Psyche
alle pijlers
Alleen voelen..
donderdag 2 augustus 2012 om 21:35
Iets waarvan ik me sinds dat ik op mezelf woon pijnlijk van bewust wordt.. Ik ben alleen.. Zelfs soms eenzaam..
Vrienden.. Ik dacht ze te hebben.. Maar contact veelal vanaf mijn kant zonder dat er iets voor terug komt..
Zoals afgelopen dagen.. Ruzie met mijn vader en voel mij gewoon erg rot. Veel aan mijn hoofd door werk en opleiding en wil wel eens mijn ei kwijt.. Maar wie ik zou kunnen bellen.. Geen idee.. Ik weet gewoon echt niemand.. Ja mijn vader.. Maar als je daar ruzie mee hebt schiet dat niet op..
En nu vanavond. Buurvrouw waar ik vanaf het begin gewoon gezellig mee praat, heeft de hele dag visite.. Vanwege een verjaardag (Ze heeft twee kinderen).. Visite ken ik verder niet.. Maar BBQ werd opgezet. En inene komen veel van mijn andere buren aanlopen met kadootjes etc.. Ja, daar zit ik dan.. Niet uitgenodigd.. Voel mij niet geroepen daar zo heen te lopen en er bij te gaan zitten.. Vind ik onbeleefd. Ben zelfs nog even naar buiten gelopen en heb gesproken met wat mensen.. Maar niks.. Geen aanbod of wat..
Dus nu zit ik weer binnen.. En voel ik mij met de minuut rotter en rotter..
En zo gebeurd het vaker.. Bruiloft van mijn beste vriendin (dacht ik).. was niet uitgenodigd tot ik vroeg of er een mogelijkheid was om haar te feliciteren...
Andere verjaardagen.. zelfde verhaal, niet uitgenodigd zijn bij mensen waar je het wel van dacht..
Eigenlijk begon het al een paar jaar geleden.. Mijn afstudeerfeestje.. Had vriendinnen uitgenodigd van verschillende periodes van mijn school (Middelbaar en HBO) en maar eentje reageerde dat ze niet kon...
Op mijn werk heb ik leuke collega's.. Maar verder dan het werk komt het niet..
Ik probeer zo hard mogelijk.. Mijn ouders denken dat ik niet spoor ofzo omdat zij altijd zo snel contact maken met mensen en ik niet..
Ik voel mij steeds leger en steeds verdrietiger.. En er zijn zelfs momenten dat het van mij niet eens meer hoeft.. En dat wil ik juist niet.. Ik wil gewoon net zoals iedereen een (al dan niet kleine) groep mensen om mij heen hebben, op wie ik kan bouwen (al is het er maar een) en die voor mij klaar staat..
En ik weet het, het moet wederzijds zijn.. Maar volgens mij, ben ik best loyaal.. Mensen weten mij namelijk wel te vinden als het hun uitkomt..
De oplossing verwacht ik hier niet.. Maar anoniem op het internet even je verhaal kwijt kunnen is soms al fijn.. En tegelijkertijd confronterend dat dat ook de enige manier is momenteel..
Sorry voor het lange verhaal.. Ik moest het gewoon even kwijt..
Vrienden.. Ik dacht ze te hebben.. Maar contact veelal vanaf mijn kant zonder dat er iets voor terug komt..
Zoals afgelopen dagen.. Ruzie met mijn vader en voel mij gewoon erg rot. Veel aan mijn hoofd door werk en opleiding en wil wel eens mijn ei kwijt.. Maar wie ik zou kunnen bellen.. Geen idee.. Ik weet gewoon echt niemand.. Ja mijn vader.. Maar als je daar ruzie mee hebt schiet dat niet op..
En nu vanavond. Buurvrouw waar ik vanaf het begin gewoon gezellig mee praat, heeft de hele dag visite.. Vanwege een verjaardag (Ze heeft twee kinderen).. Visite ken ik verder niet.. Maar BBQ werd opgezet. En inene komen veel van mijn andere buren aanlopen met kadootjes etc.. Ja, daar zit ik dan.. Niet uitgenodigd.. Voel mij niet geroepen daar zo heen te lopen en er bij te gaan zitten.. Vind ik onbeleefd. Ben zelfs nog even naar buiten gelopen en heb gesproken met wat mensen.. Maar niks.. Geen aanbod of wat..
