Psyche
alle pijlers
Alles overheersende angst
zondag 31 augustus 2014 om 22:08
Toen ik eind 20 was, mijn relatie na 8 jaar werd verbroken, ik ook besloot de scheiding van mijn ouders en meer concreet mijn vader die nooit meer naar zijn kinderen om keek, te gaan verwerken ben ik in een soort depressie gekomen. Ik weet niet of dit het juiste woord is maar ik huilde non stop, alles wat zwart en mijn eigen gedachten beangstigden mij. Uiteindelijk tijdelijk bij mijn moeder gaan wonen, alles op rust gekomen. Niet thuis gezeten, gewoon gewerkt. Psychotherapie. Geen medicatie.
2010 werd mijn dochter geboren. Vanaf haar geboorte verborgen reflux - geen levensbedreigende ziekte - maar na 2 weken letterlijk niet slapen, een consultatiebureau dat zei "krampen en zeur niet" en uiteindelijk mijn 14 dagen oude baby voor 2 weken achter moeten laten in het zh.. Huilend stond ik onder de douche, ik wilde niet meer, ik wilde geen baby, kon niet meer slapen, zat er door heen. Net geen postnatale depressie. Inslapers gekregen - hielpen niet, en een week of 4, meen ik, anti depressiva - een lichte vorm.
Jaren gaan door..
En dan opeens dit weekend, vanuit het niets (wellicht moe, en drukte op het werk... als ik al een reden moet bedenken), een totale paniekaanval: mijn hoofd loopt over, zit vol, ik kan alleen maar huilen, hartkloppingen, niet eten, niet slapen. Angst, mijn gedachten zeggen dat er een oorlog komt. Dat mijn kind in gevaar is, dat.. Vandaag uren gebeld met beste vriend. Ademhaling weer rustig, even de scherpe kanten er af, in staat in te zien dat ik heel duidelijk weer in mijn zwarte wereld zit.
Maar wat moet ik nu doen? Het is avond, mijn hart begint weer sneller te kloppen. Mijn hoofd is vol watten, ik functioneer niet. Dochter vandaag naar mijn moeder. Alles lijkt donker, ik heb alleen maar externe enge gedachten en voel echt paniek.
Het opschrijven is fijn..
Maar ik zit erg met het "waarom", en ik krijg de gedachten niet weg. Kan ik hiermee naar mijn ha? Het voelt als de derde keer op rij. Dit ga ik geen dagen vol houden. Het voelt alsof ik het maar net kan dragen.
Alvast bedankt voor het lezen, en wellicht advies - of woorden die mij helpen alles weer in perspectief te zien.
2010 werd mijn dochter geboren. Vanaf haar geboorte verborgen reflux - geen levensbedreigende ziekte - maar na 2 weken letterlijk niet slapen, een consultatiebureau dat zei "krampen en zeur niet" en uiteindelijk mijn 14 dagen oude baby voor 2 weken achter moeten laten in het zh.. Huilend stond ik onder de douche, ik wilde niet meer, ik wilde geen baby, kon niet meer slapen, zat er door heen. Net geen postnatale depressie. Inslapers gekregen - hielpen niet, en een week of 4, meen ik, anti depressiva - een lichte vorm.
Jaren gaan door..
En dan opeens dit weekend, vanuit het niets (wellicht moe, en drukte op het werk... als ik al een reden moet bedenken), een totale paniekaanval: mijn hoofd loopt over, zit vol, ik kan alleen maar huilen, hartkloppingen, niet eten, niet slapen. Angst, mijn gedachten zeggen dat er een oorlog komt. Dat mijn kind in gevaar is, dat.. Vandaag uren gebeld met beste vriend. Ademhaling weer rustig, even de scherpe kanten er af, in staat in te zien dat ik heel duidelijk weer in mijn zwarte wereld zit.
Maar wat moet ik nu doen? Het is avond, mijn hart begint weer sneller te kloppen. Mijn hoofd is vol watten, ik functioneer niet. Dochter vandaag naar mijn moeder. Alles lijkt donker, ik heb alleen maar externe enge gedachten en voel echt paniek.
Het opschrijven is fijn..
Maar ik zit erg met het "waarom", en ik krijg de gedachten niet weg. Kan ik hiermee naar mijn ha? Het voelt als de derde keer op rij. Dit ga ik geen dagen vol houden. Het voelt alsof ik het maar net kan dragen.
Alvast bedankt voor het lezen, en wellicht advies - of woorden die mij helpen alles weer in perspectief te zien.
zondag 31 augustus 2014 om 23:01
Ik heb vanavond ook een topic geplaatst, 'overwin je angsten.' Daar gaat het nu niet om, maar wat ik wil zeggen is dat ik het ken. Allesoverheersende angst kan je echt waanzinnig maken, en dan denk je dat je er nooit meer uitkomt.
Ik zou zeker naar de huisarts gaan, maar hier ook een paar tips die mij geholpen hebben.
1.Onthoud dat je hier altijd uitkomt! Angst en depressie, hoe naar en diep ook, kun je overwinnen door het op de juiste manier te leren benaderen. Dat is makkelijker gezegd dan gedaan, maar weten dat het over gaat is een rustgevend begin. Soms voel je je eerst even heel naar, maar gaat het een uur later weer een stuk beter. Klamp je daaraan vast.
2.Zoek 'guided meditations' op op Youtube (je hebt verschillende, tegen angst maar ook tegen depressie) en ga even liggen mediteren als je het op een bepaald moment echt even niet trekt.
3. Cliche, maar accepteer het. Als jij je klote voelt, moet dat maar even zo zijn. Je ertegen verzetten heeft geen zin. Zoek natuurlijk hulp en mogelijkheden, maar probeer je in het moment zelf niet te verzetten. Laat de angst toe en merk dat je er niet aan doodgaat. Het wordt vanzelf weer minder.
Heel veel sterkte en het komt echt goed!
Ik zou zeker naar de huisarts gaan, maar hier ook een paar tips die mij geholpen hebben.
1.Onthoud dat je hier altijd uitkomt! Angst en depressie, hoe naar en diep ook, kun je overwinnen door het op de juiste manier te leren benaderen. Dat is makkelijker gezegd dan gedaan, maar weten dat het over gaat is een rustgevend begin. Soms voel je je eerst even heel naar, maar gaat het een uur later weer een stuk beter. Klamp je daaraan vast.
2.Zoek 'guided meditations' op op Youtube (je hebt verschillende, tegen angst maar ook tegen depressie) en ga even liggen mediteren als je het op een bepaald moment echt even niet trekt.
3. Cliche, maar accepteer het. Als jij je klote voelt, moet dat maar even zo zijn. Je ertegen verzetten heeft geen zin. Zoek natuurlijk hulp en mogelijkheden, maar probeer je in het moment zelf niet te verzetten. Laat de angst toe en merk dat je er niet aan doodgaat. Het wordt vanzelf weer minder.
Heel veel sterkte en het komt echt goed!
