Psyche
alle pijlers
Angst na bevalling
zaterdag 9 januari 2016 om 15:54
Mag ik hier even van me af schrijven?
Ik ben twee maand terug bevallen van een prachtige dochter. Maar oh oh wat vind ik het zwaar. Ik kan het niet aan. We hadden al een zoontje van 1,5 waarmee alles goed ging.
Dochter huilde veel, waarschijnlijk door mijn stress want huisarts, consultatiebureau en osteopaat kunnen niks vinden. Voor de kerst heb ik al een verwijsbrief gekregen voor de psycholoog maar deze heeft as donderdag pas tijd. Vanaf oud en nieuw leek het beter met mij te gaan, de dagen werden wat langer, man was meer thuis en ik wilde bijna de psycholoog afzeggen tot vanmiddag. Vannacht slecht geslapen en wilde even middag dutje doen. Dochter begon weer te huilen en ik voelde een heel raar soort paniek. Huisarts had het in haar verwijsbrief ook al over geen duidelijke depressie meer angstklachten. Ik heb man geroepen en heb heel hard gehuild en gevraagd of hij de kinderen naar oma wilde brengen want hij heeft een afspraak. Ik kan het niet. Ik kan het niet. Ik kan het niet. Alleen maar huilen.
Kinderen zijn nu bij oma en mogen daar blijven slapen (ik heb tussen kerst en oud en nieuw ook nog eens 3 kuren tegen longontsteking gehad dus mijn omgeving denkt dat ik daar moe van ben en oma vond dat ik eens bij moet slapen) maar die verbaasde koppies en grote ogen toen ze de auto in gingen. Ik voel me zo schuldig.
Ik kan niet uitleggen wat ik niet kan maar het lijkt of ik bang ben in mijn eigen huis voor mijn eigen kinderen en ik weet niet hoe nu verder..
Ik ben twee maand terug bevallen van een prachtige dochter. Maar oh oh wat vind ik het zwaar. Ik kan het niet aan. We hadden al een zoontje van 1,5 waarmee alles goed ging.
Dochter huilde veel, waarschijnlijk door mijn stress want huisarts, consultatiebureau en osteopaat kunnen niks vinden. Voor de kerst heb ik al een verwijsbrief gekregen voor de psycholoog maar deze heeft as donderdag pas tijd. Vanaf oud en nieuw leek het beter met mij te gaan, de dagen werden wat langer, man was meer thuis en ik wilde bijna de psycholoog afzeggen tot vanmiddag. Vannacht slecht geslapen en wilde even middag dutje doen. Dochter begon weer te huilen en ik voelde een heel raar soort paniek. Huisarts had het in haar verwijsbrief ook al over geen duidelijke depressie meer angstklachten. Ik heb man geroepen en heb heel hard gehuild en gevraagd of hij de kinderen naar oma wilde brengen want hij heeft een afspraak. Ik kan het niet. Ik kan het niet. Ik kan het niet. Alleen maar huilen.
Kinderen zijn nu bij oma en mogen daar blijven slapen (ik heb tussen kerst en oud en nieuw ook nog eens 3 kuren tegen longontsteking gehad dus mijn omgeving denkt dat ik daar moe van ben en oma vond dat ik eens bij moet slapen) maar die verbaasde koppies en grote ogen toen ze de auto in gingen. Ik voel me zo schuldig.
Ik kan niet uitleggen wat ik niet kan maar het lijkt of ik bang ben in mijn eigen huis voor mijn eigen kinderen en ik weet niet hoe nu verder..
zondag 10 januari 2016 om 13:51
quote:mila81 schreef op 10 januari 2016 @ 13:48:
[...]
ik heb dit niet. Heb geen familie verder doe ik veel alleen. Mis echt mensen om me heen. Ik ben naar de ha gegaan en deze heeft mij naar poppoli in ziekenhuis gestuurd om met iemand te praten. Die vrouw heeft na een paar keer de behandeling gestopt omdat ze vond dat het tussen mij en kind goed gaat. Ik zei dat het met mij niet goed gaat en dat bevestigde ze. Maar ze kon me niet helpen zei ze. Ik vind dit erg en voel me niet serieus genomen. Het gaat steeds slechter omdat ik zo alleen ben.
