Psyche
alle pijlers
ADD? Borderline?
woensdag 30 september 2015 om 20:56
Dag allemaal,
Wil even wat voorleggen, mening en advies zijn heel erg welkom.
Op mijn 17 is bij mij ADD geconstateerd, in behandeling geweest, medicijnen geslikt alles.
De dingen die erg duidelijk aanwezig waren al voor mijn 17e waren: concentratieproblemem, veel gedachten, gevoel anders te zijn (al heel mijn leven)
Omdat ik toen op school zat leek ik vooral last te hebben van concentratie, dingen vergeten, dit was duidelijk zichtbaar voor anderen.
Dus daarom de diagnose ADD gekregen, ritalin geslikt, daar werd/word ik erg opgejaagd en vlak van in stemming.
Wat niet zichtbaar was is dat ik zeer negatief over mijzelf dacht, en negatieve gedachten over anderen, gevoel hebben dat iedereen je raar vind.
Ik durfde dat eigenlijk niet echt te zeggen, alleen m'n familie wist hier van.
Die dingen zijn alleen maar uitgebreid met de jaren, en ik heb zeer diepe dalen meegemaakt.
De klachten begonnen eigenlijk vanaf een jaar of 16 met het volgende: zeer negatieve stemming als er wat mis ging, bijvoorbeeld in de regen fietsen, een jongen die een rotopmerking maakte, een slecht cijfer, ik wou dan gelijk dood, en zag het leven echt een uur niet zitten. Daarna sloeg mijn stemming soms heel snel om en was ik heel blij, kon ik gerust huppelen van blijdschap.. Zeg maar.
ik schreef gedichten over mijn gevoelens, gevoelens waren vaak heel depressief.
Toen ik zo n jaar of 18 was werd het nog erger:
Ik voelde me in groepen (op school, bij vrienden bijvoorbeeld) nergens gewenst, 5e wiel aan de wagen, had het gevoel dat klasgenoten achter mijn rug over me praatte, werd ziekelijk jaloers op anderen, mijn houding werd zeer gesloten, muurtje om me heen.
Eigenwaarde vaak 0 echt niks, ook gedachten aan zelfmoord.
Nu is het zo dat ik nog steeds last heb hiervan, al hoewel mijn leven iets stabieler is, ik heb werk, meer een idee hoe ik de toekomst wil.
Maar nog steeds regelmatig, zeer negatief en depressief.
Dit uit zich in heel negatieve gedachten, bijvoorbeeld die en die hebben het over mij, ik zie dat aan alles hoe ze kijken, ik hoor bijvoorbeeld een woord, en maak ervan dat iemand zegt over mij dat ik niet normaal ben, me niet normaal gedraag. Ik krop het op en ga er over na zitten denken, zo van zie je wel, ze moeten me niet, niemand moet mij, dit gaat steeds verder, want dan denk ik dat m'n collega s, m'n baas, m'n zus, m'n vriendin ook negatief over mij denken, dingen achterhouden. Ik kan dan heel boos worden, en gooi al m'n frustraties er uit; ik weet wel dat jullie over mij praten, zeg het dan in m'n gezicht, wees dan eerlijk en zeg echt wat je van me vind.
Soms denk ik ook dat mensen me kapot willen maken, jaloers op me zijn en me daarom negeren of onderuit willen halen. Maar anderzijds weet ik dat ik door m'n houding (grote dikke muur) mensen afstoot, zorg voor negatieve reacties omdat ik zeer fel kan reageren.
Daar bij komt dat ik op zo n moment, zo n uitbarsting, heel emotioneel ben, en het gevoel heb dat iemand me in de steek gaat laten, ik kan dan echt zo bang zijn dat iedereen me in de steek laat, voor mezelf lucht zo n uitbarsting heel erg op, want ik heb heel m'n hart geleegd, en ik zeg dan ook echt alles wat ik in m'n hoofd heb.
Maar ja logisch mensen snappen er niks van, zeggen dingen als ik bedankte je net voor dit of dat, maar daar gaat het mij niet om, het gaat bij mij om het diepere, de echt diepe acceptatie, gewenst voelen, echt tijd voor mij hebben.
En heel vaak heb ik het idee dat mensen gewoon nep aardig doen, en achter m'n rug, dus zeg dan is wat in je hart zit, maar dat snappen mensen niet als ik dat vraag.
