Psyche
alle pijlers
altijd bezorgd om mijn moeder
vrijdag 22 februari 2013 om 13:14
Vorig jaar oktober werd bij mijn moeder baarmoederkanker geconstateerd, mijn wereld stortte op dat moment echt even in, ik was zo bang om haar te verliezen. Ze kon snel worden geopereerd en tijdens de behandeling en het herstel was ik eigenlijk heel rustig en ik had er een goed gevoel over. De uitslag was uiteindelijk ook goed, de tumor was klein, niet agressief, zat oppervlakkig en was niet uitgezaaid. Helemaal opgelucht en blij natuurlijk. Het herstel duurde lang en ging moeizaam. Inmiddels is ze weer een maand aan het werk maar ze vind het nog erg vermoeiend. Ze werkt in de thuiszorg, dus lichamelijk redelijk zwaar werk.
Ik maak me sindsdien erg veel zorgen om haar, zeker als ze weer ergens last van heeft. Ze heeft vaak buikpijn, last van haar rug, migraine, vermoeidheid. Gisteren zei ze dat ze een pijnlijke plek heeft in haar nek. Iedere keer is er wel weer wat, ik ken haar eigenlijk niet anders. Toen mijn vader een paar maanden geleden zei dat ze een ontzettende hypochonder is verklaarde dit een hoop. Ze gaat heel vaak naar de huisarts en die kan nooit wat vinden. Omdat hij haar volgens mij niet zo serieus meer neemt duurde het ook lang voordat ze naar de gyneacoloog werd gestuurd, terwijl ze toen wel duidelijke klachten had.
Ik weet niet zo goed hoe ik met deze zorgen om moet gaan, ik wil niet meteen gaan lopen roepen dat ze naar de dokter moet als ze weer ergens last van heeft omdat ik haar angst niet wil versterken.
Heeft iemand hier ervaring mee? Nadat een van je ouders kanker heeft gehad, blijven de zorgen of word dat na verloop van tijd weer minder? Hopelijk is het verhaal niet te rommelig geworden, ik wilde het graag even van me afschrijven.
Ik maak me sindsdien erg veel zorgen om haar, zeker als ze weer ergens last van heeft. Ze heeft vaak buikpijn, last van haar rug, migraine, vermoeidheid. Gisteren zei ze dat ze een pijnlijke plek heeft in haar nek. Iedere keer is er wel weer wat, ik ken haar eigenlijk niet anders. Toen mijn vader een paar maanden geleden zei dat ze een ontzettende hypochonder is verklaarde dit een hoop. Ze gaat heel vaak naar de huisarts en die kan nooit wat vinden. Omdat hij haar volgens mij niet zo serieus meer neemt duurde het ook lang voordat ze naar de gyneacoloog werd gestuurd, terwijl ze toen wel duidelijke klachten had.
Ik weet niet zo goed hoe ik met deze zorgen om moet gaan, ik wil niet meteen gaan lopen roepen dat ze naar de dokter moet als ze weer ergens last van heeft omdat ik haar angst niet wil versterken.
Heeft iemand hier ervaring mee? Nadat een van je ouders kanker heeft gehad, blijven de zorgen of word dat na verloop van tijd weer minder? Hopelijk is het verhaal niet te rommelig geworden, ik wilde het graag even van me afschrijven.
vrijdag 22 februari 2013 om 13:21
Is je moeder bestraald of heeft ze chemo gehad? Als dat het geval is dan kan het zijn dat haar klachten echt zijn. Die twee behandelingen hakken er vaak zwaarder in dan de ziekte zelf, dat lijkt vreemd maar is wel waar. De tijd die je moeder nodig heeft om te herstellen van zo'n kuur kan nog een aardig tijdje duren.
vrijdag 22 februari 2013 om 14:13
Hopelijk neemt je vader zijn vrouw nu wel serieus en steunt hij haar?
Ik leerde laast ook van een kennis, die behandeld is voor borstkanker, dat ze heel veel last heeft van blijvende gevolgen behandeling. Wist helemaal niet dat je daar zo'n last van kon blijven houden. Is er geen kankerverpleegkundige in ziekenhuis of praatgroep waar ze haar zorgen kan uiten. De verpleegkundige kan beoordelen of het met gevolgen behandeling kanker te maken heeft. In praatgroep kan ze herkenning vinden.
Ik leerde laast ook van een kennis, die behandeld is voor borstkanker, dat ze heel veel last heeft van blijvende gevolgen behandeling. Wist helemaal niet dat je daar zo'n last van kon blijven houden. Is er geen kankerverpleegkundige in ziekenhuis of praatgroep waar ze haar zorgen kan uiten. De verpleegkundige kan beoordelen of het met gevolgen behandeling kanker te maken heeft. In praatgroep kan ze herkenning vinden.
vrijdag 22 februari 2013 om 14:16
Wat heb jij een heftige periode achter de rug!!! Ik kan me voorstellen dat je bezorgdheid om haar is toegenomen.
En dan het moeilijke wat betreft haar klachten, je wilt je moeder heel graag goed adviseren en steunen, maar het is moeilijk om te zeggen wat te doen, puur omdat je niet kunt voelen wat de ander voelt. En dat maakt het soms moeilijk om het goed in te schatten. Daarnaast heb je ook nog de moeilijkheid dat je moeder een hypochonder is.
Persoonlijk denk ik dat het voor jouw misschien wel heel goed kan zijn om dit eens met een dierbare, bv vader, zus, tante te bespreken. Door het te delen kun je er misschien je weg in vinden.