Wat is dat voor een flauwekul dat ze jou niet kan helpen? Daar zit ze toch voor? Waar woon je? Misschien kan ik iets voor je doen?
Alleen ben je nooit meis
[...]
ik heb dit niet. Heb geen familie verder doe ik veel alleen. Mis echt mensen om me heen. Ik ben naar de ha gegaan en deze heeft mij naar poppoli in ziekenhuis gestuurd om met iemand te praten. Die vrouw heeft na een paar keer de behandeling gestopt omdat ze vond dat het tussen mij en kind goed gaat. Ik zei dat het met mij niet goed gaat en dat bevestigde ze. Maar ze kon me niet helpen zei ze. Ik vind dit erg en voel me niet serieus genomen. Het gaat steeds slechter omdat ik zo alleen ben.
Wat is dat voor een flauwekul dat ze jou niet kan helpen? Daar zit ze toch voor? Waar woon je? Misschien kan ik iets voor je doen?
Alleen ben je nooit meis
zondag 10 januari 2016 om 14:29
voor jullie: stadenland én mila! Ik weet helaas zo goed hoe jullie je voelen, hier hetzelfde verhaal. Ik heb wel veel familie en vrienden, maar de meesten wonen niet in de buurt (ook Brabant) en omdat ik momenteel ook niet werk, voel ik me vooral overdag erg alleen. Leef momenteel vooral van weekend naar weekend.
Stadenland: ik herken je gevoelens, maar als er iemand geen waardeloze moeder is, ben jij het wel. Zo goed om uit te spreken dat het niet gaat en om om hulp te vragen.
Mila: voor jou geldt hetzelfde. Wat een onzin dat die vrouw zegt je niet te kunnen helpen. Schakel je huisarts weer in, die kan je vast doorverwijzen naar iemand die dat wél wil en kan.
Ik heb het zelf wel getroffen met psychologe en dat gun ik jou ook. Ben er nog lang niet, maar het helpt wel gelukkig.
Hou vol!
Stadenland: ik herken je gevoelens, maar als er iemand geen waardeloze moeder is, ben jij het wel. Zo goed om uit te spreken dat het niet gaat en om om hulp te vragen.
Mila: voor jou geldt hetzelfde. Wat een onzin dat die vrouw zegt je niet te kunnen helpen. Schakel je huisarts weer in, die kan je vast doorverwijzen naar iemand die dat wél wil en kan.
Ik heb het zelf wel getroffen met psychologe en dat gun ik jou ook. Ben er nog lang niet, maar het helpt wel gelukkig.
Hou vol!
zondag 10 januari 2016 om 14:37
Helaas heb ik in verleden, net als Mila, ervaren dat het heel lastig is om psychische hulp te krijgen. Ik zat destijds een paar keer bij de huisarts omdat ik het zo zwaar vond, die babytijd. Maar hij zei elke keer dat het normaal was en stuurde me weer weg.
Milo: het alleen zijn is het ergste inderdaad. Ik heb op een gegeven moment mijn schoonmoeder elke week langs laten komen om de week een beetje te breken. Ging ook veel wandelen en zwemmen met baby. Ik was dolblij toen ik weer aan het werk mocht.
Is er niemand (partner) die jou wat kan ontlasten Mila?
Milo: het alleen zijn is het ergste inderdaad. Ik heb op een gegeven moment mijn schoonmoeder elke week langs laten komen om de week een beetje te breken. Ging ook veel wandelen en zwemmen met baby. Ik was dolblij toen ik weer aan het werk mocht.
Is er niemand (partner) die jou wat kan ontlasten Mila?
zondag 10 januari 2016 om 14:45
Stadenland en Mila een hele dikke knuffel.