Als ik erachter kom dat iemand dus niet zo diep zit als ik, qua gevoel, dan voel ik mij zo gekwetst dat ik me afsluit en niks meer tegen iemand zeg, eigenlijk iemand laat vallen.
Ik heb ook zeer wisselende contacten, soms een half jaar een goeie vriendin dan gebeurt er iets wat me zo kwetst, bijv als ik merk dat ik niet zo belangrijk ben voor haar als zij voor mij.
Dan kan ik er niet meer tegen, en breekt de vriendschap.
Dat negatief denken, dat denken dat anderen van alles van mij denken en vinden, dat zit mij zo in de weg en belemmerd mij verschrikkelijk om normaal te kunnen leven, ik ben het liefst onzichtbaar.
Nou vraag ik mij dus af wie herkend dit, is dit normaal? Is dit normaal bij add of is dit borderline, als ik daarover lees herken ik me echt in sommige dingen zoals dat zwart wit denken.
Ook doe ik mezelf soms pijn, niet snijden, maar slaan, als ik zo boos ben op bepaalde dingen, en m'n gevoelens niet kan uiten.
Ook heb ik soms dat ik me verlies, het gevoel heb er niet meer te zijn.
Ik heb ook het gevoel dat ik dat zelf kan opwekken door m'n hoofd los te laten komen van m'n lichaam.
Ik heb dat nooit als raar ervaren, sins ik korte tijd ben gaan vermoeden dat er meer speelt dan add.
Dit kwam doordat ik in groepstherapie was voor mensen met ADHD/add daar zaten 2 meiden/vrouwen die borderline en add/ADHD hadden, en er was zo veel herkenning. Vandaar dat ik me hierin ben gaan verdiepen.
Ik heb dus wel eens gevraagd aan een psychologisch verpleegkundige of zij dit vermoeden ook had, ze zei van niet, omdat het bij mij niet extreem lijkt.
Ik hoop niet dat het een heel onsamenhangend verhaal is? Wie kan mij helpen.
X
Wil even wat voorleggen, mening en advies zijn heel erg welkom.
Op mijn 17 is bij mij ADD geconstateerd, in behandeling geweest, medicijnen geslikt alles.
De dingen die erg duidelijk aanwezig waren al voor mijn 17e waren: concentratieproblemem, veel gedachten, gevoel anders te zijn (al heel mijn leven)
Omdat ik toen op school zat leek ik vooral last te hebben van concentratie, dingen vergeten, dit was duidelijk zichtbaar voor anderen.
Dus daarom de diagnose ADD gekregen, ritalin geslikt, daar werd/word ik erg opgejaagd en vlak van in stemming.
Wat niet zichtbaar was is dat ik zeer negatief over mijzelf dacht, en negatieve gedachten over anderen, gevoel hebben dat iedereen je raar vind.
Ik durfde dat eigenlijk niet echt te zeggen, alleen m'n familie wist hier van.
Die dingen zijn alleen maar uitgebreid met de jaren, en ik heb zeer diepe dalen meegemaakt.
De klachten begonnen eigenlijk vanaf een jaar of 16 met het volgende: zeer negatieve stemming als er wat mis ging, bijvoorbeeld in de regen fietsen, een jongen die een rotopmerking maakte, een slecht cijfer, ik wou dan gelijk dood, en zag het leven echt een uur niet zitten. Daarna sloeg mijn stemming soms heel snel om en was ik heel blij, kon ik gerust huppelen van blijdschap.. Zeg maar.
ik schreef gedichten over mijn gevoelens, gevoelens waren vaak heel depressief.
Toen ik zo n jaar of 18 was werd het nog erger:
Ik voelde me in groepen (op school, bij vrienden bijvoorbeeld) nergens gewenst, 5e wiel aan de wagen, had het gevoel dat klasgenoten achter mijn rug over me praatte, werd ziekelijk jaloers op anderen, mijn houding werd zeer gesloten, muurtje om me heen.
Eigenwaarde vaak 0 echt niks, ook gedachten aan zelfmoord.
Nu is het zo dat ik nog steeds last heb hiervan, al hoewel mijn leven iets stabieler is, ik heb werk, meer een idee hoe ik de toekomst wil.
Maar nog steeds regelmatig, zeer negatief en depressief.