Dus nu zit ik weer binnen.. En voel ik mij met de minuut rotter en rotter..
En zo gebeurd het vaker.. Bruiloft van mijn beste vriendin (dacht ik).. was niet uitgenodigd tot ik vroeg of er een mogelijkheid was om haar te feliciteren...
Andere verjaardagen.. zelfde verhaal, niet uitgenodigd zijn bij mensen waar je het wel van dacht..
Eigenlijk begon het al een paar jaar geleden.. Mijn afstudeerfeestje.. Had vriendinnen uitgenodigd van verschillende periodes van mijn school (Middelbaar en HBO) en maar eentje reageerde dat ze niet kon...
Op mijn werk heb ik leuke collega's.. Maar verder dan het werk komt het niet..
Ik probeer zo hard mogelijk.. Mijn ouders denken dat ik niet spoor ofzo omdat zij altijd zo snel contact maken met mensen en ik niet..
Ik voel mij steeds leger en steeds verdrietiger.. En er zijn zelfs momenten dat het van mij niet eens meer hoeft.. En dat wil ik juist niet.. Ik wil gewoon net zoals iedereen een (al dan niet kleine) groep mensen om mij heen hebben, op wie ik kan bouwen (al is het er maar een) en die voor mij klaar staat..
En ik weet het, het moet wederzijds zijn.. Maar volgens mij, ben ik best loyaal.. Mensen weten mij namelijk wel te vinden als het hun uitkomt..
De oplossing verwacht ik hier niet.. Maar anoniem op het internet even je verhaal kwijt kunnen is soms al fijn.. En tegelijkertijd confronterend dat dat ook de enige manier is momenteel..
Sorry voor het lange verhaal.. Ik moest het gewoon even kwijt..
donderdag 2 augustus 2012 om 21:40
donderdag 2 augustus 2012 om 21:44
Ken het gevoel, van toen ik jonger was. Altijd onzeker en daarmee heel krampachtig in vriendschappen. Wat mij geholpen heeft, is een leuk leven voor mezelf opbouwen en toen ik dat een beetje op de rit had, op zoek naar leuke contacten. Gek genoeg ging het toen wel. Ik denk omdat ik de vriendschappen als aanvulling zag en niet langer als invulling van mijn leven. achteraf hoorde ik ook dat mensen mij in die tijd arrogant vonden overkomen en afwerend - terwijl ik van binnen het tegenovergestelde voelde!
Mar nu voel je je gewoon klote, dat mag ook. Maar realisser je na deze dip dat jij de enige bent die iets kan veranderen in en aan jouw leven. Sterkte meid, heb vertrouwen in jezelf
Mar nu voel je je gewoon klote, dat mag ook. Maar realisser je na deze dip dat jij de enige bent die iets kan veranderen in en aan jouw leven. Sterkte meid, heb vertrouwen in jezelf
donderdag 2 augustus 2012 om 21:51
@barones.. geen sport, ooit wel gedaan.. Maar ben niet zo zeker van mijzelf.. Ik danste toen.. En was niet de beste en dat is mij wel eens gezegd door de groepsgenoten.. Dan is de lol er snel vanaf..
Hobby's zijn mn creatief bezig zijn..Maar dat is zo'n alleending zeg maar... Ik ben nu bezig met een nieuwe opleiding.. En op school is alles gezellig.. Maar buiten school wordt er niet gesproken..
Ik dacht altijd dat ik vriendinnen had.. DAt ik mensen had op wie ik kon bouwen en wie ik kon vertrouwen.. Het waren er niet veel.. Maar ze waren er dacht ik.. Maar met name de bruiloft van mijn beste vriendin waar ik niet uitgenodigd was heeft mij echt geknakt.. Als ik zelfs niet naar de receptie mocht komen in eerste instantie..
@Jarek.. Ik ben druk bezig met mijn eigen leven. Woon sinds 6 maanden op mijzelf. Heerlijk eigen appartement.. Maar ik weet gewoon niet waar ik mijn contacten vandaan moet halen.. Als het al op de standaard plekken niet lukt.. Het is gewoon frustrerend.. Collega's die gaan drinken met elkaar.. Wat je dan achteraf hoort.. En dat ik dan echt dacht dat ik ook wel gezellig met ze omging enzovoort.. En ja de dip gaat ooit wel eens over.. Maar het duurt eigenlijk al een langere tijd.. Maar nu pas onderken ik het.. En het masker naar buiten wordt steeds groter en de muur om mij heen hoger..
