Psyche
alle pijlers
Acceptatie
vrijdag 23 mei 2014 om 08:03
Goedemorgen allemaal,
Lang verhaal, hoop dat ik het duidelijk verwoord.
Sinds 24 januari 2014 ben ik mama van een lief meisje. Tijdens mijn zwangerschap werd ik al geconfronteerd met het ontbreken van controle ( gaat het wel goed, ben zo moe maar wil van alles doen) angsten (kan ik wel een goede mama zijn) etc. Bevalling is super
goed gegaan.
Nadat de kraamzorg weg was, mijn man weer aan het werk ging en ik helaas moest stoppen met borstvoeding en overging op flesvoeding begon mijn kleine moppie onrustig te worden. Na een hoop pushen en doen terecht gekomen bij een kinderarts die medicatie voor reflux heeft voorgeschreven en het vermoeden van een koemelkallergie had. Speciale flesvoeding en medicatie deden de onrust niet verminderen. Ik ben zelfs 4 dagen met haar op de huilpoli geweest maar moppie huilde daar niet en sliep geweldig. Wel een hoop aan gehad want meer geleerd over structuur, rust en regelmaat bieden.
Medisch is er dus goddank niks aan de hand en hier komt waar ik zo tegenaan loop. De onrust van mijn lief heeft grote invloed op hoe ik me voel, ik denk dat ik haar onrust teveel op mezelf betrek. Dat ik het als mama in opleiding misschien wel niet goed doe. Ik moet heel erg wennen aan mama zijn en wordt geconfronteerd met oud zeer wat ineens allemaal boven komt (of ik kan er niet langer voor wegvluchten) en heb aan de bel getrokken en krijg hiervoor begeleiding van een psycholoog die gespecialiseerd is in de interactie tussen ouders en kinderen. Maar misschien komt haar onrust ook wel door mij? En dat maakt me soms angstig, kan dat wat er allemaal bovenkomt niet snel weggewerkt hebben hoe graag ik ook wil. De psycholoog wilt nog niet zo snel spreken over een pnd maar dat ik lichte depressieve klachten heb is duidelijk.
Ik doe er werkelijk alles aan om mijn dochter gelukkig en wat rustiger te zien, ik zorg ervoor dat alle omstandigheden/hulpmiddelen/liefde er voor haar zijn. Maar helaas, het slechte slapen op de dag en daardoor jengelig tot aan krijsen toe,zijn vanwege vermoeidheid niet over kunnen geven aan de slaap blijven aanwezig. Osteopaat, speciale flessen, ik in therapie, bedritueeltjes, veel knuffelen, heb alle boeken bijna verslonden het helpt niet zoals gehoopt.
Het komt er dus op aan dat ik de situatie ga accepteren zoals het is, ga leren dit los te koppelen van mezelf als mama zijnde, omarmen dat controle er met een klein moppie er niet is...maar ik weet niet hoe...ik hunker naar wat meer rust en stabiliteit in mijn hart en hoofd...
De gouden tip zal er niet zijn maar misschien wat herkenning? Ervaringen? Al was het maar even om mijn verhaal te delen.
Lang verhaal, hoop dat ik het duidelijk verwoord.
Sinds 24 januari 2014 ben ik mama van een lief meisje. Tijdens mijn zwangerschap werd ik al geconfronteerd met het ontbreken van controle ( gaat het wel goed, ben zo moe maar wil van alles doen) angsten (kan ik wel een goede mama zijn) etc. Bevalling is super
goed gegaan.
Nadat de kraamzorg weg was, mijn man weer aan het werk ging en ik helaas moest stoppen met borstvoeding en overging op flesvoeding begon mijn kleine moppie onrustig te worden. Na een hoop pushen en doen terecht gekomen bij een kinderarts die medicatie voor reflux heeft voorgeschreven en het vermoeden van een koemelkallergie had. Speciale flesvoeding en medicatie deden de onrust niet verminderen. Ik ben zelfs 4 dagen met haar op de huilpoli geweest maar moppie huilde daar niet en sliep geweldig. Wel een hoop aan gehad want meer geleerd over structuur, rust en regelmaat bieden.
