Psyche
alle pijlers
allerlei problemen..
donderdag 13 februari 2014 om 10:02
Hai, nou..
Ik ben de laatste tijd een emotioneel wrak.. ik heb vroeger zoveel nare dingen mee gemaakt.. van aanranding tot mishandeling.. zware mishandeling..
Ik weet niet waar ik moet beginnen.. dus uhm begin ergens.
Ik ben de eerste 2 jaar van mn bestaan niet door mijn ouders opgevoed maar door mijn oma. De kinderbescherming had mij van me moeder afgepakt. (Me vader was toen niet in beeld) ik ben op mijn 2e weer thuis gaan wonen met allebei mijn ouders.. maar dat ging niet goed. Mijn ouders hadden/hebben constant ruzie. Dat uitloopt tot vechten. Ik ben vroeger ook helemaal in elkaar geslagen omdat k zogezrgd mijn spaargeld had laten stelen.. maar me vader had t gestolen. En mee naar t casino genomen.
Zo zijn er nog meer dingdn gebeurd.
Ik ben op mijn 17e aangerand en bijna verkracht op een feest.. ik heb hier nou nog problemen mee met mijn vriend nu.
Ik ben nu 18.. maar ik wordt als een 13 jarige behandeld thuis. Ik wordt hier helemaal gek van.
Volgends mij is mijn moeder ook depressief ofzo want ze is geen moment ban de dag vrolijk. En mijn vader.. ja die werkt alleen maar en als die niet werkt slaapt die wel.
Ik had eerst een hele goede band met mijn vader totdat ik er achter was gekomen dat hij vreemd ging.. toen was ik 15.. ik zat vmbotl in mijn examen periode.. ik ben 2 maanfen lang door hem genegeerd.. het gaat nu wel beter maar ik hrb grem band met hem.. ook niet met mijn moeder.
Uit huis gaan is totaal geen optie..
Hebben jullie misschien tips of iets?
.. dankjewel..
Sorry als er eventuele typfouten in zitten, heb t met me telefoon getypt.
Ik ben de laatste tijd een emotioneel wrak.. ik heb vroeger zoveel nare dingen mee gemaakt.. van aanranding tot mishandeling.. zware mishandeling..
Ik weet niet waar ik moet beginnen.. dus uhm begin ergens.
Ik ben de eerste 2 jaar van mn bestaan niet door mijn ouders opgevoed maar door mijn oma. De kinderbescherming had mij van me moeder afgepakt. (Me vader was toen niet in beeld) ik ben op mijn 2e weer thuis gaan wonen met allebei mijn ouders.. maar dat ging niet goed. Mijn ouders hadden/hebben constant ruzie. Dat uitloopt tot vechten. Ik ben vroeger ook helemaal in elkaar geslagen omdat k zogezrgd mijn spaargeld had laten stelen.. maar me vader had t gestolen. En mee naar t casino genomen.
Zo zijn er nog meer dingdn gebeurd.
Ik ben op mijn 17e aangerand en bijna verkracht op een feest.. ik heb hier nou nog problemen mee met mijn vriend nu.
Ik ben nu 18.. maar ik wordt als een 13 jarige behandeld thuis. Ik wordt hier helemaal gek van.
Volgends mij is mijn moeder ook depressief ofzo want ze is geen moment ban de dag vrolijk. En mijn vader.. ja die werkt alleen maar en als die niet werkt slaapt die wel.
Ik had eerst een hele goede band met mijn vader totdat ik er achter was gekomen dat hij vreemd ging.. toen was ik 15.. ik zat vmbotl in mijn examen periode.. ik ben 2 maanfen lang door hem genegeerd.. het gaat nu wel beter maar ik hrb grem band met hem.. ook niet met mijn moeder.
Uit huis gaan is totaal geen optie..
Hebben jullie misschien tips of iets?
.. dankjewel..
Sorry als er eventuele typfouten in zitten, heb t met me telefoon getypt.
donderdag 13 februari 2014 om 10:41
Je ouders deugen totaal niet (in beginsel is dat zoals een puber vaak over zijn ouders denkt) maar zelf doe je ook niks.
Natuurlijk zie ik dat je opvoeders steken hebben laten vallen tijdens jouw jeugd. Heel naar voor jou want je hebt het e.e.a. moeten ontberen aan aandacht en support, maar ze deden dat niet opzettelijk omdat ze dachten: laat ik die Esmeee nou maar even lekker gaan duperen en treiteren. En je vader is ook zwak geweest op een bepaald moment in zijn leven. Kennelijk kon hij het niet vinden thuis en dacht hij dat te kunnen compenseren bij de vriendin. En dat hij niet staat te juichen als jij dat aan de grote klok gaat hangen daar kan ik ook inkomen.
