant moet ik ook niet zeuren. Er zijn genoeg vrouwen die veel alleen doen en die hebben ook nog kinderen. Verder werk ik niet, het gaat veel beter en wil weer wat uren werken. Fulltime gaat het nooit worden dus is dit wat ik naar hem terug doe omdat hij fulltime werkt. Dit denk ik als ik me goed voel. Als ik me slecht voel ben ik een bak frustratie.
PS:
Voor de duidelijkheid ik vind het niet erg dat hij ADHD heeft. Het is een neurobiologische stoornis, alleen ik heb wel moeite dat hij niet dingen bedenkt om ermee om te gaan. Geen herinneringen zet in zijn telefoon, klussenlijsten niet volhoud enz. Hij hangt op de bank, altijd. Faalangst haal ik uit zijn woorden.
dinsdag 15 juli 2014 om 18:46
"Wat wil je? Moedertje blijven spelen en doodongelukkig zijn of gaan voor een eigen leven waarin je je eigen geluk creëert?"
Je klinkt ongelukkig, Smile. Je cijfert jezelf helemaal weg voor je partner, voelt geen liefde meer. Als je 25 bent, (nu ga ik even op je nickname af) kijk dan eens wat er nog voor je ligt. De gemiddelde levensduur voor vrouwen ligt boven de 80 jaar. Wil je nog zoveel jaren zo aanmodderen, met een partner die helemaal niets wil doen om zijn situatie te verbeteren? Daar ga jij aan onderdoor, dat krijg je van mij op een briefje aangereikt . . . . . . . .
Iig een
Je klinkt ongelukkig, Smile. Je cijfert jezelf helemaal weg voor je partner, voelt geen liefde meer. Als je 25 bent, (nu ga ik even op je nickname af) kijk dan eens wat er nog voor je ligt. De gemiddelde levensduur voor vrouwen ligt boven de 80 jaar. Wil je nog zoveel jaren zo aanmodderen, met een partner die helemaal niets wil doen om zijn situatie te verbeteren? Daar ga jij aan onderdoor, dat krijg je van mij op een briefje aangereikt . . . . . . . .
Iig een
dinsdag 15 juli 2014 om 18:50
@ tomaatje85 je beledigt mij niet hoor. Dat is toch ook de keuze die ik heb nu, dat staat ook in mijn OP. Of weggaan. Of dit voor altijd accepteren en mijn mond dichthouden. Af en toe wat vragen maar verder niets verwachten.
Maar als ik kies voor acceptatie wat doe ik dan met mijn gevoel?
En dat ik het zelf laat gebeuren. Ik heb tussendoor heel veel hulp gevraagd, gepraat met hem, veel dingen proberen te laten vallen enz.
@ lucifers: ik heb ass trekken
Maar als ik kies voor acceptatie wat doe ik dan met mijn gevoel?
En dat ik het zelf laat gebeuren. Ik heb tussendoor heel veel hulp gevraagd, gepraat met hem, veel dingen proberen te laten vallen enz.
@ lucifers: ik heb ass trekken
dinsdag 15 juli 2014 om 19:16
@smile25 waar zit precies het probleem? Dat jij alles in huis doet of dat je je overal verantwoordelijk voor voelt?
Ik herken weinig van het gedrag van jouw partner, terwijl ik zelf ADHD heb. Naast een (meer dan) fulltime baan en zware opleiding doe ik toch echt meer dan de helft van het huishouden hoeft mijn vriend mij niet vaker aan dingen te herinneren dan ik hem aan iets.
Bij ons zit de strubbeling meer in dat hij opgeruimder is dan ik bij tijd en wijle en baal dat ik dingen kwijt raak of pas laat communiceer als ik iets met vriendinnen heb afgesproken (dus vul ik op een vaste moment in de week "ons" bord in, moet ie soms wel zeggen).
Ben je nog wel verliefd vraag ik mij af?
Maar even advocaat van de duivel: als mijn vriend heel de dag thuis was zou ik ook verwachten dat hij alles deed thuis (ik weet niet wat je mankeert) of in ieder geval heel veel.
Ass trekken is autisme spectrum toch?
Ik herken weinig van het gedrag van jouw partner, terwijl ik zelf ADHD heb. Naast een (meer dan) fulltime baan en zware opleiding doe ik toch echt meer dan de helft van het huishouden hoeft mijn vriend mij niet vaker aan dingen te herinneren dan ik hem aan iets.
Bij ons zit de strubbeling meer in dat hij opgeruimder is dan ik bij tijd en wijle en baal dat ik dingen kwijt raak of pas laat communiceer als ik iets met vriendinnen heb afgesproken (dus vul ik op een vaste moment in de week "ons" bord in, moet ie soms wel zeggen).
Ben je nog wel verliefd vraag ik mij af?
Maar even advocaat van de duivel: als mijn vriend heel de dag thuis was zou ik ook verwachten dat hij alles deed thuis (ik weet niet wat je mankeert) of in ieder geval heel veel.
Ass trekken is autisme spectrum toch?
dinsdag 15 juli 2014 om 19:38
Ik heb een cursus gevolgd, heb therapie gehad in het omgaan met, slik medicatie, ben moeder van een dochter van 3. En ik probeer alle zeilen bij te zetten zodat alles wel draait binnen ons gezin.
Mijn partner die absoluut geen adhd heeft, is wel een flinke sloddervos, daar kan ik mij doodje aan ergeren. Nu heeft hij een eigen bedrijf, zijn administratie kan ik mij beroerd aan ergeren. Maar hij heeft een eigen kamertje om zijn administratie te doen, wanneer ik het te veel rommel vind, doe ik de deur dicht zodat ik het niet zie. Verder in huis moet hij zijn rommel opruimen achter zijn kont anders raak ik in de stress en wordt ik druk en chaotisch. Daarom dus zijn eigen kamertje voor zijn kantoor waar hij zoveel rommel en chaos mag maken als hij zelf wil.
Ik ben het eens met de rest, ik denk dat dit gewoon een naar karaktertrek is van je partner en hij alles maar afschuift op de ADHD.
Echt je kan prima leven met ADHD, maar je moet er zelf wel iets aan doen.
Mijn partner die absoluut geen adhd heeft, is wel een flinke sloddervos, daar kan ik mij doodje aan ergeren. Nu heeft hij een eigen bedrijf, zijn administratie kan ik mij beroerd aan ergeren. Maar hij heeft een eigen kamertje om zijn administratie te doen, wanneer ik het te veel rommel vind, doe ik de deur dicht zodat ik het niet zie. Verder in huis moet hij zijn rommel opruimen achter zijn kont anders raak ik in de stress en wordt ik druk en chaotisch. Daarom dus zijn eigen kamertje voor zijn kantoor waar hij zoveel rommel en chaos mag maken als hij zelf wil.
Ik ben het eens met de rest, ik denk dat dit gewoon een naar karaktertrek is van je partner en hij alles maar afschuift op de ADHD.
Echt je kan prima leven met ADHD, maar je moet er zelf wel iets aan doen.