Hobby's zijn mn creatief bezig zijn..Maar dat is zo'n alleending zeg maar... Ik ben nu bezig met een nieuwe opleiding.. En op school is alles gezellig.. Maar buiten school wordt er niet gesproken..
Ik dacht altijd dat ik vriendinnen had.. DAt ik mensen had op wie ik kon bouwen en wie ik kon vertrouwen.. Het waren er niet veel.. Maar ze waren er dacht ik.. Maar met name de bruiloft van mijn beste vriendin waar ik niet uitgenodigd was heeft mij echt geknakt.. Als ik zelfs niet naar de receptie mocht komen in eerste instantie..
@Jarek.. Ik ben druk bezig met mijn eigen leven. Woon sinds 6 maanden op mijzelf. Heerlijk eigen appartement.. Maar ik weet gewoon niet waar ik mijn contacten vandaan moet halen.. Als het al op de standaard plekken niet lukt.. Het is gewoon frustrerend.. Collega's die gaan drinken met elkaar.. Wat je dan achteraf hoort.. En dat ik dan echt dacht dat ik ook wel gezellig met ze omging enzovoort.. En ja de dip gaat ooit wel eens over.. Maar het duurt eigenlijk al een langere tijd.. Maar nu pas onderken ik het.. En het masker naar buiten wordt steeds groter en de muur om mij heen hoger..
donderdag 2 augustus 2012 om 21:55
Kroketje, wat kan ik zeggen om je beter te doen voelen? Ik denk dat er heel veel mensen zijn, die jouw verhaal lezen en zich er zo mee kunnen identificeren. Erbij willen horen en dan toch steeds ernaast grijpen. Waar kan dat toch aan liggen? Waarom lijkt het alsof je telkens op afstand naar het leven van anderen kijkt, terwijl je eigen leven stil lijkt te staan?
Wat ik je voor nu zou willen meegeven, is toch om met je ouders te gaan praten en hun te vertellen hoe jij je voelt. Zonder hun verwijten te maken. Als je denkt dat dit geen optie is, probeer dan iemand in je omgeving te vinden met wie je dit kunt delen. Misschien met de huisarts. Want ik denk dat je eerst de rust en acceptatie bij jezelf moet vinden. Probeer je niet teveel te identificeren met de mensen om je heen. Want het is zo makkelijk om te denken dat anderen mooier, liever, beter, zijn dan jij. En dat jij het niet waard bent. Maar dat ben jij ook. Jij bent het ook waard. Alleen jij moet het ook van jezelf willen zien.
Kom hier rustig schrijven op je eigen topic .
Wat ik je voor nu zou willen meegeven, is toch om met je ouders te gaan praten en hun te vertellen hoe jij je voelt. Zonder hun verwijten te maken. Als je denkt dat dit geen optie is, probeer dan iemand in je omgeving te vinden met wie je dit kunt delen. Misschien met de huisarts. Want ik denk dat je eerst de rust en acceptatie bij jezelf moet vinden. Probeer je niet teveel te identificeren met de mensen om je heen. Want het is zo makkelijk om te denken dat anderen mooier, liever, beter, zijn dan jij. En dat jij het niet waard bent. Maar dat ben jij ook. Jij bent het ook waard. Alleen jij moet het ook van jezelf willen zien.
Kom hier rustig schrijven op je eigen topic .
donderdag 2 augustus 2012 om 22:00
Wat Paloma zegt...
En die vriendin was duidelijk geen echte vriendin. Zo ga je niet met je vrienden om! En nieuwe mensen leer je vanzelf kennen als je gaat sporten bij een leuke sportschool of lid wordt van een leesclub o.i.d. Maar eerst blij worden van jezelf en je eigen leven. Je bent het heus waard!
