acceptatie

Ik zit al een poosje noodgedwongen thuis (eerst burnout, daarna ontslag en niet meer aan een baan gekomen). Nu ben ik zwanger en in het begin solliciteerde ik nog, omdat ik toch graag aan het werk wil, inmiddels solliciteer ik niet meer. Nu stuitte ik toevallig toch op een klein baantje, en ik pas ook nog eens goed in het profiel, mooi dacht ik...toch maar reageren. En ik werd ondanks zwangerschap aangenomen . Tot dat punt hartstikke mooi, maar vanmiddag bij de vk geweest en het gaat niet echt goed met de zwangerschap. Ik ben maandenlang erg misselijk geweest wat nu eindelijk iets mindert, maar wel veel harde buiken, teveel volgens de vk. Ik moet dus toch (nog) rustiger aandoen.



En ik deed al heel rustig aan de afgelopen maanden vanwege de misselijkheid en ben bovendien al heel lang gewend om veel op een lager pitje te doen wegens chronische pijnklachten.



Op dit moment baal ik gewoon verschrikkelijk. Liefst had ik allang aan het werk gewild (vorig jaar al). Nu gaat dat helaas nog een hele poos niet. Nu heb ik wel kinderen thuis die voor de nodige afleiding zorgen, maar ik mis het gewoon om buiten de deur me ook nuttig te voelen (liefst betaald werk) en loop thuis tegen de muren op. En bovendien doe ik al zo weinig, nu mag ik nog minder doen. Het sleutelwoord is acceptatie, dat besef ik me ook wel.



Hoe gaat het me lukken, om toch te accepteren dat een aantal dingen niet kunnen nu? En hoe ga ik ervoor zorgen dat ik niet zo tegen de muren oploop thuis?

Het zijn maar 1 a 2 ochtenden werk per week, fysiek niet zwaar (administratief). Het kan zijn dat de rit er naar toe op de fiets te zwaar is, maar ik vind het zelf heel lastig om te kijken waar de harde buiken precies vandaan komen. En ik doe al zo weinig verder, sport al maanden niet meer, huishouden staat op een heel laag pitje, zorg voor de kinderen is er wel, maar fysiek niet veel omdat ze op een leeftijd zijn dat ze best veel zelf kunnen. Hoe kan ik dan nog meer minderen? De vk heeft het liefste dat ik helemaal niet werk en thuis ook zoveel mogelijk uit handen geef.

Hulp in huis ben ik bang dat dat niet gaat lukken. Ik heb een man die fulltime werkt maar daarna ook dingen kan doen in huis (ga er vanuit dat ze dat zullen zeggen iig ). Ik ben nog maar net begonnen, om nu al over dit soort dingen te beginnen...vind ik lastig...

Inderdaad Moondancer, dat is precies hoe ik me ook voel. Heb ook al jaren chronische pijnklachten, die heb ik inmiddels wel een beetje geaccepteerd. Maar al die tijd heb ik (hetzij met wat aanpassing) wel altijd kunnen werken/ voor de kinderen kunnen zorgen/ kunnen sporten. Nu staat dat al lang stil. Heb in mijn vorige baan een poosje op therapeutische basis gewerkt, maar toen was de situatie heel anders. Het gaat nu niet alleen om mezelf, ook om de groei van het kindje.



Gelukkig duurt zwanger zijn niet eeuwig, en zit over een paar weekjes op de helft, dus dan kan ik langzaam gaan aftellen. Ook ben ik vast besloten om een maand of 3/4 na de bevalling weer werk te gaan zoeken. Maar tot die tijd moet ik er gewoon het beste van maken met de komende tijd wat aanpassing en dat is heel moeilijk soms.

Daar heb je volkomen gelijk in Nike, dat moet ik ook niet zien als niks doen, ik keek er alleen zo naar uit weer wat om handen te hebben buitenshuis. Ik zit al veel te lang thuis naar m'n zin. Maar goed, dit is een tijdelijke situatie gelukkig, moet mezelf het zo makkelijk mogelijk maken en toch vooral leren accepteren dat de situatie nou eenmaal zo is.



Heb donderdag een gesprek met de psych (doorverwezen via vk) kan ik m'n hart luchten over alles wat op het moment niet zo lekker loopt.