Alles doet natuurlijk niets af aan het feit dat jij je draai maar niet kan vinden.
Ik stel voor om eens naar je huisarts te gaan en je problematiek aan hem te vertellen. Hij zal je dan verwijzen naar de juiste hulpverleners.
Natuurlijk zie ik dat je opvoeders steken hebben laten vallen tijdens jouw jeugd. Heel naar voor jou want je hebt het e.e.a. moeten ontberen aan aandacht en support, maar ze deden dat niet opzettelijk omdat ze dachten: laat ik die Esmeee nou maar even lekker gaan duperen en treiteren. En je vader is ook zwak geweest op een bepaald moment in zijn leven. Kennelijk kon hij het niet vinden thuis en dacht hij dat te kunnen compenseren bij de vriendin. En dat hij niet staat te juichen als jij dat aan de grote klok gaat hangen daar kan ik ook inkomen.
Alles doet natuurlijk niets af aan het feit dat jij je draai maar niet kan vinden.
Ik stel voor om eens naar je huisarts te gaan en je problematiek aan hem te vertellen. Hij zal je dan verwijzen naar de juiste hulpverleners.
donderdag 13 februari 2014 om 10:53
Jouw ouders hebben steken laten vallen en aan jou om de draad van jouw leven op te pakken.
Jouw ouders kunnen jou alleen als 13jarige behandelen doordat jij dat faciliteert en het kennelijk wel makkelijk vind om te klagen ipv zelf jouw leven aan te pakken.
Het is makkelijk om bij de pakken neer te gaan zitten, te wentelen in alles wat jouw ouders hebben nagelaten en daar kom jij geen stap mee vooruit in het leven.
Niemand anders dan jij kan jou redden, dus sta jij eens op, pak de draad op en vlieg uit.
Jouw ouders kunnen jou alleen als 13jarige behandelen doordat jij dat faciliteert en het kennelijk wel makkelijk vind om te klagen ipv zelf jouw leven aan te pakken.
Het is makkelijk om bij de pakken neer te gaan zitten, te wentelen in alles wat jouw ouders hebben nagelaten en daar kom jij geen stap mee vooruit in het leven.
Niemand anders dan jij kan jou redden, dus sta jij eens op, pak de draad op en vlieg uit.
volg je verstand, gebruik je gevoel
donderdag 13 februari 2014 om 10:54
Wat een naar verhaal
Aan de ene kant ben ik een groot voorstander van het heft in eigen hand nemen: jij bent de enige die hier iets aan kan doen. Maar ik begrijp ook heel goed dat alles wat er nu nog in je omgaat, je een beetje verlamt.
Ik denk dat het inderdaad een heel goed idee is om eens met je huisarts te praten. Een mentor op school kan ook, maar die kunnen je niet altijd goed doorverwijzen. Je huisarts kan je met één briefje naar een therapeut sturen die jou kan helpen.
Kun je niet tijdelijk bij iemand anders logeren? Leeft je oma nog, en zou je daar dan bijv. even terecht kunnen? Of bij een ander familielid of bij vrienden?
Ik denk dat je nu eerst goed aan je verwerkingsproces moet beginnen, als dat niet goed zit, is 'op jezelf wonen' gedoemd te mislukken, denk ik. Maar het is wel goed om het zelfstandig wonen als een soort einddoel te zien; probeer daar (met professionele hulp!) naartoe te werken. Schrijf je nú al in bij wooncorporaties; vanaf je 18e mag dat en zo sta je in ieder geval op de wachtlijst. Ik weet niet waar je woont en waar je wilt wonen, maar er zijn best wat regio's waar je binnen 1 tot 1,5 jaar een huurwoning kunt krijgen (maar dat is niet in een grote stad..)
Veel sterkte
Aan de ene kant ben ik een groot voorstander van het heft in eigen hand nemen: jij bent de enige die hier iets aan kan doen. Maar ik begrijp ook heel goed dat alles wat er nu nog in je omgaat, je een beetje verlamt.
Ik denk dat het inderdaad een heel goed idee is om eens met je huisarts te praten. Een mentor op school kan ook, maar die kunnen je niet altijd goed doorverwijzen. Je huisarts kan je met één briefje naar een therapeut sturen die jou kan helpen.