En die vriendin was duidelijk geen echte vriendin. Zo ga je niet met je vrienden om! En nieuwe mensen leer je vanzelf kennen als je gaat sporten bij een leuke sportschool of lid wordt van een leesclub o.i.d. Maar eerst blij worden van jezelf en je eigen leven. Je bent het heus waard!
donderdag 2 augustus 2012 om 22:02
@paloma, Ik heb het er wel eens met mijn ouders over gehad.. Ze zijn teleurgesteld dat ik zo weinig mensen mee naar huis nam vroeger en nu zo weinig sociale contacten hebben en pushen me een beetje dat ik dan moet gaan sporten of gaan zingen of gaan dansen ofzo om maar onder de mensen te zijn.. En ondanks dat ik verlegen ben is dat voor mij niet echt geslaagd.. Onder de mensen zijn is het probleem niet.. Alleen de juiste mensen vinden dat wil ik..
Iedereen in mijn omgeving is zich aan het settelen, huisje, baby, trouwen etc.. En ik de eeuwige vrijgezel.. zonder echte vrienden..
Ik voel me nu rot en een zeikerd.. Omdat ik het allemaal wel leuk benoem maar niks weet om er tegen te doen.. En maar loop te zeuren.. Maar het lucht wel wat op
Dank Paloma, Jarek en barones voor de knuffels en lieve berichtjes
Iedereen in mijn omgeving is zich aan het settelen, huisje, baby, trouwen etc.. En ik de eeuwige vrijgezel.. zonder echte vrienden..
Ik voel me nu rot en een zeikerd.. Omdat ik het allemaal wel leuk benoem maar niks weet om er tegen te doen.. En maar loop te zeuren.. Maar het lucht wel wat op
Dank Paloma, Jarek en barones voor de knuffels en lieve berichtjes
donderdag 2 augustus 2012 om 22:07
Ik lees veel afwijzende mensen in je berichten. Kan het daar mee te maken hebben? Dat je zo onzeker van je omgeving word dat je daardoor in jezelf keert?
Word het dan niet eens tijd om voor jezelf op te komen? Doen wat je leuk lijkt, wat in je opkomt, zonder het oordeel van anderen door je hoofd te laten dreunen?
Word het dan niet eens tijd om voor jezelf op te komen? Doen wat je leuk lijkt, wat in je opkomt, zonder het oordeel van anderen door je hoofd te laten dreunen?
Hier waakt de enige echte Barones
donderdag 2 augustus 2012 om 22:07
donderdag 2 augustus 2012 om 22:12
Kroketje, je bent geen zeikerd of zeurpiet. Het leven slurpt je soms op en dan voel je je alsof je in een orkaan zit. Het is een dooddoener, maar reinheid, rust en regelmaat zal je goeddoen. Yoga, ademhalingsoefeningen, mindfulness, op Google zoeken naar gelijkgestemden, voor contact of voor tips en truuks. Onderzoek waar je passie ligt en diep dat uit. Of je daar nu in uitblinkt of niet. Vergeet niet hoe uitzichtloos het soms lijkt, dat je altijd een keus hebt. Een keus om je visie op de wereld te veranderen, een keus om gelukkig te zijn in plaats van miserabel, om blij te zijn met wat je hebt in plaats van er steeds aan te denken wat je niet hebt. Omarm het leven maar neem daarnaast ook je rust.
donderdag 2 augustus 2012 om 22:37
Ik herken het niet maar even een dikke:
Want het lijkt me heel vervelend.
Eens met wat al gezegd is, probeer het met jezelf leuk te hebben. Dat straal je uit, en dan vinden anderen je al snel een leuk persoon.
Als je te bewust op zoek bent naar (intieme) vriendschappen kan het juist zijn dat je mensen afstoot.
Wat ik waarschijnlijk zou doen, is bijvoorbeeld collega('s) vragen om iets te gaan drinken. Hou het wel luchtig en verwacht er niet teveel van. Maar het is een poging waard toch? Misschien blijft het bij iets drinken, misschien gaan jullie vaker, misschien heb je een klik en ga je vaker samen dingen ondernemen.
Want het lijkt me heel vervelend.
Eens met wat al gezegd is, probeer het met jezelf leuk te hebben. Dat straal je uit, en dan vinden anderen je al snel een leuk persoon.
Als je te bewust op zoek bent naar (intieme) vriendschappen kan het juist zijn dat je mensen afstoot.