Dit uit zich in heel negatieve gedachten, bijvoorbeeld die en die hebben het over mij, ik zie dat aan alles hoe ze kijken, ik hoor bijvoorbeeld een woord, en maak ervan dat iemand zegt over mij dat ik niet normaal ben, me niet normaal gedraag. Ik krop het op en ga er over na zitten denken, zo van zie je wel, ze moeten me niet, niemand moet mij, dit gaat steeds verder, want dan denk ik dat m'n collega s, m'n baas, m'n zus, m'n vriendin ook negatief over mij denken, dingen achterhouden. Ik kan dan heel boos worden, en gooi al m'n frustraties er uit; ik weet wel dat jullie over mij praten, zeg het dan in m'n gezicht, wees dan eerlijk en zeg echt wat je van me vind.
Soms denk ik ook dat mensen me kapot willen maken, jaloers op me zijn en me daarom negeren of onderuit willen halen. Maar anderzijds weet ik dat ik door m'n houding (grote dikke muur) mensen afstoot, zorg voor negatieve reacties omdat ik zeer fel kan reageren.
Daar bij komt dat ik op zo n moment, zo n uitbarsting, heel emotioneel ben, en het gevoel heb dat iemand me in de steek gaat laten, ik kan dan echt zo bang zijn dat iedereen me in de steek laat, voor mezelf lucht zo n uitbarsting heel erg op, want ik heb heel m'n hart geleegd, en ik zeg dan ook echt alles wat ik in m'n hoofd heb.
Maar ja logisch mensen snappen er niks van, zeggen dingen als ik bedankte je net voor dit of dat, maar daar gaat het mij niet om, het gaat bij mij om het diepere, de echt diepe acceptatie, gewenst voelen, echt tijd voor mij hebben.
En heel vaak heb ik het idee dat mensen gewoon nep aardig doen, en achter m'n rug, dus zeg dan is wat in je hart zit, maar dat snappen mensen niet als ik dat vraag.
Als ik erachter kom dat iemand dus niet zo diep zit als ik, qua gevoel, dan voel ik mij zo gekwetst dat ik me afsluit en niks meer tegen iemand zeg, eigenlijk iemand laat vallen.
Ik heb ook zeer wisselende contacten, soms een half jaar een goeie vriendin dan gebeurt er iets wat me zo kwetst, bijv als ik merk dat ik niet zo belangrijk ben voor haar als zij voor mij.
Dan kan ik er niet meer tegen, en breekt de vriendschap.
Dat negatief denken, dat denken dat anderen van alles van mij denken en vinden, dat zit mij zo in de weg en belemmerd mij verschrikkelijk om normaal te kunnen leven, ik ben het liefst onzichtbaar.
Nou vraag ik mij dus af wie herkend dit, is dit normaal? Is dit normaal bij add of is dit borderline, als ik daarover lees herken ik me echt in sommige dingen zoals dat zwart wit denken.
Ook doe ik mezelf soms pijn, niet snijden, maar slaan, als ik zo boos ben op bepaalde dingen, en m'n gevoelens niet kan uiten.
Ook heb ik soms dat ik me verlies, het gevoel heb er niet meer te zijn.
Ik heb ook het gevoel dat ik dat zelf kan opwekken door m'n hoofd los te laten komen van m'n lichaam.
Ik heb dat nooit als raar ervaren, sins ik korte tijd ben gaan vermoeden dat er meer speelt dan add.
Dit kwam doordat ik in groepstherapie was voor mensen met ADHD/add daar zaten 2 meiden/vrouwen die borderline en add/ADHD hadden, en er was zo veel herkenning. Vandaar dat ik me hierin ben gaan verdiepen.
Ik heb dus wel eens gevraagd aan een psychologisch verpleegkundige of zij dit vermoeden ook had, ze zei van niet, omdat het bij mij niet extreem lijkt.
Ik hoop niet dat het een heel onsamenhangend verhaal is? Wie kan mij helpen.
X
woensdag 30 september 2015 om 21:10
Wat jij beschrijft zijn niet de kenmerken die passen bij ADD op zichzelf. Dat gaat alleen over problemen in de concentratie, planning ed.
Maar wat wel vaak voorkomt is dat als iemand lang ADD heeft, zonder dat het behandeld wordt (bijv, omdat het pas laat gediagnosticeerd wordt), je een negatief zelfbeeld kunt krijgen. Omdat dingen niet lukken, omdat je vaak te horen krijgt dat je het toch moet kunnen ed.
Of dat voor al je andere klachten een verklaring zou kunnen zijn weet ik natuurlijk niet.