Is het voor jouw daarnaast ook een optie dat als je moeder haar klachten met jouw bespreekt, dat je eerlijk zegt dat je het moeilijk vind, dat je er heel graag voor haar wilt zijn, het wil aanhoren maar dat je het moeilijk vind om haar advies te geven?
Is daarnaast je moeder ook nog controle van een arts?
En wat betreft die angst, uit eigen ervaring weet ik dat die nog wel een hele tijd kan blijven en als het met de gezondheid van je moeder goed blijft gaan, zal het langzaam slijten.
En dan het moeilijke wat betreft haar klachten, je wilt je moeder heel graag goed adviseren en steunen, maar het is moeilijk om te zeggen wat te doen, puur omdat je niet kunt voelen wat de ander voelt. En dat maakt het soms moeilijk om het goed in te schatten. Daarnaast heb je ook nog de moeilijkheid dat je moeder een hypochonder is.
Persoonlijk denk ik dat het voor jouw misschien wel heel goed kan zijn om dit eens met een dierbare, bv vader, zus, tante te bespreken. Door het te delen kun je er misschien je weg in vinden.
Is het voor jouw daarnaast ook een optie dat als je moeder haar klachten met jouw bespreekt, dat je eerlijk zegt dat je het moeilijk vind, dat je er heel graag voor haar wilt zijn, het wil aanhoren maar dat je het moeilijk vind om haar advies te geven?
Is daarnaast je moeder ook nog controle van een arts?
En wat betreft die angst, uit eigen ervaring weet ik dat die nog wel een hele tijd kan blijven en als het met de gezondheid van je moeder goed blijft gaan, zal het langzaam slijten.
vrijdag 22 februari 2013 om 14:48
@cateautje Mijn moeder heeft geen chemo of bestraling gehad, dat was niet nodig.
@redband, ze is 59 jaar
@leergierig, mijn vader heeft haar altijd serieus genomen en gesteund, het is de huisarts die haar niet zo serieus meer neemt omdat je met elk dingetje langs gaat.
@smilee, bedankt! Ze staat nog 5 jaar onder controle van een arts, ze is in november geweest en weet niet wanneer ze weer moet. Ik praat er weleens over met mijn vader, maar ook dat is moeilijk omdat hij nogal overbezorgd en paniekerig is. Met mijn moeder zelf heb ik het er nooit over gehad, het is wel een idee om dat eens te gaan doen. Ik vind het ook echt moeilijk om advies te geven, ook omdat ik haar niet nog banger wil maken. Na de operatie wilde ze niet meer naar huis, ze moest 4 dagen blijven maar ging pas op dag 8 naar huis omdat ze zich daar veilig voelde.
@redband, ze is 59 jaar
@leergierig, mijn vader heeft haar altijd serieus genomen en gesteund, het is de huisarts die haar niet zo serieus meer neemt omdat je met elk dingetje langs gaat.
@smilee, bedankt! Ze staat nog 5 jaar onder controle van een arts, ze is in november geweest en weet niet wanneer ze weer moet. Ik praat er weleens over met mijn vader, maar ook dat is moeilijk omdat hij nogal overbezorgd en paniekerig is. Met mijn moeder zelf heb ik het er nooit over gehad, het is wel een idee om dat eens te gaan doen. Ik vind het ook echt moeilijk om advies te geven, ook omdat ik haar niet nog banger wil maken. Na de operatie wilde ze niet meer naar huis, ze moest 4 dagen blijven maar ging pas op dag 8 naar huis omdat ze zich daar veilig voelde.
vrijdag 22 februari 2013 om 15:28
Het klinkt misschien niet leuk wat ik zeg, maar pas ook op jezelf! Jij hoeft niet altijd de sterkste te zijn!
Vaak zie je de naasten van een zieke nog weleens wordenvergeten.
Maar voor hen is het ook een zware en onzekere tijd en ook zij kunnen tegen dingen aanlopen.
Vandaar ook mijn advies probeer de ziekte van je moeder bespreekbaar te maken, vertel wat je bezighoudt, vertel je zorgen, je angst met bv een gezinslid, een familielid, vrienden enz.
Misschien lucht het wat op als je je zorgen en dilemma's kunt delen, je kunt bij elkaar steun ontvangen, maar misschien ook advies.
En mocht je je gevoelens gaan delen met je moeder. Kan je haar vertellen hoeveel je van haar houd, hoe klote je het voor haar en voor jezelf vind, maar ook kun je haar vertellen dat je het beste voor haar wilt, maar dat ook jij je soms machteloos voelt en niet weet hoe je haar kan helpen.
Mocht het in je ogen te heftig worden, kan je haar ook adviseren om haar angsten / klachten te delen met haar huisarts of de arts van het ziekenhuis.
Vaak zie je de naasten van een zieke nog weleens wordenvergeten.
Maar voor hen is het ook een zware en onzekere tijd en ook zij kunnen tegen dingen aanlopen.
Vandaar ook mijn advies probeer de ziekte van je moeder bespreekbaar te maken, vertel wat je bezighoudt, vertel je zorgen, je angst met bv een gezinslid, een familielid, vrienden enz.
Misschien lucht het wat op als je je zorgen en dilemma's kunt delen, je kunt bij elkaar steun ontvangen, maar misschien ook advies.
En mocht je je gevoelens gaan delen met je moeder. Kan je haar vertellen hoeveel je van haar houd, hoe klote je het voor haar en voor jezelf vind, maar ook kun je haar vertellen dat je het beste voor haar wilt, maar dat ook jij je soms machteloos voelt en niet weet hoe je haar kan helpen.
Mocht het in je ogen te heftig worden, kan je haar ook adviseren om haar angsten / klachten te delen met haar huisarts of de arts van het ziekenhuis.
