Psyche
alle pijlers
ADD....?
maandag 27 oktober 2014 om 16:34
Al heel lang weet ik dat er iets 'mis' is met me... Dat klinkt vreselijk deprimerend en zielig, maar zo zie ik dat zelf totaal niet...
Ja, in een heleboel opzichten ben ik nogal wat anders als anderen, maar ik ben altijd heel zelfbewust geweest en steeds bezig geweest mezelf te ontwikkelen en ik ben mezelf echt gaan waarderen zoals ik ben... Mét al mijn rare trekjes..
Per toeval stuit ik net op een berichtje op fb, met een soort van uitleg over mensen met ADD. Geïnteresseerd ben ik het gaan lezen, en tot mijn schrik kwam ik op een punt waarbij elke zin herkenbaarder werd.
Tot mijn schrik ja.. Want stel dat het een etiketje krijgt... Een naam... Da's wel aardig confronterend...
Ondertussen gingen mijn gedachten alweer verder naar een behoorlijke dip in mijn relatie een tijdje terug... Ik zat toen niet lekker in mijn vel en dingen liepen niet.. Werk, huishouden, contacten... Dat werd mijn partner op een gegeven moment wat teveel..
En naar mijn zusje, ooit mijn beste vriendin.. Die me er steeds vaker op aansprak dat ik me niet interesseer in haar, en haar leven, en me egoïstisch vind... Want ik denk er nooit aan om haar naar bepaalde dingen te vragen, ik vergeet dingen die voor haar belangrijk zijn... En ik ben steeds afgeleid als ze me dingen verteld of laat zien..
Ik heb hierna een potje flink zitten janken. Ik heb dit nooit doorgehad, maar de voorbeelden die ze noemde klopten inderdaad wel. Hoe kon ik nou zo laks met haar omgaan zonder dat ik het zelf doorhad?
Ik heb me daar vreselijk schuldig over gevoeld.. En wat we hadden is er niet meer.. Ze vind me serieus een egoïst, we hebben heel weinig contact. Terwijl we eerder altijd alles samen deden..
Nu lees ik dit... Herken ik veel.. En continu gaat door mijn hoofd: wat nou als..? Heb ik dan ADD? ik begrijp vaak helemaal niks van mezelf, en van bepaalde acties van mezelf.... Is dit dan het 'antwoord'?
Ik heb me lang geleden al neergelegd bij het feit dat ik 'anders' ben, leer er iedere dag weer beter mee omgaan... Er kwam een moment dat ik zat was me af te vragen waarom, en waar het vandaan kwam...
Geen etiketje voor mij...
Maar wat nou als het misschien voor mezelf en voor anderen duidelijker maakt waarom... En hoe ermee om te gaan?
Ik weet niet wat ik nu moet... Laat ik het zoals het is, en blijf ik aan mezelf werken, zoals ik altijd heb gedaan... Of ga ik naar een huisarts ofzo? En dan? Ik kan moeilijk naar de huisarts gaan en zeggen: ik denk dat ik misschien wel ADD heb... Kunnen we dat onderzoeken?
Ik heb niet zoveel vertrouwen meer in 'hulp'... Ben bij huisartsen en maatschappelijk werk geweest in het verleden, bij psychologen... Toch heb ik het altijd zelf moeten doen..
Wat ik wil met dit veel te lange verhaal? Geen idee... Ervaringen? Advies? En het gewoon even van me af typen...?
Ja, in een heleboel opzichten ben ik nogal wat anders als anderen, maar ik ben altijd heel zelfbewust geweest en steeds bezig geweest mezelf te ontwikkelen en ik ben mezelf echt gaan waarderen zoals ik ben... Mét al mijn rare trekjes..
Per toeval stuit ik net op een berichtje op fb, met een soort van uitleg over mensen met ADD. Geïnteresseerd ben ik het gaan lezen, en tot mijn schrik kwam ik op een punt waarbij elke zin herkenbaarder werd.
Tot mijn schrik ja.. Want stel dat het een etiketje krijgt... Een naam... Da's wel aardig confronterend...
Ondertussen gingen mijn gedachten alweer verder naar een behoorlijke dip in mijn relatie een tijdje terug... Ik zat toen niet lekker in mijn vel en dingen liepen niet.. Werk, huishouden, contacten... Dat werd mijn partner op een gegeven moment wat teveel..
