alleen

quote:misia schreef op 18 september 2013 @ 22:08:

"Maar met klagen schiet je inderdaad niks meer op"



Wat klagen precies is?



Jij mag het zeggen.





Vind het jammer dat we TO niet wat meer tijd gunnen gewoon te "klagen"- ze opent GISTEREN dit topic en nee, ze blijijijijijijft maar klagen (oja: 'zie loepje') en ze moet onze goedbedoelde adviezen gelijk en vrolijk oppakken.........



Moet ze ophouden met klagen? Oké. Maar waarom? Om ons ongemakkelijke gevoelens van machteloosheid te besparen?



Hoe helpen we haar nu precies verder met het zeggen dat ze moet ophouden zo te doen als ze nu blijkbaar is/zich voelt? Ik denk dat TO veel kan hebben aan verhalen van mensen die door die zure appel heen zijn gegaan, door een diep dal van eenzaamheid misschien of verlies, en hoe dit door verwerken van die gebeurtenissen is veranderd in kracht, hoop, mededogen, positiviteit. Ik denk dat ze daar veel meer aan kan hebben dan aan "hou op met klagen".



Ik denk dat het inderdaad de machteloosheid is van mensen die dan reageren. Iemand voelt zich akelig en forummers willen dan helpen met tips en een 'kop-op'. Maar als diegene dan alleen maar zegt dat die alles al geprobeerd heeft en het toch geen zin heeft, dan weet je toch ook niet meer wat je dan wel moet zeggen?



Ik heb een tijd in een gespreksgroep gezeten en ben gestopt omdat anderen in mijn groep helemaal niet 'beter' leken te willen worden. Die pijn, het verleden dat ze hadden, was als het ware een comfortzone geworden. Alles is en blijft zoals het is, dat leken ze prima te vinden? En daar voelde ik me knap machteloos en verdrietig onder, omdat ik veel herkende in de verhalen van de anderen, maar ze de tips die mij zelf wel hadden geholpen, niet in de praktijk wilden brengen (vanwege ja-maar...). Uiteindelijk ben ik dus gestopt met die groep, want ik kwam er verdrietiger vandaan dan ik erheen ging.



Maar als je weet hoe ik (en anderen) om kan gaan met die ja-maren, dan zou ik dat graag willen weten.

quote:SilverShadow schreef op 18 september 2013 @ 21:20:

@misia, natuurlijk heb ik ook boosheid, verdriet, onmacht, frustratie en pijn. En dat is er nog steeds wel omdat ik eerlijk gezegd vind dat mijn "bak ellende" onnodig veel is vergeleken met de meeste anderen.



Maar niemand zit te wachten op iemand die alleen maar huilt, klaagt en in de slachtofferrol blijft hangen.



De vriendschappen die ik heb opgebouwd zijn vriendschappen die veel voor me betekenen. Daar kan ik best een keer laten zien dat ik er doorheen zit maar niet iedere dag van de week, de wereld draait niet om mij alleen.



Geven en nemen en niet alleen maar de energie uit een ander zuigen.

En een goede psych doet ook wonderen

Maar die stap moet iemand wel durven en willen nemen.



Precies,en als dat even is wanneer iemand niet lekker in zijn vel zit dan is dat helemaal niet erg maar als het jaar in jaar uit hetzelfde geklaag is dan word de omgeving dat een keer zat en gaat die persoon mijden.

En als appeltaart,ook jazz en elske is dan is dit al jarenlang een gebed zonder einde ook op dit forum..

quote:maaike0105 schreef op 19 september 2013 @ 08:17: Die pijn, het verleden dat ze hadden, was als het ware een comfortzone geworden.Heel erg waar en een reden waarom sommigen zo hardnekkig zwelgen volharden in hun misere en niet geholpen lijken te willen worden.

Klagen is vanuit deze situatie dan ook eerder een doel dan een middel geworden.

maaike0105, ik snap je heel goed. Wat vervelend ook dat je naarder van die gesprekgroep thuis kwam dat je erheen ging, dat is NIET de bedoeling. En nee ik promoot zeuren niet, @ratsmodee, het heeft inderdaad geen nut dat het een doel wordt!! Maar inderdaad maaike: "Iemand voelt zich akelig en forummers willen dan helpen met tips en een 'kop-op'. Maar als diegene dan alleen maar zegt dat die alles al geprobeerd heeft en het toch geen zin heeft, dan weet je toch ook niet meer wat je dan wel moet zeggen?"



Terwijl het zo weinig met ons te maken heeft. We hoeven niemand te behoeden voor iets. Het is zoals het is,en ik denk dat zeuren iets heel anders is dan je gevoelens uiten. Dat is waar het om gaat denk ik, dat TO het niet meer alleen hoeft te doen. Ik merk bij mezelf dat ik afwerend werd hoe meer dingen ik alleen moest doen, je verleerd het dat er andere mensen zijn die het een zier kan schelen. Dat te zien doet pijn, maar ik weet ook dat er een weg uit is: er dwars doorheen. Dat is het stomme met pijn: niet alleen wij forummers gaan het graag uit de weg door met goedbedoelde adviezen zo mogelijk gelijk het tij te keren, maar ook de persoon zelf kan jaren van zijn/haar leven besteden aan weglachen van de pijn, wegduwen, of het gewoon niet aangaan. Dat zal toch wel helpen, denk ik, hoe eng ook. Ik weet het niet, elke situatie is anders, en ik denk zeker dat een zeurend gevoel van binnen kan worden gevolgd met: wat doen we eraan/ermee? Hops, we gaan iets leuks doen of......(can-do), maar het stilstaan bij dingen zonder dat het weggemoffeld moet worden: dat kan zo heilzaam zijn.

En er zijn altijd mensen die willen luisteren.

Ik weet hoe ver weg dat kan zijn, als je niemand hebt. Maar het voor ogen houden dat je al goed genoeg bent en dat er altijd mensen zullen zijn die je verhaal willen horen, dat kan echt niet altijd gelijk doordringen maar het kan erg fundamenteel de dingen veranderen.

En niet in de laatste plaats kan erdoor een bepaalde vijandige zelfbescherming verdwijnen. Ik weet nogmaals niets meer van de situatie maar voor mij geld dat zo. En bovenstaande is vooral zoveel makkelijker gezegd dan gedaan.



TO ik kan je het boek aanraden: Susan Jeffers: feel the fear and do it anyway (ook in het Nederlands)