Kun je niet tijdelijk bij iemand anders logeren? Leeft je oma nog, en zou je daar dan bijv. even terecht kunnen? Of bij een ander familielid of bij vrienden?
Ik denk dat je nu eerst goed aan je verwerkingsproces moet beginnen, als dat niet goed zit, is 'op jezelf wonen' gedoemd te mislukken, denk ik. Maar het is wel goed om het zelfstandig wonen als een soort einddoel te zien; probeer daar (met professionele hulp!) naartoe te werken. Schrijf je nú al in bij wooncorporaties; vanaf je 18e mag dat en zo sta je in ieder geval op de wachtlijst. Ik weet niet waar je woont en waar je wilt wonen, maar er zijn best wat regio's waar je binnen 1 tot 1,5 jaar een huurwoning kunt krijgen (maar dat is niet in een grote stad..)
Veel sterkte
donderdag 13 februari 2014 om 11:52
Ik zou inderdaad zorgen dat je weg gaat bij je ouders.
Kijk of je bij je oma terecht kan (die is vast al aardiger dan je ouders, dat zijn oma's meestal ).
Ga ook sowieso naar de huisarts. De huisarts kan jou doorsturen naar een psycholoog of een ander soort hulpverlening. Ook kan de huisarts met jou kijken of er wat praktische ondersteuning mogelijk is, bijvoorbeeld via maatschappelijk werk naar een kamertrainingscentrum gaan. Daar wonen meer jongeren die het nodige hebben meegemaakt, en allemaal moeten oefenen in zelfstandig wonen. Ze krijgen daar hulp bij van professionals. Ik kan me voorstellen dat dat voor jou erg fijn kan zijn, dan is de stap om op jezelf te gaan wonen wat minder groot.
Verder zou ik zorgen dat je je zo snel mogelijk inschrijft bij de woningbouwvereniging/woningnet (kijk even wat er in jouw regio nodig is). Vaak moet je wachttijd opbouwen, en dat duurt even. Op die manier kun je tzt gaan zoeken naar je eigen huisje (ja, dat is nu nog ver weg, maar waar ik woon is 5 jaar wachttijd niets, dus vandaar).
Kijk of je bij je oma terecht kan (die is vast al aardiger dan je ouders, dat zijn oma's meestal ).
Ga ook sowieso naar de huisarts. De huisarts kan jou doorsturen naar een psycholoog of een ander soort hulpverlening. Ook kan de huisarts met jou kijken of er wat praktische ondersteuning mogelijk is, bijvoorbeeld via maatschappelijk werk naar een kamertrainingscentrum gaan. Daar wonen meer jongeren die het nodige hebben meegemaakt, en allemaal moeten oefenen in zelfstandig wonen. Ze krijgen daar hulp bij van professionals. Ik kan me voorstellen dat dat voor jou erg fijn kan zijn, dan is de stap om op jezelf te gaan wonen wat minder groot.
Verder zou ik zorgen dat je je zo snel mogelijk inschrijft bij de woningbouwvereniging/woningnet (kijk even wat er in jouw regio nodig is). Vaak moet je wachttijd opbouwen, en dat duurt even. Op die manier kun je tzt gaan zoeken naar je eigen huisje (ja, dat is nu nog ver weg, maar waar ik woon is 5 jaar wachttijd niets, dus vandaar).
donderdag 13 februari 2014 om 14:05
Ik ben op school aan het praten met de sociaal maatschappelijke dienstverlener. Ik vind het moeilijk om mensem te vertrouwen en met mensen te praten.. ze probeerd me al 2 maanden naar een psycholoog te krijgen en ja.. ik ben eigenwijs maar door wat ernis gebeurd ken ik moeilijk met mensen praten. Ik vertrouw mensen ook niet zo snel. En ik heb al van alles geprobeerd dus hetnis echt niet dat ik niks probeer. Ik werk wel. Maar ik heb bekant meer rekeningen dan dat ik verdien/krijg van me studie financiering. Het is gewoon een hele lastige situatie. Ik wil later ook niet in de problemen komen qua geld.. wil met een goede basis beginnen..
Ik heb nu al vanaf de dag dat ik 18 ben een woonpas! Dus die is gelukkig alwel binnen...
Ik heb nu al vanaf de dag dat ik 18 ben een woonpas! Dus die is gelukkig alwel binnen...
anoniem_195474 wijzigde dit bericht op 13-02-2014 14:06
Reden: nog niet klaar
Reden: nog niet klaar
% gewijzigd
donderdag 13 februari 2014 om 17:17
Heel veel studenten komen wel rond van stufi en een bijbaantje terwijl ze uit huis zijn. Als het anderen lukt, kan jij het ook!