Maar zou je niet eens kunnen vragen of het onderzocht kan worden? Als jij je zo afvraagt of je misschien een persoonlijkheidsstoornis hebt, is een gedegen onderzoek meer waard dan een mening van een psychologisch verpleegkundige. Lijkt mij...
Maar wat wel vaak voorkomt is dat als iemand lang ADD heeft, zonder dat het behandeld wordt (bijv, omdat het pas laat gediagnosticeerd wordt), je een negatief zelfbeeld kunt krijgen. Omdat dingen niet lukken, omdat je vaak te horen krijgt dat je het toch moet kunnen ed.
Of dat voor al je andere klachten een verklaring zou kunnen zijn weet ik natuurlijk niet.
Maar zou je niet eens kunnen vragen of het onderzocht kan worden? Als jij je zo afvraagt of je misschien een persoonlijkheidsstoornis hebt, is een gedegen onderzoek meer waard dan een mening van een psychologisch verpleegkundige. Lijkt mij...
woensdag 30 september 2015 om 21:13
Als je er last van hebt zoek hulp.
Op mij komt wat je beschrijft heftig over maar deels ook horende bij de leeftijd.
Daarnaast denk ik dat je erg met jezelf bezig bent (niet uit egoisme maar omdat je je kleiner maakt dan dat je bent. En je daardoor snel onbegrepen en achtergesteld voelt en daardoor de ander geen ruimte kan geven).
Hulp zoeken is echt het beste.
Op mij komt wat je beschrijft heftig over maar deels ook horende bij de leeftijd.
Daarnaast denk ik dat je erg met jezelf bezig bent (niet uit egoisme maar omdat je je kleiner maakt dan dat je bent. En je daardoor snel onbegrepen en achtergesteld voelt en daardoor de ander geen ruimte kan geven).
Hulp zoeken is echt het beste.
woensdag 30 september 2015 om 21:18
quote:vruchtgebruik schreef op 30 september 2015 @ 21:13:
Als je er last van hebt zoek hulp.
Op mij komt wat je beschrijft heftig over maar deels ook horende bij de leeftijd.
Daarnaast denk ik dat je erg met jezelf bezig bent (niet uit egoisme maar omdat je je kleiner maakt dan dat je bent. En je daardoor snel onbegrepen en achtergesteld voelt en daardoor de ander geen ruimte kan geven).
Hulp zoeken is echt het beste.
Het probleem is een beetje dat ik al veel x hulp heb gehad, en dat het niet echt lang heeft geholpen, en ik vooral perioden last heb.
Ook heb ik niet zo veel vertrouwen in hulpverlening, beetje negatieve ervaringen mee.
Als je er last van hebt zoek hulp.
Op mij komt wat je beschrijft heftig over maar deels ook horende bij de leeftijd.
Daarnaast denk ik dat je erg met jezelf bezig bent (niet uit egoisme maar omdat je je kleiner maakt dan dat je bent. En je daardoor snel onbegrepen en achtergesteld voelt en daardoor de ander geen ruimte kan geven).
Hulp zoeken is echt het beste.
Het probleem is een beetje dat ik al veel x hulp heb gehad, en dat het niet echt lang heeft geholpen, en ik vooral perioden last heb.
Ook heb ik niet zo veel vertrouwen in hulpverlening, beetje negatieve ervaringen mee.
woensdag 30 september 2015 om 21:22
quote:vruchtgebruik schreef op 30 september 2015 @ 21:20:
[...]
Heel goed gezegd.
En volgens mij goed voor alles: Mindfullness.
Nee hoor, kan juist erg slecht zijn soms.
Een diagnose (etiketje vind ik zo denigrerend) kan juist helpen, omdat je minder wegen hoeft af te zoeken naar de juiste handvatten.
TO, alleen een deskundige kan en mag jou een diagnose geven. Bespreek het met je behandelaar.
[...]
Heel goed gezegd.
En volgens mij goed voor alles: Mindfullness.
Nee hoor, kan juist erg slecht zijn soms.
Een diagnose (etiketje vind ik zo denigrerend) kan juist helpen, omdat je minder wegen hoeft af te zoeken naar de juiste handvatten.
TO, alleen een deskundige kan en mag jou een diagnose geven. Bespreek het met je behandelaar.
woensdag 30 september 2015 om 21:26
woensdag 30 september 2015 om 21:35
Tuurlijk mag je dat vragen.