En naar mijn zusje, ooit mijn beste vriendin.. Die me er steeds vaker op aansprak dat ik me niet interesseer in haar, en haar leven, en me egoïstisch vind... Want ik denk er nooit aan om haar naar bepaalde dingen te vragen, ik vergeet dingen die voor haar belangrijk zijn... En ik ben steeds afgeleid als ze me dingen verteld of laat zien..
Ik heb hierna een potje flink zitten janken. Ik heb dit nooit doorgehad, maar de voorbeelden die ze noemde klopten inderdaad wel. Hoe kon ik nou zo laks met haar omgaan zonder dat ik het zelf doorhad?
Ik heb me daar vreselijk schuldig over gevoeld.. En wat we hadden is er niet meer.. Ze vind me serieus een egoïst, we hebben heel weinig contact. Terwijl we eerder altijd alles samen deden..
Nu lees ik dit... Herken ik veel.. En continu gaat door mijn hoofd: wat nou als..? Heb ik dan ADD? ik begrijp vaak helemaal niks van mezelf, en van bepaalde acties van mezelf.... Is dit dan het 'antwoord'?
Ik heb me lang geleden al neergelegd bij het feit dat ik 'anders' ben, leer er iedere dag weer beter mee omgaan... Er kwam een moment dat ik zat was me af te vragen waarom, en waar het vandaan kwam...
Geen etiketje voor mij...
Maar wat nou als het misschien voor mezelf en voor anderen duidelijker maakt waarom... En hoe ermee om te gaan?
Ik weet niet wat ik nu moet... Laat ik het zoals het is, en blijf ik aan mezelf werken, zoals ik altijd heb gedaan... Of ga ik naar een huisarts ofzo? En dan? Ik kan moeilijk naar de huisarts gaan en zeggen: ik denk dat ik misschien wel ADD heb... Kunnen we dat onderzoeken?
Ik heb niet zoveel vertrouwen meer in 'hulp'... Ben bij huisartsen en maatschappelijk werk geweest in het verleden, bij psychologen... Toch heb ik het altijd zelf moeten doen..
Wat ik wil met dit veel te lange verhaal? Geen idee... Ervaringen? Advies? En het gewoon even van me af typen...?
vrijdag 17 april 2015 om 14:41
Lijkt me heel frustrerend die situatie. Gelukkig dat hij verder wel blij met je is.
Ik weet nog in mijn vorige baan dat ik zo'n periode had. Ging helemaal de verkeerde kant op. Teveel stress, goed moeten slapen(wat vervolgens niet lukte) en collega's die niet erg subtiel waren qua feedback. In die periode is bij mij de diagnose ook gesteld. Gelukkig heb ik inmiddels een andere baan(fijne baas) en de stress is minimaal vergeleken met toen.
Ik snap heel goed wat je bedoelt met je zwak voelen. Ik word ook emotioneel als ik het over dit soort dingen heb. Want de fouten die ik maakte, en het gebrek aan structuur vanuit mezelf, dat krijg ik moeilijk verbeterd. En dat werd wel verwacht. Het zijn ook vaak onbenullige dingen die verkeerd gaan. Mensen snappen nooit waarom zoiets verkeerd kan gaan.
Voor mij heeft het destijds ook gevoeld als excuus. Ik kan er niks aan doen... Tja misschien komt het zwak over naar een ander maar bij mij is er een erg grote last van mijn schouders gevallen sinds ik mijn diagnose officieel heb. Ik neem mezelf die chaos niet meer kwalijk.
Ik weet nog in mijn vorige baan dat ik zo'n periode had. Ging helemaal de verkeerde kant op. Teveel stress, goed moeten slapen(wat vervolgens niet lukte) en collega's die niet erg subtiel waren qua feedback. In die periode is bij mij de diagnose ook gesteld. Gelukkig heb ik inmiddels een andere baan(fijne baas) en de stress is minimaal vergeleken met toen.
Ik snap heel goed wat je bedoelt met je zwak voelen. Ik word ook emotioneel als ik het over dit soort dingen heb. Want de fouten die ik maakte, en het gebrek aan structuur vanuit mezelf, dat krijg ik moeilijk verbeterd. En dat werd wel verwacht. Het zijn ook vaak onbenullige dingen die verkeerd gaan. Mensen snappen nooit waarom zoiets verkeerd kan gaan.