Niet naar een psycholoog willen houdt in dat jij zelf de kans op verbetering en beterschap ondermijnt.
Niet durven vertrouwen als excuus opvoeren is slechts een excuus. Als je écht wil dat je situatie verbetert, zal jij de eerste stap moeten zetten. En dat houdt in je openstellen voor hulp.
Jij bepaalt hoe je leven er uit gaat zien. Dat kan je doen door achterover te blijven leunen en wachten tot alles zichzelf oplost, of niet.
Of je kan jezelf activeren en proberen wat leuks van jezelf en je leven te maken.
Natuurlijk is het niet leuk dat jij je jeugd als zo onprettig hebt ervaren, maar ook daar kan een psycholoog jou bij helpen. Maar jij bent degene die moet willen en jij bent degene die er voor moet werken.
Niet naar een psycholoog willen houdt in dat jij zelf de kans op verbetering en beterschap ondermijnt.
Niet durven vertrouwen als excuus opvoeren is slechts een excuus. Als je écht wil dat je situatie verbetert, zal jij de eerste stap moeten zetten. En dat houdt in je openstellen voor hulp.
Jij bepaalt hoe je leven er uit gaat zien. Dat kan je doen door achterover te blijven leunen en wachten tot alles zichzelf oplost, of niet.
Of je kan jezelf activeren en proberen wat leuks van jezelf en je leven te maken.
Natuurlijk is het niet leuk dat jij je jeugd als zo onprettig hebt ervaren, maar ook daar kan een psycholoog jou bij helpen. Maar jij bent degene die moet willen en jij bent degene die er voor moet werken.
donderdag 13 februari 2014 om 17:36
quote:esmeexxxx schreef op 13 februari 2014 @ 14:05:Ik ben op school aan het praten met de sociaal maatschappelijke dienstverlener. Ik vind het moeilijk om mensem te vertrouwen en met mensen te praten.. ze probeerd me al 2 maanden naar een psycholoog te krijgenWaarom heb jij daar in de afgelopen 2 maanden geen stappen op ondernomen?
Zolang jij blijft denken dat alles lastig is en nergens stappen op onderneemt blijft jij in een situatie hangen waar jij gek van zegt te worden.
Het is jouw leven, jij bent de enige die -mbv hulpverlening- iets aan jouw situatie kan veranderen.
Zolang jij blijft denken dat alles lastig is en nergens stappen op onderneemt blijft jij in een situatie hangen waar jij gek van zegt te worden.
Het is jouw leven, jij bent de enige die -mbv hulpverlening- iets aan jouw situatie kan veranderen.
volg je verstand, gebruik je gevoel
donderdag 13 februari 2014 om 23:15
quote:highlander schreef op 13 februari 2014 @ 17:36:
[...]
Waarom heb jij daar in de afgelopen 2 maanden geen stappen op ondernomen?
Zolang jij blijft denken dat alles lastig is en nergens stappen op onderneemt blijft jij in een situatie hangen waar jij gek van zegt te worden.
Het is jouw leven, jij bent de enige die -mbv hulpverlening- iets aan jouw situatie kan veranderen.
Nou.. ik vind het lastig. Ik ben zelf naar haar toe gestuurd vanuit school. Ik zit er nu anderhalf jaar bijna en ik vertrouw der pas 3 maanden ofzo. Ik vertelde nooit alles. Praatte over problemen waar k minder mee zat. Ik moet de stap idd zelf zetten maar ik durf het niet op 1 of andere manier. Wss ook oomdat k niet wil dat mijn ouders daar achter komen + het wordt nooit helemaal vergoed. Moet een eigen bijdrage leveren maar t leuke is dus dat ik dat geld niet heb. Er spelen zoveel factoren mee..
Het liefste ga ik naar zo'n persoon toe.. maar ik ben bang..
[...]
Waarom heb jij daar in de afgelopen 2 maanden geen stappen op ondernomen?
Zolang jij blijft denken dat alles lastig is en nergens stappen op onderneemt blijft jij in een situatie hangen waar jij gek van zegt te worden.
Het is jouw leven, jij bent de enige die -mbv hulpverlening- iets aan jouw situatie kan veranderen.