Ik heb een dysthyme stoornis. Dit houd in dat ik chronisch depressief ben. Mijn klachten zijn niet zo heftig als iemand met een klinische depressie (die ik ook wel eens bovenop de dysthymie heb gehad, fun times) maar wel chronisch en dus altijd aanwezig. Sinds ik een soort "onderhoud dosis" medicatie heb, na jaren therapeuten, psychologen, verschillende therapieën etc etc, is het redelijk te doen, en gelukkig maar
Ik heb een dysthyme stoornis. Dit houd in dat ik chronisch depressief ben. Mijn klachten zijn niet zo heftig als iemand met een klinische depressie (die ik ook wel eens bovenop de dysthymie heb gehad, fun times) maar wel chronisch en dus altijd aanwezig. Sinds ik een soort "onderhoud dosis" medicatie heb, na jaren therapeuten, psychologen, verschillende therapieën etc etc, is het redelijk te doen, en gelukkig maar
woensdag 30 september 2015 om 21:49
Meis, je kunt heel duidelijk benoemen waar je tegen aan loopt. Hoe gaat dat op het moment zelf?
Want het lijkt er nu op dat je je laat leiden door emoties zodra je die voelt, terwijl je eigenlijk heel goed weet dat die niet hoeven te kloppen. Daarmee lijkt het alsof je je gedrag en gedachten bewust in stand houdt, vermoedelijk omdat je er toch iets uithaalt. Dat kan anders.
Bespreek dit alles met je behandelaar. Die kan je helpen, een forum niet.
Want het lijkt er nu op dat je je laat leiden door emoties zodra je die voelt, terwijl je eigenlijk heel goed weet dat die niet hoeven te kloppen. Daarmee lijkt het alsof je je gedrag en gedachten bewust in stand houdt, vermoedelijk omdat je er toch iets uithaalt. Dat kan anders.
Bespreek dit alles met je behandelaar. Die kan je helpen, een forum niet.
Ik werd wakker en ineens was iedereen allergisch, vooral voor ware balans.
woensdag 30 september 2015 om 22:09
quote:Kritispurelaif schreef op 30 september 2015 @ 21:49:
Meis, je kunt heel duidelijk benoemen waar je tegen aan loopt. Hoe gaat dat op het moment zelf?
Want het lijkt er nu op dat je je laat leiden door emoties zodra je die voelt, terwijl je eigenlijk heel goed weet dat die niet hoeven te kloppen. Daarmee lijkt het alsof je je gedrag en gedachten bewust in stand houdt, vermoedelijk omdat je er toch iets uithaalt. Dat kan anders.
Ja klopt, maar op zo n moment kan ik niet meer goed nadenken, heb ik geen controle over gedachten, en voor mijn gevoel kloppen mijn gedachten dan wel. T is wel vaak als het te veel is, te veel negatief.
Bespreek dit alles met je behandelaar. Die kan je helpen, een forum niet.
Meis, je kunt heel duidelijk benoemen waar je tegen aan loopt. Hoe gaat dat op het moment zelf?
Want het lijkt er nu op dat je je laat leiden door emoties zodra je die voelt, terwijl je eigenlijk heel goed weet dat die niet hoeven te kloppen. Daarmee lijkt het alsof je je gedrag en gedachten bewust in stand houdt, vermoedelijk omdat je er toch iets uithaalt. Dat kan anders.
Ja klopt, maar op zo n moment kan ik niet meer goed nadenken, heb ik geen controle over gedachten, en voor mijn gevoel kloppen mijn gedachten dan wel. T is wel vaak als het te veel is, te veel negatief.
Bespreek dit alles met je behandelaar. Die kan je helpen, een forum niet.
woensdag 30 september 2015 om 22:18
quote:Magdalan schreef op 30 september 2015 @ 21:35:
Tuurlijk mag je dat vragen.
Ik heb een dysthyme stoornis. Dit houd in dat ik chronisch depressief ben. Mijn klachten zijn niet zo heftig als iemand met een klinische depressie (die ik ook wel eens bovenop de dysthymie heb gehad, fun times) maar wel chronisch en dus altijd aanwezig. Sinds ik een soort "onderhoud dosis" medicatie heb, na jaren therapeuten, psychologen, verschillende therapieën etc etc, is het redelijk te doen, en gelukkig maar Tnx, fijn dat het nu redelijk goed gaat, na jaren. Jammer dat het soms zo lang moet duren:( ergens misschien ook iets wat minder kan worden in de loop der jaren, dat hoop ik bij mij ook.
Tuurlijk mag je dat vragen.