Wat ik waarschijnlijk zou doen, is bijvoorbeeld collega('s) vragen om iets te gaan drinken. Hou het wel luchtig en verwacht er niet teveel van. Maar het is een poging waard toch? Misschien blijft het bij iets drinken, misschien gaan jullie vaker, misschien heb je een klik en ga je vaker samen dingen ondernemen.
vrijdag 3 augustus 2012 om 09:00
Ik herken het helaas wel. Je kunt behoorlijk teleurgesteld raken in vrienden, die toch geen vrienden blijken te zijn. Ik zou zeggen: confronteer ze daarmee, maak het bespreekbaar. Je hebt toch niets meer te verliezen.
Maar goed, daarmee is jouw probleem natuurlijk niet opgelost.
Ik lees dat je studeert. misschien is het een idee om je aan te sluiten bij een studentenvereniging. Je leert dan snel nieuwe mensen kennen, weet ik uit ervaring.
Probeer ook blij te zijn met jezelf, dan straal je dat ook uit naar anderen. Want als je ontevreden en niet gelukkig bent, dan kun je onbewust ook mensen op een afstand houden.
Maar goed, daarmee is jouw probleem natuurlijk niet opgelost.
Ik lees dat je studeert. misschien is het een idee om je aan te sluiten bij een studentenvereniging. Je leert dan snel nieuwe mensen kennen, weet ik uit ervaring.
Probeer ook blij te zijn met jezelf, dan straal je dat ook uit naar anderen. Want als je ontevreden en niet gelukkig bent, dan kun je onbewust ook mensen op een afstand houden.
zondag 5 augustus 2012 om 13:12
Hoi ,
Zelf ben ik ook teleurgesteld in vriendschappen. Mensen waar van je dacht dat dat je echte vrienden waren. Vrienden die na paar keer onenigheid geen contact meer willen. Heb hun ook geconfronteerd met wat ik voelde maar dat werd niet in dank afgenomen, en dan word het contact verbroken.
Dat doet me best veel pijn.
Zelf ben ik niet echt iemand die heel makkelijk contact maakt, maar probeer wel op vriendinnensites te zoeken naar een leuke vriendschap maar dat valt niet altijd mee. Of je krijgt helemaal geen reacties.
Terwijl andere wel reacties krijgen. Weet ook niet waar dat aan ligt, maar het voelt niet fijn.
En idd soms zie je mensen die op facebook dingen hebben geschreven dat ze lekker met vriendinnen weg zijn geweest,dan denk ik ook weleens waarom heb ik dat niet. Zou dat ook leuk vinden.
Voel me momenteel ook best alleen, vroeger ook nooit vriendinnen gehad, dus dat mis ik wel.
Misschien doordat ik wat onzeker ben stoot je onbewust mensen af. Terwijl ik aardige meid ben
Zelf ben ik ook teleurgesteld in vriendschappen. Mensen waar van je dacht dat dat je echte vrienden waren. Vrienden die na paar keer onenigheid geen contact meer willen. Heb hun ook geconfronteerd met wat ik voelde maar dat werd niet in dank afgenomen, en dan word het contact verbroken.
Dat doet me best veel pijn.
Zelf ben ik niet echt iemand die heel makkelijk contact maakt, maar probeer wel op vriendinnensites te zoeken naar een leuke vriendschap maar dat valt niet altijd mee. Of je krijgt helemaal geen reacties.
Terwijl andere wel reacties krijgen. Weet ook niet waar dat aan ligt, maar het voelt niet fijn.
En idd soms zie je mensen die op facebook dingen hebben geschreven dat ze lekker met vriendinnen weg zijn geweest,dan denk ik ook weleens waarom heb ik dat niet. Zou dat ook leuk vinden.
Voel me momenteel ook best alleen, vroeger ook nooit vriendinnen gehad, dus dat mis ik wel.
Misschien doordat ik wat onzeker ben stoot je onbewust mensen af. Terwijl ik aardige meid ben
zondag 5 augustus 2012 om 14:26
Wat jammer dat zoveel mensen zich zo alleen voelen. Ik ken het heel erg, ook deels van vroeger. Ik ging tot mijn 17e niet uit, had gewoon weinig vrienden omdat ik in een andere stad ging studeren dan mijn middelbare school vriendinnen. Ik was 16, en mijn studiegenoten veelal ouder en gingen in het weekend met eigen vrienden uit. Ik vond het verschrikkelijk, dacht dat het nooit meer goed kwam.