Nou.. ik vind het lastig. Ik ben zelf naar haar toe gestuurd vanuit school. Ik zit er nu anderhalf jaar bijna en ik vertrouw der pas 3 maanden ofzo. Ik vertelde nooit alles. Praatte over problemen waar k minder mee zat. Ik moet de stap idd zelf zetten maar ik durf het niet op 1 of andere manier. Wss ook oomdat k niet wil dat mijn ouders daar achter komen + het wordt nooit helemaal vergoed. Moet een eigen bijdrage leveren maar t leuke is dus dat ik dat geld niet heb. Er spelen zoveel factoren mee..
Het liefste ga ik naar zo'n persoon toe.. maar ik ben bang..
donderdag 13 februari 2014 om 23:18
quote:isa__88 schreef op 13 februari 2014 @ 10:56:
Je bent 18. Ik zou zeker weten uit huis gaan, zou niet eens willen wonen met zulke mensen, ook al zijn het mijn oudersMakkelijker gezegd dan gedaan.. ik heb al duizende keren me koffer ingepakt.. maar ik durf niet.. ik loop stage op dd school van me zusjes.. ik werk ik de supermarkt niet eens 100 meter van m'n huis vandaan..
Je bent 18. Ik zou zeker weten uit huis gaan, zou niet eens willen wonen met zulke mensen, ook al zijn het mijn oudersMakkelijker gezegd dan gedaan.. ik heb al duizende keren me koffer ingepakt.. maar ik durf niet.. ik loop stage op dd school van me zusjes.. ik werk ik de supermarkt niet eens 100 meter van m'n huis vandaan..
vrijdag 14 februari 2014 om 08:24
quote:esmeexxxx schreef op 13 februari 2014 @ 23:15:Het liefste ga ik naar zo'n persoon toe.. maar ik ben bang..Probeer naar de psycholoog te gaan en daar je hele verhaal te doen. Alleen dan kan diegene jou substantieel helpen. Wat daar besproken word valt onder het beroepsgeheim, dus daarvan zullen jouw ouders nooit wat weten.
Natuurlijk kost die behandeling een eigen bijdrage. Die eigen bijdrage kun je ook in termijnen aan jouw verzekering voldoen, dat geeft ook al meer lucht.
Probeer jouw uren in de supermarkt uit te breiden zodat jij meer inkomsten hebt.
Altijd handig met het oog op jouw uit huis gaan plan.
Probeer via jouw maatschappelijk werker een plek te regelen in een begeleid wonen project, dan val jij niet gelijk in het diepe wanneer jij op jezelf gaat wonen.
Jouw inkomsten gaan op dat moment al omhoog doordat jij dan stufi voor een uitwonende krijgt.
Stap voor stap kom jij er wel uit Esmee, jij moet alleen die stap wel zelf (durven) zetten.
Kom, probeer jezelf over je eigen angstige schaduw heen te zetten.
Natuurlijk kost die behandeling een eigen bijdrage. Die eigen bijdrage kun je ook in termijnen aan jouw verzekering voldoen, dat geeft ook al meer lucht.
Probeer jouw uren in de supermarkt uit te breiden zodat jij meer inkomsten hebt.
Altijd handig met het oog op jouw uit huis gaan plan.
Probeer via jouw maatschappelijk werker een plek te regelen in een begeleid wonen project, dan val jij niet gelijk in het diepe wanneer jij op jezelf gaat wonen.
Jouw inkomsten gaan op dat moment al omhoog doordat jij dan stufi voor een uitwonende krijgt.
Stap voor stap kom jij er wel uit Esmee, jij moet alleen die stap wel zelf (durven) zetten.
Kom, probeer jezelf over je eigen angstige schaduw heen te zetten.
volg je verstand, gebruik je gevoel
vrijdag 14 februari 2014 om 08:46
Ik denk dat het eerste wat je zou kunnen gaan doen is naar de huisarts.
Als goed is weet hij wel iets van jou achtergrond.
Ik denk dat het belangrijk is dat je dingen kunt gaan verwerken en van je af te kunnen praten.
En dat kan je best thuis doen.
Op je zelf wonen is een grote stap en zeker als je niet stabiel bent lijkt me dat een te grote stap.
Zeker nu je waarschijnlijk ook niet de steun van je ouders hebt nu.
Als goed is weet hij wel iets van jou achtergrond.
Ik denk dat het belangrijk is dat je dingen kunt gaan verwerken en van je af te kunnen praten.
En dat kan je best thuis doen.
Op je zelf wonen is een grote stap en zeker als je niet stabiel bent lijkt me dat een te grote stap.
Zeker nu je waarschijnlijk ook niet de steun van je ouders hebt nu.
