Psyche
alle pijlers
Advies gevraagd!!!
woensdag 12 december 2012 om 15:36
Hallo allemaal,
Ik wil graag het volgende met jullie delen:
Ben een vrouw van 23 jaar oud.
Vorige week ( een dag voor mijn verjaardag) werd ik 's avonds uit het niets erg onrustig. Ik ben meestal wel iets gespannen voor mijn verjaardag maar dit gevoel was in mijn beleving vele mate heviger. Voor mijn gevoel had ik hart kloppingen en mijn lichaam trilde van top tot teen. Ik heb tevens de gehele nacht niet geslapen door de onrust. De hart kloppingen maakten mij angstig en had hele nare gedachten over de dood. ( doodsangst). Voorts heb ik voorgaande nog nooit eerder meegemaakt.
De volgende ochtend ging het iets beter met voornamelijk behulp van mijn vriend en moeder en uiteindelijk een redelijke verjaardag gevierd. Ik heb meteen een afspraak bij mijn huisarts gemaakt. De avond voordat ik betreffende afspraak bij mijn huisarts had herhaalden zich precies dezelfde klachten. ( denk ook spanning voor de afspraak). De huisarts heeft mijn bloeddruk gecontroleerd, was iets aan de lage kant maar geen zorgelijke afwijkingen en hij heeft naar mijn hart geluisterd met de conclusie dat ik een gezond hart heb. Omdat ik tijdens de afspraak wederom enorm gespannen/onrustig was heb ik oxacepam 10 mg meegekregen voor zo nodig.
Ik heb dezelfde dag een halve tablet oxaxepam 10 mg voor de nacht genomen en langzamerhand krabbelde ik in de loop van de week weer iets op.
Ben erg geschrokken van bovenstaande situatie, had nooit verwacht dat mij zoiets zou overkomen. Ook schaam ik mij tegen over mezelf en familie. Het lijkt m.i. " angst voor de angst".
Het complexe van het verhaal is dat ik zelf in de psychiatrie werk als woonbegeleider. Doordat ik vele zieke mensen op mijn werk zie ben ik ook wel eens bang om de macht over mezelf te verliezen of psychotisch te worden. Anderzijds weet ik dat dit niet zomaar gebeurt maar gevoelsmatig kan ik het moeizaam loslaten. ( deze gedachten zijn begonnen tijdens mijn eerste angst/paniek aanval de dag voor mijn verjaardag).
Daarbij begin ik nu te twijfelen of ik wel langer geschikt ben voor deze baan. Ben erg onzeker geworden. Feit is wel dat mijn functioneringsgesprekken tot dusver altijd erg positief zijn geweest. ( werk nu 1,5 jaar bij een ggz instelling).
Ik denk er aan om een psycholoog te raadplegen. Eerlijk gezegd vind ik de drempel hoog om naar een psycholoog te stappen. Ik weet in mijn achterhoofd dat een hulpverlener ook hulp mag vragen. Wat me tegen houdt is dat ik bang ben dat er allemaal oud zeer naar boven wordt gehaald. Heb een nare/onveilige jeugd gehad (gescheiden ouders, genoeg ellende meegemaakt e.d). De afgelopen vier jaar heb ik hard gewerkt/gevochten om mijn leven op de rails te krijgen. Woon momenteel samen met mijn lieve vriend in een mooi huis, ben erg gelukkig met hem. Heb leuk en dankbaar werk, super lieve collega's, we hebben het financieel prima, heb fijn contact met mijn familie en de band met mijn moeder is goed hersteld. Kort om: niets te klagen.
Doordat ik in mijn jeugd niet alles cadeau heb gekregen kan ik me goed inleven in de jongeren die bij ons wonen op het werk anderzijds is het ook een valkuil en ben ik soms te betrokken. Wat mijn leerdoel is voor komende tijd.
Punt is dat ik nu vast loop. Voor mijn gevoel had ik mijn verleden een plekje gegeven. Heb hier geen hulp/behandeling bij gehad. Door mijn angst/paniek aanval van afgelopen keren kwamen er toch nare gedachten vanuit mijn jeugd naar boven. Ik denk dat er nog wel een stuk onverwerkt verdriet zit maar zie er ontzettend tegen op om dit weer naar boven te halen. Misschien ook bang om "veroordeeld" te worden. Ik weet niet meer wat wijsheid is.
Ook vind ik de gedachten over de dood erg naar. ( het hoe en waarom). Ik dacht hier eerder niet zo over na. Hoor afgelopen tijd steeds vaker berichten over mensen die kanker hebben of te jong overlijden. Kan niet goed met deze levensvragen omgaan.