Medisch is er dus goddank niks aan de hand en hier komt waar ik zo tegenaan loop. De onrust van mijn lief heeft grote invloed op hoe ik me voel, ik denk dat ik haar onrust teveel op mezelf betrek. Dat ik het als mama in opleiding misschien wel niet goed doe. Ik moet heel erg wennen aan mama zijn en wordt geconfronteerd met oud zeer wat ineens allemaal boven komt (of ik kan er niet langer voor wegvluchten) en heb aan de bel getrokken en krijg hiervoor begeleiding van een psycholoog die gespecialiseerd is in de interactie tussen ouders en kinderen. Maar misschien komt haar onrust ook wel door mij? En dat maakt me soms angstig, kan dat wat er allemaal bovenkomt niet snel weggewerkt hebben hoe graag ik ook wil. De psycholoog wilt nog niet zo snel spreken over een pnd maar dat ik lichte depressieve klachten heb is duidelijk.
Ik doe er werkelijk alles aan om mijn dochter gelukkig en wat rustiger te zien, ik zorg ervoor dat alle omstandigheden/hulpmiddelen/liefde er voor haar zijn. Maar helaas, het slechte slapen op de dag en daardoor jengelig tot aan krijsen toe,zijn vanwege vermoeidheid niet over kunnen geven aan de slaap blijven aanwezig. Osteopaat, speciale flessen, ik in therapie, bedritueeltjes, veel knuffelen, heb alle boeken bijna verslonden het helpt niet zoals gehoopt.
Het komt er dus op aan dat ik de situatie ga accepteren zoals het is, ga leren dit los te koppelen van mezelf als mama zijnde, omarmen dat controle er met een klein moppie er niet is...maar ik weet niet hoe...ik hunker naar wat meer rust en stabiliteit in mijn hart en hoofd...
De gouden tip zal er niet zijn maar misschien wat herkenning? Ervaringen? Al was het maar even om mijn verhaal te delen.
vrijdag 23 mei 2014 om 08:48
quote:SoulSearch schreef op 23 mei 2014 @ 08:03:
Ik doe er werkelijk alles aan om mijn dochter gelukkig en wat rustiger te zien
Daar zou ik eens mee stoppen. Dat is echt overdreven. Doe maar normaal, daar heeft ze meer aan.
Ik zag het bij mijn vriendin en nu ook bij een andere vriendin: na de geboorte zitten sommige vrouwen in een soort perfectionistische fase. Het aller-allerbeste is niet goed genoeg. Flessen moeten uitgekookt worden, alleen de duurste spullen zijn goed genoeg, papa doet het niet goed, oma doet het verkeerd, enz.
Accepteer misschien dat je in een emotionele achtbaan zit, en dat je emoties een loopje met je nemen. Ga mediteren of zo.
N.B. ik weet niet waar ik het over heb, ik ben geen vrouw
ik zie alleen wat er van buiten gebeurd.
Ik doe er werkelijk alles aan om mijn dochter gelukkig en wat rustiger te zien
Daar zou ik eens mee stoppen. Dat is echt overdreven. Doe maar normaal, daar heeft ze meer aan.
Ik zag het bij mijn vriendin en nu ook bij een andere vriendin: na de geboorte zitten sommige vrouwen in een soort perfectionistische fase. Het aller-allerbeste is niet goed genoeg. Flessen moeten uitgekookt worden, alleen de duurste spullen zijn goed genoeg, papa doet het niet goed, oma doet het verkeerd, enz.
Accepteer misschien dat je in een emotionele achtbaan zit, en dat je emoties een loopje met je nemen. Ga mediteren of zo.
N.B. ik weet niet waar ik het over heb, ik ben geen vrouw
ik zie alleen wat er van buiten gebeurd.
vrijdag 23 mei 2014 om 08:53
vrijdag 23 mei 2014 om 09:54
Ik zou hulp zoeken als ik jou was, misschien via het cb. Misschien kan er iemand met jou meekijken. En verder, ik vond de baby tijd echt minder leuk dan daarna. Er zit geen gebruiksaanwiiziging bij en ik bleef maar afvragen wat er was. En meestal kwam ik daar toch niet achter. Wat bij mij wel werkte, was wandelen. Baby sliep in de wagen en was lekker in beweging. Slaapt jouw baby wel in de wagen? Dan zou ik lekker naar buiten gaan. Ga je straks weer aan het werk? Dan heb je misschien ook wat afleiding. Of misschien is er bij jou in de buurt een moeder groep waar je met andere moeders kunt afspreken. Sterkte!
Freedom is just another word for nothing left to lose - Janis Joplin