Ik heb een dysthyme stoornis. Dit houd in dat ik chronisch depressief ben. Mijn klachten zijn niet zo heftig als iemand met een klinische depressie (die ik ook wel eens bovenop de dysthymie heb gehad, fun times) maar wel chronisch en dus altijd aanwezig. Sinds ik een soort "onderhoud dosis" medicatie heb, na jaren therapeuten, psychologen, verschillende therapieën etc etc, is het redelijk te doen, en gelukkig maar Tnx, fijn dat het nu redelijk goed gaat, na jaren. Jammer dat het soms zo lang moet duren:( ergens misschien ook iets wat minder kan worden in de loop der jaren, dat hoop ik bij mij ook.
woensdag 30 september 2015 om 22:25
Kritispurelaif schreef op 30 september 2015 @ 21:49:
Meis, je kunt heel duidelijk benoemen waar je tegen aan loopt. Hoe gaat dat op het moment zelf?
Want het lijkt er nu op dat je je laat leiden door emoties zodra je die voelt, terwijl je eigenlijk heel goed weet dat die niet hoeven te kloppen. Daarmee lijkt het alsof je je gedrag en gedachten bewust in stand houdt, vermoedelijk omdat je er toch iets uithaalt. Dat kan anders.
Ja klopt, maar op zo n moment kan ik niet meer goed nadenken, heb ik geen controle over gedachten, en voor mijn gevoel kloppen mijn gedachten dan wel. T is wel vaak als het te veel is, te veel negatief.
Bespreek dit alles met je behandelaar. Die kan je helpen, een forum niet.
Je antwoord in een quote, dat maakt het wat lastiger te reageren, maar dat is niet erg.
Is dit wat je wil aanpakken en veranderen, of wil je gewoon meer begrip van anderen? De oplossing zit namelijk in je eigen reactie wanneer je het allemaal niet meer weet. Dat inzicht gaat je heel veel teleurstelling schelen, tenzij je eraan vast wil houden. En een verandering daarin moet actief vanuit jezelf komen, dat kunnen anderen niet voor je doen. Ook hulpverleners niet.
Meis, je kunt heel duidelijk benoemen waar je tegen aan loopt. Hoe gaat dat op het moment zelf?
Want het lijkt er nu op dat je je laat leiden door emoties zodra je die voelt, terwijl je eigenlijk heel goed weet dat die niet hoeven te kloppen. Daarmee lijkt het alsof je je gedrag en gedachten bewust in stand houdt, vermoedelijk omdat je er toch iets uithaalt. Dat kan anders.
Ja klopt, maar op zo n moment kan ik niet meer goed nadenken, heb ik geen controle over gedachten, en voor mijn gevoel kloppen mijn gedachten dan wel. T is wel vaak als het te veel is, te veel negatief.
Bespreek dit alles met je behandelaar. Die kan je helpen, een forum niet.
Je antwoord in een quote, dat maakt het wat lastiger te reageren, maar dat is niet erg.
Is dit wat je wil aanpakken en veranderen, of wil je gewoon meer begrip van anderen? De oplossing zit namelijk in je eigen reactie wanneer je het allemaal niet meer weet. Dat inzicht gaat je heel veel teleurstelling schelen, tenzij je eraan vast wil houden. En een verandering daarin moet actief vanuit jezelf komen, dat kunnen anderen niet voor je doen. Ook hulpverleners niet.
Ik werd wakker en ineens was iedereen allergisch, vooral voor ware balans.
woensdag 30 september 2015 om 22:28
Je komt erg onzeker en wantrouwend over.
Misschien is dat wantrouwen soms terecht, misschien ook niet.
Jouw leeftijd zal ook wel meespelen.
Mijn tip zou zijn; neem jezelf en anderen niet zo/te serieus.
En vind -als je het nog niet hebt- iets belangrijks in je leven buiten jezelf, een studie, werk, hobby, etc. iets waar de vreugde aan beleeft, goed in bent.
Misschien is dat wantrouwen soms terecht, misschien ook niet.
Jouw leeftijd zal ook wel meespelen.
Mijn tip zou zijn; neem jezelf en anderen niet zo/te serieus.
En vind -als je het nog niet hebt- iets belangrijks in je leven buiten jezelf, een studie, werk, hobby, etc. iets waar de vreugde aan beleeft, goed in bent.
Voortaan hier oostenwind en alle ruimte aan bodemloze putten van pure slechtheid. Juli 2020