Herkent iemand zich in mijn verhaal of heeft iemand een bruikbaar advies dan hoor ik het graag!
Ik wil graag het volgende met jullie delen:
Ben een vrouw van 23 jaar oud.
Vorige week ( een dag voor mijn verjaardag) werd ik 's avonds uit het niets erg onrustig. Ik ben meestal wel iets gespannen voor mijn verjaardag maar dit gevoel was in mijn beleving vele mate heviger. Voor mijn gevoel had ik hart kloppingen en mijn lichaam trilde van top tot teen. Ik heb tevens de gehele nacht niet geslapen door de onrust. De hart kloppingen maakten mij angstig en had hele nare gedachten over de dood. ( doodsangst). Voorts heb ik voorgaande nog nooit eerder meegemaakt.
De volgende ochtend ging het iets beter met voornamelijk behulp van mijn vriend en moeder en uiteindelijk een redelijke verjaardag gevierd. Ik heb meteen een afspraak bij mijn huisarts gemaakt. De avond voordat ik betreffende afspraak bij mijn huisarts had herhaalden zich precies dezelfde klachten. ( denk ook spanning voor de afspraak). De huisarts heeft mijn bloeddruk gecontroleerd, was iets aan de lage kant maar geen zorgelijke afwijkingen en hij heeft naar mijn hart geluisterd met de conclusie dat ik een gezond hart heb. Omdat ik tijdens de afspraak wederom enorm gespannen/onrustig was heb ik oxacepam 10 mg meegekregen voor zo nodig.
Ik heb dezelfde dag een halve tablet oxaxepam 10 mg voor de nacht genomen en langzamerhand krabbelde ik in de loop van de week weer iets op.
Ben erg geschrokken van bovenstaande situatie, had nooit verwacht dat mij zoiets zou overkomen. Ook schaam ik mij tegen over mezelf en familie. Het lijkt m.i. " angst voor de angst".
Het complexe van het verhaal is dat ik zelf in de psychiatrie werk als woonbegeleider. Doordat ik vele zieke mensen op mijn werk zie ben ik ook wel eens bang om de macht over mezelf te verliezen of psychotisch te worden. Anderzijds weet ik dat dit niet zomaar gebeurt maar gevoelsmatig kan ik het moeizaam loslaten. ( deze gedachten zijn begonnen tijdens mijn eerste angst/paniek aanval de dag voor mijn verjaardag).
Daarbij begin ik nu te twijfelen of ik wel langer geschikt ben voor deze baan. Ben erg onzeker geworden. Feit is wel dat mijn functioneringsgesprekken tot dusver altijd erg positief zijn geweest. ( werk nu 1,5 jaar bij een ggz instelling).
Ik denk er aan om een psycholoog te raadplegen. Eerlijk gezegd vind ik de drempel hoog om naar een psycholoog te stappen. Ik weet in mijn achterhoofd dat een hulpverlener ook hulp mag vragen. Wat me tegen houdt is dat ik bang ben dat er allemaal oud zeer naar boven wordt gehaald. Heb een nare/onveilige jeugd gehad (gescheiden ouders, genoeg ellende meegemaakt e.d). De afgelopen vier jaar heb ik hard gewerkt/gevochten om mijn leven op de rails te krijgen. Woon momenteel samen met mijn lieve vriend in een mooi huis, ben erg gelukkig met hem. Heb leuk en dankbaar werk, super lieve collega's, we hebben het financieel prima, heb fijn contact met mijn familie en de band met mijn moeder is goed hersteld. Kort om: niets te klagen.
Doordat ik in mijn jeugd niet alles cadeau heb gekregen kan ik me goed inleven in de jongeren die bij ons wonen op het werk anderzijds is het ook een valkuil en ben ik soms te betrokken. Wat mijn leerdoel is voor komende tijd.
Punt is dat ik nu vast loop. Voor mijn gevoel had ik mijn verleden een plekje gegeven. Heb hier geen hulp/behandeling bij gehad. Door mijn angst/paniek aanval van afgelopen keren kwamen er toch nare gedachten vanuit mijn jeugd naar boven. Ik denk dat er nog wel een stuk onverwerkt verdriet zit maar zie er ontzettend tegen op om dit weer naar boven te halen. Misschien ook bang om "veroordeeld" te worden. Ik weet niet meer wat wijsheid is.
Ook vind ik de gedachten over de dood erg naar. ( het hoe en waarom). Ik dacht hier eerder niet zo over na. Hoor afgelopen tijd steeds vaker berichten over mensen die kanker hebben of te jong overlijden. Kan niet goed met deze levensvragen omgaan.