Voor mij heeft het destijds ook gevoeld als excuus. Ik kan er niks aan doen... Tja misschien komt het zwak over naar een ander maar bij mij is er een erg grote last van mijn schouders gevallen sinds ik mijn diagnose officieel heb. Ik neem mezelf die chaos niet meer kwalijk.
vrijdag 17 april 2015 om 15:33
Ik heb zelf de diagnose ADD (heb deze al op jonge leeftijd gekregen), ik slik geen medicijnen meer, maar ik heb gezocht naar handige dingetjes die mij kunnen helpen.
ik weet bijvoorbeeld van mezelf dat ik niet met mijn gezicht naar een raam/open ruimte toe moet zitten, als ik moet werken. dat werkt niet, dan kijk ik alleen maar naar wat er allemaal gebeurt.
ik werk als secretaresse, toch best een chaotische baan, maar hierin heb ik ook mijn draai gevonden en mijn maniertjes aangemaakt.
en eerlijk, niemand merkt nu aan mij dat ik ADD heb.
pas kwam een vriendin van mij er achter dat zij het ook heeft, ik heb haar kunnen helpen door tips te geven over hoe ik het doe. dit kan natuurlijk bij iedereen verschillend zijn, maar zij kon uit mijn tips haar eigen maniertjes halen.
mocht je hulp willen, mag je dat altijd aangeven. ik ben bereid om te helpen waar ik kan. ik weet namelijk als geen ander hoe lastig het kan zijn als je niet meer weet hoe je dingen moet doen zonder afgeleid te raken o.i.d.
ik weet bijvoorbeeld van mezelf dat ik niet met mijn gezicht naar een raam/open ruimte toe moet zitten, als ik moet werken. dat werkt niet, dan kijk ik alleen maar naar wat er allemaal gebeurt.
ik werk als secretaresse, toch best een chaotische baan, maar hierin heb ik ook mijn draai gevonden en mijn maniertjes aangemaakt.
en eerlijk, niemand merkt nu aan mij dat ik ADD heb.
pas kwam een vriendin van mij er achter dat zij het ook heeft, ik heb haar kunnen helpen door tips te geven over hoe ik het doe. dit kan natuurlijk bij iedereen verschillend zijn, maar zij kon uit mijn tips haar eigen maniertjes halen.
mocht je hulp willen, mag je dat altijd aangeven. ik ben bereid om te helpen waar ik kan. ik weet namelijk als geen ander hoe lastig het kan zijn als je niet meer weet hoe je dingen moet doen zonder afgeleid te raken o.i.d.
er komt een moment waarop je beseft dat je voor sommige mensen nooit genoeg bent... de vraag is: is dat jouw, of hun probleem?
vrijdag 17 april 2015 om 15:51
Wat ik vooral merk, en dat ziet mijn leidinggevende gelukkig ook, is dat ik zaken die veel uitdaging hebben heel snel oppak en super goed aflever.
Zaken die saaier zijn stel ik eindeloos uit en raffel ik af.
Hij gaf zelf aan dat hij dacht dat ik te slim was voor sommige dingen en het dan moeilijk vind om alsnog te doen.
Gelukkig zag hij dat dus ook zelf, maar ik moet toch ook de minder moeilijke zaken oppakken.
Het stomme is, dat ik het super goed door heb dat ik dit uitstel en ik vind dat ook heel stom van mezelf. Maar ik doe het nog steeds. Als ik op dat moment een "moeilijke" taak ernaast heb dan heb ik een goed excuus en werk ik aan de moeilijke taak.
Maar als ik alleen "makkelijke" taken heb doe ik soms gewoon een hele dag niks. Omdat ik hier niet mee kan (wil?) beginnen...
Ik frustreer mezelf ook vooral enorm
Zaken die saaier zijn stel ik eindeloos uit en raffel ik af.
Hij gaf zelf aan dat hij dacht dat ik te slim was voor sommige dingen en het dan moeilijk vind om alsnog te doen.
Gelukkig zag hij dat dus ook zelf, maar ik moet toch ook de minder moeilijke zaken oppakken.
Het stomme is, dat ik het super goed door heb dat ik dit uitstel en ik vind dat ook heel stom van mezelf. Maar ik doe het nog steeds. Als ik op dat moment een "moeilijke" taak ernaast heb dan heb ik een goed excuus en werk ik aan de moeilijke taak.
Maar als ik alleen "makkelijke" taken heb doe ik soms gewoon een hele dag niks. Omdat ik hier niet mee kan (wil?) beginnen...
