Angst voor eigen gedachten

Dag allemaal,



Ik zit met een (voor mijn gevoel) complex probleem waar ik graag een heldere visie op zou krijgen. Ik zal proberen het zo logisch mogelijk op te schrijven, sorry als het een beetje chaotisch wordt.



Ik ben 32, en zo'n zes jaar geleden heb ik de diagnose adhd gekregen. De jaren daarvoor waren erg turbulent, ik had een zeer ongelijkwaardige relatie die godzijdank met hulp van mijn ouders verbroken is. Ik kreeg mijn zaken niet op orde, had schulden, hopte van het ene baantje naar het andere, wist niet wat ik wilde, simpele dingen mislukten terwijl ik niet achterlijk ben, eigenlijk was alles een puinhoop. Ik zocht naar extremen om (naar nu blijkt) een vorm van stilte in mijn hoofd te krijgen; alles is de revue gepasseerd, feest, drank, drugs, nachten overslaan, sexuele experimenten.

Mijn ouders zagen wel in dat het niet zo lekker ging en hebben altijd achter me gestaan en me waar ze konden geholpen, ook al was dit niet altijd even leuk. Onder andere dankzij hen ben ik toen in therapie gegaan en gelukkig trof ik een psychologe met wie het erg goed klikte.



Gedurende een jaar of drie heb ik vrij intensieve therapie gehad, dit heeft me goed geholpen. Ik zag het allemaal niet meer zo zitten en had erg last van drang om te vluchten. Waarheen, dat wist ik niet, mijn eigen droomwereld was altijd fijn op dit soort momenten. Inmiddels heb ik een kunstopleiding afgerond en ik zie deze droomwerelden duidelijk terug in mijn werk. Ik heb me ook vaak afgevraagd wat het nut van het leven, het systeem etcetera is, een beetje een loze vraag, maar hij speelt geregeld nog op.

Mijn psychologe wilde gaan testen met medicijnen, eerst ritalin, daarna andere varianten hiervan. Ik had in de eerste instantie een grote weerstand tegen medicatie omdat ik bang was dat het mij als persoon zou veranderen en mijn creativiteit zou beïnvloeden. Die weerstand zit er nog steeds wel in lichte mate, maar ik merk dat ik door de medicatie wel kan functioneren zoals dat van me wordt verwacht. Qua creativiteit merk ik dat het er gelukkig nog steeds is, alleen het komt er nu op een andere manier uit.



In het laatste jaar van mijn therapie (die ongeveer een jaar geleden is afgerond) had ik heel af en toe last van een soort kleine hallucinaties. Ik zag dingen in mijn ooghoek die er niet waren, en toen ik een keer 's-nachts naar huis fietste had ik een gevoel dat ik een andere route moest nemen dan ik gewoonlijk deed. Dit gevoel was zo sterk dat ik ernaar luisterde en een andere route nam. Ook heb ik wel eens het idee gehad dat er iemand achter me stond terwijl dit niet zo was, of ik hoorde geluiden die er niet waren. Aanvankelijk dacht ik dat het te maken had met de vrij heftige leefstijl die ik er op na had gehouden, maar ik vond het wel eng en heb dit toen aangekaart tijdens therapie. Uiteindelijk zei mijn psych dat ik aanleg voor psychoses had, en dat het goed was dat ik me er bewust van was dat het niet klopte wat ik zag/hoorde/dacht, maar dat ik echt moest stoppen met af en toe een jointje roken. Dit advies heb ik ter harte genomen en dat leek te werken.



Als ik mijn situatie nu bekijk is er eigenlijk niets waar ik ontevreden over kan zijn, ik ben afgestudeerd, de relatie met mijn ouders is beter dan ooit, ik heb een vriend die erg lief en begripvol is, ik heb een baan waar ik blij mee ben, sinds een paar maanden een nieuw huis waar ik me erg fijn in voel. Maar toch heb ik af en toe nog een soort flashbacks, of hersenspinsels zoals toen. Alsof er een restje duisternis is die af en toe naar boven komt. Gisteren was weer zo'n dag. Ik merkte het al met opstaan, ik voelde me niet lekker, wilde me ziek melden maar vond dat aanstellerij en ben gewoon gaan werken. Daar liep alles redelijk, voor mijn gevoel was het chaotisch, mijn hoofd liep over, maar heb gelukkig geen steken laten vallen. Ik had geen hallucinaties of iets dergelijks maar wel weer het gevoel dat mijn gedachten me overnamen, niets wat ik deed voelde goed, overal was het slecht, het maakt niet uit waar ik ben, het zal altijd zo zijn, dat soort ideeën. Zo heftig dat ik er eigenlijk wel een beetje bang van werd, ik voelde me erg gevangen in mezelf, en daar kun je niet voor vluchten. Een zoektocht die je wil eindigen maar je bent tegelijkertijd bang dat het misschien een keer zal eindigen, en wat dan? Eigenlijk in het kort hoe ik me een aantal jaren geleden regelmatig voelde.



Nu ben ik inmiddels gewend dat mijn gedachten met ups en downs gaan, maar dit soort situaties blijven terugkomen, en ook al is het niet iedere week (zeg één keer in de twee maanden), ik ben het zat. Ik heb eindelijk het gevoel dat ik een soort stabiliteit heb bereikt waarvan ik nooit dacht dat ik er ooit zou kunnen komen, en dit soort buien zit ik niet op te wachten, en ik ben er bang van. Wat als ik ineens omsla en me wel laat controleren door dit soort gedachten? Ik weet niet of ik nu de rust heb gevonden waar ik altijd zo naar zocht, maar het omhanden hebben van structuur voelt prettig. Alleen na zo'n situatie ben ik gelijk weer een paar dagen van de leg, nu ook, ik moet een hoop doen maar er komt niks uit, ik kan me niet concentreren, heb zin in een wijntje met een jointje (wat ik overigens niet doe).



Is dit een soort nasleep van een heftige periode? Ben ik nog een aantal dingen in mijn hoofd op een rij aan het zetten of is dit 'het beste wat ik kan bereiken'? Ik ben even in de war, ik vind het eng, en ik wil niet meer op deze manier herinnerd worden aan dingen van vroeger. Ik ben bang dat ik weer hallucinaties krijg, dingen voel waar ik op ga reageren. Ook merk ik dat ik in mijn hoofd creatiever ben als ik me slechter voel, en dat wil ik ook niet. Ik vind de medicatie fijn, maar ergens zit nog steeds het gevoel van 'ik word onderdrukt door pillen om te kunnen functioneren in de maatschappij, maar fuck die maatschappij, niemand begrijpt me'. Mijn psych zei dat ik altijd contact op kon nemen als er iets was, en ik denk er soms ook wel over om het te doen, maar ik weet niet zo goed hoe ik naar een kern moet komen. Alles wat ik hier heb getypt voelt als zoveel en tegelijk, ik kan er niet echt een prioriteit uit opmaken. Ik weet nu eigenlijk ook al niet meer wat ik hier precies mee wil zeggen, maar het voelt in ieder geval fijn om het even opgeschreven te hebben.