Herkent iemand zich in mijn verhaal of heeft iemand een bruikbaar advies dan hoor ik het graag!
woensdag 12 december 2012 om 15:50
oja zeker herken ik jou verhaal!
ik ben bekend met straatvrees en angst/paniek.
jaren lange therapie gevolgd, heb nu de juiste handvatten om een draaglijk fijn leven te hebben ,ook al is deze beperkt.
kreeg maar 5 oxcaxepammen mee, en kwam er achter zelf doen is het best, je haalt de kracht uit je zelf er doorheen gaan zo'n aanval die jij beschrijft met hele nare doodsangst gevoelens.
dood ga je niet zo maar ,en tegen mezelf praten.
ga jezelf eens te rade, ws heb je teveel o p je bordje, ik merk zelf ook dan gaat het wat minder met me.
je zal zien met de juiste hulpverlener op het gebied van angststoornissen kom jij ook de juiste handvatten tegen, en heb je die pillen helemaal niet nodig!
sterkte meid ,het gaat je lukken hoor samen met die lieve mensen om je heen.
ik ben bekend met straatvrees en angst/paniek.
jaren lange therapie gevolgd, heb nu de juiste handvatten om een draaglijk fijn leven te hebben ,ook al is deze beperkt.
kreeg maar 5 oxcaxepammen mee, en kwam er achter zelf doen is het best, je haalt de kracht uit je zelf er doorheen gaan zo'n aanval die jij beschrijft met hele nare doodsangst gevoelens.
dood ga je niet zo maar ,en tegen mezelf praten.
ga jezelf eens te rade, ws heb je teveel o p je bordje, ik merk zelf ook dan gaat het wat minder met me.
je zal zien met de juiste hulpverlener op het gebied van angststoornissen kom jij ook de juiste handvatten tegen, en heb je die pillen helemaal niet nodig!
sterkte meid ,het gaat je lukken hoor samen met die lieve mensen om je heen.
woensdag 12 december 2012 om 16:09
Ik denk dat je het beste kan beginnen door je privé en werk gescheiden te houden. Je wordt niet een minder goede hulpverlener als je zelf even hulp nodig hebt! (een dokter is ook weleens ziek en de tandarts heeft ook weleens een gaatje)
Door je werk weet je ook dat dit iedereen kan overkomen. Daarnaast heb je onverwerkt zeer, wat dit soort dingen tot gevolg kan hebben.
Ook ben je niet verplicht om als je gesprekken gaat voeren met een psycholoog dit tegen collega's te vertellen (al hoef je je er ook absoluut niet voor te schamen!)
Juist omdat je veel hebt meegemaakt kun jij je goed inleven en dat maakt jou een hele goede hulpverlener.
Je hebt nu 1 paniekaanval gehad, het belemmert niet je werk op dit moment. Ik zou dan toch gesprekken met een psycholoog aangaan, om uitbreiding te voorkomen (meer paniekaanvallen, angst voor de angst en zo verder) Je bent er nu op tijd bij. Het is vervelend, maar heel begrijpelijk! En het is voor jezelf ook fijn lijkt me om de zaken uit je verleden een plekje te kunnen geven.
Door je werk weet je ook dat dit iedereen kan overkomen. Daarnaast heb je onverwerkt zeer, wat dit soort dingen tot gevolg kan hebben.
Ook ben je niet verplicht om als je gesprekken gaat voeren met een psycholoog dit tegen collega's te vertellen (al hoef je je er ook absoluut niet voor te schamen!)
Juist omdat je veel hebt meegemaakt kun jij je goed inleven en dat maakt jou een hele goede hulpverlener.
Je hebt nu 1 paniekaanval gehad, het belemmert niet je werk op dit moment. Ik zou dan toch gesprekken met een psycholoog aangaan, om uitbreiding te voorkomen (meer paniekaanvallen, angst voor de angst en zo verder) Je bent er nu op tijd bij. Het is vervelend, maar heel begrijpelijk! En het is voor jezelf ook fijn lijkt me om de zaken uit je verleden een plekje te kunnen geven.
Luister naar je hart, want dat klopt
woensdag 12 december 2012 om 16:16
Oja, toen ik paniekaanvallen had, ben ik er door gesprekken achtergekomen dat het bij mij kwam doordat ik boosheid onderdrukte. Vaak zit er iets anders onder.
Verder ben ik toen gestopt met het drinken van cafeïne..
Ik heb nu nooit meer paniekaanvallen, maar als het een enkele keer voorkomt weet ik dat ik een ander gevoel onderdruk, waardoor ik er op een heel andere manier naar kan kijken en niet meer als angst.
Verder ben ik toen gestopt met het drinken van cafeïne..