Ik frustreer mezelf ook vooral enorm
vrijdag 17 april 2015 om 16:00
AnAppleADay, dat herken ik ook heel erg!
wat ik deed is dat ik begon met iets wat ik niet leuk vind, als ik dit goed had gedaan 'beloonde' ik mezelf met het doen van iets wat ik leuk vind.. dit werkt best goed voor mij.
ik merk dat ik ook vooral een gevoel wilde hebben alsof ik veel had gedaan op een dag, dus ik maakte een lijstje met wat ik moest maken en probeerde dan zo veel mogelijk er af te strepen
wat ik deed is dat ik begon met iets wat ik niet leuk vind, als ik dit goed had gedaan 'beloonde' ik mezelf met het doen van iets wat ik leuk vind.. dit werkt best goed voor mij.
ik merk dat ik ook vooral een gevoel wilde hebben alsof ik veel had gedaan op een dag, dus ik maakte een lijstje met wat ik moest maken en probeerde dan zo veel mogelijk er af te strepen
er komt een moment waarop je beseft dat je voor sommige mensen nooit genoeg bent... de vraag is: is dat jouw, of hun probleem?
vrijdag 17 april 2015 om 22:04
Apple, misschien heb je iets aan deze tip:
Als je een rotklusje moet doen, iets op je werk, of bijv. een grote afwas, dan denk je vaak: "Ik MOET dit doen." of "Ik WIL dit NIET doen." En dan kun je er donder op zeggen dat het niet gebeurt. Als je niet meer denkt dat het MOET, maar aan het resultaat dat je wil bereiken, is het veel makkelijker om aan die klus te beginnen.
Dus niet: "Ik moet nog afwassen." maar: "Ik wil een opgeruimde keuken". Niet: "Ik moet nog een suf stukje typen." maar: "Ik wil dit dossier afsluiten." of "Ik wil de klant tevreden houden". Door je focus te verleggen van de saaie klus (negatief) naar het gewenste resultaat (positief), gaat het je minder tegenstaan. Je beseft ineens dat je die klant echt heel graag tevreden wil houden en dat je er een fijn gevoel aan over gaat houden als dat lukt. En dan is dat vervelende klusje ineens niet meer zo vervelend, want je weet dat het je uiteindelijk iets positiefs gaat opleveren.
Mij heeft deze tip veel opgeleverd. Elke keer als ik denk: "Bah, ik moet nog X", probeer ik dat om te buigen naar: "Ik wil graag Y als resultaat." En hoe vaker je het doet, hoe makkelijker het wordt.
Als je een rotklusje moet doen, iets op je werk, of bijv. een grote afwas, dan denk je vaak: "Ik MOET dit doen." of "Ik WIL dit NIET doen." En dan kun je er donder op zeggen dat het niet gebeurt. Als je niet meer denkt dat het MOET, maar aan het resultaat dat je wil bereiken, is het veel makkelijker om aan die klus te beginnen.
Dus niet: "Ik moet nog afwassen." maar: "Ik wil een opgeruimde keuken". Niet: "Ik moet nog een suf stukje typen." maar: "Ik wil dit dossier afsluiten." of "Ik wil de klant tevreden houden". Door je focus te verleggen van de saaie klus (negatief) naar het gewenste resultaat (positief), gaat het je minder tegenstaan. Je beseft ineens dat je die klant echt heel graag tevreden wil houden en dat je er een fijn gevoel aan over gaat houden als dat lukt. En dan is dat vervelende klusje ineens niet meer zo vervelend, want je weet dat het je uiteindelijk iets positiefs gaat opleveren.
Mij heeft deze tip veel opgeleverd. Elke keer als ik denk: "Bah, ik moet nog X", probeer ik dat om te buigen naar: "Ik wil graag Y als resultaat." En hoe vaker je het doet, hoe makkelijker het wordt.
donderdag 23 april 2015 om 12:38
Hoi!
Ik meng me even als nieuweling in het gesprek. Moet toch ergens beginnen met een eerste post. Dus dan maar bij hetgene waar ik veel herkenning vind.
Ik heb dik 4 jaar therapie gehad. De eerste keer 1e lijns en daar kwam sociale angst uit maar ook een groot gebrek aan concentratie. En aan de hand van mijn verhalen kreeg mijn psycholoog sterk het vermoeden dat het ADD kon zijn. Maar inderdaad, dat etiketje krijg je niet zomaar (maar goed ook!) en de vraag is inderdaad of je die wel wil hebben.
Ik ging in eerste instantie ook in therapie omdat het op geen enkele werkvloer wilde lukken bij mij. Wat ik hier dus ook al een aantal keer teruglees.