Allereerst heel goed dat jullie erkennen dat het niet goed gaat en hulp hebben gezicht. Ikzelf herken wat TO zegt plus dat ik er dus ook echt depressief bij was. Ik voelde mijzelf zeer veel opgejaagd in mijn eigen huis. Pas na maanden had ik door dat het niet goed zat en pas een paar maanden daarna heb ik hulp durven vragen. Veel te lang ermee rondgelopen.
Ik heb hulp bij psycholoog gehad. Mila laat je niet afschepen hoor. Ga op zoek naar een psychologe die je kan helpen.
Daarbij slik ik medicatie en voor mij is dat zeer prettig. Ik ben veel rustiger en minder opgefokt. Enige bijwerking die ik heb is dat mijn libido zeer laag is. Maar als ik depressief ben is dat ook.
Hartstikke goed dames!!! Neem de dag zoals die komt. Stel geen eisen en heb geen verwachtingen. Dat heb ik geleerd. En niet alles hoeft perfect. Het stofzuigen kan wachten.
Allereerst heel goed dat jullie erkennen dat het niet goed gaat en hulp hebben gezicht. Ikzelf herken wat TO zegt plus dat ik er dus ook echt depressief bij was. Ik voelde mijzelf zeer veel opgejaagd in mijn eigen huis. Pas na maanden had ik door dat het niet goed zat en pas een paar maanden daarna heb ik hulp durven vragen. Veel te lang ermee rondgelopen.
Ik heb hulp bij psycholoog gehad. Mila laat je niet afschepen hoor. Ga op zoek naar een psychologe die je kan helpen.
Daarbij slik ik medicatie en voor mij is dat zeer prettig. Ik ben veel rustiger en minder opgefokt. Enige bijwerking die ik heb is dat mijn libido zeer laag is. Maar als ik depressief ben is dat ook.
Hartstikke goed dames!!! Neem de dag zoals die komt. Stel geen eisen en heb geen verwachtingen. Dat heb ik geleerd. En niet alles hoeft perfect. Het stofzuigen kan wachten.
zondag 10 januari 2016 om 17:43
Oh, dat opgejaagde gevoel is ook voor mij erg herkenbaar. Wist niet dat dat er ook bij hoorde. Ik heb continu het gevoel dat ik van alles moet, van rustig op de bank zitten als zoon slaapt word ik onrustig en ik voel me dan heel schuldig en waardeloos, omdat ik niks doe. Maar tegelijkertijd kan ik me ook nergens echt toe zetten, dus het resultaat is dat ik me dan toch alleen maar op de bank opgejaagd en rot zit te voelen...
zondag 10 januari 2016 om 17:51
quote:Bloes schreef op 10 januari 2016 @ 17:43:
Oh, dat opgejaagde gevoel is ook voor mij erg herkenbaar. Wist niet dat dat er ook bij hoorde. Ik heb continu het gevoel dat ik van alles moet, van rustig op de bank zitten als zoon slaapt word ik onrustig en ik voel me dan heel schuldig en waardeloos, omdat ik niks doe. Maar tegelijkertijd kan ik me ook nergens echt toe zetten, dus het resultaat is dat ik me dan toch alleen maar op de bank opgejaagd en rot zit te voelen... Oh maar dat herken ik nog wel, van toen mijn oudste net geboren was. Dat gevoel dat je gewoon iets Moet Doen met of voor je baby en anders ben je een waardeloze moeder of zo. Bij mij nam dat gevoel gelukkig heel snel af, maar als het langer had geduurd was ik er ook niet echt blij van geworden denk ik.