Ik heb nu nooit meer paniekaanvallen, maar als het een enkele keer voorkomt weet ik dat ik een ander gevoel onderdruk, waardoor ik er op een heel andere manier naar kan kijken en niet meer als angst.
Luister naar je hart, want dat klopt
woensdag 12 december 2012 om 18:37
Dat klinkt erg herkenbaar.
Mijn leven prima op de rails, eigen huis, vriend, dieren, goede baan, leuke collega's, goede vrienden. En toch, ergens gaat er iets mis.
Ik vond dat zo vreemd. Ik had ergens het gevoel dat ik me aanstelde, terwijl ik zelf ook wel weet dat dat niet het geval was.
Ik vond de stap naar de psycholoog erg groot. Nu heb ik dat wel gedaan en ben een vrolijke en gelukkige meid!
Laatst nog wel zo'n angst/onrustig gevoel gehad met hartkloppingen en trillen. Maar dat is weer helemaal goed gekomen omdat ik bij de psycholoog heb geleerd hoe ik daar mee om moet gaan.
Sterkte!!!
Mijn leven prima op de rails, eigen huis, vriend, dieren, goede baan, leuke collega's, goede vrienden. En toch, ergens gaat er iets mis.
Ik vond dat zo vreemd. Ik had ergens het gevoel dat ik me aanstelde, terwijl ik zelf ook wel weet dat dat niet het geval was.
Ik vond de stap naar de psycholoog erg groot. Nu heb ik dat wel gedaan en ben een vrolijke en gelukkige meid!
Laatst nog wel zo'n angst/onrustig gevoel gehad met hartkloppingen en trillen. Maar dat is weer helemaal goed gekomen omdat ik bij de psycholoog heb geleerd hoe ik daar mee om moet gaan.
Sterkte!!!
woensdag 12 december 2012 om 20:28
Ook ik helaas ervaring met angst en paniek.
Mijn advies zou zijn: neem je huidige leven onder de loep. Waarschijnlijk loop je ergens jezelf voorbij of ligt de lat te hoog.
Ik zou geen medicijnen nemen maar een aantal dingen drastisch omgooien: dagelijks sporten, geen cafeïne meer, minder suiker, de lat lager leggen, minder perfectionistisch zijn, alleen maar positieve en lieve zelfspraak, dagelijkse relaxatie en meditatie.
Neem deze signalen van je lichaam serieus en doe er wat mee. Maar neem de angstgedachten en gevoelens niet al te serieus!
Persoonlijk zou ik me niet te veel focussen op het verleden maar nu als uitgangspunt nemen. Werken aan waar je nu hinder aan ondervindt (maar dat is niet iedereen met mij eens hoor) .
En twijfel niet aan je capaciteiten als hulpverlener. Gelukkig zijn hulpverleners ook maar mensen
Ik ben uit een diep dal gekomen door het programma van Geert Verschaeven. Dat zou ik je adviseren maar ik had dan ook wel al
Jaren reguleren therapie. Misschien kun je dat eerst proberen....
Sterkte!!!
Mijn advies zou zijn: neem je huidige leven onder de loep. Waarschijnlijk loop je ergens jezelf voorbij of ligt de lat te hoog.
Ik zou geen medicijnen nemen maar een aantal dingen drastisch omgooien: dagelijks sporten, geen cafeïne meer, minder suiker, de lat lager leggen, minder perfectionistisch zijn, alleen maar positieve en lieve zelfspraak, dagelijkse relaxatie en meditatie.
Neem deze signalen van je lichaam serieus en doe er wat mee. Maar neem de angstgedachten en gevoelens niet al te serieus!
Persoonlijk zou ik me niet te veel focussen op het verleden maar nu als uitgangspunt nemen. Werken aan waar je nu hinder aan ondervindt (maar dat is niet iedereen met mij eens hoor) .
En twijfel niet aan je capaciteiten als hulpverlener. Gelukkig zijn hulpverleners ook maar mensen
Ik ben uit een diep dal gekomen door het programma van Geert Verschaeven. Dat zou ik je adviseren maar ik had dan ook wel al
Jaren reguleren therapie. Misschien kun je dat eerst proberen....
Sterkte!!!
donderdag 13 december 2012 om 11:51
donderdag 13 december 2012 om 13:34
Een vriendinnetje van mij heeft herkenbare symptomen. Na veel onderzoek is er bij haar een angststoornis uitgekomen. Bang zijn voor angst, zeg maar. Ze krijg medicijnen ervoor en het gaat stukken beter! Ze slaapt weer goed en is veel energieker overdag. Enige nadeel is dat ze van een druppeltje alcohol al helemaal toeter is 
maar ook daar valt mee te dealen.
maar ook daar valt mee te dealen.
Vreemd is niet labiel.