Nu, 10 jaar later, kan ik het me bijna niet meet herinneren. Ik heb in de afgelopen jaren een piek gehad wat ik toen fantastisch vond (je kent ze wel, 500+ hyvesvrienden enzo), maar ik was niet gelukkig.
Ik ben nu 26, koophuisje in een andere stad, geen vriendje, ouders wonen ver weg, heb hier 3 vriendinnen en 2 vrienden, en in mijn oude woonplaats voornamelijk kennissen. Ik heb nu 6 weken vakantie, dan is hrt raar. Ik ben dol op m'n werk en hou van het contact met collega's. Toch voel ik me niet eenzaam, maar soms wel alleen. Ik zou soms graag willen dat er spontaan iemand langskwam, of opbelde om iets te gaan doen. Ik heb me erbij neergelegd dat die kans klein is en het meeste van mijn kant komt. Al met al ben ik wel erg gelukkig en denk ik vaak: mijn tijd komt nog wel
Ik heb me trouwens aangemeld bij een sportvereniging, is dat voor jou een optie kroket?
Nu, 10 jaar later, kan ik het me bijna niet meet herinneren. Ik heb in de afgelopen jaren een piek gehad wat ik toen fantastisch vond (je kent ze wel, 500+ hyvesvrienden enzo), maar ik was niet gelukkig.
Ik ben nu 26, koophuisje in een andere stad, geen vriendje, ouders wonen ver weg, heb hier 3 vriendinnen en 2 vrienden, en in mijn oude woonplaats voornamelijk kennissen. Ik heb nu 6 weken vakantie, dan is hrt raar. Ik ben dol op m'n werk en hou van het contact met collega's. Toch voel ik me niet eenzaam, maar soms wel alleen. Ik zou soms graag willen dat er spontaan iemand langskwam, of opbelde om iets te gaan doen. Ik heb me erbij neergelegd dat die kans klein is en het meeste van mijn kant komt. Al met al ben ik wel erg gelukkig en denk ik vaak: mijn tijd komt nog wel
Ik heb me trouwens aangemeld bij een sportvereniging, is dat voor jou een optie kroket?
woensdag 8 augustus 2012 om 10:03
Ik vind het heel herkenbaar ( en vele met mij zo te lezen ).
Ik zit momenteel overspannen thuis ( nu bijna 4 maanden ) en had ook wel iets meer verwacht van mijn vriendinnen en collega's.Ik zit met mezelf in de knoop en voel me ook erg eenzaam.Heb gelukkig een hele lieve vriend waar ik me ei bij kwijt kan,maar je leert je echt vrienden wel kennen zo.
Ik ben heel erg aan mezelf gaan twijfelen..ligt het aan mij..ben ik niet leuk/gezellig.Dat is echt een valkuil waar je nog onzekerder van wordt.
Ik zou, als ik jou was,met iemand gaan praten huisarts of misschien een psycholoog.Het lucht erg op en een psycholoog kan je zelfvertrouwen weer wat bijstellen zodat je je ook beter over jezelf gaat voelen en dat heeft weer positieve gevolgen voor jou kijk op de wereld en je contacten.
Heel veel sterkte,je bent niet alleen!
Ik zit momenteel overspannen thuis ( nu bijna 4 maanden ) en had ook wel iets meer verwacht van mijn vriendinnen en collega's.Ik zit met mezelf in de knoop en voel me ook erg eenzaam.Heb gelukkig een hele lieve vriend waar ik me ei bij kwijt kan,maar je leert je echt vrienden wel kennen zo.
Ik ben heel erg aan mezelf gaan twijfelen..ligt het aan mij..ben ik niet leuk/gezellig.Dat is echt een valkuil waar je nog onzekerder van wordt.
Ik zou, als ik jou was,met iemand gaan praten huisarts of misschien een psycholoog.Het lucht erg op en een psycholoog kan je zelfvertrouwen weer wat bijstellen zodat je je ook beter over jezelf gaat voelen en dat heeft weer positieve gevolgen voor jou kijk op de wereld en je contacten.
Heel veel sterkte,je bent niet alleen!