Oh, dat opgejaagde gevoel is ook voor mij erg herkenbaar. Wist niet dat dat er ook bij hoorde. Ik heb continu het gevoel dat ik van alles moet, van rustig op de bank zitten als zoon slaapt word ik onrustig en ik voel me dan heel schuldig en waardeloos, omdat ik niks doe. Maar tegelijkertijd kan ik me ook nergens echt toe zetten, dus het resultaat is dat ik me dan toch alleen maar op de bank opgejaagd en rot zit te voelen... Oh maar dat herken ik nog wel, van toen mijn oudste net geboren was. Dat gevoel dat je gewoon iets Moet Doen met of voor je baby en anders ben je een waardeloze moeder of zo. Bij mij nam dat gevoel gelukkig heel snel af, maar als het langer had geduurd was ik er ook niet echt blij van geworden denk ik.
zondag 10 januari 2016 om 18:01
Heel herkenbaar voor mij, verlammende paniekaanvallen had ik. Ik voelde het bloed door mijn lijf stromen als dochter begon te huilen adrenaline schoot door mijn lijf, mijn hersenen werkte op volle kracht en gedachten schoten op topsnelheid door mijn hoofd zodra ik mijn ogen open deed, waardoor ik niet meer sliep. Antidepressiva, die ook helpen bij angstklachten hielpen heel goed. Ik heb daar niet lang over getwijfeld, er moest heel snel iets gebeuren. Na een paar maanden kon ik makkelijk afbouwen en kwam het pas bij de tweede kraamtijd weer terug.
zondag 10 januari 2016 om 20:03
Ik heb je vorige topic ook gelezen en toen ook gereageerd. Vervelend stadenland! Ik kan me zo voorstellen hoe jij je voel. Ik denk dat als je hulp van een goede psycholoog krijg, red je het zonder medicatie! Je bent op dit moment 'ziek' op een andere manier. Je bent echt niet egoïstisch... Ik hoop dat je snel de juiste hulp krijgt, dan komt het wel goed met jou en met je kindjes. De tijd van genieten komt ook voor jou!
zondag 10 januari 2016 om 20:40
quote:Lady_Voldemort schreef op 10 januari 2016 @ 17:51:
[...]
Oh maar dat herken ik nog wel, van toen mijn oudste net geboren was. Dat gevoel dat je gewoon iets Moet Doen met of voor je baby en anders ben je een waardeloze moeder of zo. Bij mij nam dat gevoel gelukkig heel snel af, maar als het langer had geduurd was ik er ook niet echt blij van geworden denk ik.Hier duurt het nu zo'n 5 maanden. Eigenlijk sinds we met zoon thuis zijn gekomen vanuit het ziekenhuis. En als dit alles was, dan was dat heerlijk geweest. Maar goed om te lezen dat dit vrij 'normaal' gedrag is.
[...]
Oh maar dat herken ik nog wel, van toen mijn oudste net geboren was. Dat gevoel dat je gewoon iets Moet Doen met of voor je baby en anders ben je een waardeloze moeder of zo. Bij mij nam dat gevoel gelukkig heel snel af, maar als het langer had geduurd was ik er ook niet echt blij van geworden denk ik.Hier duurt het nu zo'n 5 maanden. Eigenlijk sinds we met zoon thuis zijn gekomen vanuit het ziekenhuis. En als dit alles was, dan was dat heerlijk geweest. Maar goed om te lezen dat dit vrij 'normaal' gedrag is.
zondag 10 januari 2016 om 20:55
Hoi,
Goed dat jullie hulp zoeken en steun vragen! wees maar trots op jezelf.
Toen ik net een kindje kreeg vroegen ze vanuit het consultatiebureau of ik hulp wilde van andere moeders in mijn buurt.
Voor steun, tips en advies. Ik had het toen niet nodig, maar vond het wel een goed idee.
Zie hier de link en misschien kun je eens navragen bij jouw cb of zij hier ook van weten? Zeker als je weinig sociale contacten in de buurt hebt!
http://www.nji.nl/nl/Kennis
Succes!!
Goed dat jullie hulp zoeken en steun vragen! wees maar trots op jezelf.
Toen ik net een kindje kreeg vroegen ze vanuit het consultatiebureau of ik hulp wilde van andere moeders in mijn buurt.
Voor steun, tips en advies. Ik had het toen niet nodig, maar vond het wel een goed idee.