Ik begon aan mezelf te twijfelen en zag mezelf als één grote mislukkeling. Waarom lukte het iedereen om mij heen wel maar mij niet?! Mijn frustratie groeide echt per dag en ik werd depressief. Toen heb ik aan de bel getrokken. De stap voor therapie was niet makkelijk maar noodzakelijk!
Uiteindelijk ben ik na een klein jaar therapie ermee gestopt. Ik voelde me weer goed en was happy. Uiteindelijk bleek dat niet meer dan schijn en ging het op een gegeven moment zo slecht met mij dat mijn leven me niet veel meer waard was. Als ik niet meer wakker zou worden dan vond ik dat prima.
Mijn ouders (vooral mijn moeder) werd hier erg angstig door en wanhopig. En juist doordat ik de uitwerking van mijn eigen doen en laten op de mensen om mij heen zag gingen de alarmbellen nog veel harder af dan de eerste keer.
Weer contact gezocht met mijn psycholoog en kort uitgelegd wat er aan de hand was. Dat was in die mate serieus dat hij er geen seconde aan twijfelde en me naar 2e lijns psychologie doorstuurde.
Dat traject heb ik bijna 2 jaar doorlopen en sinds kort heb ik het afgerond. Nu op initiatief van de psycholoog. Die fout zou ik niet nog eens maken!
Maar goed, hier dus ook geen etiketje. Wel het vermoeden. Maar ik heb veel oefeningen meegekregen en veel in de praktijk gebracht. Veel drempels over moeten gaan maar kan nu trots op mij zelf zijn.
Ik werk nog steeds niet. Ook omdat ik niks kan vinden. Maar ik weet dat ik gewoon niet meer p kan brengen dan 6 uur per dag. En zelfs dat is veel! Dan ben ik kapot.
En zo zijn er nog wel meer dingen waar ik tegenaan loop. Maar ik hoef jullie allemaal vast niet te zeggen hoe lang die lijst is haha.
Ik meng me even als nieuweling in het gesprek. Moet toch ergens beginnen met een eerste post. Dus dan maar bij hetgene waar ik veel herkenning vind.
Ik heb dik 4 jaar therapie gehad. De eerste keer 1e lijns en daar kwam sociale angst uit maar ook een groot gebrek aan concentratie. En aan de hand van mijn verhalen kreeg mijn psycholoog sterk het vermoeden dat het ADD kon zijn. Maar inderdaad, dat etiketje krijg je niet zomaar (maar goed ook!) en de vraag is inderdaad of je die wel wil hebben.
Ik ging in eerste instantie ook in therapie omdat het op geen enkele werkvloer wilde lukken bij mij. Wat ik hier dus ook al een aantal keer teruglees.
Ik begon aan mezelf te twijfelen en zag mezelf als één grote mislukkeling. Waarom lukte het iedereen om mij heen wel maar mij niet?! Mijn frustratie groeide echt per dag en ik werd depressief. Toen heb ik aan de bel getrokken. De stap voor therapie was niet makkelijk maar noodzakelijk!
Uiteindelijk ben ik na een klein jaar therapie ermee gestopt. Ik voelde me weer goed en was happy. Uiteindelijk bleek dat niet meer dan schijn en ging het op een gegeven moment zo slecht met mij dat mijn leven me niet veel meer waard was. Als ik niet meer wakker zou worden dan vond ik dat prima.
Mijn ouders (vooral mijn moeder) werd hier erg angstig door en wanhopig. En juist doordat ik de uitwerking van mijn eigen doen en laten op de mensen om mij heen zag gingen de alarmbellen nog veel harder af dan de eerste keer.
Weer contact gezocht met mijn psycholoog en kort uitgelegd wat er aan de hand was. Dat was in die mate serieus dat hij er geen seconde aan twijfelde en me naar 2e lijns psychologie doorstuurde.
Dat traject heb ik bijna 2 jaar doorlopen en sinds kort heb ik het afgerond. Nu op initiatief van de psycholoog. Die fout zou ik niet nog eens maken!
Maar goed, hier dus ook geen etiketje. Wel het vermoeden. Maar ik heb veel oefeningen meegekregen en veel in de praktijk gebracht. Veel drempels over moeten gaan maar kan nu trots op mij zelf zijn.
Ik werk nog steeds niet. Ook omdat ik niks kan vinden. Maar ik weet dat ik gewoon niet meer p kan brengen dan 6 uur per dag. En zelfs dat is veel! Dan ben ik kapot.
En zo zijn er nog wel meer dingen waar ik tegenaan loop. Maar ik hoef jullie allemaal vast niet te zeggen hoe lang die lijst is haha.