Zie hier de link en misschien kun je eens navragen bij jouw cb of zij hier ook van weten? Zeker als je weinig sociale contacten in de buurt hebt!
http://www.nji.nl/nl/Kennis
Succes!!
zondag 10 januari 2016 om 20:56
Hoe reageren jullie mannen eigenlijk? Mila schreef al dat haar man erg op zichzelf is. Mijn man is juist erg op de buitenwereld gericht vind ik. Vooral wat zal iedereen wel niet van ons vinden.. als ik moet huilen is hij erg lief maar een dag later vertelt hij alsof er niks aan de hand is over Facebook zijn werk enz.... ik snap dat je het niet de hele dag over de kinderen hoeft te hebben maar ik zal het zo fijn vinden als hij eens vraagt hoe het met mij gaat (op een dag dat ik niet huil zeg maar).
Nog een vraagje; er werd veel herkend in dat onrustige gevoel dat je de hele dag wat met baby moet doen enzo. wat doen jullie er de hele dag mee? Onze huilt veel
en dat vind ik zo vervelend. Overdag wil ze niet slapen en na een paar minuten op bed/in de box/in de kinderwagen is het alweer huilen. Hoe 'vermaakten' jullie haar?
Daarom wil ik ook de hele tijd weg vluchten om maar niet alleen met dat gehuil en hopeloze gevoel te zitten en zodat iemand anders haar even kan vermaken
Nog een vraagje; er werd veel herkend in dat onrustige gevoel dat je de hele dag wat met baby moet doen enzo. wat doen jullie er de hele dag mee? Onze huilt veel
en dat vind ik zo vervelend. Overdag wil ze niet slapen en na een paar minuten op bed/in de box/in de kinderwagen is het alweer huilen. Hoe 'vermaakten' jullie haar?Daarom wil ik ook de hele tijd weg vluchten om maar niet alleen met dat gehuil en hopeloze gevoel te zitten en zodat iemand anders haar even kan vermaken
zondag 10 januari 2016 om 21:15
Herkenbaar dat van een baby 'moeten' vermaken. Ik heb dat ook heel erg gehad. Het begon ermee dat ik constant bang was dat ik te weinig aandacht aan baby gaf. In die tijd heb ik veel gehad aan een maatschappelijk werkster. Ik twijfelde over zoveel en of ik het wel goed deed, dat het gewoon niet leuk meer was. Na wat maanden (ik schat 5 maanden) sliep ze overdag ook niet meer en ik was dus ook constant gefocust op dingen moeten doen met baby. Ik kan me herinneren dat ik die periode loeizwaar vond. Ik was zo'n beetje van smorgens tot savonds met kind bezig.
Dit alles heeft zich geresulteert in het feit dat ze nu bij mij vergeleken bij vriend (bijna) niet alleen kan spelen. Heb ik haar verpest, ik heb geen idee. Ik deed alleen maar wat me het beste leek.
Ik deed van alles met haar. Dansen, liedjes zingen, spelen, wandelen, naar oma, etc.
Heb je al een draagzak/doek TO? Misschien helpt dat tegen het huilen?
Dit alles heeft zich geresulteert in het feit dat ze nu bij mij vergeleken bij vriend (bijna) niet alleen kan spelen. Heb ik haar verpest, ik heb geen idee. Ik deed alleen maar wat me het beste leek.
Ik deed van alles met haar. Dansen, liedjes zingen, spelen, wandelen, naar oma, etc.
Heb je al een draagzak/doek TO? Misschien helpt dat tegen het huilen?
zondag 10 januari 2016 om 21:24
Bij mij was dochter oververmoeid. Juist minder prikkelen en eerder proberen in bed te leggen misschien een idee. Ik kwam erachter dat dochter zich even in slaap moet huilen. Troosten geeft juist weer prikkels. Zo was bij ons dat cirkeltje snel rond.
Ik trok me terug, wilde er niet over praten. Reageerde alles op man af. Wij konden niet meer normaal praten met elkaar. Gelukkig nu weer wel.
Ik trok me terug, wilde er niet over praten. Reageerde alles op man af. Wij konden niet meer normaal praten met elkaar. Gelukkig nu weer wel.
